ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

ภายในหินสีน้ำตาลปนเทาเผยให้เห็นพื้นผิวผลึกใสกระจ่างภายใต้แสงตะวันสาดส่องต้องประกายพร่างพรายและแม้จะอบอวลด้วยกลิ่นอายของแร่ศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับไม่บริสุทธิ์เท่าที่ควรยิ่งเทียบกับเศษเสี้ยวที่มู่อวี่เซิงตัดออกมาก่อนหน้านี้แล้วยังคงต่างชั้นกันลิบลับ

“เฮ้อ น่าเสียดาย”

“แม้หินก้อนนี้จะไม่เล็กทว่าแร่ศักดิ์สิทธิ์กลับเสียหายไปมาก”

“แต่ก็ไม่ถูกไม่แพงดีกว่าหินธรรมดาอยู่มากโข”

“ขายได้ราวห้าหมื่นจิน”

เหล่าผู้ฝึกตนที่มีความรู้ต่างหันหน้ามากระซิบกระซาบกันเมื่อสายตาของพวกเขาหยุดลงบนตัวจางเซิ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

สมแล้วที่เป็นตระกูลซึ่งสืบทอดวิชาของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิด

ทายาทที่ได้รับการสั่งสอนมานั้นก็คงไม่ธรรมดาเพียงสุ่มเลือกหินมา ก็กะเทาะเจอแร่ศักดิ์สิทธิ์เพียงแต่โชคอาจไม่เข้าข้างเท่าใดนัก!

“ซวยจริง!” จางเซิ่งผิดหวังอยู่บ้างขณะใช้มีดตัดเศษหินนั้นออก

ทว่าเขายังคงเงยหน้ามองไปยังมู่อวี่เซิงด้วยท่าทางหยิ่งผยองก่อนแสร้งกระแอมกล่าวว่า “ทีนี้ก็ตาเจ้าแล้ว”

“แม้หินของข้าจะสูญเสียแก่นพลังไปบ้างแต่ก็ยังมีค่าราวห้าหมื่นจิน”

“เจ้าก็รีบไปกะเทาะหินแตกๆ ของเจ้าเสียทีให้ข้าดูให้เต็มตา!”

มู่อวี่เซิงเหลือบมองจางเซิ่งแล้วเลียนแบบน้ำเสียงประชดประชัน

“ข้าก็นึกว่าจะได้เห็นฝีมือของทายาทตระกูลโบราณเสียหน่อย”

“แต่ท่าทางในการตัดหินช่างงุ่มง่ามสิ้นดีเปลี่ยนแร่ศักดิ์สิทธิ์ให้กลายเป็นขยะไปได้อย่างไร!”

“น่าขัน!”

“เจ้า!” จางเซิ่งโกรธจัดที่ถูกจี้ใจดำ

แท้จริงแล้วหากตัดหินถูกแก่นของมันย่อมสมบูรณ์แบบ เพียงแต่การตัดหินของเขาไม่ถูกต้องเท่าใดนักทำให้สูญเสียแร่ศักดิ์สิทธิ์บางส่วนไป

เขาคิดว่าเหล่าผู้ฝึกตนในที่นี้คงไม่มีผู้ใดมองออก

ใครจะคิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะกล่าวออกมาถูกเผงทำเอาเขาเจ็บแค้นขุ่นเคืองใจ!

“จงดูให้ดี และเรียนรู้เสีย!”

“ข้าจะสอนเพียงครั้งเดียวเท่านั้น!”

มู่อวี่เซิงคร้านจะต่อความยาวสาวความยืดก้าวไปข้างหน้า ปลายนิ้วทั้งสิบพลันเปล่งประกายเจิดจ้าดูดกลืนพลังศักดิสิทธิ์เข้าไปราวกับจะทำให้มือทั้งสองข้างโปร่งใสจนมองเห็นเส้นเลือดและลายมืออย่างชัดเจน

ครืน!

นิ้วทั้งสิบซึ่งห่อหุ้มด้วยวิชาเร้นลับกระแทกลงบนผิวด้านนอกของหินจนเกิดเสียงดังราวกับคลื่นซัดกระทบโขดหินริมหาด เสียงคลื่นถาโถมดังกึกก้องมิขาดสาย!

“นี่มัน…”

“นี่คือหัตถาหยั่งเทพ!”

ผู้ฝึกตนที่จำเคล็ดวิชานี้ได้อุทานออกมาด้วยความตะลึงงัน

หัตถาหยั่งเทพเป็นศาสตร์หยั่งรู้ต้นกำเนิดที่ซับซ้อนยิ่งสามารถใช้กระแทกลงบนผิวหินเพื่อล่วงรู้ตำแหน่งที่แท้จริงของแร่ศักดิ์สิทธิ์ได้

นี่ก็เพื่อไม่ให้แร่ศักดิ์สิทธิ์พังขณะตัดหิน!

เคล็ดวิชานี้มีอยู่เพียงในตระกูลโบราณเท่านั้นและเป็นเคล็ดวิชาต้องห้าม!

ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะไม่ใช่ผู้ฝึกตนธรรมดาซะแล้ว!

การกระเทาะเจอแร่ศักดิ์สิทธิ์ในครั้งแรกไม่ได้เป็นเพียงเพราะโชคช่วย!

ในขณะนั้นจางเซิ่งที่อยู่ด้านข้างก็จ้องมองมือหัตถ์สวรรค์หยั่งกำเนิดของมู่อวี่เซิงโดยไม่ละสายตาและรู้สึกหลากใจ

เป็นไปได้อย่างไร?

เขาใช้วิชายุทธ์ที่สาบสูญไปแล้วอย่างนั้นรึ!

รึว่าแท้จริงแล้วเขาจะเป็นทายาทของตระกูลเก่าแก่กัน?

ครืน!

หลังจากทำการกะเทาะหินอยู่หลายสิบครั้งดวงตาทั้งคู่ของมู่อวี่เซิงก็แข็งกร้าว ฉายประกายแสงสีม่วงนิ้วทั้งห้ารวบกันเป็นทรงกระบี่ ฟาดฟันตรงไปยังหินทางด้านขวาทั้งสามก้อน!

ฉัวะ!

เปลือกหินร่วงหล่นตามเสียงปรากฏเป็นแมลงโบราณตัวหนึ่งขนาดเท่าท่อนแขนมันถูกเก็บรักษาไว้ในแร่ศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างดี และเปล่งประกายวาววับดุจเทพ!

“อสูรวิเศษ แมลงบรรพกาล!”

“เป็นแมลงบรรพกาลจริงด้วย!นี่คือแมลงเทพในยุคบรรพกาล ดูดกินแร่ศักดิ์สิทธิ์เป็นอาหารทั่วร่างเต็มไปด้วยแร่ศักดิ์สิทธิ์!”

“หากนำมันมาใช้เป็นส่วนผสมในโอสถจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของโอสถได้อย่างน้อยๆ ก็สามส่วน!”

“คราวนี้ได้ของดีแล้ว!ขายได้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนกว่าจิน”

“เด็กหนุ่มคนนี้นี่เก่งจริงๆเขาจะต้องได้รับสืบทอดวิชามาจากตระกูลโบราณสักแห่งเป็นแน่!”

เหล่าผู้ฝึกตนที่เฝ้าดูอยู่ต่างแสดงสีหน้าตื่นตะลึงแล้วพากันกล่าวชื่นชม

จางเซิ่งยืนงงอยู่ด้านข้างสีหน้าเขาบิดเบี้ยวจนดูแทบไม่ได้ สายตาเฉียบคมมากมายพุ่งตรงมายังเขาทำเอารู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

หากบัดนี้เขายังมองไม่ออกว่ามู่อวี่เซิงเป็นปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดแล้วคงเป็นคนโง่เต็มทน

ใครจะคิดว่าคนที่ตีเหยี่ยวมาตลอดจะโดนเหยี่ยวจิกเอาเสียเอง

“ขอบคุณสหายเต๋าสำหรับความใจกว้างที่ให้ศิลาวิญญาณแสนจินนี้!”

“เอามาเสียดีๆ!”

มู่อวี่เซิงยื่นมืออกไปหาเขาด้วยสีหน้าทะเล้น

“เหอะ!”

“อย่าเพิ่งได้ใจเกินไปนัก!”

จางเซิ่งกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแต่ก็ทำสิ่งใดไม่ได้ จึงโบกมือส่งมอบแหวนมิติ

ศิลาวิญญาณหนึ่งแสนจินนี้แทบจะเป็นทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขาแล้ว

พริบตาเดียวก็หายหมดเกลี้ยง

แต่จะให้ผิดคำพูดก็ไม่ได้เพราะสายตามากมายจับจ้องมาที่เขาอยู่

ตระกูลจางของพวกเขาจักเสียหน้าไม่ได้!

มู่อวี่เซิงรับแหวนมิติมาตรวจสอบภายในแล้วลอบเลียริมฝีปาก

“ดูเหมือนว่ามันจะขาดไปเล็กน้อยนะ”

“เก้าหมื่นเก้าพันแปดร้อยกว่าจิน”

“แต่ช่างเถอะข้าไม่เอาศิลาวิญญาณร้อยกว่าจินของเจ้าแล้ว”

“ไปได้แล้ว”

“…”

จางเซิ่งกัดฟันกรอด อยากจะพูดอะไรออกมาแต่ก็จำใจต้องกลืนคำพูดนั้นลงไป ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อจากไปอย่างรวดเร็ว

มู่อวี่เซิงเก็บเกี่ยวของรางวัลเสร็จก็เดินไปยังมู่เสินฉวนอย่างองอาจ

“ท่านผู้นำตระกูลได้มาอีกสองแสนจินแล้วขอรับ!”

“ดีมาก พยายามต่อไป!”

……

ไม่นาน ห้าวันก็ล่วงเลยไป

ในช่วงหลายวันมานี้มู่อวี่เซิงได้ไปเยือนโรงเดิมพันอีกหลายแห่ง ตัดหินศิลาเอาของดีออกมาได้ไม่น้อยทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย

ผู้คนมากมายต่างเชื่อมั่นว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ต้องมาจากตระกูลที่สืบทอดศาสตร์หยั่งรู้ต้นกำเนิดโบราณเป็นแน่

เมื่อใดก็ตามที่เขาต้องการจะตัดหินก็จะมีผู้คนมากมายมาเฝ้าดูอย่างคึกคัก

แน่นอนว่าเขาก็มีพลาดท่าบ้างแต่จำนวนครั้งนั้นน้อยยิ่งนัก

และในตอนนี้ศิลาวิญญาณในแหวนมิติของมู่เสินฉวนก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

จนถึงตอนนี้ก็มีถึงสองล้านจินแล้วนี่ยังไม่รวมแร่ศักดิ์สิทธิ์และวิญญาณอสูรแปลกประหลาดที่เขาได้มาอีกหลายชิ้น

หากนับรวมทั้งหมดแล้วคงมีราวสามถึงสี่ล้านจิน!

มู่เสินฉวนรู้สึกตกตะลึงกับความเร็วในการกอบโกยทรัพยากรนี้ไม่น้อย!

สมแล้วที่เป็นสายเลือดของปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดที่สืบทอดวิชากันมาช้านาน

อันที่จริงก็ได้เวลาที่จะต้องเตรียมเดินทางกลับตระกูลเพื่อไปสร้างค่ายกลมิติและค่ายกลพิทักษ์สำนักแล้วทว่าหินศิลาที่สำนักเหยาฉือได้ขนมาเมื่อครั้งก่อนกำลังจะถูกนำออกมาขาย

มู่อวี่เซิงจะพลาดโอกาสเช่นนี้ไปได้เช่นไร

ทั้งสองจึงมาที่โรงเดิมพันของสำนักเหยาฉืออีกครั้ง

ในขณะนั้นผู้ฝึกตนจำนวนมากต่างก็มารวมตัวกันที่นี่

ซ้ำยังมีผู้ฝึกตนอีกมากที่ถูกดึงดูดโดยหินศิลาที่สำนักเหยาฉือนำมาคราวนี้ด้วย

ซึ่งในนั้นก็มีผู้แข็งแกร่งในระดับเอกะอยู่ไม่น้อย!

ส่วนใหญ่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักใหญ่ในเขตแดนเหนือผู้นำตระกูลเก่าแก่ หรือไม่ก็เศรษฐีผู้มั่งคั่ง

บรรยากาศของการเดิมพันหินครั้งนี้จึงคึกคักสุดๆ!

ไม่นานนัก

ศิษย์หลายคนจากสำนักเหยาฉือก็ก้าวออกมาด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยนำศิลาที่เหลืออยู่ออกมาเปลี่ยนเป็นศิลาชุดใหม่ซึ่งมีจำนวนหลายร้อยก้อนและมีขนาดเล็กใหญ่แตกต่างกันไป

ผิวด้านนอกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายลึกลับโบราณยิ่ง

คนที่มีความรู้เพียงเล็กน้อยก็จะทราบว่านี่คือ"หินโบราณ" ที่ได้มาจากส่วนลึกของเหมืองบรรพกาล!

หากตกทอดมาจากยุคที่ห่างไกลขนาดนั้นอาจมีทรัพย์สินล้ำค่าซ่อนอยู่ภายใน!

บุคคลสำคัญของสำนักเหยาฉือค่อยๆทยอยกันออกมา มีทั้งปรมาจารย์สูงสุดในระดับเอกะและธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเหยาฉือ เหยาซี!

ใบหน้างามของเหยาซีปกคลุมด้วยผ้าคลุมผืนบางสวมชุดกระโปรงสีม่วง กลิ่นอายล้ำลึกดุจเทพธิดา ท่วงท่างามสง่าสุดจะพรรณนาประหนึ่งนางเซียนที่ก้าวออกมาจากภาพวาด

นางนั่งลงด้านนอกเรือนเล็กอันงดงามใช้มือเรียวดีดสายบรรเลงพิณ พลันบังเกิดเป็นเสียงที่ไพเราะจับใจผู้ได้ฟังราวกับชำระล้างความมัวหมองและกล่อมเกลาจิตวิญญาณ

“สหายเต๋าทุกท่านศิลาก้อนนี้ถูกนำกลับมาจากส่วนลึกของเขตหวงห้าม อาจมีแร่ศักดิ์สิทธิ์ซ่อนอยู่”

“ดังนั้นราคาของศิลาแต่ละก้อนจึงมิได้ต่ำกว่าหนึ่งแสนจิน!”

“ขอให้ท่านพิจารณาตามสมควร”

ศิษย์แห่งสำนักเหยาฉือผู้หนึ่งก้าวออกมาและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เมื่อกล่าวจบก็ทำให้สีหน้าของผู้ฝึกตนหลายคนแปรเปลี่ยนไปทันที

ราคาเริ่มต้นของหินแต่ละก้อนคือหนึ่งแสนจิน

แถมยังไม่แน่ว่าจะได้ของดีตอบแทน!

นี่เป็นการเดิมพันที่ใหญ่หลวงเกินไปสำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป

หากพลาดเพียงหนึ่งสองครั้งก็อาจหมดเนื้อหมดตัว

ทว่าในที่แห่งนี้ก็มีเหล่าผู้คนจากตระกูลโบราณที่มั่งคั่งอยู่ไม่น้อยพวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับราคาเช่นนี้

ในสายตาของพวกเขา"หินโบราณ" ที่นำมาจากส่วนลึกของเหมืองบรรพกาลนั้นคุ้มค่ากับราคายิ่ง!

ในไม่ช้าโรงเดิมพันก็เปิดให้เหล่าผู้ฝึกตนเข้าเลือกซื้อหินศิลากัน

เหล่าผู้ฝึกตนจากตระกูลโบราณก็พากันกรูเข้ามาแสดงพลังแต่ในขณะเดียวกันมู่อวี่เซิงไม่ยอมน้อยหน้า รวบรวมพลังมาไว้ที่มือทั้งสองข้างดวงตาสีม่วงกวาดมองไปรอบด้าน

ชายชราผู้หนึ่งใช้นิ้วแตะลงบนก้อนหินและทำให้มันกลายเป็นสีทองในพริบตา

“นี่มัน… ดรรชนีสีทองของตระกูลกงซุน!”

“คาดไม่ถึงเลยว่าการเดิมพันหนนี้จะดึงดูดผู้คนจากตระกูลใหญ่ขนาดนั้นได้!”

มีผู้ฝึกตนบางคนจำวิชานี้ได้จึงร้องอุทานออกมา

ตระกูลกงซุนมีชื่อเสียงโด่งดังในแดนเหนือสืบทอดมาตั้งแต่ยุคโบราณกาล

ว่ากันว่าปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดที่ลึกลับที่สุดยังเคยมาขอคำชี้แนะจากตระกูลนี้

แสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจของตระกูลในด้านศาสตร์หยั่งรู้ต้นกำเนิด

ยังมีชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งที่ผุดเนตรศักดิ์สิทธิ์ขึ้นกลางหน้าผากดวงเนตรนั้นเปล่งประกายแปลกประหลาดราวกับสามารถมองทะลุผ่านพื้นผิวหนาจนเห็นข้างในของหินได้ผู้ที่พบเห็นต่างก็พิศวงไปตามๆ กัน

เพียงชั่วครู่ชายหนุ่มผู้นั้นก็หยุดลงหน้าหินก้อนหนึ่ง สอบถามราคาก่อนจะยื่นมือออกไปในทันทีดูเหมือนว่าจะมั่นใจในศาสตร์หยั่งรู้ต้นกำเนิดของตนอย่างมาก!

ฉัวะ!

เมื่อผิวหินหลุดล่อนออกก็เผยให้เห็นถึงวิญญาณอสูรที่ถูกกักขังไว้ภายใน มันมีขนาดเท่าฝ่ามือเปล่งประกายเย็นเยียบอันแปลกประหลาดราวกับเป็นผนึกที่กักเก็บทิวทัศน์อันงดงามของมหาสมุทรไว้ในนั้น

นี่คือแก่นกำเนิดเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์!ขายได้ในราคาสามล้านจิน!

ชายหนุ่มยิ้มเยาะจ่ายค่าสินแร่แล้วเดินไปยังที่ที่ลึกกว่าเดิม

ในเวลาเดียวกันก็ยังมีผู้ฝึกตนจำนวนไม่น้อยที่มีหน้าซีดเผือด

พวกเขาใช้แร่บริสุทธิ์ไปหลายแสนจินเพื่อซื้อศิลาทว่าภายในกลับกลวงโบ๋ ไร้ซึ่งค่าใดๆ ทั้งสิ้น เป็นเพียงขยะไร้ประโยชน์

ซึ่งคนพวกนี้ก็ยังมีอยู่ไม่ใช่น้อยๆเมื่อลองใคร่ครวญดูก็จะทราบได้ว่าหินเหล่านี้ล้วนถูกคัดสรรมาโดยคนของสำนักเหยาฉือแล้ว เหลือน้อยนักที่จะนำมาขาย

โอกาสที่จะได้แร่ศักดิ์สิทธิ์และกอบโกยผลกำไรจึงน้อยนิด

ถึงแม้มีปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์หยั่งรู้ต้นกำเนิดมาเดิมพันก็ยังมีพลาดท่าได้

แล้วนับประสาอะไรกับพวกมือสมัครเล่นที่มีความรู้งูๆปลาๆ อย่างพวกเขา!

หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูปจำนวนผู้ฝึกตนที่มาเดินซื้อก็ลดน้อยลง

หลายคนต่างหมดตัวไปแล้วต่างพากันก่นด่าสำนักเหยาฉือว่าขี้โกง หรือเอาของเสียมาหลอกขายบ้าง

ทว่าก็มิกล้าที่จะพูดออกมาดังๆเพราะกลัวจะถูกจัดการเอา

ในตอนนี้มู่อวี่เซิงที่คัดเลือกอย่างถี่ถ้วนมานาน ก็หยุดลงหน้าศิลาก้อนหนึ่ง

“แม่นาง หินก้อนนี้ราคาเท่าไร?”

เมื่อเห็นว่าเป็นเขาลูกศิษย์สำนักเหยาฉือย่อมจำได้ นางยิ้มตอบว่า "สองล้านจิน!"

ดวงตาของมู่อวี่เซิงเป็นประกายเล็กน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ตกลงข้าเอา!”

"ข้าจ่ายทีหลัง ได้หรือไม่?"

ลูกศิษย์แห่งเหยาฉือก็พยักหน้า“แน่นอน”

จากนั้นมู่อวี่เซิงก็เริ่มลงมือใช้วิชาหัตถ์สวรรค์หยั่งกำเนิดแกะสลักหินในที่นั้น!

ฉัวะ!

ผิวนอกของหินหลุดลอกออกไปทีละชั้นขณะเดียวกันเสียงดังสนั่นก็ดึงดูดให้เหล่าผู้ฝึกตนมากมายมาเฝ้าชม

“เอ๊ะ เจ้าหนุ่มคนนั้น!”

“ช่วงหลายที่ผ่านมาเขากอบโกยไปอย่างน้อยก็หนึ่งถึงสองล้านจินแล้ว”

“ดูท่าว่าครั้งนี้คงจะได้ของดี”

“ข้าว่าไม่แน่ศิลาก้อนนี้ราคาสองแสนจินเชียว หากเปิดได้เพียงวิญญาณอสูรธรรมดาคงจะขาดทุนย่อยยับ!”

“คนของสำนักเหยาฉือฉลาดเป็นกรดมีศิลาหลายก้อนที่เหลือมาตั้งแต่ปีก่อน ถูกนำมาวางปะปนกับของใหม่เพื่อหลอกขาย”

"มีเรื่องแบบนั้นด้วยรึ?"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นการเดิมพันครั้งนี้ก็คงไม่ง่ายอย่างที่คิด!”

เหล่าผู้ฝึกตนมากมายต่างพากันใช้จิตสื่อสารกันเองมองไปยังหินในมือของมู่อวี่เซิงอย่างมิละสายตาและแฝงไปด้วยความคาดหวัง

ไม่นานนัก

ตูม!

พลังแห่งชีวิตที่เข้มข้นพลันปะทุออกมาแผ่กระจัดกระจายไปทั่วท้องนภา

เมื่อฝุ่นควันจางลงร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังจับจ้องไปยังโอสถทิพย์ที่เปล่งแสงก็ประจักษ์สู่สายตา

ส่วนบนเป็นพืชสามใบที่ส่องประกายแสงศักดิ์สิทธิ์งดงามส่วนด้านล่างมีลักษณะคล้ายขามนุษย์ซึ่งกำลังดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง!

“อะไรน่ะ!”

“นี่คือโอสถทิพย์บรรพกาล!”

เหล่าผู้ฝึกตนต่างตกตะลึงหลายคนถึงกับผุดยืนอย่างรวดเร็ว สายตาเต็มไปด้วยความกระหายใคร่อยาก

โอสถทิพย์บรรพกาลเช่นนี้อบอวลไปด้วยพลังปราณแห่งชีวิตอันแข็งแกร่งยิ่ง!

หากนำไปใช้ปรุงโอสถด้วยวิธีลับเฉพาะก็จะช่วยเพิ่มอายุขัยได้อย่างน้อยหลายร้อยปี!

สำหรับผู้แข็งแกร่งที่กำลังจะหมดอายุขัยแล้วนับว่าเป็นสิ่งล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ แม้มีเงินก็มิอาจหาซื้อได้!

ในตอนนั้นเองก็มีชายชราผู้หนึ่งย่างก้าวออกมาด้วยฝีเท้าหนักแน่น

"สหายหนุ่มข้าขอซื้อโอสถทิพย์บรรพกาลนี้ได้หรือไม่?"

“ข้ายินดีจ่ายหนึ่งล้านจิน!”

“หือ!”

“หนึ่งล้านจิน!”

“เด็กหนุ่มคนนั้นใช้เงินไปเพียงสองแสนจินแต่กลับขายได้ถึงหนึ่งล้านจิน กำไรไปถึงแปดแสนจิน!”

“ดวงของเด็กหนุ่มผู้นี้ช่างแข็งแกร่งจริงๆศาสตร์หยั่งรู้ต้นกำเนิดนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก!”

เสียงยังไม่ขาดคำ ก็พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นซึ่งเป็นผู้แข็งแกร่งในระดับเอกะเช่นกัน

เขาคือปรมาจารย์สูงสุดของสำนักใหญ่ในแดนเหนือแม้ภายนอกจะดูไม่ชรา แต่ก็มีอายุขัยจำกัด

ผู้คนมากมายต่างแย่งชิงโอสถทิพย์ที่สามารถยืดอายุขัยได้

“สหาย ข้าให้หนึ่งร้อยยี่สิบหมื่นจิน!”

“สหาย ท่านมิควรมาแย่งข้าเช่นนี้นะ”ชายชราที่กล่าวไปก่อนหน้าเผยสีหน้าขมขื่นและส่ายหัว

“สมบัติของสวรรค์ผู้ให้ราคาสูงสุดย่อมได้ไป”

ผู้ที่กล่าวทีหลังกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบไม่แยแสต่อสิ่งใด

เบื้องหลังของเขามีอิทธิพลสูงส่งหนุนหลังไม่หวาดเกรงต่อการเข่นฆ่าชิงทรัพย์

"หนึ่งพันสามล้านจิน!"

“…”

ผู้แข็งแกร่งในระดับเอกะสองคนเริ่มต่อรองราคากันทำให้ผู้ฝึกตนมากมายพากันจับจ้องเหล่าปรมาจารย์สูงสุดของสำนักเหยาฉือยังต้องหวั่นไหว

มู่อวี่เซิงฉวยโอสถทิพย์บรรพกาลมาไว้ใในมือเฝ้ามองทั้งสองฝ่ายต่อรองกันด้วยความสนุกสนาน

แต่เหมือนว่าจะต้องนำไปประมูลเสียแล้วท่านผู้นำตระกูลของพวกเขายังหนุ่มแน่น คงไม่จำเป็นต้องใช้โอสถทิพย์เช่นนี้

และในขณะนั้นเอง เสียงสงบก็ดังมาจากด้านหลังขัดจังหวะการต่อรองราคาของพวกเขา

“สหายทุกท่านทายาทผู้ที่เปิดพบโอสถทิพย์บรรพกาลนั้นคือลูกหลานในตระกูลของข้า”

“หากท่านใดมีแผ่นค่ายกลลึกลับก็นำมาแลกโอสถทิพย์บรรพกาลนี้เสีย!”

“ให้มากแล้วจะทอน ให้ขาดแล้วจะเพิ่ม!”

“ข้าจะให้สิทธิ์แก่ผู้ที่นำแผ่นค่ายกลมาแลกก่อน”

มู่เสินฉวนประสานมือไว้ด้านหลังพร้อมกล่าวด้วยเสียงเรียบเฉย

“แผ่นค่ายกล?”

เมื่อได้ยินดังนั้นสองผู้ฝึกตนในระดับเอกะต่างพากันเงียบลง ขมวดคิ้วครุ่นคิดและยังมีผู้ฝึกตนอีกจำนวนมากที่ใบหน้าเบิกบาน ส่งจิตสำนึกเข้าไปสำรวจแหวนมิติของตน

แผ่นค่ายกลเป็นสิ่งที่ยากจะเข้าใจน้อยคนนักที่จะสามารถศึกษามันได้อย่างถ่องแท้ หากเก็บไว้ก็คงไร้ประโยชน์

หากนำไปแลกกับโอสถทิพย์ก็ถือว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง

“ผู้นำตระกูล…” มู่อวี่เซิงหันกลับไปมองสัมผัสได้ถึงความตั้งใจที่มุ่งมั่นของมู่เสินฉวน จึงรู้สึกตื้นตันขึ้นมา

ใครจะคิดว่าท่านผู้นำตระกูลยังจดจำเรื่องที่เขาได้ลั่นวาจาไว้ก่อนหน้านี้ไม่ลืมเลือน