ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ฌอนนอนฝันหวานไปได้สักระยะหนึ่ง เขาก็รู้สึกได้เลยว่า ภายในฝันนี้เขามาอยู่ที่แห่งไหนก็ไม่สามารถทราบได้ มันเป็นทางเดินยาวๆเหมือนกับตอนที่เขามาสมัครงานในครั้งแรกกับหญิงสาวปริศนา เขาไม่ได้หวั่นไหวเลยกับเหตุการณ์ตรงหน้า ส่วนหนึ่งเขาทราบอยู่แล้วว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน เขาเดินเข้ามาเพื่อเปิดประตูเข้าห้อง และแน่นอนว่าฌอนก็พบกับหญิงสาวคนเดียวกับคนที่ทำให้เขาต้องมายังที่ต่างโลกแห่งนี้ เธอยิ้มให้กับฌอนก่อนที่จะชี้ไปที่เก้าอี้เพื่อที่จะให้เขานั่งลงก่อน เมื่อฌอนนั่งลงแล้วเธอก็เริ่มเอ่ยปากออกมาเป็นคำแรก“สวัสดีค่ะคุณฌอน คริสเตียน ไม่ทราบว่าเป็นอย่างไรบ้าง สนุกกับการใช้ชีวิตหรือเปล่าคะ” เธอเริ่มประโยคออกมาด้วยคำถาม มันทำให้ฌอนรู้สึกแปลกๆ ถ้าเป็นความฝันจริงทำไมมันเหมือนกับความทรงจำในครั้งก่อนๆเลย เพราะปกติแล้วคนเรามักจะฝันถึงเรื่องที่เคยผ่านมาในอดีตเพียงเท่านั้น ไม่น่าจะมีการดัดแปลงความทรงจำมากขนาดนี้“คุณฌอนกำลังคิดว่าที่คุณอยู่ตรงนี้คือความฝันซินะคะ ฉันบอกได้เลยว่าคุณคิดผิดแล้วค่ะ... เพราะตอนนี้ที่คุณพูดคุยกับดิฉันอยู่ตอนนี้คือเรื่องจริงทั้งหมดค่ะ.. ไม่เชื่อลองหยิกแก้มของตัวเองอย่างในละครดูซิค่ะ” ฌอนที่กำลังสับสนอยู่นั้น ว่ามันเป็นความจริงหรือเขาแค่ฝันไปเพียงเท่านั้น ก็ลองหยิกแก้มอย่างที่เธอแนะนำมา และแน่นอนว่ามันสร้างเสียงหัวเราะให้กับเธอเป็นอย่างมาก โอ๊ย!!! ฌอนหยิกเข้าไปที่แก้มรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่แท้จริง เขาก็รู้ได้ในทันทีว่ามันไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป เขาหันหน้าไปมองหญิงสาวคนนั้นที่กำลังหัวเราะเขาอยู่อย่างไม่มีคำพูดออกมา เพราะเขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องมาอยู่ตรงนี้“เออ.. ไม่ทราบว่า ทำไมผมถึงมาอยู่ตรงนี้ ในตอนนี้ล่ะขอรับ .. หรือว่าจะให้ผมกลับโลกได้แล้ว คุณ...เออ..” ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นของฌอนก็มาถึงขีดสุด หลังจากที่พวกเขาจ้องกันมาได้สักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะถามออกไปอย่างที่เขาได้คิดไว้“เรียกฉันว่าบิวตี้เถอะค่ะ คุณฌอน... ก่อนอื่นเลยที่คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ มันอาจจะเป็นเพราะว่ามันถึงกำหนด หรือเป้าหมายอะไรสักอย่างของท่านผู้สร้างทุกสรรพสิ่งแล้ว.. สัญญาที่คุณฌอนได้เซ็นไว้กับทางเรานั้น ไม่ได้มีแค่ในส่วนที่จะต้องค้าขายเพียงเท่านั้น แต่มันยังระบุว่าสามารถโยกย้ายตำแหน่งการงานของคุณได้อีกด้วย และด้วยเงื่อนไขนี้เอง มันอาจจะทำให้คุณได้รับหน้าที่ใหม่ตอนที่ท่านผู้สร้างอยากจะให้คุณทำค่ะ” เธอร่ายยาวออกมา มันก็ต้องยอมรับกันตามตรงเลยว่าตอนเซ็นสัญญาเขาโง่เองที่ไม่ได้อ่านให้ละเอียดก่อน ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องเป็นเครื่องมืออย่างนี้ แต่มันก็มีข้อดีที่ใครหลายๆคนก็อยากได้โอกาสเช่นนี้อยู่ เขาจึงไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก ยังดีเสียอีกที่ตอนนี้เขาจะได้โยกย้ายไปทำอย่างอื่นบ้างแล้ว เพราะงานที่ทำอยู่ตอนนี้มันสบายจนเกินไป“จากที่ฉันดูเอกสารของคุณฌอนแล้ว ผลกำไรที่คุณสามารถทำให้กับระบบพระเจ้าได้นั้น มากมายมหาศาลทีเดียว ทั้งที่สั่งมาใช้เองหรือขายต่อออกไปนั้นก็ดี ดังนั้นพระผู้สร้างอยากจะให้ท่านได้รับตำแหน่งใหม่หน้าที่คล้ายๆ แต่น่าจะเหนื่อยแล้วก็น่าสนุกดีค่ะ” เธอกล่าวออกมาพร้อมกับพลิกกระดาษภายในมื้อก่อนที่จะพูดเหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง“อ่า..จริงซิ ถ้าหากคุณยังมีความคิดที่จะกลับไปโลกเดิม ฉันว่าคุณเลิกคิดถึงมันได้แล้วนะคะ เพราะว่าสัญญาที่คุณฌอนเซ็นลงไปในสัญญานั้น มันระบุถึงการทำงานตลอดชีพไว้ด้วย.. ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ” เมื่อฌอนได้ยินก็รู้สึกตกใจไม่นาน เพราะเขาคิดว่ามันเป็นสัญญาปีต่อปีเสียอีก เหตุที่เขากำลังคิดเรื่องที่จะกลับไปยังโลกนั้นมันก็จริงส่วนหนึ่งแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องนั้นโดยตรง เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงถ้าหมดสัญญาแล้วจะต้องกลับโลกไปต่างหาก เพราะในตอนนี้เขาเริ่มที่จะชอบโลกเมจิกมากขึ้นไปเรื่อยๆแล้ว เขายิ้มออกมาด้วยความดีใจ จนไปสะดุดตาของบิวตี้เข้า เธอก็ยิ้มกลับมาก่อนจะเอ่ยเตือนเขาด้วยสีหน้าที่ดูขมขื่น“หากทำงานไปสักพักแล้วจะทราบเองค่ะ ไม่แน่ว่าตอนนั้นคุณอาจจะโวยวายมากกว่านี้ก็ได้ กับหน้าที่ต้องโยกย้ายอยู่บ่อยครั้ง บางทีหรือบางวัน คุณฌอนอาจจะต้องไปฆ่าปีศาจจากมิติอื่นนับพันตนก็เป็นได้” เธอกล่าวออกมา พร้อมกับยิ้มหวาน และรอยยิ้มผสมกับคำพูดนั้นเองที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก“อย่างนั้นเหรอครับ แล้วพอจะมีคำแนะนำให้กับผมบ้างไหมครับ พอดีผมไม่ค่อยเก่งเรื่องการต่อสู้สักเท่าไหร่ ..แฮร่ๆ” ฌอนกล่าวออกไปพร้อมกับหัวเราะแห้งๆออกมา บิวตี้ที่ได้ยินก็เอ่ยบอกกับเขาในทันที“ถ้าอย่างนั้นคำแนะนำของฉันคือ ทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองเก่งในทุกๆด้าน มันอาจจะเป็นคุณฌอนได้ขายวิญญาณของคุณให้กับพระผู้สร้างตามสัญญาไปแล้ว ไม่ว่าคุณจะหมดอายุไขไปแล้วก็ไม่อาจจะตายได้ และการที่คุณฌอนเก่งในทุกๆด้านอย่างสุดขีดนั้น ก็แปลว่าคุณจะจัดการกับปัญหาเหล่านั้นได้อย่างสบายใจ แต่ถ้าหากว่าคุณอ่อนแอเกินไประบบจะลบตัวตนของคุณออกจากสารข้อมูลจักรวาลนี้อย่างแน่นอน ถ้าทำภารกิจผิดพลาดอยู่บ่อยครั้ง... แต่มันก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ต้องเป็นกังวลอะไรมาก เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า เพราะว่าเรามีเวลาเหลืออีกนิดหน่อยที่จะพูดคุยกันได้” เธอกล่าวคำแนะนำออกมา ส่วนฌอนได้แต่ถอนหายใจ เขาน่าจะอ่านลายละเอียดให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาตกที่นั่งลำบากอย่างนี้ เขากล่าวขอบคุณบิวตี้ไป ก่อนที่เธอจะเอ่ยถึงเนื้อหาหลักๆเกี่ยวกับการโยกย้ายหน้าที่ของเขา“งานที่คุณฌอนจะต้องทำต่อไปจากนี้เป็นภารกิจที่สอง ที่ท่านผู้สร้างกำหนดมา นั่นก็คือผู้จัดการร้านขายของในอาณาจักรดีไวท์ แน่นอนว่าคุณจะต้องไปเปิดสาขาเพิ่มในอีก 3 เมืองใหญ่ในแต่ละทิศ ทั้งนี้ก็รวมถึงเมืองหลวงด้วยเช่นกัน.. แต่ฉันขอเตือนอะไรสักอย่าง ถ้าดูจากสถิติผลงานของคุณแล้ว คุณฌอนมีแนวโน้มสูงที่จะต้องไปเปิดสาขาใหม่ที่อาณาจักรอื่นด้วย แต่เงื่อนไขนั้นฉันไม่สามารถบ่งบอกได้ แต่ถ้าไม่อยากเดือดร้อน งานเยอะก็จัดการงานที่อาณาจักรดีไวท์นี้ให้เสร็จก่อน ไม่อย่างนั้น ผลงานของคุณจะไม่ก้าวหน้าไปไหน” เธอกล่าวออกมา ก่อนจะปิดท้ายเอาไว้ให้ฌอนคิดสักเล็กน้อย และแน่นอนว่ามันเป็นงานที่เขาค่อนข้างถนัดเลยที่เดียว อุปกรณ์อะไรก็มีแล้ว การที่จะทำโครงการใหม่ๆในตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป และแน่นอนว่า ในการพูดคุยในครั้งนี้ เขาจะต้องพูดคุยกับผู้ช่วยร้านค้าทุกคนก่อนที่จะตื่นมาแล้วทำงานกับพวกเขาทันที คนแรกที่เขาจะต้องคุยด้วยเป็นผู้ช่วยร้านผู้ชาย ชื่อ ซีเนียร์ ดูท่าทางแล้วเป็นคนที่เก่งกาจเอาการ ถึงใบหน้าจะดูอ่อนเยาว์ แต่กล้ามเนื้อไม่ได้อ่อนแอตามใบหน้า แต่ชายคนนี้เป็นคนที่มีมารยาทมาก ในตอนแรก ฌอนคิดว่าชายคนนี้อาจจะเป็นเพศที่สาม แต่ก็ได้รับคำยืนยันจากเจ้าตัวแล้ว ฌอนก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าจะให้ทำงานกับเพศที่สามหรือสี่ เขาก็ยินดีทั้งนั้นขอแค่ขยันทำงานก็พอ ส่วนที่เหลือเป็นผู้หญิงทั้งหมด และยังเป็นแฝดสามอีกด้วย โดยคนพี่มีชื่อว่า ซิลเวีย คนพี่รองชื่อ คาเวีย และน้องเล็กสุดชื่อว่า มีเวีย ทั้งสามตระกูลเวียนั้นเป็นทาสของระบบที่มีเผ่าพันธุ์เป็นนางไม้ อายุของแต่ละคนนั้นเกิน 100 ปีไปมากแล้ว แต่หน้าตาไม่ต่างอะไรกับโลลิเด็กน้อยเลยด้วยซ้ำ ฌอนนั่งคุยแผนงาน และแผนผังโครงสร้างตามที่เขาร่ำเรียนมา แต่เขาก็สามารถอธิบายออกมาให้เป็นภาษาที่ชาวบ้านทั่วๆไปสามารถเข้าใจได้ ซึ่งทั้งสี่คนก็เข้าใจแผนงานตามที่ฌอนบอกกล่าวมา ส่วนรายละเอียดเรื่องของสินค้านั้น ทางตัวของบิวตี้ได้เอ่ยว่าร้านใหม่ก็ต้องมีการสุ่มสินค้าใหม่ เลยยังไม่รู้ว่าจะขายอะไร เมื่อเป็นดังนั้นแล้ว ฌอนจึงลงทุนครั้งใหญ่ โดยการติดตั้งเครื่องเสมือนอินเทอร์เน็ตจากเงินของเขาเอง มันจะมีลักษณะเหมือนกับจานดาวเทียม แต่จะเป็นเครื่องที่จะยิงข้อมูลเป็นระบบคลื่นวิทยุแทน แน่นอนว่ามันมีจอคอม ทำงานคล้ายกับระบบแชทในโลกอินเทอร์เน็ตทั่วๆไป แต่มันสามารถใช้งานได้แค่รับและส่งข้อมูลหากันเพียงเท่านั้น แล้วฌอนเสียเงินในการลงทุนครั้งนี้ไปถึง 5000 เหรียญทอง สำหรับอุปกรณ์ห้าแห่ง และเขาก็ฝากให้บิวตี้จัดการติดตั้งให้ด้วย ก่อนที่ฌอน และคนอื่นๆจะแยกย้ายกันตรงนั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 76

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 76

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้