ณ. คฤหาสน์
ห้องนอนของรอณ
ตีตี้ พาฉันขึ้นมาบนห้องนอนของเขา ห้องรกสุดๆ มองไปทางไหนมีของระเกะระกะ วางเต็มไปหมด ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า หนังสือ เข็มขัด แทบจะยังไม่ได้จัดระเบียบเลยด้วยซ้ำ
ฉันเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้สี่ทุ่มกว่าแล้ว หนังตาฉันเริ่มหย่อน และก็หิวข้าวด้วย งั้นฉันเลือกนอนก่อนแล้วกัน ในใจลึกๆฉันก็กลัวเขาจะทำไม่ดีไม่ร้ายกับฉันหรือเปล่า ฉันได้แต่นั่งคิดแล้วก็หลับไป
ตีตี้ : คุณขา ฉันพาเธอขึ้นไปอยู่บนห้องของคุณขา แล้วก็ขังให้เธออยู่ในห้องเรียบร้อยแล้วค่า
รอณ: วันนี้ฉันจะไปนอนคอนโด
ตีตี้ : แล้วยัยนั่นล่ะคะ
รอณ: ฉันแค่แกล้งเธอน่ะ
ตีตี้ : ว่าแล้วเชียว ปกติคุณขา จะไม่ทำกับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจ
รอณ: เธอสวยกว่าฉันคิด ให้เธอนอนแล้วพรุ่งนี้เช้าให้ บุญเสริม ไปส่งเธอแล้วกัน
วาฟิกซ์ : ฉันว่านายแกล้งแรงไปมั้ง
รอณ: นายอยากจัดการไหมล่ะ
วาฟิกซ์ : ไม่อ่ะ
วาฟิกซ์ : เอ๊ะ เปลี่ยนใจดีกว่า ฉันแกล้งเธอต่อเอง
รอณ: ยังไง
วาฟิกซ์ : แค่ขึ้นไปนอนด้วยให้เธอใเล่น
ตีตี้ : ร้ายนะคะ คุณขา ทั้งสองคน
รอณ: แล้วแต่
วาฟิกซ์ : บาย
อันที่จริงผมขึ้นมานอนอีกห้องนึงครับ พรุ่งนี้เช้าผมค่อยขับรถไปส่งเธอ บังเอิญพี่นาตาลี ลาไปคลอดลูก ผมเลยคิดว่าน่าจะให้เธอมาเป็ผู้จัดการส่วนตัวผมแทน ผมเปิดรับสมัครมาได้หนึ่งเดือนกว่าแล้ว ไม่มีใครมาสมัครเลยซะคน ผมคงต้องใช้บทบังคับเธอแล้วแหละครับ