หวังเฟยหลงขยี้เท้าของเขาไปที่อกหวังซุน ทำให้หวังซุนร้องด้วยความเ็ป หวังเฟยหลงหันไปดูการต่อสู้ของตงหยาง ด้วยทรัพยากร ตำราต่างๆที่เขาให้ตงหยาง ทำให้ตงอย่างสามารถเอาชนะคนรับใช้ที่มีระดับมากกว่าตัวเองได้ในที่สุด หวังเฟยหลงยิ้มอย่างชอบใจ และทันใดนั้นเองหวังซุนก็ะโขึ้นมาทำให้หวังเฟยหลงขมวดคิ้ว สีหน้าจริงจังมากกว่าเดิม
“ พวกเ้ามาเพื่อจัดการหวังเฟยหลงไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมยังไม่ออกมาอีก? หากข้าเป็อะไรไปพวกเ้าก็อย่าหวังว่าจะบรรลุข้อตกลงเลย!! ”
“ ฮ่าๆ นายน้อยก็หวังซุนก็พูดเป็เล่นไป พวกข้าแค่ไม่คิดว่านายน้อยตระกูลหวังจะอ่อนหัดถึงขั้นแพ้คนที่อยู่ระดับต่ำกว่าตัวเอง ”
เมื่อสิ้นสุดคำพูด ก็ได้มีคนจำนวน สี่คนเดินออกมาจากป่าด้านข้าง หวังเฟยหลงขมวดคิ้วแน่น เพราะมันคือ หลงเชา กับหวงเฟย และคนรับใช้อีกสองคน หวังเฟยหลงคิดถึงความเป็ไปได้ของสิ่งที่เขาไม่อยากจะคิด นั่นคือการทรยศและร่วมมือกับคนนอก
มองไปที่ทั้งสี่คน หลงเชากับหวงเฟยนั้นทะลวงสู่ระดับรวบรวมระยะต้นแล้วเช่นกัน คนรับใช้ออีกสองคนก็มีความแข็งแกร่งเท่ากับคนรับใช้ของหวังซุน สีหน้าของหวังเฟยหลงจริงจังขึ้นมาเพราะงานนี้จะเป็การต่อสู้ที่ยากลำบากสำหรับเขาและตงหยางแน่นอน
“ หวังซุน!!!! เ้าบังอาจร่วมมือกับศัตรูของตระกูล!! ข้าจะจัดการกับเ้าอย่างแน่นอน ”
“ เ้าจะจัดการกับหวังซุนได้ก็ต่อเมื่อเ้ารอดไปจากที่นี้ ”
“ ต้องขึ้นอยู่กับว่าพวกเ้ามีความสามารถพอหรือเปล่า ”
“ หวังเฟยหลง เ้าอย่าได้ลำพองตัวเองไป ตอนนี้พวกข้าอยู่ระดับรวบรวมแล้ว เื่ราวหลัวจากนี้ย่อมไม่เหมือนคราวก่อนแน่นอน ”
“ ใช่!! มันย่อมไม่เหมือนกับคราวก่อน แต่มันไม่ใช่เื่ราวที่น่าสินดีสำหรับพวกเ้าแน่นอน!! ”
ปัก!! หวังเฟยหลงเตะเฟยหน้าของหวังซุนทำให้อีกฝ่ายสลบไป เขาหันไปบอกให้ตงหยางถ่วงเวลาคนรับใช้ทั้งสองคนเอาไว้ รอจนกว่าเขาจะจัดการกับ หลงเชาและหวงเฟยเสร็จ ตงหยางกัดฟันแน่นและพุ่งเข้าใส่คนรับใช้ทั้งสองคนด้วยความมุ่งมั่น
ส่วนทางด้านหวังเฟยหลง เขาเริ่มด้วยอาวุธลับและใช้สกิลป้องกันทั้งสองคนไว้ ด้วยความที่ทั้งสองคนเป็เพื่อนกันจึงต่อสู้ได้เข้าขาอย่างมาก หลงเชาป้องกันอาวุธลับ หวงเฟยใช้ความเร็วที่มากกว่าคนทั่วไปพุ่งเข้าใส่หวังเฟยหลงอย่างรวดเร็ว หวงเฟยชักกระบี่ออกมาฟันใส่หวังเฟยหลงอย่างรวดเร็ว
หวังเฟยหลงะโหลบไปข้างหลังเพื่อรักษาระยะห่างและเตรียมจะใช้อาวุธลับอีกครั้งแต่ก็ถูกหลงเชาประชิดตัวและตวัดดาบใส่หวังเฟยหลงด้วยความรุนแรง หวังเฟยหลงเปลี่ยนจากอาวุธลับเป็ดาบกับโล่ เขาใช้โล่รับการโจมตีของหลงเชา และด้วยความรุนแรงนี้เองทำให้หวังเฟยหลงถอยหลังไปครึ่งก้าว มือข้างที่ถือโล่สั่นจนแทบจะไร้ความรู้สึก ต้งบอกว่าความแข็งแกร่งของพวกเขาทั้งสองคนนั้นมากกว่าหวังซุนเล็กน้อย และเน้นไปที่ด้านใดด้านหนึ่ง คือหลงเชาเน้นไปที่ความแข็งแกร่ง หรือจะเป็หวงเฟยที่เน้นไปที่ความเร็ว
“ ว้าว!! ไม่น่าเชื่อเลยว่าเ้าจะหลบการโจมตีของข้าและป้องกันการโจมตีของหลงเชาได้ เ้าทำให้พวกข้าประหลาดใจอย่างมาก ”
“ ก็นะ ไม่แปลกใจเลยที่เ้าจะสามารถเอาชนะหวังซุนได้ แต่ก็เท่านั้นละ เ้าไม่สามารถเอาชนะพวกข้าสองคนได้ ”
“ พวกเ้ากับหวังซุนก็ไม่ต่างกันหรอก แค่มีสองคน อย่าคิดว่ามีจำนวนมากกว่าแล้วจะเอาชนะข้าได้ ”
“ ข้าจะคอยดูว่าเ้ายังจะปากดีได้อีกนานไหม? ”
หวงเฟยพุ่งเข้าใส่หวังเฟยหลงและฟาดฟันกระบี่ด้วยความเร็วที่มากขึ้นจากการกระตุ้นพลังปราณที่อยู่ในร่างกาย แต่หวังเฟยหลงก็ยังสามารถหลบและสวนกลับได้ด้วยสกิลของเขาแต่สกิลของเขามีจำกัดทำให้เขาเสียจังหวะและถูกทำให้กระเด็นถอยหลังไป หลงเชาก็รอคอยจังหวะที่หวังเฟยหลงเสียจังหวะเข้าไปจัดการหวังเฟยหลง หวังเฟยหลงไม่สามารถหลบได้จึงทำได้เพียงยกโล่ขึ้นมากันและกระเด็นถอยหลังไปไกลหลายก้าว พร้อมกับอาการช้ำในเล็กน้อย
หวังเฟยหลงจริงจังกับการต่อสู้มาก เขาไม่ประมาทแม้เพียงเล็กน้อย แต่เนื่องจากความเข้าขาของทั้งสองคนทำให้ในบางครั้งหวังเฟยหลงต้องเจอ่เวลาที่ยากลำบาก แต่โชคดีที่เขาสามารถเอาตัวรอดได้ จนการต่อสู้ผ่านไปหลายนาที หวังเฟยหลงจึงคิดในใจ
‘ นี้ข้าต้องใช้ Poin หรือไม่ก็ สกิลทรราชหรือไง!? ’
ระหว่างที่กำลังถูกไล่ต้อน เขาลังเลอย่างมาก ใจจริงเขาไม่้าใช้ Poin เขา้าเก็บไว้สำหรับฉุกเฉินจริงๆเท่านั้น ส่วนเื่สกิลความบ้าคลั่งของทรราชนั้น เขาก็ไม่มั่นใจว่าภายในเวลาที 5 นาทีเขาจะสามารถจัดการทั้งหลงเชา หวงเฟย และคนรับใช้อีกหนึ่งคนได้
เนื่องจากตอนนี้หวังเฟยหลงไม่ได้โฟกัสไปที่การต่อสู้ทั้งหมดทำให้เขาถึงต้อนโดยหวงเฟยจนทำให้เสียหลังไปข้างหลัง และหลงเชาก็อาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้าประชิดตัวหวังเฟยหลงและฟันดาบอย่างรุนแรงไปที่หน้าอกของหวังเฟยหลง ตอนนี้เองที่หวังเฟยหลงตัดสินใจอย่างจริงจัง
‘ อ่า!! ให้มันได้อย่างนี้สิ ลง Poin ไปที่ Str และ Agi อย่างละ 20 ’
[ ท่านใช้ 40 Poin ]
เพื่อให้รอดจากสถานการณ์นี้อย่างปลอดภัย หวังเฟยหลงใช้ Poin ทั้งหมดไปที่ Strและ Agi อย่าละเท่าๆกัน หลังจากใช้ Poin แล้ว หวังเฟยหลงก็ฟาดดาบในมือของเขาไปปะทะกับดาบที่กำลังฟาดมาที่เขาของหลงเชา ทำให้เกิดการปะทะ ดวงตาของหลงเชาและหวงเฟยเบิกกว้างมองหวังเฟยหลงด้วยประหลาดใจ พวกเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยว่าหลงเชาจะเป็ฝ่ายร่นถอยหลังจากการปะทะดาบ
หลงเชามองไปที่มือของเขาที่กำลังสั่นหลังจากการปะทะ เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดจากที่เขาได้เปรียบเรื่อยมาจึงกลายมาเป็เสียเปรียบเช่นนี้ได้ หลงเชากับหวงเฟยมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจก่อนจะพยายามคิดถึงความเป็ไปได้แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่อาจเข้าใจได้
“ เ้าใช้กลโกงอะไรกันแน่!? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเ้าจะสามารถใช้มันได้ตลอด ”
“ มาดูกันว่าเ้าจะดิ้นรนได้อีกนานแค่ไหน!? ”
ทั้งสองพุ่งเข้าหาหวังเฟยหลงพร้อมกันด้วยความเร็ว โดยให้หลงเชาโจมตีก่อนและหวงเฟยโจมตีเสริมเข้ามาอีกที ต้องบอกว่ามันเป็การโจมตีประสานที่ดี แต่ตอนนี้ต้องบอกว่าความแข็งแกร่งของหวังเฟยหลงมีมากกว่าพวกเขาแล้ว หวังเฟยหลงใช้สกิลดาบเมฆาเคลื่อนโจมตีไปที่หลงเชาทำให้อีกฝ่ายต้องถอยไปและโจมตีต่อเนื่องไปที่หวงเฟยจนกระเด็นถอยหลังไปอีกเช่นกัน แต่ครั้งนี้หวังเฟยหลงไม่ได้ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พัก เขาพุ่งเข้าใส่หวงเฟยและฟาดฟันดาบด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อจนดาบสุดท้ายฟันเป็แผลลึกที่หน้าอกของหวงเฟย
เสียงร้องเ็ปของหวงเฟยดังขึ้นเรียกร้องความสนใจของของทุกๆคน คนรับใช้ของหวงเฟยรียพุ่งไปดูอาการนายน้อยของตน แต่ก็ถูกตงหยางสกัดเอาไว้ ตอนนี้ร่างกายตงหยางเต็มไปด้วยาแ แต่าแเ่าั้ไม่ได้สาหัสมากนัก เพราะเป้าหมายของตงหยางคือการสลัดคนรับใช้ทั้งสอง
“ เ้าจะต้องรับผิดชอบกับความโกรธของทั้งสองตระกูล!! ”
“ เป็พวกเ้าที่แซ่หาเื่ก่อนเอง ข้าหาว่าข้าโหดร้าย ”
สิ้นสุดคำพูดหวังเฟยหลงก็พุ่งเขาใส่หลงเชาและใช้สกิลดาบขุนเขา ปะทะดาบกับหลงเชา ดาบแรกทำให้มือของหลงเชาสั่นอย่างรุนแรง ดาบที่สองทำให้มือของหลงเชาชาจนไม่อาจจับดาบได้และปล่อยให้ดาบหลุดมือ หวังเฟยหลงยิ้มและฟาดดาบที่สามลงไปกลางอก เป็าแสาหัสเช่นเดียวกัน หลงเชาก็ยังคงร้องด้วยความเ็ป คนรับใช้ทั้งสองร่วมแรงร่วมใจกันฝ่าการสกัดของตงหยางและหนึ่งในนั้นก็พุ่งมาถึงตัวหวังเฟยหลงและฟันดาบใส่หวังเฟยหลงด้วยแรงทั้งหมด หวังเฟยหลงยกโล่ขึ้นมาป้องกัน ทำให้เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว
“ ไสหัวไปซะ แล้วบอกนายพวกเ้าว่าข้าจะไปทวงถามเื่ในครั้งนี้อีกครั้ง!! ”
ด้วยความแข็งแกร่งที่ปะทะกันเมื่อครู่ คนรับใช้ก็เข้าใจทันทีว่าแม้แต่เขาก็ไม่ง่ายเลยที่จะจัดการกับหวังเฟยหลง จึงไม่แแปลกที่ต่อให้ทั้งสองคนจะรุมโจมตีหวังเฟยหลงก็ไม่อาจจะเอาชนะได้ ครั้งนี้พวกเขาจำเป็ต้องยอมถอย ที่สำคัญ หากคนรับใช้อย่างพวกเขาเลือกที่จะโจมตีเหล่านายน้อยโดยเฉพาะคุณชายใหญ่ของตระกูล พวกเขาจะมาถามหาความผิดและตระกูลจะเลือกทิ้งเขาให้ตายดีกว่าปกป้องแล้วเกิดการปะทะ
“ ตงหยาง ข้าต้องเข้าเมืองไปจัดการธุระ เ้าเอาหวังซุนกับคนรับใช้ขึ้นรถม้าแล้วกลับไปตระกูล บอกเื่นี้กับพ่อข้าซะ แล้วข้าจะกลับไปถามหาเื่ราวครั้งนี้จากหวังซุนที่มันร่วมมือกับคนนอกมาทำร้ายข้าคุณชายใหญ่ตระกูลหวัง ”
“ ขอรับ คุณชายใหญ่ ”
เมื่อถอยไปแล้ว หวังเฟยหลงก็เดินไปดูหวังซุนที่สลบอยู่ เขาบอกให้ตงหยางจัดการเื่ราวคราวนี้แล้วรอเขาที่ตระกูล ส่วนตัวเขาก็เข้าเมืองไปเช่นเดิม แม้จะเกิดเื่ราวแต่หวังเฟยหลงก็หาได้กลัวไม่ เขามั่นใจว่าเขาสามารถหลบหนีได้หากเขา้า ต้องไม่ลืมว่าเขายังมีโลกภายในแหวนมิติจักรพรรดิอยู่อีก เขาสามารถเข้าไปภายในโลกนั้นได้ แต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือเข้าไปตรงไหนกลับออกมาจะอยู่ตรงนั้น ดังนั้นเื่นี้ค่อนข้างเป็ความลับของหวังเฟยหลง ที่ไม่อาจให้ใครรู้ได้
หวังเฟยหลงเข้าไปในสมาคมการค้าทมิฬ เขาเข้าไปหาเซี่ยถิงถิง ถึงแม้ว่าหวังเฟยหลงจะไม่ได้มาหลายเดือนแต่เหล่าพนักงานก็จำได้ จึงเดินนำหวังเฟยหลงไปหาเซี่ยถิงถิงที่ชั้นสาม ขณะเดินขึ้นหวังเฟยหลงมองรอบๆ แม้จะผ่านมาหลายเดือนแต่หลายๆอย่างก็ยังเหมือนเดิม
“ ไม่คิดเลยว่าเ้าจะมีเวลามาหาข้าเช่นนี้ ”
“ ่นี้ข้าค่อนข้างรีบนน่ะ ต้องรีบเก็บตัวฝึกฝน ข้าต้องเข้าสถาบันให้ได้!! ”
“ งั้นหรอ!! ที่เ้าออกมาหาข้าได้แบบนี้…อย่าบอกนะว่าภายในครึ่งปีเ้าถึงระดับรวบรวมแล้วน่ะ?? ”
“ ฮ่าๆ ท่านก็พูดเกินไป ข้าเพียงถึงระดับขัดเกลาขั้นปลายแล้ว ”
“ ก็ถือว่าเร็วมากออยู่ดี แล้วเ้ามาหาข้าเพราะมีเื่อะไรละ? ปกติแล้วเ้าจะให้คนรับใช้เ้าจัดการเื่ธุระแทนเ้าไม่ใช่หรือไง? ”
“ ก็มีจริงๆนั่นแหละ ข้า้าถามท่านว่าท่านรู้เื่อะไรเกี่ยวกับตระกูลข้าหรือไม่น่ะ ”
หลังจากนั้นหวังเฟยหลงก็เล่าเื่ที่เขาเพิ่งจะต่อสู้มาให้เซี่ยถิงถิงฟัง แล้วก็บอกความ้าคือ เขาสงสัยผู้าุโหนึ่งจะสมรู้ร่วมคิดกับตระกูลอื่นเพื่อโค่นล้มพ่อของเขา หากวันนี้เขาเป็อเะไรไป และโยนความผิดให้กับ หลงเชากับหวงเฟย พ่อกับแม่ของเขาได้เปิดศึกระหว่างตระกูลเพื่อแก้แค้นให้เขาแน่นอน และหากพ่อเขาเป็อะไรไป ผู้าุโหนึ่งจะสามารถขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งพ่อเขาได้
“ เื่นี้ก็บอกได้อยู่แต่มันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายนะ!! ”
“ ข้าให้ท่านเลย 2 แสนเหรียญ!! ”
“ ข้าชอบเ้าที่เ้าเป็คนไม่ตระหนี่เนี่ยแหละ ”
เป็อย่างที่หวังเฟยหลงคาดการเอาไว้ ผู้าุโหนึ่งร่ววมมือกับตระกูลหลงและตระกูลหวง เพื่อโจมตีเป้าหมายคืออย่างน้อยเขาต้องพิการและหวังซุนจะได้ตำแหน่งผู้สืนทอด หลังจากนั้นหวังกังกับฉินเพ่ยจะต้องบุกไปที่ตระกูหลงกับตระกูลหวงเพื่อแก้แค้น และตัวผู้าุโที่หนึ่งจะคอยห้ามผู้าุโคนอื่นๆไม่ให้เข้าไปยุ่ง และเมื่อทั้งหวังกัง ทั้งฉินเพ่ยถูกจัดการตัวผู้าุโหนึ่งจะขึ้นเป็เ้าตระกูล โดยค่าตอบแทนเป็เหมืองเหล็ก
“ ไอแก่นั่นหาเื่ตาย!! ”
เมื่อได้ฟังเื่ราวทั้งหมด ต้องบอกว่าเป็เหมือนที่เขาคาดไว้ แต่ที่ประหลาดใจคือทั้งสองตระกูลยอมรับความเสี่ยงเพื่อแลกกับเหมืองเหล็กคุณภาพต่ำมัันทำให้เขารู้สึกเคลือบแคลงใจอย่างมาก ต่อให้บอกว่ามีเื่ราวความแค้นอยู่ก็ฟังไม่ขึ้น หวังเฟยหลงจึงถามเื่ด้วยว่ามีความลับภายในเหมืองเหล็กหรือไม่แต่ปรากฏว่าเซี่ยถิงถิงก็ไม่รู้
“ ไม่คิดเลยว่าสมาคมการค้าจะสามารถหาข้อมูลเชิงลึกขนาดนี้ได้!? ”
“ การจะขายของให้ได้ดีก็ต้องมีข้อมูลด้วยเช่นกัน!! ”
“ เช่นนั้นมีอีกเื่หนึ่ง ท่านรู้จักคำว่า ระยะขั้นสุด หรือเปล่า!? ”
“ ระยะขั้นสุด? ข้าไม่เคยได้ยิน เ้าไปได้ยินมาจากไหน!? ”
“ ข้าบังเอิญได้ยินคนพูดกันนะ ข้าไม่รู้เื่เลยมาถามท่านนี้ไง…จริงสิ ผู้าุโซินกู้เหลิน กลับมาหรือยัง!? ”
“ ยังเลย ข้าก็ไม่รู้ว่าผู้จัดการจะกลับมาเมื่อไหร่!? ”
2K
