ยอดหญิงชาวนาพลิกชะตาหาทางรวย (นิยายแปล)

ตอนที่ 25 กลับบ้าน (2)

        เว่ยซื่อรอจนพวกหลินซื่อสามแม่ลูกเข้ามาในบ้านแล้วถึงปิดประตู มองดอกฝ้ายบนเกวียนแวบหนึ่งก็ตะคอกเสียงดัง “เวลาทั้งบ่ายพวกเจ้าสามคนแม่ลูกเก็บดอกฝ้ายได้แค่นี้ เห็นได้ชัดว่าแอบอู้งาน เย็นนี้ไม่ต้องกินข้าวเย็น!”

        เถียนไฉ่เวยเอ่ยขอร้องอย่างน่าสงสาร “ท่านย่า พวกเราพยายามสุดความสามารถแล้ว เก็บได้เท่านี้จริงๆ ขอร้องท่านให้พวกเรากินข้าวเย็นเถอะ”

        ทันทีที่คำพูดของนางหลุดออกไป เว่ยซื่อก็กลายเป็นสุนัขบ้าคลั่ง คว้าท่อนไม้ขึ้นมาจากข้างกำแพง พุ่งตรงเข้ามาหานางอย่างดุดัน “ทำงานไม่เสร็จยังจะกล้ามาขอข้าวกินกับข้าอีก วันนี้หากไม่ตีให้เจ้ารู้จักกฎระเบียบ ข้าคงไม่ใช่คนตระกูลเดียวกับเจ้า!”

        เว่ยซื่อไม่กล้าใช้ไม้ทุบผ้าตีเถียนไฉ่เวยแล้ว เมื่อเช้าเถียนไฉ่เวยโยนไม้ทุบผ้าไปบนหลังคาบ้าน เถียนจยาผิงกับเถียนจยาเล่อสองพี่น้องต้องปีนบันไดถึงเก็บเอาไม้ทุบผ้ากลับคืนมาได้

        เห็นได้ชัดว่าท่าทางการเคลื่อนไหวของเว่ยซื่อต้องการเอาชีวิตของเถียนไฉ่เวย นางตีท่อนไม้เข้ามาที่ศีรษะของเถียนไฉ่เวย โชคดีที่เถียนไฉ่เวยมีความว่องไวราวกับลูกปลา ประกอบกับหลินซื่อขวางเอาไว้อย่างสุดชีวิต และเสี่ยวหม่านรวบดึงชายเสื้อของเว่ยซื่อเอาไว้โดยไม่สนใจอะไรถึงทำให้ท่อนไม้ไม่ตกลงบนศีรษะของเถียนไฉ่เวย หากตกลงบนศีรษะของเถียนไฉ่เวยจริงๆ เกรงว่าคงศีรษะแตกสมองไหลออกมาจนจบชีวิตทันทีเป็นแน่

        เถียนจยาผิงรู้สึกทนไม่ได้อยู่บ้าง คิดจะไปห้ามการต่อสู้ แต่เพิ่งเดินออกมาจากห้องก็ถูกจี้ซื่อที่กำลังชมเรื่องสนุกอยู่หน้าประตูห้องครัวเห็นเข้าจึงขวางไว้ “เจ้าที่เป็นลุงใหญ่ไปห้ามการต่อสู้จะมีประโยชน์อะไร คนที่ไม่รู้เรื่องเห็นเจ้าปกป้องหลินซื่อจะคิดว่าเจ้ามีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนกับนาง อีกอย่างท่านแม่ต้องการสั่งสอนคน เจ้าไปขวางก็เท่ากับอกตัญญู”

        เถียนจยาผิงได้ยินนางพูดแบบนี้ก็หยุดฝีเท้า ซิ่วจือที่กำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ไม่ไกลพลันหันหน้ามายิ้มอย่างรู้ใจให้กับจี้ซื่อ

        ครอบครัวบ้านสามทั้งหมดหลบอยู่แต่ในห้องของตน พลางแทะเม็ดแตงขณะชมเรื่องสนุก หม่าซื่อกัดฟันเค้นเสียงออกมาเป็นระยะๆ “สมน้ำหน้า! ถ้าจะให้ดีที่สุดคือตีพวกชั้นต่ำนั่นให้ตายถึงจะสมใจข้า”

        ตอนกลางวันหากไม่ใช่เพราะเจ้าเด็กสมควรตายเถียนไฉ่เวยร่ำร้องอยากกินข้าวเหมือนพวกนาง โจ๊กข้าวฟ่างสามถ้วยนั้นจะวนมาถึงหม่าซื่อได้อย่างไร แค่คิดก็โมโหแล้ว

        เถียนจินจวี๋ที่มากับเว่ยซื่อตะโกนให้กำลังใจเว่ยซื่ออยู่ด้านข้าง “ตีได้ดี! ท่านแม่ตีให้ตาย! อย่ายั้งมือ ใครใช้ให้นางชั้นต่ำนั่นกล้าแย่งบุรุษของข้า!”

        หลินซื่อสามแม่ลูกต่างมึนงง อาหญิงโง่คนนี้พูดเรื่องอะไรกัน

        เถียนจินจวี๋มองดูการต่อสู้สักพัก เห็นว่าท่านแม่ของตนไม่ได้เปรียบเลยสักนิดจึงม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมเข้าไปต่อสู้ด้วยตนเอง “นางชั้นต่ำ ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!” นางชกกำปั้นทั้งสองไปยังเถียนไฉ่เวย

        หลินซื่อรีบหมุนตัวขวาง ไม่รู้ว่าเถียนไฉ่เวยผลักหลินซื่อออกไปอย่างไร พร้อมกันนั้นยังผลักเสี่ยวหม่านไปอีกด้านหนึ่ง ส่วนตัวเองก็หลบไปอีกด้าน ยื่นเท้าขัดขาเถียนจินจวี๋ เดิมทีเถียนจินจวี๋ก็อวบอ้วนอยู่แล้ว เมื่อถูกเถียนไฉ่เวยขัดขาร่างกายก็ขาดความสมดุล พุ่งเข้าชนเว่ยซื่อ กำปั้นทั้งสองจึงตกลงบนใบหน้าของเว่ยซื่อ ซ้ำยังทำให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้นอีก

        ร่างกายอวบอ้วนคล้ายหมีควายของเถียนจินจวี๋ทับลงบนร่างกายผอมแห้งของเว่ยซื่อจนลำไส้แทบทะลักออกมา

        ศีรษะสองแม่ลูกกระแทกกัน ชั่วขณะนั้นบนหน้าผากของทั้งสองคนก็บวมนูนเป็นลูกใหญ่ขึ้นมา

        ไม่เพียงเท่านั้น เถียนจินจวี๋ที่สวมชุดผ้าไหมแดงเขียวสีสดของนาง เดิมทีเสื้อผ้าชุดนี้ก็รัดแน่นอยู่บ้าง เมื่อล้มลงไปเช่นนี้จึงปริเป็นรูใหญ่ เผยให้เห็นเสื้อเอี๊ยมสีแดงสดที่สวมอยู่ด้านใน