ชวนอ๋องมองโจวหยวนเฉิงตอบกลับเ้าสำนักคุ้มภัยเจียวอย่างชื่นชม ‘เ้าเด็กนี่ถึงกับกล้าวิจารณ์การอบรมสั่งสอนบุตรชายของบ้านอื่นอย่างหน้าตาเฉย แถมยังรู้จักโยนปัญหามาให้ข้าช่วยตัดสินอีก ได้สิน้องชาย ข้าจะช่วยเ้าเอง’
เจียวชิงได้ฟังคำโต้กลับก็รู้ว่าโจวหยวนเฉิงกำลังตำหนิบุตรชายของเขาที่พูดจาล่วงเกินผู้าุโ ซ้ำยังกระทบถึงตัวเขาที่ไม่อบรมสั่งสอนบุตรชายให้ดีอีก เจียวชิงแทบจะกัดฟันตัวเองแตกด้วยความโมโห
“ท่านพ่อ” เจียวเหิงเรียกพ่อตัวเองอย่างน่าสงสาร
เจียวชิงหันไปมองลูกชายที่นั่งคุกเข่าอยู่นานแล้วจึงสูดลมหายใจระงับโทสะก่อนหันไปพูดกับชวนอ๋อง “ท่านอ๋องจะให้ข้าผิดชอบอย่างไรถึงจะเหมาะสมหรือขอรับ”
ชวนอ๋องนั่งนิ่งไม่ตอบคำถามและสีหน้าของเขาก็ยังคาดเดาอารมณ์ไม่ได้เหมือนกัน เ้าเมืองเข้าใจท่าทีนั้นทันที
“นายท่านเจียว เพื่อไม่ให้เสียเวลา ท่านก็จ่ายค่าทำขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กับเด็กหนุ่มพวกนั้นไปเถอะ และหากท่านอยากจะพาบุตรชายของท่านไปขอโทษนายท่านโจวที่บ้าน ท่านก็พาเขาบ้านสกุลโจวทีหลังก็ได้” เ้าเมืองพูดขึ้น
“แต่ท่านต้องคิดให้ดี เด็กหนุ่มทั้งสี่คนเป็คนของท่านอ๋อง อีกทั้งหนึ่งในนั้นยังเป็หลานชายคนเล็กของท่านแม่ทัพาุโด้วย ท่านต้องพิจารณาเื่นี้ให้ดีว่าเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม” หัวหน้าศาลย้ำอีกรอบ
“ไม่รู้ว่าชื่อเสียงของจวนข้าจะตีราคาเป็เงินได้มากเท่าไหร่ หากมากเกินไปก็จะหาว่าข้ากลั่นแกล้ง แต่ถ้าน้อยเกินไป...” ชวนอ๋องสะบัดพัดในมือช้าๆ
เจียวชิงได้ฟังก็คิดหนักขึ้นทันที แล้วเท่าไหร่ล่ะถึงจะเรียกว่าน้อยไป ชื่อเสียงของจวนอ๋องอย่างนั้นหรือ ชายหนุ่มที่เป็ทั้งพระอนุชาคนโปรดของฮ่องเต้ เป็ทั้งเสด็จอาที่องค์รัชทายาทสนิทสนมที่สุด ทั้งยังมีเพื่อนสนิทเป็แม่ทัพน้อยของแคว้นเสียอีก เงินเท่าไหร่ถึงจะเรียกได้ว่ามากไปน้อยไป ‘ท่านบอกออกมาเป็จำนวนเงินเลยไม่ได้หรือขอรับท่านอ๋อง’
เจียวหวั่นเห็นสีหน้าของพ่อตัวเองดูย่ำแย่ยิ่งนัก นางอยากช่วยให้บิดาหลุดพ้นจากสถานการณ์ตรงหน้า นางจึงคิดที่จะใช้ความสวยของนางเพื่อคลี่คลายสถานการณ์สักหน่อย ต้องบอกก่อนว่าเพราะเจียวหวั่นเป็บุตรสาวเพียงคนเดียว นางถึงได้รับการตามใจจากเจียวชิงและฮูหยินเจียวเป็อย่างมาก เสื้อผ้าเครื่องประดับล้วนเป็ของดี อีกทั้งทุกคนยังชมนางอยู่ไม่หยุดว่านางเป็หญิงงามล่มบ้านล่มเมืองที่ไม่มีใครเทียบได้ นางจึงมั่นใจในความสวยของตัวเองเป็อย่างมาก แต่นั่นก็คือความคิดของคนบ้านเจียว เพราะความเป็จริง เจียวหวั่นจัดว่าเป็หญิงสาวที่มีหน้าตาธรรมดามากถึงมากที่สุดคนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งมันห่างไกลกับคำว่า ‘งามล่มบ้านล่มเมือง’ อยู่มากโข
“ท่านอ๋องเพคะ เด็กหนุ่มเหล่านี้ล้วนเป็คนอายุน้อย หากได้รับการปลอบขวัญสักหน่อยจิตใจก็คงหายกลัวแล้ว เพื่อให้สมกับฐานะของท่านอ๋อง” เจียวหวั่นดัดเสียงพูดจนแทบฟังไม่รู้เื่พร้อมกับส่งสายตาที่คิดว่าหวานซึ้งเป็ที่สุด “คนละหนึ่งร้อยตำลึงคงไม่น้อยไปใช่หรือไม่เ้าคะ”
“คนละห้าร้อยตำลึงห้ามขาดแม้แต่เหวินเดียว” ชวนอ๋องพูดออกมาเสียงดัง
เจียวชิงหันไปมองหน้าลูกสาวผู้โง่เขลาอย่างไม่เชื่อสายตา นี่ลูกสาวของเขาคิดว่าตัวเองสวยถึงขึ้นที่จะไปหว่านเสน่ห์ให้กับท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้อย่างนั้นเลยหรือ ใครบอกนาง ใครสอนความเชื่อผิดๆ ให้กับนางแบบนี้
เจียวชิง ‘นังลูกไม่รักดี หน้าตาอย่างเ้านี่หรือหวังจะมัดใจท่านอ๋อง ฝันไปก่อนเถอะ สาวใช้ในจวนอ๋องคงดูดีกว่าเ้าเสียอีก ดูเอาเถอะแค่เ้าอ้าปากครั้งเดียว ข้าต้องเสียเงินไปสองพันตำลึง ก่อนหน้านี้ข้าน่าจะหาอะไรมายัดปากเ้าไว้ก่อน ต่อไปนี้เ้าอย่าหวังว่าจะได้ออกมานอกบ้านอีกเลย’
เจียวฮูหยิน ‘เจียวหวั่นของข้าสวยที่สุด ในปฐีนี้ไม่มีใครสวยเทียบเ้าได้ แม้แต่องค์หญิงในวังหลวงก็เทียบไม่ได้’
เจียวเหิง ‘เป็พวกท่านที่พูดกรอกหูนางอยู่ทุกวัน’
เจียวหวั่น ‘ข้าล่ะเสียใจแทนสตรีที่เกิดมาบนโลกใบนี้เสียจริง ที่ต้องทนเห็นหน้าตัวเองอยู่ในกระจกทุกวัน เฮ้อ...เกิดมาหน้าตาดีก็เครียดเหมือนกันนะ คนสวยเครียดมาก’
“ทำสีหน้าอย่างนี้แสดงว่าเ้าไม่เห็นด้วยสินะ เ้าคงเห็นว่าจำนวนเงินที่ข้าเรียกคงจะน้อยไปก็เลยอยากจะรักษาหน้าตาของจวนอ๋อง ถ้าอย่างนั้นก็เป็คนละหนึ่งพั...” ชวนอ๋องยังพูดไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงจ้าวชิงดังขึ้นเสียก่อน
“ขอบพระทัยสำหรับความเมตตาของรับ คนละห้าร้อยตำลึงที่ท่านอ๋องเสนอมาก็นับว่าเหมาะสมแล้วขอรับ ข้าจะให้คนกลับไปเอาเงินที่บ้านมาให้คุณชายทั้งหลายเดี๋ยวนี้ขอรับ” เจียวชิงแทบจะหัวใจวายเมื่อได้ยินท่านอ๋องกำลังจะพูดจำนวนเงินจบ เขารีบไล่ให้คนกลับไปเอาเงินที่บ้านมาให้เด็กหนุ่มทั้งสี่อย่างเร็ว
เมื่อได้รับเงินเรียบร้อย เจียวชิงก็ขอตัวพาบุตรชายและบุตรสาวกลับบ้าน ั้แ่กลับบ้านคราวนั้นทั้งบุตรชายคนรองและบุตรสาวคนเล็กของสกุลเจียวก็ไม่ได้ออกจากบ้านไปอีกหลายเดือน
เ้าเมืองและหัวหน้าศาลก็ขอตัวกลับไปทำงานเช่นเดียวกัน ทั้งสองคนหันกลับมามองเด็กหนุ่มทั้งสี่คนอย่างพิจารณา ชวนอ๋องถึงกับออกมาปกป้องพวกเขาทั้งสี่คนด้วยตัวเอง อย่างนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาต้องไม่ธรรมดาแน่ นอกจากจวนของชวนอ๋องและจวนของท่านแม่ทัพาุโแล้ว พวกเขาคงต้องให้ความสำคัญกับร้านค้าสกุลโจวและเจียวเนี่ยนเจินขนส่งของนายท่านเจียวตงให้มากขึ้นอีกหลายเท่าตัว เ้าเมืองและหัวหน้าศาลต่างพยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจอีกรอบ
เ้าเมืองหยิน ‘ต่อไปต้องให้การดูแลกิจการของสกุลโจวกับสกุลเจียวสายหลักให้ดีเสียแล้ว’
หัวหน้าศาล ‘ความปลอดภัยของสองสกุลนี้ต้องยกระดับขึ้นอีกหลายส่วน’
“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ช่วยเหลือขอรับ”
โจวหยวนเฉิง โจวหลี่เฉียง จ้าวตงจื่อ และเจียวเป่า คุกเข่าคำนับให้กับชวนอ๋องอย่างพร้อมเพรียงกัน
“พวกเ้าลุกขึ้นก่อนเถอะ วันนี้ข้าแค่รู้สึกเบื่อก็เลยออกมาเดินเล่น ไม่คิดว่าจะมาเจอเื่สนุกเข้าพอดี แต่พวกเ้าก็ใช้ได้นี่ ตอบโต้คนของสำนักคุ้มภัยอย่างไม่กลัวเลย แล้วพวกเ้าไม่คิดว่าต่อไปจะมีปัญหาตามมารบกวนพวกเ้าอีกหรือ โดยเฉพาะเ้า” ชวนอ๋องพยักหน้ากับให้เจียวเป่า “ดูท่าแล้ว คุณชายรองเจียวคงเกลียดเ้าน่าดู”
“ถึงข้าจะไม่ตอบโต้พวกเขา พวกเขาก็เกลียดข้าอยู่แล้วล่ะขอรับ ดังนั้นตอบโต้ไปสักหน่อยมันก็สะใจดี” เจียวเป่าตอบอย่างไม่คิดมาก
“ตงจื่อน้อยเ้าไม่เชื่อหรือว่าข้าแค่ออกมาเดินเล่น”
“ใครจะไปเชื่อท่านล่ะ ปกติท่านก็ออกมาเที่ยวเล่นนอกจวนบ่อยๆ อยู่แล้ว ท่านแค่อยากแกล้งคนให้เสียเงินเล่นเท่านั้น” จ้าวตงจื่อพูดอย่างรู้ทัน ถึงเขาจะพูดเสียงเบา แต่คนฝึกยุทธ์มักจะมีประสาทััที่ดีเสมอ
“ตงจื่อน้อย ยังอยากซื้อที่ดินทำการเกษตรอยู่หรือไม่ หรือไม่้าที่ดินแถวท่าเรือแล้ว ข้ารู้สึกว่าราคาที่ดินมักจะสูงขึ้น จะขึ้นเป็เท่าไหร่ดีนะ” ชวนอ๋องทำท่าคิด
“พี่ชายอ๋องรูปงาม ท่านอย่าแกล้งข้าอย่างนี้สิขอรับ เอ๊ะ...แล้วท่านรู้ได้อย่างไรขอรับว่าข้า้าซื้อที่ดิน” จ้าวตงจื่อถาม
“มีเื่อะไรที่ข้าอยากรู้แล้วไม่รู้บ้าง แม้แต่ร้านเครื่องเขียนสกุลโจว สินค้าแปลกใหม่พวกนั้นช่างน่าสนใจไม่น้อย”
โจวหยวนเฉิงสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็พยายามเก็บอาการไว้ “ท่านอ๋องสนใจสินค้าชิ้นใดของร้านเราเป็พิเศษหรือไม่ขอรับ หากท่านอ๋องไม่คิดว่าราคามันน้อยเกินไป ข้าจะขอมอบเป็ของขวัญให้ท่าน เพื่อตอบแทนกับการช่วยเหลือในวันนี้”
“ช่างเถอะ ข้าเห็นพวกเ้าแล้วก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้ อยู่ที่เมืองหยิน ข้าไม่ค่อยมีเพื่อนมากมายนัก ตงชางก็ไปอยู่ชายแดนแล้ว ส่วนรัชทายาทก็ไม่สะดวกที่จะเดินทางไกล ต่อไปถ้ามีเวลาว่าง ตงจื่อ เ้าก็พาเพื่อนไปเยี่ยมข้าที่จวนบ้างก็แล้วกัน ไปเถอะ พวกเ้ารีบกลับบ้านกันได้แล้ว” ชวนอ๋องพูดเสร็จก็หันหลังเตรียมเดินกลับ แต่เขาก็หันไปยิ้มกับโจวหยวนเฉิงอีกรอบ “ข้าชอบเบียร์กับไก่ทอด”
โจวหยวนเฉิงถึงกับตะลึงงันแล้ว เขามองตามหลังอ๋องหนุ่มรูปงามไปอย่างพูดอะไรไม่ออก
![พี่ครับช่วยผมหน่อย น้ำมันผมหมด [pwp ตอนเดียวจบ มี ebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755662031_8812019.webp)
346
