ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

พรึบ!! ในห้องนอนโทนสีขาวแห่งหนึ่ง
ซอว์ได้ลุกขึ้นจากเตียงแม้เขาจะเล่นเกมไปได้แค่สองชั่วโมงในโลกจริงก็ตาม แต่อะไรหลาย ๆ เรื่องก็ทำให้สมองเขารับหนักไปพอสมควร ซึ่งก่อนที่เขาจะออกจากเกมมาก็พบว่าอาณาจักรต้นกำเนิดถูกทำลายด้วยฝีมือของเขาไปแล้ว ชายหนุ่มแสระยิ้มอย่างดีใจ
พลางรู้สึกดีที่ได้รับไอเทมปืนฉีกน้ำมา
“วะฮ่า ๆ ๆ ๆ ถ้ามีไอ้โง่คนไหนโดนกรูจับนะ จะฉีกน้ำใส่หน้ากวนตีนแมร่งเลย….”
เขาไม่ว่าเปล่าลุกขึ้นบิดร่างกายไปมาพลางเหลือบตามองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้ 12:00 แล้ว บ้านของซอว์นั้นเป็นบ้านชั้นเดียว ไม่มีพ่อไม่มีแม่ พวกท่านนั้นเสียไปหลังจากที่เขาเข้ามัธยมตอนปลาย ทำให้ไม่มีค่าเทอมจ่ายจึงพยายามหาเลี้ยงตัวเองแต่ก็มีลุงฉัตรและป้าพรประภาคอยดูแลอยู่ตลอด
แม้ทั้งสองจะเป็นญาติห่าง ๆ ของเขา แต่เราก็สนิทกันมาก ๆ ราวกับครอบครัวนึงเลยก็ได้ และตั้งแต่เด็กจนโตป่านนี้เขาก็ไม่เคยรู้จักใครภายในครอบครัวลุงฉัตรและป้าภาเลย เนื่องจากบ้านของเราสองคนนั้นไกลแต่ใช่ว่าจะไปมาหาสู่กันไม่ได้ ลุงฉัตรนั้นเป็นผู้สร้างเกม ‘ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์’ ในขณะที่ป้าภานั่นคอยดูแลบ้านตามลักษณะชีวิตคนโบราณแต่ก่อน
ซอว์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับเป็นของลุงฉัตร เขาก็รีบโทรกลับพลางเวฟข้าวผัดกุ้งสำเร็จรูปทันที ใช้เวลาไม่นานสายก็รับพร้อมกับเสียงของลุงฉัตรที่ดังขึ้นส่อไปด้วยน้ำเสียงอันเป็นกังวลนิด ๆ
“ได้ข่าวว่าแกโดนนังหนูแก้วเลิก และหล่อนไปเกาะลูกผู้อำนวยการหรอ? ” ซอว์ร้องว้าว…
“ลุงรู้แบบนี้ด้วยหรอครับเนี่ย? รู้ไหมครับว่ามันละเมิดความเป็นส่วนตัวผมน่า⁓”
ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ หยิบข้าวมานั่งกิน ชายแก่ที่ได้ยินก็ถอนหายใจอย่างหนักใจราวกับว่าเขารู้สึกไม่พอใจผู้หญิงชื่อว่าแก้ว แต่ซอว์ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากนัก เพราะเขารู้สึกว่าหลักจากเขากลับมาเล่นเกม ทุกอย่างก็แทบไม่สำคัญอะไรอีกแล้ว
“เฮ้อ! เอ็งยังอยากเข้ามหาลัยต่อไหมว่ะ เดี๋ยวข้าจัดการให้” ชายหนุ่มเคี้ยว ๆ กลืนส่ายหน้า
“ไม่แล้วครับ ผมว่าเกมที่ลุงสร้างมาน่าจะตอบโจทย์ผมมากกว่า” ลุงฉัตรหัวเราะพอเดาออกว่า ซอว์คงจะพยายามหาเงินจากเกมของเขา
“วะฮ่า ๆ ๆ เอ็งพูดถูกใจข้าวะ แล้วอีกอย่างพรุ่งนี้วันเกิดข้านะเว้ย อยากรู้ไหมว่าข้าอยากขออะไรจากเอ็ง…” ซอว์เค้นเสียง
“หึ! ได้เลยลุง เดี๋ยวผมจะไปทำความรู้จักกับครอบครัวลุงให้ แต่ระวังตัวไว้นะครับลุง….ผู้หญิงคนไหนเข้าตาผม ผมคว้ากินเรียบหมดนะลุง ตั้งแต่เด็ก นักเรียน เนตรนารี นศท. นักศึกษา วัยทำงาน จวบจนยายเฒ่าที่กำลังลงโลงก็ตามที” ชายแก่เบะปากหัวเราะร่า
“ช่วงหลัง ๆ แกเอาไปเถอะ ถุย!! ที่บ้านข้าก็มีป้าภาคนเดียว แกคว้าลูกข้าไปเถอะ วะฮ่า ๆ ๆ แต่ขอบอกนะว่าพี่สาวครอบครัวข้าเอ็งคงเกลียดขี้หน้าแน่นอน ยกเว้นน้องสาวเธออาจจะเข้าตาแกแน่ ๆ ขอบอก หึ ๆ ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วรู้สึกสนใจขึ้นมาทันตา
“อย่างงี้ต้องฟันแล้วทิ้งลุง สำหรับคนพี่อะ” ลุงฉัตรแอบเบะปากพูดในใจ
‘ไม่ใช่ว่าเอ็งโดนทิ้งหรอวะไอ้สอง ฮ่า ๆ ๆ ’ ซอว์ที่กินข้าวเสร็จก็พูดขึ้น
“ว่าแต่ลุง…ไอ้ ID ที่ลุงให้มาอะโคตรลำบากเลย ยิ่งอีเว้นท์ส้นตีนนั้นด้วย ผมโดนยัยพลอยที่เคยเล่าให้ฟังกับเดอะแก๊งของหล่อนกระทืบจนวินาทีสุดท้ายเลย เฮ้อ! โคตรจะเหนื่อยอะขอบอก แม้ในใจมีแผนฆ่าได้ด้วยซ้ำแต่ก็ฆ่าน้องไม่ลงเลยวะลุง ชีวิตแมร่งโคตรเศร้า” ลุงฉัตรหัวเราะร่า
“วะฮ่า ๆ ๆ แต่แกก็ควรดีใจนะ ดูเหมือนนังหนูนั้นจะแอบชอบแกด้วยสิ” ซอว์รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการพูดอะไร
“แต่นั้นน้องสาวแฟนเก่าผมนะลุง แม้ผมจะรู้สึกดีด้วยแต่หากคบกันมีหวังเป็นขี้ปากชาวบ้านแน่ ๆ ว่า ไม่ได้พี่ก็เอาน้องแทนอะไรทำนองนี้อะ” ชายแก่ที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วใส่
“เอ็งจะไปสนใจที่คนอื่นพูดทำไมวะ มันเลี้ยงข้าวเอ็งหรอ? มันเลี้ยงดูเอ็งรึเปล่า? หรือว่าเอ็งต้องการความช่วยเหลือจากมัน? ก็ไม่ใช่! คนพวกนี้ก็แค่ตัวประกอบในเรื่องราวของเราเท่านั้นเอง หากแกโตขึ้นแกก็จะรู้ว่าเรื่องการแคร์สายตาคนอื่นเพื่อคว้าในสิ่งที่เรามีความสุขอย่างชอบธรรมเนี่ย แมร่งโคตรจะน่าภาคภูมิใจ ไม่เหมือนพวกคนแก่โง่ ๆ รุ่นข้าที่เสล่อมารู้ตัวช้าทีหลังว่าอยากลอง เหอะ!! มารดามันเถอะ”
ซอว์ยิ้มเบา ๆ นี่แหละว่าทำไมเขาถึงรักลุงฉัตรราวกับพ่อแท้ ๆ ของเขา
“ได้เลยลุง…แต่แก๊งสาว ๆ เธอก็ปิ๊งผมด้วยนะ หึ ๆ ” ชายแก่เบะปากมองบน
“นิสัยอย่างเอ็งคงทำตัวแบบนี้อีกนานกว่าจะบอกชอบหนูพลอย หึ!! ถ้ามีหมาคาบไปก่อนเอ็ง ข้าไม่รู้นะเว้ย” ชายหนุ่มส่ายหน้าแววตาเย็นเฉียบ
“ลองดูสิครับ….” เขาเหยียดยิ้มอย่างใจเย็น
“มันได้ตายในโลกจริงแน่ ๆ ” ชายแก่เงียบเล็กน้อยก่อนเปลี่ยนเรื่อง เพราะหากเดาตามนิสัยแล้ว การโดนแย่งแฟนโดยที่แฟนนั้นเต็มใจ เจ้าซอว์คงไม่ได้โมโหอะไร เพียงแค่หากแฟนไม่ยินยอมและไอ้นั้นจะพยายามเอามาให้ได้ คงจะถูกซอว์จัดการตามลำดับ
“พรุ่งนี้เอ็งมาที่บ้านข้านะ เรามากินข้าวเย็นกัน และแกก็ค้างคืนที่บ้านข้าเลย” ซอว์กระพริบตาปริบ ๆ
“ขนาดนั้นเลยหรอลุง? ” ชายแก่ยักไหล่
“ตามใจข้าหน่อยนะเว้ย” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“จริง ๆ วันเกิดเป็นวันขอบคุณบิดามารดาที่กำเนิดเรามา หรือแผยแพร่ความสุขให้คนอื่นไม่ใช่หรอครับ ไหงเดี๋ยวนี้ถึงกลายเป็นการอ้อนวอนขอของขวัญกันละเนี่ย” ชายแก่เอียงหน้าหนีส่ายหน้าไม่สนใจ ทำให้เขาถอนหายใจเบา ๆ
“ก็ได้ครับลุง…พรุ่งนี้เตรียมห้องนอนไว้สำหรับผมด้วยล่ะกัน” ชายแก่ฉีกยิ้มชั่วร้าย
‘ได้เลย วะฮ่า ๆ ๆ งั้นเอ็งก็นอนพร้อมกับลูกสาวข้าเลยล่ะกัน! ’
ซอว์ที่ทำความสะอาดเสร็จอะไรเสร็จก็กล่าวลาลุงฉัตรทันที หลังจากตัดสายไปเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เพราะอย่างไงอาการของลุงฉัตรแม้จะเหมือนกับบอกว่าพลอย และแก้วแฟนเก่าเขาคือคนในครอบครัว แต่เขาก็มั่นใจว่าชื่อตระกูลไม่เหมือนกันสักนิด อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้หวาดวิตกอะไรขนาดนั้นต่อให้เจออีกฝ่ายในวันพรุ่งนี้ก็ตาม เพราะจากปากลุงฉัตรแล้วดูเหมือนเขาจะไม่ต้องการเป็นคนแก่ที่ไม่ได้ความในอนาคต
พลันเขาจัดการอาบน้ำอาบท่า แปรงฟันเสร็จ ก็รอเวลาให้ถึงบ่ายหนึ่งเพื่อตอนเข้าเกมจะอยู่ในช่วงเที่ยงคืนพอดี ซอว์เปิดโทรศัพท์เลื่อนดูข่าวสารเกี่ยวกับเกมไปมา ในเวลานี้ดูเหมือนว่าความโด่งดังของพลอยจะกลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงคล้ายกับม้ามืดที่เก็บตัวมานาน
“ไอเทม 2 ดาวไม่ธรรมดาจริง ๆ ”
ซอว์กล่าว หากรวมไปถึงความสามารถที่สามารถต่อกรพวกซอมบี้ประเภทยักษ์แล้ว คงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะต่อกรพวกมันได้ แต่ก็น่าเสียดายที่เอฟเฟคพวกนั้นจะมีผลเฉพาะระดับลมปราณที่ 40 หรือต่ำกว่าลงไปเท่านั้น ดังนั้นหลังจากที่เธอไปทวีปกลางคงเหลือเอฟเฟคที่ใช่ได้ไม่กี่อย่าง อย่างเช่น เพิ่มค่าประสบการณ์ 2% , ฟื้นฟูพลังชีวิตอัตโนมัตขั้นต่ำ , ฟื้นฟูความเหนื่อยล้าอัตโนมัติขั้นต่ำ เป็นต้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดนั้นเลยหรอลุง?

นิยายแนะนำ

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดนั้นเลยหรอลุง?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้