ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        หลังจากซ่อมแซมสนามประลองกันจนเรียบร้อยดี

        การประลองในสายล่างก็กลับมาเดินหน้าต่อได้อย่างไม่มีสะดุด แม้จะช้ากว่าเวลากำหนดไปนิดหน่อย แต่ก็ยังถือว่าไหลลื่นดีอยู่

        คู่แรกคือโหวหวังกับจู่หม่าเหริน

        พูดตรง ๆ ว่าคู่นี้เสียเวลาเล่า ผมเลยจะขอข้ามละกัน..

        มันเป็นยังไงน่ะเหรอ.. ก็แบบ.. ผมไม่ทันได้กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ หมอนั่นจัดการอีกฝ่ายได้ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก แถมยังไม่ต้องเหนื่อยเรียกเปลวนิพพานออกมาด้วยซ้ำ

        แค่ใช้วิชากระบองตระกูลตัวเองธรรมดา ๆ ก็สามารถเก็บชัยชนะมาได้

        เพราะแบบนี้ไงผมถึงอยากจะข้าม..

        เอาเป็นมาที่คู่สุดท้ายของสายล่างกันดีกว่า

        คิมบีโฮจะได้เจอกับเฟิงป๋ายหยุ่น..

        และใช่ครับ..

        คู่นี้แหละที่ผมนั่งยันนอนยันว่าเดือดแน่นอน แม้เฟิงป๋ายหยุ่นจะสะบักสะบอมกว่า เพราะถูกตงเสวี่ยซานเล่นงานมาเมื่อวาน

        แต่ทั้งคู่มีพลังอยู่ในระดับสัมผัสสรรพวิถีขั้นกลางเหมือนกัน ย่อมเป็นอะไรที่น่าดูอยู่

        “ข้าให้เวลาพวกเจ้าหกสิบชั่วลมหายใจเข้าออก อยากกล่าวอะไรต่อกัน เชิญตามสบาย..”

        ฮูจินพูดแค่นั้นแล้วก็ยืนกอดอกนิ่ง

        เฟิงป๋ายหยุ่นเป็นฝ่ายเปิดก่อน น้ำเสียงของเขานิ่งและดูสุภาพ

        “ตัวแทนตระกูลเฟิง.. เฟิงป๋ายหยุ่น ขอได้โปรดสหายยุทธ์ออมมือด้วย”

        น้ำเสียงของหมอนี่ฟังดูก็เหมือนจะปกติดี..

        แต่ผมที่นั่งอยู่ข้างสนามสังเกตได้ชัดเลยว่าเขายังมีอาการบาดเจ็บ แค่ดูที่มือซ้ายที่แอบกดตรงหน้าท้องนั่นก็รู้แล้วว่าแผลเก่ายังไม่ทันหายดีด้วยซ้ำ

        และแน่นอน..

        คิมบีโฮที่อยู่ในสนามย่อมเห็นได้ชัดกว่าผม

        หมอนั่นเหลือบตามองนิดเดียวก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายยังไม่เต็มร้อย

        “ข้าว่าเจ้ายอมแพ้ไปเสียเถิด..

        จะล้มอยู่รอมร่อเสียเวลาข้าชักดาบ..

        เจ้าควรนำเวลาที่มีไปใช้รักษาร่างกายของเจ้าเสีย

        ข้ามิใช่พวกใจบุญ.. หากเกิดอะไรขึ้น..

        เจ้าคงรู้ดี..

        ว่าเป็นเพราะเจ้ามิใช่ข้า...”

        น้ำเสียงของคิมบีโฮมันก็ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

        แต่มันก็พูดถูก..

        ถ้าเฟิงป๋ายหยุ่นดึงดันจะลงสู้ทั้งที่ยังไม่หายดี ต่อให้แพ้ก็ไม่มีใครโทษใครได้นอกจากเจ้าตัว

        “ขอบคุณสหายยุทธ์ที่เป็นห่วง..

        แต่ข้าตัดสินใจแล้วว่าจักลงประลองแข่งขัน”

        ฟังประโยคนั้นแล้ว ผมก็เหมือนจะเข้าใจเฟิงป๋ายหยุ่นอยู่ลึก ๆ

        เมื่อวาน.. มันเพิ่งถูกตงเสวี่ยซานเล่นงานมายับเยินทั้งร่างกายและชื่อเสียง

        หากว่ามันไม่ขึ้นประลอง แต่พูดยอมแพ้ออกมาง่าย ๆ

        ชื่อเสียงของมันก็จะยิ่งยับเยินกู่ไม่กลับ

        พวกนายก็รู้.. ว่าไอ้พวกผู้ชมบนอัฒจันทร์ขี้นินทาขนาดไหน..

        “เช่นนั้นเจ้าคงไม่ว่ากันหากข้าทำให้เจ้าต้องเจ็บเพิ่มหรือสร้างแผลใหม่ให้แก่เจ้า”

        คิมบีโฮพูดเสียงเรียบ มือซ้ายก็ยื่นไปจับฝักดาบด้วยท่าทีที่ไม่ต่างกับคำประกาศศึก

        “ไม่ว่ากัน...

        ข้าถือว่าข้าเตรียมใจมาพร้อมแล้ว...”

        คำตอบของเฟิงป๋ายหยุ่นมากับรอยยิ้มบาง ๆ และในวินาทีนั้น เขาก็เรียกดาบของตนออกมาจากห้วงมิติแบบไม่ลังเล

        นั่นแหละคือการตอบรับที่แท้จริงระหว่างจอมยุทธ์

        ไม่ต้องส่งเสียงดัง ไม่ต้องเอะอะ แค่ท่าทางกับแววตา มันก็รู้กันแล้ว ว่าพร้อมแลกทุกอย่างเพื่อกอบกู้ชื่อเสียง..

        “หากพวกเจ้าพร้อมแล้ว..

        เริ่มการประลองได้!!”

        เหมือนตาแก่ฮูจินจะเห็นว่าพวกมันสองคนพร้อมแล้ว เขาจึงไม่รอช้า เอ่ยประกาศเริ่มศึกในทันที

        และทันใดนั้น..

        ความเงียบก็ถูกฉีกด้วยเสียงโลหะ

        คิมบีโฮดีดดาบออกจากฝักด้วยนิ้วโป้งซ้ายจนตัวดาบยาวเด้งออกจากฝัก ก่อนจะคว้าด้ามดาบด้วยมือขวาและออกตัววิ่งเข้าใส่เฟิงป๋ายหยุ่นในทันที

        ดวงตาของหมอนั่นว่างเปล่าแบบที่ไร้ความลังเลใด ๆ และแรงอาฆาตที่มันปล่อยออกมาก็ชัดเจนพอจะทำให้แม้แต่คนดูที่อยู่แถวหลังสุดยังสัมผัสได้

        แล้วดาบก็ฟันออกไปตามที่มันถนัด ไม่มีอ้อมค้อม ไม่ลีลา ตรงเข้าใส่ในจังหวะที่ศัตรูอยู่ในระยะ

        เคล้ง...!

        เสียงโลหะกระทบดังก้อง ผมมองเห็นเฟิงป๋ายหยุ่นรับดาบของคิมบีโฮได้อย่างแม่นยำ

        แต่เรื่องกำลังแขนของคิมบีโฮก็รู้ ๆ กันอยู่

        น่าจะรุนแรงไม่แพ้แรงแขนของโหวหวังเลย

        ผลของแรงปะทะนั่นถึงกับทำให้ตัวของเฟิงป๋ายหยุ่นถลาออกมาสองสามก้าว

        แต่ถ้าหากคิดว่าเฟิงป๋ายหยุ่นจะเสียท่า..

        เปล่าเลย..

        หมอนั่นอาศัยจังหวะนั้นกับแรงส่งที่เกิดจากการปะทะดาบ เปลี่ยนเป็นแรงส่ง หมุนตัวครึ่งรอบกวาดปลายดาบวาดสวนไปที่บริเวณช่วงอกของไอ้คนคางบุ๋มแบบไม่ลังเล

        ตุ๊บ..!

        ตอนแรกผมก็คิดว่าคิมบีโฮมันจะยกดาบของมันขึ้นมาต้านรับ แต่เหมือนผมจะคิดผิดถนัด

        หมอนั่นเล่นยกฝักดาบของมันขึ้นมา และอาศัยความแม่นยำของมันกะจังหวะได้อย่างลงตัว ทำให้ดาบของเฟิงป๋ายหยุ่นสอดเข้าไปในฝักแบบแทบจะทันที

        ตอนแรกผมก็คิดว่าดาบของป๋ายหยุ่นมันจะติดกับส่วนกลางของฝักดาบของบีโฮ

        แต่เปล่าเลย

        อยู่ ๆ ฝักดาบของบีโฮก็เหมือนจะขยายตัวสอดรับสิ่งที่สอดเข้ามาพร้อมปรับรูปร่างให้มีขนาดเท่ากันกับดาบของคู่ต่อสู้ราวกับถูกสร้างขึ้นมาจากช่างคนเดียวกัน

        ดูท่า..

        ดาบและฝักดาบของคิมบีโฮนี่ไม่ใช่เล่น ๆ เลย

        แต่เฟิงป๋ายหยุ่นก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

        มันใช้เท้าซ้ายถีบเข้าที่ข้อมือขวาของคิมบีโฮที่กำลังง้างดาบทาจิฟาดเข้าไปอย่างแม่นยำ

        แรงถีบนั้นช่วยให้เฟิงป๋ายหยุ่นสามารถกันดาบของคิมบีโฮได้ พร้อมกับดึงดาบหวังให้หลุดออกจากฝักของอีกฝ่ายด้วย

        แต่เหมือนแรงแขนนั้นจะไม่เท่าแรงกดจากนิ้วขอไอ้คนคางบุ๋ม

        เพราะดาบกลับไม่สามารถหลุดออกจากฝักได้ มีแต่ตัวของเฟิงป๋ายหยุ่นเท่านั้นที่ปรี่ตัวถอยออกมา

        เฟิงป๋ายหยุ่นที่สามารถถอยออกมาและตั้งหลักได้ มันก็ทำท่าเหมือนกับกำลังคว้าอะไรสักอย่างในอากาศ

        ให้ผมเดา.. มันคงจะใช้จิตเรียกดาบของตนให้กลับมา

        ทว่า..

        สิ่งที่มันคว้าได้.. กลับเป็นความว่างเปล่า

        แววตาตกตะลึงของเฟิงป๋ายหยุ่นในตอนนั้น บอกทุกอย่างโดยไม่ต้องมีคำพูดเลยสักคำ

        “ไม่ต้องแปลกใจ..

        ฝักดาบข้านั้นถูกตีขึ้นมาจากช่างยอดฝีมือ การที่ดาบเจ้าฝังตัวอยู่ในฝักดาบของข้า..

        ก็อย่าได้หวังว่าจะสามารถเรียกกลับไปได้”

        คำพูดของคิมบีโฮฟังดูนิ่ง เฉยชา แต่ในหูผมมันเหมือนประกาศชัยชนะกลาย ๆ ไปแล้ว

        และก็เหมือนมันมีสิทธิ์จะพูดแบบนั้นด้วย เพราะตอนนี้มือขวาของไอ้คางบุ๋มคนนั้นคือดาบคู่ใจ ส่วนมือซ้ายคือดาบของศัตรูที่ยังถูกปอกดาบของตัวเองสวมทับไว้อยู่

        คนหนึ่งมีอาวุธกับอีกคนที่ไม่มี พร้อมกับระยะห้าก้าวที่เพียงก้าวยาวเข้าไปใกล้เฟิงป๋ายหยุ่น ดาบยาวของหมอนั่นก็สามารถจ้วงแทงได้อย่างง่ายดาย

        มันชัดเจนมากว่าบีโฮกำลังจะจบเรื่องนี้ในกระบวนถัดไป

        คิมบีโฮเลือกใช้ดาบที่มีปอกฟาดลงมาในแนวดิ่งแบบไม่ลังเล และก็ใช่ว่าเฟิงป๋ายหยุ่นจะยอมให้โดนง่าย ๆ

        หมอนั่นยกมือขวารวบจับฝักดาบเอาไว้ทันควัน แล้วใช้รักแร้หนีบฝักนั้นไว้แน่นปานคนยึดสมบัติชาติไว้ไม่ให้หลุดมือ

        ไม่เพียงเท่านั้น..

        เขายังพยายามกระชากดาบออกจากฝัก หวังจะดึงดาบของตัวเองให้พ้นจากพันธนาการ

        คงคิดว่าเมื่อทำได้เมื่อไหร่..

        เขาก็จะสามารถใช้จิตเรียกดาบคืนมาได้ทันที

        แต่คิมบีโฮก็คือคิมบีโฮ หมอนั่นไม่มีทางยอมปล่อยให้จังหวะแบบนั้นเกิดขึ้นแน่นอน ดาบคู่ใจในมือขวาถูกสะบัดเป็นแนวขวางทันที โดยไม่คิดรอให้ศัตรูได้ตั้งหลักเลย

        ตุ๊บ..!!

        เฟิงป๋ายหยุ่นลอยหวือไปไกลจากแรงฟาดของคิมบีโฮ ร่างแทบหมุนคว้างไปพร้อมแรงลมตีกลับ แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจกว่าคือไม่มีเลือด ไม่มีบาดแผลใด ๆ ปรากฏออกมาจากตัวของเขาเลยสักนิด

        ผมที่ดูอยู่ก็เดาไม่ผิด.. บีโฮมันยังคงใช้ 'สันดาบ' ฟาดใส่คนอื่น ๆ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

        แล้วเฟิงป๋ายหยุ่นเองก็คงรู้จุดนี้ดีอยู่แก่ใจ ว่าคิมบีโฮไม่มีวันหันคมใส่คนที่ยังมีแผลอย่างมัน

        แล้วนอกจากจะไม่โดนคมดาบ เขายังได้ของแถมกลับมาอีก..

        นั่นคือดาบของมันพร้อมกับฝักดาบของคิมบีโฮ

        คราวนี้แหละ..

        ก็กลับมาเหมือนตอนแรกอีกครั้ง

        เฟิงป๋ายหยุ่นรีบดึงดาบของตนเองออกจากฝักทันที แล้วเจ้าหมอนั่นก็โยนฝักดาบคืนให้คิมบีโฮอย่างสุภาพ

        “นี่ของเจ้า.. สหายยุทธ์..”

        คิมบีโฮเพียงยกดาบขึ้นรับ ทำให้ดาบและฝักดาบก็เข้าคู่กันได้อย่างพอดิบพอดี ราวกับทุกอย่างถูกออกแบบไว้ตั้งแต่แรก

        สายตาของเจ้าหมอนั่นพลันเหลือบไปทางเฟิงป๋ายหยุ่น แววตานิ่งสนิทแต่มีบางอย่างซ่อนอยู่

        “เจ้ารู้ว่าอย่างไร.. ข้าก็จะไม่หันคมดาบใส่เจ้า..

        เจ้าจึงกล้าหยิบความใจดีของข้าเพื่อนำดาบคืนไป?!”

        คำถามที่พูดออกมาราบเรียบเหมือนแค่หยอกเล่น

        แต่ถ้าเป็นผม.. ผมไม่กล้าเสี่ยงหรอกนะที่จะเอาความใจดีของคิมบีโฮมาเดิมพันอะไรสักอย่าง

        เฟิงป๋ายหยุ่นกลับยิ้มตอบอย่างใจเย็น

        “แน่นอนอยู่แล้วสหายยุทธ์..

        หากเจ้าไม่ใจดี..

        ป่านนี้คู่ต่อสู้ในรอบก่อน ๆ ของเจ้าคงปางตายกันทุกผู้คน”

        คำพูดของเขาฟังแล้วเหมือนชื่นชม แต่ในแววตานั้นกลับมีความคมซ่อนไว้เช่นกัน

        “ดี..

        เช่นนั้นก็ดี...”

        คิมบีโฮพูดแค่นั้นก่อนเปลี่ยนท่าจับดาบ

        มือของคนจับดาบที่อยู่ในฝักแน่นขึ้นพร้อมออกวิ่งในทันที

        “เช่นนั้นดาบข้าก็จักได้ดื่มเลือดเจ้าเป็นคนแรกในงานประลองนี้!!”

        น้ำเสียงของมันเย็นเฉียบจนผมยังรู้สึกเสียววาบที่ต้นคอ

        มันไม่ใช่คำขู่ธรรมดา แต่มันคือคำสั่งจากดาบที่หิวกระหายเลือด

        และเฟิงป๋ายหยุ่นเองก็รับรู้ชัดเช่นกัน

        เฟิงป๋ายหยุ่นเห็นคิมบีโฮพุ่งเข้ามาอีกครั้ง..

        คราวนี้มันไม่รอให้ดาบของอีกฝ่ายฟันใกล้ตัวอีกต่อไป

        กลายเป็นว่าหมอนั่นเลือกจังหวะที่พอดิบพอดีแล้วเบี่ยงตัวหลบคมดาบไปอย่างเฉียดฉิว

        แล้วในจังหวะที่หมุนตัวกลับมา ดาบในมือเขาก็พุ่งออกอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงตะโกน

        “ดาบลมโชยตระกูลเฟิง!!”

        คลื่นปราณวายุถูกสะบั้นออกจากคมดาบ..

        เกิดเป็นกระแสปราณกรรโชกพุ่งใส่แผ่นหลังของคิมบีโฮแบบไม่ให้ทันตั้งตัว

        แต่คิมบีโฮ.. เจ้านั่นไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน..

        มันหมุนตัวกลับมาอย่างแม่นยำ ดาบกลับฝังอยู่ในฝัก มือซ้ายจับฝัก มือขวาทาบบนด้ามทับดาบเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

        จนเมื่อวิชาเชี่ยวกรากนั่นจวนจะถึง ดาบที่ฝั่งอยู่ในฝักพลันถูกชักออกมาด้วยความรวดเร็วเสียยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

        แค่ฟึ่บเดียวของการชักดาบ คลื่นวายุที่เฟิงป๋ายหยุ่นสร้างไว้ก็แตกกระจายเหมือนกระดาษบาง ๆ ที่โดนฉีก

        ผมนั่งดูยังอ้าปากค้าง ไม่ใช่เพราะมันชักดาบเร็วอย่างเดียว แต่เพราะมันไม่ได้ใช้วิชาอะไรเสริมเลย

        มีแค่แรงกายกับพลังปราณเท่านั้นที่เคลือบฉาบอยู่บนดาบ ไม่มีปราณธาตุ ไม่มีเทคนิคซับซ้อน

        นั่นแหละครับ..

        ถึงกับทำให้เฟิงป๋ายหยุ่นที่เป็นคนปล่อยวิชาถึงกับตะลึงนิ่งไปชั่วขณะ

        เพราะมันคือการบอกว่า 'ระดับพื้นฐานของคิมบีโฮ ก็เพียงพอจะทำลายสิ่งที่เฟิงป๋ายหยุ่นภูมิใจได้แล้ว'

        เห็นเจ้าคางบุ๋มมันสลายคลื่นวายุของเฟิงป๋ายหยุ่นราวกับปัดยุง ผมยังไม่ทันได้อ้าปากชมด้วยซ้ำ!!

        ป๋ายหยุ่นก็ถอยฉากไปตั้งหลักทันทีด้วยการกระโดดถอยหลังหลบออกไปตั้งระยะเพิ่มอีกหลายก้าว

        พร้อมกับที่จิตปราณเริ่มหมุนวนรอบตัว

        “ห้วงจิตแห่งวาโยตระกูลเฟิง!!”

        ว่าแล้วสายลมเล็ก ๆ สี่ลูกก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเฟิงป๋ายหยุ่น

        แม้ลมพวกนั้นจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ฝุ่นผงรอบตัวหมอนั่นนี่แหละที่ฟ้องชัด

        ราวกับมีพายุจิ๋วหมุนวนปกป้องนายของมันอยู่

        แล้วเจ้าหมอนั่นก็ยังมีหน้าหันไปพูดกับคิมบีโฮอีก

        “นี่สหายยุทธ์.. เจ้ากำลังดูถูกตัวข้าแล้วกระมัง..

        ไฉนเจ้าถึงไม่ใช้วิชาของเจ้าออกมาสักกระบวนเลย...”

        “ข้าจำเป็นต้องใช้วิชากับไอ้คนไม่สมประกอบเช่นเจ้าด้วยหรือ?

        แค่ดาบของข้าที่เจ้ารับไปก็คงทำให้เจ้าสะเทือนไม่น้อยแล้วกระมัง..”

        เสียงมันเอ่ยชัดถ้อยชัดคำตอนที่มือวางพาดบนด้ามดาบ ผมนั่งฟังแล้วได้แต่ลอบถอนหายใจ เหมือนกำลังจะได้เห็นอะไรที่ไม่เข้าข่ายคำว่า 'เมตตา' สักเท่าไร

        “หากอยากให้ข้าประลองกับเจ้าอย่างเท่าเทียม..

        คราหลังก็อย่าทำให้ตนเองต้องมีแผลก่อนมาลงประลองกับข้า!!”

        สิ้นคำร่างของคิมบีโฮ.. หมอนั่นก็พุ่งเข้าใส่ทันทีด้วยแววตานิ่งเรียบแต่แฝงจิตสังหารชัดเจน

        บีโฮมันเหลือบตามองกลุ่มวายุที่หมุนวนรอบตัวเฟิงป๋ายหยุ่นอย่างไม่สะทกสะท้าน ริมฝีปากยังแสยะยิ้มด้วยซ้ำ

        “ข้าจะแสดงให้เห็นว่าคนไม่เต็มร้อยเช่นเจ้า..

        เพียงแค่ดาบของข้ากับพลังปราณก็สามารถยัดเยียดความปราชัยให้เจ้าได้..

        รับมือ!!”

        คนคางบุ๋มมันสับขาเข้าหาป๋ายหยุ่นอย่างแม่นยำ ตบเท้าลงบนพื้นหนึ่งที แล้วชักดาบออกวาดฟันโค้งใส่วายุลูกแรกแบบไร้ความลังเล

        เปรี้ยง!

        วายุแตกสลายไปในพริบตา

        ก่อนที่ผมจะได้คิดอะไรต่อ วินาทีถัดมา ดาบของคิมบีโฮก็เปลี่ยนท่าจากฟันลงกลายเป็นสับเฉียงขึ้นอีกครั้ง

        วายุลูกที่สองโดนซัดหายวับไปในแนวเดียวกัน

        ทว่าจุดที่มันฟันออกไปก็ยังเป็นส่วนของร่างกายของเฟิงป๋าย..

        เห็นเจ้าคางบุ๋มฟันแค่สองครั้งก็รื้อวายุของตัวเองพังราบเป็นหน้ากลอง เฟิงป๋ายหยุ่นไม่เพียงไม่ตกใจ แต่มันกลับยิ้ม..

        ยิ้มแบบคนที่รู้ว่าตัวเองวางกับดักไว้ก่อนแล้ว

        “ผสาน!!”

        คำเดียวหลุดจากปากพร้อมมือของคนที่ตบเข้าหากัน!

        คลื่นลมสองลูกสุดท้ายก็พุ่งเข้าชนกันกลางอากาศ ก่อนแรงอัดมหาศาลจะปะทุใส่คิมบีโฮเต็มแรง

        แรงปะทะระหว่างวิชาธาตุกลับกลายเนื้อถึงกับทำให้คิมบีโฮกระเด็นตัวครูดไถไปกับพื้นกว่าหลายเมตร

        เสียง 'วิ้ง' ดังแหลมก้องไปทั่วสนามจากดาบและด้ามดาบที่ถูกปักลงกับพื้น ทำให้ตัวของบีโฮหยุดเคลื่อนไหวในจังหวะต่อมา

        ผมดูจากสายตาว่างเปล่ากับท่าทางโงนเงนก็รู้ว่าเจ้าตัวโดนไปเต็ม ๆ ถึงขั้นมึน โลกตรงหน้ามันคงหมุนติ้ว ๆ เหมือนอยู่เครื่องซักผ้าเลยล่ะ

        เฟิงป๋ายหยุ่นเห็นโอกาสก็ไม่รอช้า รีบพุ่งตามเข้าไปหวังจบเกมในทันที

        แต่..

        พอวิ่งได้แค่สามสี่ก้าว ใบหน้าของมันก็เบี้ยวไปพร้อมกับการก้าวเท้าที่ชะงักลง

        ผมมองไปตามตัวก็ได้เห็นรอยแดงคล้ำซึมออกมาจนเลอะเสื้อเป็นดวงที่ค่อย ๆ ขยายกว้าง

        ดูเหมือนจากการปะทะหนัก ๆ มาหลายครั้งจะทำให้แผลเก่ามันปริแน่นอน

        'เพราะรับดาบนั้นแน่ ๆ เลย'

        ผมเดาได้ไม่ยาก เพราะตอนที่คิมบีโฮสวนคืนเมื่อครู่นั้น มันไม่ได้เบามือเลย

        ถึงอย่างนั้นเฟิงป๋ายหยุ่นก็ยังกัดฟันวิ่งต่อ.. ทั้งที่ความเร็วของตัวเองตอนนี้ลดลงฮวบฮาบ เหมือนคนลากขาข้างหนึ่งไปแท้ ๆ

        ผลคือจากที่ควรจะเป็นจังหวะที่เฟิงป๋ายหยุ่นสมควรจะได้เปรียบ..

        กลับกลายเป็นโอกาสทองของคิมบีโฮซะเอง..

        หมอนั่นลุกขึ้นยืนได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะถึงตัว

        แม้จะลุกมาในสภาพคล้ายคนเพิ่งออกจากร้านเหล้าก็ตามที คล้ายว่าแรงเหวี่ยงของวิชาเมื่อครู่จะมีผลต่อเจ้าคางบุ๋มไม่มากก็น้อย

        แต่ถึงอย่างนั้น.. ร่างของมันก็ยังสามารถจับภาพเงาเลือนรางที่กำลังพุ่งเข้ามาได้อยู่บ้าง

        และแน่นอน..

        ดาบในมือมันก็ฟันออกไปตามสัญชาตญาณทันที

        เคร้ง..!

        เสียงกระทบดังก้องกลางสนาม

        แม้ครานี้แรงปะทะของสองดาบจะไม่แม่นนัก แต่แรงฟันก็ยังมากพอจะบีบบังคับให้เฟิงป๋ายหยุ่นต้องยกดาบขึ้นมาปัดป้อง

        สำหรับจอมยุทธ์ที่ฝึกดาบจนกระดูกจำลำดับการเคลื่อนไหวได้..

        แค่ฟันถูกครั้งเดียวมันก็สามารถเดาจังหวะต่อไปได้แล้ว

        ถึงท่าทางของบีโฮมันจะยังดูเป๋ ๆ ไม่ได้เฉียบคม น่าจะยังรู้สึกมึนงงอยู่

        แต่แรงของมันยังคงหนักแน่นพอจะทำให้เฟิงป๋ายหยุ่นสะท้านไปถึงแผลที่กำลังปริ

        หมอนั่นกัดฟันแน่นไม่ให้ตัวเองร้อง แม้จะรู้ว่าทุกดาบที่รับเข้าไปเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำแผลเดิมทีละนิด

        ผมมองแล้วได้แต่ถอนหายใจ..

        ดาบของคิมบีโฮไม่เฉียบ แต่มันไม่ต้องเฉียบเลยด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ร่างของเฟิงป๋ายหยุ่นเองต่างหากที่เริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว

        เลือดเริ่มซึมออกมาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

        ยิ่งรับ ยิ่งเจ็บ ยิ่งอ่อนแรง

        และในขณะที่ป๋ายหยุ่นกำลังถดถอย..

        อาการมึนของคิมบีโฮก็ค่อย ๆ หายไป

        ไม่ต้องเป็นเซียนคำนวณก็พอจะเดาได้ว่า ถ้ายังปล่อยไว้แบบนี้ ต่อให้ตั้งใจจะให้เสมอกัน ผลสุดท้ายก็คงกลายเป็นอีกฝ่ายได้เปรียบจนตีตั๋วเข้ารอบแทน

        แน่นอนว่าสิ่งที่ผมเล่าไป เฟิงป๋ายหยุ่นมันย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ

        หมอนั่นกัดฟันแน่นเหวี่ยงดาบปาดในแนวระนาบเป็นวงกว้างก่อนจะถอยหลบฉากออกมา

        สายตาหมายมุ่งมองไปทางคิมบีโฮก่อนที่จะทำในสิ่งที่ผมคิดว่าไม่ควรทำ

        “ห้วงจิตแห่งวาโยตระกูลเฟิง!!”

        เฟิงป๋ายหยุ่นกัดฟันประกาศวิชาเดิมออกมาอีกครั้ง

        มันคงหวังจะใช้ไม้ตายที่เคยได้ผล เอาความได้เปรียบที่เคยมีมากำไว้ในมืออีกหน

        แต่คราวนี้..

        วายุที่หมอนั่นเรียกออกมากลับมีแค่สามลูกเท่านั้น..

        จำนวนน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด..

        แถมยังดูเบาบางกว่าคราวก่อนอย่างปฏิเสธไม่ได้ เป็นเพียงสายลมเอื่อยที่ดูไม่อันตราย

        ก็แน่นอน..

        ร่างแบบนั้นจะเอาแรงจากไหนมารวบรวมจิตให้ครบเหมือนเดิมได้อีก

        “พลาดแล้วที่เจ้ากล้าใช้วิชาเดิมอุบายเก่ากับข้า!!

        แถมครานี้ยังด้อยลงอีก!”

        เสียงคิมบีโฮตะโกนลั่นสนาม!

        ผมนั่งดูจากขอบสนามก็พอเดาได้ว่า เจ้าคางบุ๋มคนนี้เริ่มคืนสติมากขึ้นแล้ว

        ถึงตัวของมันยังดูเหมือนโงนเงนอยู่เล็กน้อยก็ตามที

        แต่ตากลับจับภาพวายุสามลูกของเฟิงป๋ายหยุ่นได้ครบถ้วน

        อาจเป็นเพราะเคยโดนมากับตัว..

        มันเลยพอจะรู้ว่าเจ้าวิชานี่ทำงานยังไง คราวนี้เลยไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคิบบีโฮอีก

        ด้านเฟิงป๋ายหยุ่นเหมือนจะถูกบีบจากทุกทิศทาง

        เจ้าหมอนั่นจึงคล้ายดูรน..

        “ผสาน!!”

        มันตะโกนสั่งออกมาอย่างไม่รอช้า หวังจะใช้กลยุทธ์เดิมอีกรอบ

        ปราณวิชาวายุทั้งสามลูกต่างพุ่งเข้าหากัน เป็นแบบเดียวกับคราวก่อน จุดหมายคือคิมบีโฮ

        ทว่า..

        เมื่อปราณวิชาวายุชนกันในครานี้..

        กลับแตกกระเจิงสลายหายไป

        พร้อมตัวของเฟิงป๋ายหยุ่นที่ทรุดตัวลงพ่นก้อนเลือดคำใหญ่ออกจากปาก