“ท่านตา มาแล้ว”
เด็กๆต่างมองไปที่เฟยิและฮ่าวอู๋
“พี่ชายท่านนี้เป็ใครกัน”หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม
“อ่อ..เอ่อ..” ชายชรายังไม่รู้ชื่อของเฟยิ
“หลี่เฟยิชื่อของข้า นี่ฮ่าวอู๋”
“ข้าเรียกท่านว่าพี่ชายได้ไหม”
“อืม..ได้”
ชายชรามองใบหน้าเฟยินี่คงจะเป็บุตรของหลี่เว่ยซุน ใบหน้าละม้ายคล้ายกันมาก หน่วยก้านดีเลยทีเดียวเขาคิดภายในใจ
เขาพาเฟยิและฮ่าวอู๋เข้าไปนั่งพักและหาอาหารน้ำดื่ม ให้ ซึ่งอาหารที่เขามาให้เป็เพียงผักนึ่ง กับหัวมันเผา
เฟยิกวาดสายตามองรอบๆ มองเห็นเหมือนชุดเกาะทหารทั้งชุดมีฝุ่นเกาะหนาเขาไม่ทันเอ่ยถามอะไร
ชายชราดูจากสายตาก็รู้ว่าเฟยิจะพูดอะไร
“ชุดนั่นข้าเก็บมันได้มันน่าเสียดายถ้าจะทิ้ง”
เฟยิไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่ได้ถามเื่ชุดต่อแต่กลับถามถึงเด็กๆ
“พวกเขาอยู่ที่นี่กับท่านหรือ”
“ถูกแล้ว เด็กๆพวกนี้เป็เด็กที่น่าสงสาร พวกเขามีไม่พ่อแม่ ข้าก็อยู่ตัวคนเดียว จึงพาพวกเขามาอยู่ด้วยดีกว่าให้พวกเขาเร่ร่อน ขอทาน บ้างก็โดนผู้ใหญ่นิสัยไม่ดีทำร้าย”
“แล้วพวกท่านอยู่กินกันอย่างไรที่นี่ก็ห่างจากตัวเมือง” ฮ่าวอู๋ถาม
“พวกเขาเก่งทำได้ทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด ข้าให้เขาพวกปลูกผักไว้กิน กินไม่ทันก็แบ่งไปขาย ไปขุดสมุนไพรขายบ้างพวกข้าเดินจนมันไม่รู้สึกไกลเลยนานๆครั้งถึงเข้าเมืองไปขายของแล้วก็ซื้อข้าวมาไว้กิน ด้านหลังก็มีธารน้ำ อยากกินปลาก็ไปหา”
เฟยิเห็นว่าชายชราเล่าไปก็ยิ้มไป ดูเขาไม่มีความทุกข์เลยสักนิด
เฟยิเดินไปด้านหลังที่มีธารน้ำไหลและที่โล่งกว้าง เด็กๆเล่นเตะลูกหวาย เสียงหัวเราะดังลั่น เขารับรู้ถึงความสุขของพวกเด็กๆจริงๆแล้วไม่ต้องมีอะไรมากมายก็มีความสุขได้ อีกทั้งยังพวกเขาไม่มีพ่อแม่แต่ตัวเขามีทุกอย่าง มีพ่อ แต่ทำไมไม่มีความสุข
เด็กๆมองเห็นเฟยิที่กำลังเดินมา
“พี่ชาย มาเล่นด้วยกัน”แขนทั้งสองถูกเด็กๆดึง ให้ร่วมเล่น แต่เฟยิไม่แม้แต่ขยับยืนทื่อ ฮ่าวอู๋เดินตามมาพอดีผลักที่หลังเฟยิแล้วพูดว่า
“คุณชายไปเล่นกับพวกเขาหน่อย”มือทั้งสองก็ผลักให้เฟยิเดินก้าวไปข้างหน้า เด็กอีกคนหยิบลูกหวายวางลงตรงหน้า
“พี่ชายแค่ยกเท้า แล้วเตะมัน” เฟยิ มองดูสายตาเด็กๆที่เฝ้ามองลุ้นว่าตัวเขาจะเตะลูกหวายนั่นหรือไม่ เฟยิยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยกเท้าเตะลูกหวาย เด็กๆดีใจกัน เตะกลับตอบโต้ รอยยิ้มเฟยิเริ่มกว้าง เสียงหัวเราะของเด็กๆก็ทำให้เขายิ้มร่า หัวเราะเช่นกัน
“เฮ้อ..ไม่เห็นคุณชายยิ้มมีความสุขเช่นนี้มานานมากแล้ว”ฮ่าวอู๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นั่งยิ้ม มองดูพวกเด็กๆเล่น
ครั้นถึงเวลาที่เฟยิจะเดินทางต่อเขาหยิบถุงเงินให้ชายชรา ขอให้ชายชรารับไว้ ถือว่าเป็ค่าอาหารครั้งนี้ชายชรารับไว้และขอบน้ำใจเฟยิ ก่อนกลับเฟยิขอทราบชื่อเสียงนามของผู้มีพระคุณเขาบอกกับเฟยิว่า ชื่ออี้หานคง เด็กๆออกมาส่งเฟยิและฮ่าวอู๋
“พี่ชาย..พวกเราจะได้เจอท่านอีกไหม”เด็กคนหนึ่งเอ่ยถาม
“เจอสิสักวันต้องได้เจอกันอีก”
“ครับ!..พี่ชายโชคดีนะ”
ทั้งสองขี้ม้าไปเรื่อย ๆไม่ได้รีบเร่งอะไรไปได้หลายสิบลี้ ก็พลบค่ำจึงหาที่พักกันด้านหน้ามีบ้านพักหลังหนึ่งพวกเขาเข้าสำรวจ บ้านเต็มด้วยฝุ่นไม่มีคนอาศัยอยู่แล้วพวกเขาช่วยกันทำความสะอาดที่นั่นและพักค้างคืนกัน
“วันนี้ดูคุณชายมีความสุขต้องยิ้มบ่อยๆ อย่างวันนี้นะขอรับ” ฮ่าวอู๋พูดขึ้น
“ข้าไม่เคยยิ้มเหรอ”
“ไม่เคย ไม่รู้ตัวเองอีก”
“คุณชายข้าขอถามอะไรหน่อย ทำไมคุณชายไม่อยากรับราชการ” ฮ่าวอู๋นอนฝั่งตรงข้ามเขาขยับตัวหันหน้ามาหาเฟยิ
“ใช่ว่าข้าไม่อยาก หรืออยาก ั้แ่ที่ท่านพ่อเอาแต่ด่าข้าข้าก็ไม่อยากทำตามคำสั่งเขาอีกเลย การขัดใจเขามันเคยชินมากว่า”
“แล้วท่านยังไม่อยากมีภรรยาเหมือนดังพี่ชายท่านหรือ การจะมีภรรยาดีๆ ต้องมีหน้าที่การงาน มียศ มีตำแหน่ง ”
“ถ้าผู้ที่จะมาเป็ภรรยาข้ารับที่เป็ตัวข้าไม่ได้ ข้าก็ไม่มีดีกว่า”
“นั่นไง แล้วเมื่อไหร่ท่านจะมีภรรยาสักทีผู้หญิงที่ท่านกล่าวถึง ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ”
“จะมีภรรยา หรือไม่ เ้าเกี่ยวอะไรด้วย”
ฮ่าวอู๋สีหน้าซีด
“ไม่ขอรับ” แล้วขยับตัวหันหลังใส่
รุ่งเช้าวันต่อมา
ทั้งสองควบม้าเดินทางต่อ ผ่านป่าไปได้ไม่นานเห็นกลุ่มคนพร้อมมีรถม้าผ่านมา เฟยิหยุดให้รถม้าเดินผ่านนำหน้าไป รถม้าผ่านไป อย่างช้าๆ
ลี่เฉี่ยวหญิงงามตระกูลหลิว เป็บุตรสาวคนเดียวชอบทำตามใจตัวเอง กำลังเดินทางไปเยี่ยมเยียนท่านตาสายตาเหลือบมองผ่านหน้าต่างรถม้า เห็นเฟยิบนหลังม้า ดูรูปงาม
“นั่นใครกันนะ”ลี่เฉี่ยวกล่าว
“ใครหรือเ้าคะ” สาวใช้คนสนิทพร้อมโผล่หน้าออกมา
“หน้าตาดีหล่อเหลาเลยเ้าค่ะ คุณหนูชอบไหมเ้าคะ เดี๋ยวข้าช่วยจัดการให้” ซูปี้สาวใช้กล่าว
“นี่เ้าเห็นข้าเป็คนเช่นไร” ลี่เฉี่ยวชำเลืองมองสาวใช้น้ำเสียงดุกล่าวตำหนินาง แต่ทว่าเป็การหยอกสาวใช้ให้ใเท่านั้น
“ถ้าข้าพอใจใครไม่รบกวนให้เ้ามาช่วยหรอก” พร้อมตบบ่าสาวใช้เบาๆ
“เ้าคะคุณหนู....”
รถม้าผ่านไปได้สักพักมีเสียงร้องช่วยด้วยและเสียงดาบกระทบกัน
“เสียงนั่นมาจากข้างหน้าเราขอรับ”
“ไป!”
เฟยิรีบควบม้าไปตามยังเสียงนั้นด้านหน้าที่ปรากฏ มีกลุ่มชายชุดดำ ปิดหน้า กำลังจู่โจมรถม้าเฟยิเห็นท่าไม่ค่อยดี ควบม้าวิ่งเข้าใส่พร้อมตวัดดาบในมือสู้อย่างกล้าหาญทำให้กลุ่มชายชุดดำเ่าั้าเ็พอควร
“ถอยก่อน” กลุ่มชายชุดดำถอยหนีไป
“ช่วยด้วยขอรับช่วยคุณหนูของข้าด้วย ม้าตื่นใวิ่งไปทางนั้นแล้ว”บ่าวที่ติดตามมาร้องขอความช่วยเหลือ
รถม้าพาลี่เฉี่ยวและซูปี้ วิ่งเตลิดไป ไม่สามารถควบคุมม้าได้ เฟยิได้ยินเช่นนั้นก็รีบควบม้าเร่งความเร็วเพื่อให้ทันรถม้าลี่เฉี่ยวกำลังพยายามจะควบคุมม้า แต่ก็ยังควบคุมไม่ได้ ครั้นเฟยิถึงระยะประชิดเขาะโไปที่รถม้าตัวเฟยิประกบด้านหลังลี่เฉี่ยวมือคว้าดึงเชือกที่ลี่เฉี่ยวกำลังจับอยู่
“ข้าเอง” เฟยิใช้แรงเต็มกำลังดึงเชือกม้าเพื่อให้ม้าหยุด ม้าก็หยุดกะทันหันลี่เฉี่ยวและเฟยิใบหน้าทั้งสองปะทะกันกระชั้นชิด ด้วยความที่ยังใทั้งสองจ้องหน้ากันนิ่ง หัวใจเต้นรัว
“อะ อืม” เสียงของซูปี้ ดังขึ้น ทั้งสองละสายตาจากกัน
“คุณหนู เป็อย่างไรไหมเ้าคะ”
“ข้าไม่เป็ไร ขอบคุณ คุณชาย”
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้วโจรพวกนั้นเป็ใครกัน เ้าไปสร้างศัตรูไว้ที่ไหน”เฟยิกล่าว
“ข้าไม่เคยมีศัตรูที่ไหนนะแต่ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้หมายจะเอาชีวิตข้า”เสียงแข็งของลี่เฉี่ยวตอบกลับ
“แล้วพวกมัน้าอะไรเ้าค่ะ”
“มีทรัพย์สินหายไปบางส่วนน่าจะเป็โจรปล้นที่้าแค่ทรัพย์สิน” ลี่เฉี่ยวพูดขึ้น
“ไม่มีศัตรูก็ดีแล้ว”
“ว่าแต่คุณชายจะไปที่ใด ข้าจะไปหาท่านตาที่จิงโจว ถ้าผ่านทางเดียวกัน เราก็ร่วมเดินทางด้วยกันเป็ไง”
ลี่เฉี่ยวเริ่มสนใจเฟยิและอยากจะทำความรู้จักให้มาก
“ข้ายังไม่รู้จะไปที่ใดไปเรื่อยๆ อยากไปไหนก็ไป” เฟยิพูดด้วยสีหน้าเฉยชาไม่สนใจสิ่งใด ฮ่าวอู๋และบ่าวที่ติดตามลี่เฉี่ยวก็ตามมาทันเฟยิก็ไม่รอช้ารีบแยกทางออกไป
“เดี๋ยวก่อนคุณชายข้ายังไม่รู้จักชื่อท่านเลย”
“เ้าไม่จำเป็ต้องรู้”
ลี่เฉี่ยวะโตามหลัง ไป
“ยังไงก็ขอบคุณนะ......หวังว่าจะได้พบกันอีก.....”
ผ่านไปอีกวันรถม้าของลี่เฉี่ยวเดินทางมาถึงเมืองจิงโจวก่อนเข้าไปหาท่านตาผ่านตลาด เขาแวะเดินเล่นตามประสา หญิงสาว เขาให้ผู้ติดตามล่วงหน้าไปจวนของท่านตาก่อน
“พุทราเชื่อมไหมจ้า หวานเจี๊ยบ”
“ซาลาเปาร้อนๆ ช่วยอุดหนุนหน่อยจ้า ขายไม่ค่อยได้เลย”เสียงแว่วขายของพ่อค้า แม่ค้า
“คุณหนู พุทราเชื่อมไหม”
“เ้าหยิบเอาซิข้าจ่ายให้”
“เ้าค่ะดีจังเลย”
ขณะเดินเล่นอยู่นั้น ลี่เฉี่ยวหันไปเห็นโจรกำลังแอบล้วงขโมยถุงเงินป้าในตลาดที่กำลังขายปลาอยู่ ล้วงแล้วก็เดินไปหน้าตาเฉย
ลี่เฉี่ยววิ่งไล่ตาม แย่งชิงเอามาแล้ววิ่งหนีไปต่อ
“เอาถุงเงินข้ามานะ”เ้าโจรกล่าวยังกับว่าถุงเงินนั้นเป็ของตัวเอง
“มันไม่ใช่ของเ้าอยากได้ก็ตามให้ทันสิ”
ถึงแม้นางไม่มีวรยุทธ์แต่ทว่าการเอาตัวรอดไม่เป็รองใคร
ลี่เฉี่ยววิ่งเข้าโรงเตี้ยมกำลังจะผ่านหน้าห้อง ห้องหนึ่ง ทันใดนั้นมีมือมาดึงแขนลี่เฉี่ยวหลบเข้าไปในห้อง และมืออีกข้างปิดปาก สายตาจ้องใบหน้า คิ้ว ดวงตาช้าๆ แบบประชันชิดลี่เฉี่ยวเบิกตาขึ้นเอ่ยเสียงอู้อี้ ที่ปากนั้นยังมีมือปิดปากอยู่ ครั้นเ้าโจรผ่านไป
“เป็เ้าอีกแล้วรึถุงเงินในมือนั้น เ้าขโมยเขามารึ เป็หญิงทำไมทำตัวเช่นนี้”
เฟยิกล่าวด้วยน้ำเสียงดุ
“ข้าไม่ได้ขโมยนะเ้าโจรนั้นขโมยท่านป้ามาข้าแค่แย่งมา จะเอาไปคืนให้ท่านป้าเท่านั้นเอง ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่”
เฟยิไม่ได้ตอบคำถามแต่อย่างใด
“งั้นก็ออกไปจากห้องข้าได้แล้ว”
พร้อมผักลี่เฉี่ยวออกนอกห้องและปิดประตูใส่
“เดี๋ยวก่อนท่าน ยังไม่ทันจะรู้เื่ก็ผลักข้าออกมาซะแล้ว คุณชาย.... เราพบกันครั้งที่สองแล้วนะ แสดงว่าฟ้าลิขิตให้เราได้พบกัน คุณชาย..... (ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน) อีกประเดี๋ยวท่านจะต้องตามหาข้าข้าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ตามหาข้าให้เจอละข้าชื่อหลิวลี่เฉี่ยว ข้าจะรอท่าน ไปละนะ”
“หลิวลี่เฉี่ยวตามหางั้นเรอะเหอะ ”(หัวเราะในลำคอ) เฟยิทวนคำพูดลี่เฉี่ยว ครึ่งชั่วยามผ่านไป ฮ่าวอู๋ ฮ่าวอู๋
“ขอรับคุณชาย”
“เ้าเห็นสร้อยแหวนหยกข้าไหม” “ไม่เห็นนะ”
“ หายไปไหนนะ” ชั่วครู่ ฉุดคิด คำพูดลี่เฉี่ยวว่าจะต้องตามหานาง
“ต้องเป็นางแน่ ๆ ยัยตัวดี อย่าให้ข้าเจอนะ”
19K
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
