ฝนเริ่มโปรยลงมาอีกครั้งอย่างแ่เบา เม็ดฝนบางๆ กระทบหลังคาไม้กล่อมโลกให้เงียบลง
ในห้องไม้ขนาดอบอุ่น…ไฟหัวเตียงสีนวลเรืองรอง ทั้งห้องมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็จังหวะของเธอ
มิวเอนตัวพิงหมอนใบใหญ่ ขณะสายตาจ้องไปยังร่างชายหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่ปลายเตียง
ภัทรอยู่ในเสื้อยืดสีเข้ม ผมเปียกนิดๆ จากฝนที่ปะทะขณะยืนรอหน้าห้องก่อนหน้านี้
เขาไม่ได้พูดอะไร…เพียงแค่สบตาเธอในความเงียบ
แววตานั้น…ไม่เร่ง ไม่เรียกร้อง แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่นจนเธอไม่อาจหลบได้อีก
“คืนนี้คุณจะกลับไปไหม” มิวถามเสียงเบา
ภัทรสบตาเธอ ดวงตาเขานิ่งแต่ชัดเจน
“ถ้าคุณยัง้าให้ผมอยู่ ผมจะไม่ไปไหนทั้งคืน”
มิวเงียบไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเบาๆ
“ฉันไม่อยากนอนคนเดียว…อีกแล้ว”
ภัทรค่อยๆ ขยับขึ้นมานั่งข้างเธอ
มือของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายผ้าห่ม ลูบเบาๆ ไปตามแนวผ้า ราวกับถามเธออีกครั้งโดยไม่ต้องใช้คำพูด
มิวพยักหน้า และเอื้อมมือออกไป…จับมือเขาไว้แน่น
ัันั้นเป็การเปิดประตูอีกบานในความรู้สึก
ภัทรก้มลงหาเธออย่างช้าๆ
ริมฝีปากแตะแก้มเธอเบาๆ
แล้วเลื่อนไปใกล้ริมฝีปากที่สั่นน้อยๆ
จูบที่สองต่างจากจูบแรก
มันนุ่ม...แต่ไม่อ่อน
มันลึก…แต่ไม่เร่ง
มือของเขาสอดเข้ามาใต้ผ้าห่ม แตะที่ต้นแขนเปลือยของเธอ
ปลายนิ้วไล้ไปช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจ ไม่ใช่เพื่อ แต่เพื่อให้แน่ใจว่าเธออนุญาตให้เขาเข้ามา
มิวถอนหายใจเฮือกหนึ่งในอก ริมฝีปากแย้มรับัันั้น
เธอไม่ใช่เด็กสาว แต่เธอรู้ดีว่า...นี่ไม่ใช่แค่การนอนด้วยกัน
มันคือการเปิดใจและปล่อยให้ใครบางคน “เห็น” เธอในแบบที่เปลือยเกินกว่าร่างกาย
เขาถอดเสื้อยืดออก ไม่รีบร้อน
กล้ามเนื้อแน่นเรียบตัดกับผิวสีแทนที่สะท้อนแสงไฟอ่อนๆ จากหัวเตียง
มิวมองเขา…แต่ไม่ได้หลบตา
และเมื่อเขาโน้มตัวลงมาอีกครั้ง เธอก็ยื่นมือขึ้นแตะแผ่นอกของเขา — หนัก อบอุ่น และสั่นไหวพอๆ กับเธอ
เมื่อเขาค่อยๆ ถอดเสื้อเธอออก ััของปลายนิ้วลากไปตามไหล่เปลือย ทำให้เธอเผลอหลับตา
เสียงหายใจของเขาอยู่ใกล้มากจนเธอได้ยินว่า…เขากำลังห้ามตัวเองไม่ให้เร็วเกินไป
เขาให้เกียรติทุกจังหวะที่เธอยินยอม
และเมื่อเขาเลื่อนตัวลง
จูบริมฝีปากเธอ ไล้ลงที่ไหปลาร้า แล้วหยุดที่เนินอกนุ่ม
เธอก็รู้ในวินาทีนั้นว่า…
คืนนี้ เธอไม่ต้องปิดบังตัวเองอีกแล้ว
คืนแรก...ที่ไม่ได้หมายถึงเพียงการััทางกาย
แต่มันคือคืนที่เธอ “กล้าให้ใครบางคนเข้ามาอีกครั้ง”
เสียงฝนยังคงตก
เสื้อผ้าถูกทิ้งลงข้างเตียงโดยไม่ทันสังเกต
ลมหายใจร้อนของเขาและเสียงสะท้อนของเธอกลายเป็จังหวะเดียวกัน
พวกเขาไม่ได้เอ่ยคำว่ารัก…
แต่ทั้งคืนต่างคนต่างฟังเสียงหัวใจของกันและกัน
ผ่านทุกัั ทุกจูบ ทุกการโอบกอดที่ไม่มีคำใดแทนได้
3K
