บทที่ 14 กำหนดเป้าหมาย
“มองอะไร? หรือ้าจะมีปัญหากับฉัน?” น้ำเสียงยียวนกวนประสาทของอีกฝ่ายทำให้ซูหยวนต้องหลบตา
“............” เธอไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด เพียงหันไปหาโคเขาแหลมที่ตนเองจัดการได้อย่างยากลำบาก เก็บแกนพลังงานของมันแล้ว้าจะเดินหนีจากพวกเขา ทว่า...เธอยังไม่ทันจะได้ไปไหน หอกแหลมขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เฉียดเธอไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ถ้าซูหยวนเดินเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย หอกนั่นอาจจะแทงทะลุร่างของเธอไปเลยก็ได้
“ต่อหน้าของพวกเราแล้วยังจะกล้าขโมยแกนพลังงานอีกหรอ? นางผู้หญิงชั่ว! ยังไม่รีบส่งแกนพลังงานที่พวกเราล่าคืนมาอีก!” น้ำเสียงข่มขู่ของเ้าของหอกดังขึ้นมา
คิ้วของหญิงสาวขมวดเป็ปม เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ั้แ่แรกว่าสัตว์กลายพันธุ์ตัวไหนที่ตนเองล่าได้ และตัวไหนที่ซูหยวนเป็คนล่าได้ ทว่าความหน้าหนาของพวกเขานั้นทำให้ซูหยวนต้องอับอายแทน
ตัวเองมากันเป็กลุ่มเป็ก้อน ทั้งยังอยู่ในสถาบันศึกษาอันทรงเกียรติ กลับ้าปล้นผลงานของคนอื่นเสียอย่างนั้น ช่างเป็การกระที่ไร้ยางอายจริงๆ
“ยังไม่รีบส่งมาอีก หรือว่าอยากจะมีปัญหากับพวกเรา?” นักเรียนชายคนนั้นเดินเข้ามาหา เขาใช้หอกที่เคยโจมตีซูหยวนก่อนหน้านี้ขวางเธอเอาไว้อีกครั้ง ซูหยวนพิจารณากลุ่มคนทั้ง 5 ก่อนจะถอนหายใจ เธอแตะไปยังแกนพลังงานที่ล่ามาได้ทั้งหมดเพื่อส่งมันเข้าไปยังฟาร์มของตน ก่อนจะเหลือเอาไว้ชิ้นเดียวเพื่อส่งให้พวกมัน
“นี่”
“ฮ่าๆ ดี!! ให้มันว่านอนสอนง่ายแบบนี้สิวะ!” เด็กชายหัวเราะร่วนเมื่อสามารถรังแกคนที่อ่อนแอกว่าได้ นักเรียนทั้งกลุ่มเองก็ส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมาด้วยเช่นกัน
ก่อนหน้านี้พวกเขาเห็นการล่าของเด็กสาวแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้เก่งกาจมากมายอะไร ดูเหมือนจะแค่โชคดีที่จัดการโคเขาแหลมได้เท่านั้น เมื่อเห็นโอกาสในการโจมตีโดยใช้เด็กสาวเป็เหยื่อล่อ พวกเขาจึงจัดการโคเขาแหลมไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเื่แกนพลังงานอีกแกนที่ได้ก่อนหน้านี้นั้น ถึงจะไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะขโมยมัน แต่ที่นี่ก็ไม่มีคนอื่นไม่ใช่หรอ?
ตราบเท่าที่ไม่มีคนรู้ พวกเขาก็ทำทุกอย่างได้อย่างถูกต้อง...
“จะปล่อยไปง่ายๆแบบนี้หรอ? ฉันคิดว่านังเด็กนี่น่าจะมีแกนพลังงานอีกนะ ไม่ใช่ว่ามาล่าั้แ่เช้าแล้วรึไง?”
“โอ้ จริงด้วย....ล่าสัตว์กลายพันธุ์ตัวคนเดียวคงจะได้แกนพลังงานไม่มากนัก เพราะทั้งหมดนั้นเป็ของพวกเรายังไงล่ะ!!”
“ฮ่าๆ เร็วเข้า! ได้ยินแค่นี้แล้วยังไม่เข้าใจอีกหรอว่าต้องทำตัวยังไง รีบส่งแกนพลังงานทั้งหมดที่รวบรวมมาได้ให้พวกเราเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น...เธอจะได้เจ็บตัวแน่!” ชายคนหนึ่งเข้ามาคุกคามซูหยวน เ้าตัวกำหมัดขึ้นสูงเพื่อข่มขู่ว่าถ้าเธอไม่ให้พวกมันทั้งหมดกับเขา เขาจะโจมตีเธอแน่
ราวกับซูหยวนรู้อยู่ก่อนแล้ว เธอเม้มริมฝีปากแล้วจับถุงผ้าที่เพิ่งเอาแกนพลังงานเมื่อครู่ออกมายื่นให้
“ฉันเพิ่งล่าได้ตัวแรก...” เสียงของหญิงสาวเบาเหมือนกับเสียงยุง ซูหยวนตอบกลับพวกเขา แต่ดูเหมือนจะไม่มีคนเชื่อมากนัก คนหนึ่งรับเอาถุงผ้านั้นไปแล้วเปิดดูด้วยความเร็ว ก่อนที่จะต้องเบ้ปากออกมา
“ไม่มีจริงๆด้วย!!”
“ฮ่าๆ สมแล้วที่เป็พวกอ่อนแอแบบนี้น่ะ จะล่าสัตว์กลายพันธุ์ด้วยตัวคนเดียวได้ยังไง”
“เฮ้อ เสียเวลาเป็บ้าเลยว่ะ!!” พวกเขาโยนถุงของซูหยวนทิ้ง บางคนยังถมน้ำลายใส่เธอด้วยซ้ำไป
การแสดงออกที่หยาบคายนี้ ถ้าเป็คนอื่นจะต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต่อสู้กับคนที่กล้าทำลายศักดิ์ศรีของตนเองไปแล้ว แต่ซูหยวนไม่คิดจะทำเช่นนั้น เธอเพียงยืนนิ่งๆให้พวกเขาดูแคลนอยู่ได้เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดนักเรียนทั้ง 5 ก็รู้ว่าตนเองกำลังใช้เวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์
ซูหยวนมองตามหลังของพวกเขาที่กำลังจากไป นึกภาพแผนที่แล้วเปลี่ยนจุดสีฟ้าของพวกเขาให้กลายเป็จุดสีดำ อันเป็สัญลักษณ์ของ “เป้าหมาย” โดยที่ก่อนหน้านี้ ซูหยวนเคยใช้มันในเกมเพื่อจดจำเป้าหมายที่เป็ “บอส” เอาไว้ ตัวไหนที่อันตรายมากๆ เธอจะพยายามเลี่ยงให้ไกลกว่าจุดสีแดงอื่นๆ
ถึงแม้ว่าคนทั้ง 5 จะไม่ได้ดูแข็งแกร่งขนาดนั้น แต่เธอจำเป็ต้องเลี่ยงพวกเขาเพื่อไม่ให้เกิดการสูญเสียแบบนี้อีก เื่นี้อาจจะดูขี้ขลาดไปสักหน่อย ทว่า...จนกว่าเธอจะมั่นใจพอที่จะก้าวข้ามพวกเขาได้ ซูหยวนจำเป็ต้องจดจำความโกรธนี้เอาไว้ในใจเท่านั้น
เพื่อไม่ให้พวกมันวกกลับมาเจอกันง่ายๆอีก ซูหยวนยังไม่ล่าในพื้นที่นี้ แต่เดินทางออกห่างจากพวกเขาให้มากที่สุด เลือกตำแหน่งการล่าใหม่แล้วก็ค่อยๆรวบรวมแกนพลังงานจากโคเขาแหลมกลายพันธุ์ต่อไป
เมื่อได้เวลา ซูหยวนก็กลับออกมาจากพื้นที่ล่าเพื่อไปขายแกนพลังงาน วันนี้เธอได้พวกมันมาถึง 12 แกนพลังงาน แต่เนื่องจากอัตราการได้รับแกนพลังงานนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จึงไม่มีใครสงสัยซูหยวนมากนัก แม้แต่แม่ของเธอก็ยังแค่ยิ้มต้อนรับตอนที่เห็นลูกสาวกลับมาจากการทำงานหนัก
เวลาทำงานของเธอจะเริ่มจาก่เย็นไปจนถึงใกล้ๆเช้าตรู่ ส่วนซูหยวนจะออกั้แ่เช้าแล้วกลับมาตอนเย็น แม่ลูกจะได้เจอกันก็ตอนที่ซูหยวนมาขายแกนพลังงานและซากสัตว์กลายพันธุ์เท่านั้น
“วันนี้ลูกทำงานเป็ยังไงบ้าง”
“ค่ะ วันนี้น่าจะได้ 1,500 เครดิตค่ะ พวกเขาทำเงินได้ค่อนข้างดีวันนี้”
“นั่นสินะ ลูกโชคดีจริงๆที่ได้ทำงานนี้ ต้องขยันและซื่อสัตย์กับพวกเขาให้มากๆนะจ๊ะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ” ซูหยวนรับคำ เธอยังคงโกหกตาใสเกี่ยวกับที่มาของรายได้ หากแม่ของเธอรู้ว่าตอนนี้ซูหยวนมีรายได้ในบัญชีถึง 236,032 เครดิตแล้ว อีกฝ่ายคงจะใจนหมดสติไปแน่
“แล้วพ่อ....” เด็กสาวมองไปรอบๆ ปกติแล้วพ่อของเธอจะวนเวียนอยู่ในร้านค้าคุณสวี่นี้เพราะเขามักจะบ่นว่าไม่มีอะไรทำ ครั้นจะออกไปทำงานเก็บขยะก็ถูกซูหยวนตำหนิทางสายตา กลัวว่าจะกลายเป็ภาระถ้าแผลฉีกขาดขึ้นมาอีก ดังนั้นจึงออกมาช่วยภรรยาเพื่อไม่ให้เธอเหนื่อยมากเกินไป
สองสามีภรรยาจึงมาพร้อมกันและกลับไปพร้อมกัน ไม่ค่อยได้เจอลูกสาวของตนเองนัก แต่วันนี้คนเป็พ่อที่ควรจะช่วยยกข้าวของเข้าไปเก็บข้างในกลับไม่อยู่เสียอย่างนั้น
“อ๋อ เมื่อเย็นภรรยาของเ้าของร้านสวี่บอกว่าหลานสาวไม่สบาย คุณสวี่ก็เลยกลับไปก่อน พร้อมกับขอให้พ่ออันไปช่วยด้วยน่ะ”
“หลานสาวไม่สบายหรอคะ”
“ใช่ ลูกๆของคุณสวี่ก็ไม่อยู่ด้วย พวกเขาเข้าไปยังเขตชั้นใน ถ้ารอให้ทั้งสองกลับมาก่อนอาจจะเกิดเื่ ก็เลยรอไม่ได้”
“ค่ะ คุณสวี่ดีกับพวกเรามาก มีอะไรช่วยได้ก็คงต้องช่วย”
“ใช่แล้วลูก เดี๋ยวสักพักก็คงกลับมา ขอให้เด็กสาวไม่เป็อะไรมากก็พอ แม่สงสารคุณสวี่...ตอนออกไป เห็นว่าเขาใกลัวมากๆเลย คงจะรักหลานสาวคนนี้มาก”
“เด็กทั้งคนนี่คะ” ซูหยวนคลี่ยิ้มจางๆกลับไปให้
ไม่ว่าใครก็คงต้องรักเด็กๆในสายเืของตนเองกันทั้งนั้นแหละ นึกถึงเื่นี้...เธอที่จู่ๆก็มาเป็ลูกของพ่อแม่อัน ไม่รู้ว่าถ้าพวกเขารู้เกี่ยวกับเธอ พวกเขาจะยังเอ็นดูเธออยู่เช่นนี้ หรืออาจจะไล่ฆ่าเธอเพื่อหวังให้ิญญาลูกสาวกลับเข้าร่างหรือเปล่า
หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรอีก เธอขอตัวมารดากลับไปพักผ่อนที่บ้าน ตลอดทั้งวันยังไม่ได้กินอาหารดีๆ ั้แ่ที่เริ่มล่าสัตว์กลายพันธุ์ในเขต A นี้ ซูหยวนก็ทำได้แค่กินอาหารเช้าที่หรูหรา หลังจากนั้นกลางวันก็ต้องกินขนมปังหรืออาหารกินง่ายอย่างพวกพิซซ่าทั้งนั้น จนกว่าจะถึงมื้อเย็น...เธอต้องอดทนกับความหิวและความเหนื่อยล้าของตนเอง
แน่นอนว่าการกินอยู่เช่นนี้นับเป็าาของโลกแล้ว แต่ซูหยวนคุ้นเคยกับการขยับปากและท้องของตนเองเช้ากลางวันเย็น ดังนั้นเมื่อมื้อกลางวันกลายเป็มื้อเร่งด่วน เธอจึงเศร้าใจอยู่บ้าง
หญิงสาวใช้เวลากับมื้อเย็นนานกว่าทุกมื้อ เพราะอดทนเก็บความหิวมาั้แ่กลางวันแล้ว เย็นนี้เธอจึงกินอาหารชุดใหญ่ แม้แต่น้ำผลไม้ที่โรงงานผลิตได้ก็ยังยกขึ้นมาดื่มด้วยความสุข พลังงานในร่างกายกลับมาพลุ่งพล่านอีกครั้ง ซูหยวนยิ้มอย่างยินดี ใช้เวลาจัดการแปลงเพาะปลูกและฟาร์มพักใหญ่ค่อยออกมาข้างนอก
เมื่ออาบน้ำออกมาจากฟาร์มแล้ว ซูหยวนก็ทิ้งตัวลงนอนในห้องเงียบๆของตนเองได้ทันที
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ซูหยวนตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงกังวลของมารดาและบิดาที่เดินทางกลับมาที่บ้านเร็วกว่าปกติ ที่ผ่านมาทั้งสองจะต้องช่วยคุณสวี่เก็บร้านให้เสร็จ บางครั้งรอจนกว่าคุณสวี่จะขายของให้พ่อค้าคนกลางแล้วเสร็จจึงค่อยกลับ ทว่าตอนนี้ท้องฟ้ายังไม่สว่างด้วยซ้ำ พวกเขากลับมาถึงบ้านเสียแล้ว...
“ได้ยินคุณสวี่พูดเกี่ยวกับแกนพลังงาน หลานสาวคุณสวี่น่าจะเผลอกินแกนพลังงานไป ตอนนี้อาการเป็ตายเท่ากัน”
“ตายจริง! แกนพลังงานนั้นเป็ของต้องห้ามนี่คะ ถ้าไม่ใช่ว่ามีวิธีการดูดซับที่ถูกต้อง ก็อาจจะทำให้...”
“ใช่ คุณสวี่กำลังส่งหลานสาวไปที่โรงพยาบาล หวังว่าพวกเขาจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่ลึกๆแล้ว...คุณสวี่ก็น่าจะรู้ว่าหลานสาวแทบไม่มีโอกาสรอด”
“น่าสงสารจริงๆ เด็กตัวเท่านี้เอง”
“อืม เธอก็อย่าลืมเตือนลูกบ้างล่ะ อยู่กับพวกนักล่าบ่อยๆ ไม่ใช่จะโลภมากอยากเป็แบบพวกเขา สุดท้ายจะตายเอาได้นะ”
“คุณคะ! ทำไมพูดจาแบบนี้ ลูกเราจะไม่เป็อะไรค่ะ แต่ฉันจะคอยเตือนแกอีกที”
“เตือนให้เข้มงวดหน่อย ให้รู้ว่าเป็เื่จริงจังแค่ไหน”
“เข้าใจแล้วค่ะ คุณเองก็กลับไปพักเถอะนะคะ วันนี้อุ้มหลานสาวคุณสวี่ไปมา ไม่ใช่ว่าเจ็บแผลเพิ่มหรอกใช่ไหม”
“ไม่เจ็บๆ หลานสาวอายุไม่ได้เยอะอะไร ไม่ได้ทำให้ฉันาเ็เพิ่มหรอก”
“ดีแล้วค่ะ เดี๋ยวลูกก็เป็ห่วงคุณอีก” ทั้งสองคนพูดคุยกันไม่ได้ดังมากนัก แต่ซูหยวนกลับได้ยินทั้งหมด การรับรู้ของเธอดีขึ้นมากหลังจากที่ได้กินอิ่มนอนหลับ ดังนั้นซูหยวนจึงไม่ได้ประหลาดใจกับความสามารถนี้ของตนเอง
เพียงแต่...หลานสาวของคุณสวี่น่าสงสารจริงๆ เด็กตัวเท่านี้ไม่รู้ประสีประสา เจออะไรก็เก็บกินทั้งนั้นแหละ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่คนโตไม่ดูแลให้ดี วางแกนพลังงานให้เด็กสามารถหยิบเอามาเล่นได้ยังไง
เฮ้อ ถึงจะพูดแบบนั้น สุดท้ายแล้วก็ขึ้นกับเวรและกรรมของแต่ละคนอีกนั่นแหละ ตัวเธอที่จู่ๆก็ตายเพราะขับรถเหยียบตะปู ทั้งๆที่คนอื่นแค่ยางแตกยางรั่ว นี่นับว่าเป็ชะตาที่ต้องจากไปจริงๆ
ซูหยวนข่มตาหลับอีกครั้ง ดูท่าว่าพ่อกับแม่ของเธอจะไม่ต้องไปทำงานในสามสี่วันข้างหน้านี้ คุณสวี่และภรรยาต้องไปเฝ้าดูหลานสาวที่โรงพยาบาลจนกว่าจะมีผลลัพธ์ออกมา ไม่ว่าจะออกหัวหรือก้อย พวกเขาก็คงจะไม่เปิดร้านไปสักพัก
เช้าวันต่อมา ซูหยวนเตรียมตัวออกไปพื้นที่ล่าเขต A อีกครั้ง แต่เพราะครั้งนี้พ่อกับแม่ไม่ได้ไปร้านคุณสวี่ พวกเขาจึงรอเจออันซูหยวนอยู่ก่อนแล้ว เธอรู้ว่าพวกเขา้ากำชับเกี่ยวกับเื่แกนพลังงานที่แอบได้ยินเมื่อคืนนี้ ทั้งยังเล่าเื่เกี่ยวกับคุณสวี่ให้เธอฟังด้วย
“อย่าลืมนะว่าห้ามแตะต้องแกนพลังงานเด็ดขาด ด้วยการสร้างรายได้แบบนี้...ลูกสามารถมีกินได้ตลอดชีวิตอย่างไม่ทุกข์ร้อนแล้ว”
“เข้าใจแล้วค่ะแม่”
“ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นลูกมากินอาหารสังเคราะห์หน่อยเถอะ แม่เพิ่งเห็นว่าอาหารสังเคราะห์อยู่เต็มทั้งขวด เหมือนกับว่าที่ผ่านมาลูกไม่ได้กินพวกมันเลย”
“อ้อ ใช่ค่ะ หนูไปกินกับนายจ้าง พวกเขาให้อาหารสังเคราะห์ที่ดีกว่า เพื่อให้ทำงานได้ตลอดทั้งวันน่ะค่ะ”
“อ่า....เป็อย่างนั้นหรอ” หญิงวัยกลางคนมองคนเป็สามี เขาพยักหน้ารับเพราะเื่นี้ลูกสาวของพวกเขาดำเนินการเองมาตั้งนานแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปหยุดเอาไว้
อีกอย่าง...ถ้าจู่ๆไม่รับของจากนายจ้างอีก พวกเขาอาจจะคิดว่าซูหยวน้ามีปัญหาก็ได้ งานดีๆแบบนี้...ให้ซูหยวนเกาะไว้ให้แน่นย่อมดีแล้ว ไม่ควรจะเอาความเป็ห่วงหรือขี้เกรงใจของพวกเขาไปทำให้ลูกสาวต้องลำบาก
เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ซูหยวนก็ออกจากบ้านเพื่อไปยังพื้นที่ล่าทันที การล่าของเธอดูเหมือนจะไม่มีอะไรมาก แต่จู่ๆ...เธอก็ได้เห็นความผิดปกติบางอย่างแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะเป็เวลาพักกลางวัน ซูหยวนคงไม่วางมาเปิดดูแผนที่เขต A ทั้งหมดนี้หรอก ทว่า...เมื่อได้เปิดดู สิ่งที่อันซูหยวนเห็นและสนใจมากที่สุดกลับเป็ตำแหน่งของ “จุดสีดำ” ที่เธอได้สร้างเอาไว้เมื่อวาน และวันนี้ก็ปรากฏให้เห็นว่าพวกเขากำลังมีปัญหาแล้ว!!
ด้านหลังของพวกเขามีจุดสีแดงที่กำลังตามมาจำนวนกว่า 20 ตัว ความเร็วนี้ทำให้ซูหยวนคาดเดาได้ไม่ยาก พวกมันที่ไล่ตามมาน่าจะเป็ฝูงแมลงสัตว์กลายพันธุ์เขต A เพราะซูหยวนต้องคอยหลบหนีพวกมันอยู่เสมอ ดังนั้นเธอจึงพยายามจดจำรูปแบบการเคลื่อนไหวของสัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้ให้ดี
และนั่นทำให้เธอมั่นใจ เพราะความเร็วแบบนี้...มีแค่พวกสัตว์กลายพันธุ์ประเภทปีกเท่านั้นแหละ!!
“โอ้ เวรกรรมทำงานเร็วดีจริงๆ” รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปาก ซูหยวนยังคงตรวจสอบเื่สนุกที่เห็น แม้จะไม่ได้เห็นด้วยตาของตนเอง แต่ก็พอจะเดาสภาพของพวกเขาได้
……………………….
639
