พลิกชะตาแค้นสามี

        “สตรีหนึ่งคนอย่างนั้นหรือ? นางคือคนที่เราไม่รู้จักพื้นเพ มิใช่สตรีที่ข้าและเจ้าเต็มใจจะต้อนรับเลยสักนิด” ใต้เท้ากู้ยังคงกราดเกรี้ยว “สกุลกู้ไม่ควรมีผู้อื่นเข้ามาปะปนโดยไม่ได้ผ่านการพิจารณาอย่างรอบคอบ”  

            “ไหนๆ เสี่ยวเฉินก็ล่วงเกินนางไปแล้ว ที่สำคัญนางเป็นคนของจวนอ๋อง เราไม่อาจจะละเลยนางได้นะเจ้าคะ”

        “เพราะเป็นเช่นนั้นน่ะสิ ข้าถึงต้องลงโทษเสี่ยวเฉินให้สำนึกผิด ฮูหยิน เจ้าอย่ามาให้ท้ายลูก เสี่ยวเฉินยังไม่แต่งภรรยาเอกแต่กลับจะมีอนุ หากสกุลอื่นรู้เข้า ผู้ใดจะกล้ายกบุตรสาวให้กับเขาอีก?”

            “ท่านพ่อเจ้าคะ เป็นความผิดของข้าด้วยที่มิอาจห้ามเสี่ยวเฉิน”

            “เยว่เอ๋อร์ เจ้านะเจ้า พ่อให้ดูแลเสี่ยวเฉินให้ดี แต่นี่กลับบ่อยให้เขาทำเรื่องขายหน้าในจวนอ๋อง ป่านนี้คงกลายเป็นเรื่องโจษจันกันไปทั่วเมือง แล้วนี่ข้าจะสู้หน้าใต้เท้าคนอื่นได้อย่างไร?”

            “เรื่องมันแล้วไปแล้วนะเจ้าคะนายท่าน”​

            “ได้ๆ จากนี้ เจ้ากับเยว่เอ๋อร์ก็ช่วยกันรับผิดชอบด้วยก็แล้วกัน” ใบหน้าของใต้เท้ากู้สะบัดไปทางบุตรชาย “ส่วนเจ้าก็เขียนหนังสือสำนึกความผิดตนมาให้ข้าอ่านด้วย หากข้าอ่านแล้วยังไม่พอใจก็จะไม่ให้เจ้าออกจากหอบรรพชน”

            กู้เฉินคอตก คุกเข่ารับโทษ “ขอรับท่านพ่อ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินตามหลังบ่าวรับใช้สองคนไปยังหอบรรพชน เขามีภารกิจสำคัญจะต้องแอบออกจากจวนสกุลกู้ในคืนนี้เพื่อช่วยญาติผู้น้องดูแลทองคำหีบใหญ่ที่จะขนไปยังเมืองหลวง ชายหนุ่มเข้าไปในประตูหอบรรพชนก็จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าและแอบออกไปทางด้านหลังพร้อมกับองครักษ์ประจำตัว พรุ่งนี้ตอนเช้าตรู่ขบวนรถม้าของหลงจู๊ร้านสกุลหงส์จะออกจากเมืองหรงเฉิน

            ....การลงโทษเป็นเพียงฉากหน้าที่จะทำให้เขาหายตัวไปจากเมือง        หรงเฉินโดยไม่มีผู้คอยจับตา ข่าวของเขาอีกไม่นานก็คงถึงหูจวนอ๋อง...

            “พ่อบ้าน เอารถม้าออกไปรับแม่นางซุนที่จวนหลิงอ๋อง” ใบหน้าของใต้เท้ากู้ยังคงอึมครึมเมื่อหันมาหาภรรยาเอก “เจ้าจัดการอบรมนางด้วยก็แล้วกัน ให้นางแยกอยู่เรือนด้านหลังไปกัน รอให้เสี่ยวเฉินแต่งงานก่อน ค่อยยกนางขึ้นเป็นอนุภรรยา เจ้าเองก็คอยระวังอย่าให้นางตั้งครรภ์ก่อนลูกเราจะแต่งงานเล่า?”

            “เจ้าค่ะ นายท่าน” ฮูหยินได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งของสามี

            หลิงเจาเหว่ยที่จิบน้ำชารออยู่กับน้องชาย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่แผนของตนสำเร็จ “เป็นอย่างไรเสี่ยวคุน? ในที่สุดข้าก็ผลักดันให้ซุนหลันเข้าไปเป็นอนุภรรยาของกู้เฉินได้สำเร็จ”

            “ท่านพี่ฉลาดล้ำเลิศมากขอรับ คราวนี้กู้เฉินปฏิเสธไม่ออกเลยทีเดียว”

            “ได้ยินว่าใต้เท้ากู้โมโหยกใหญ่ ข้าก็เลยอยากจะเยี่ยมเขาด้วยตนเอง”

            “ท่านพี่ ข่าวมาไวเสียจริงขอรับ”

            “ถึงส่งคนเข้าไปข้างในสกุลกู้ไม่ได้ แต่ข้าก็พอจะหาข่าวได้บ้าง”​

            “ให้ข้าไปด้วยสิขอรับ อยากเห็นสภาพกู้เฉิน ได้ข่าวว่าถูกบิดาลงโทษอย่างหนัก แค่ซุนหลุนย่างเท้าเข้าไปก็สร้างความปั่นป่วนถึงเพียงนี้แล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากนางทำให้กู้เฉินหลงใหลได้ สกุลกู้จะวุ่นวายสักเพียงใด”

            หลิงเจาเหว่ยยิ้มน้อยๆ ในเมื่อกู้เยว่ฉีไม่ยอมกระโจนลงหลุมก็ให้ซุนหลันสร้างรอยร้าวให้คนในสกุลกู้ก็แล้วกัน

            “ได้สิ รอให้รถม้ามารับซุนหลัน ข้าก็จะขอตามไปส่งนาง เจ้าก็ถือโอกาสเข้าไปช่วยข้าสังเกตในจวนสกุลกู้”​

            “ขอรับ ข้าจะสังเกตให้ละเอียดเลย”

        เห็นพ่อบ้านใหญ่จวนสกุลกู้เป็นผู้มารับซุนหลันด้วยตนเองก็ยิ้มพอใจ “ข้าให้นางเตรียมข้าวของรอท่านอยู่แล้ว ข้ารู้ว่าสกุลกู้ยึดมั่นในคำสัญญา ในเมื่อทางนั้นยอมรับซุนหลันเข้าจวน ข้าก็ใคร่จะไปเยือนเพื่อกล่าวขอบคุณคนสกุลกู้สักหน่อย”

            “ซื่อจื่อนี่ท่านคิดจะ....”

            “ข้าจะไปส่งซุนหลันกับพ่อบ้านด้วย เชิญเถิด”

            สาวใช้กับบ่าวรับใช้ช่วยกันขนหีบใส่ของของซุนหลันขึ้นบนรถเข็นคันข้างหลัง ส่วนนางระบำคนงามยังคงปิดหน้าเอาไว้แล้วก้าวขึ้นรถม้าสกุลกู้

            พ่อบ้านสกุลกู้รีบสะกิดบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งให้แอบวิ่งไปตามทางลัดเพื่อกลับไปแจ้งแก่คุณหนูใหญ่ให้เตรียมตัวต้อนรับหลิงอ๋องซื่อจื่อ ยามนั้นหลิงเจาเหว่ยมัวแต่กระหยิ่มว่าตนได้ส่งคนเข้าไปในสกุลกู้ได้แล้วจึงมิได้ใส่ใจสังเกตคนในขบวนรถม้า

         กู้เยว่ฉีเดินอย่างเร่งรีบกระหืดกระหอบออกมาจากในจวน พอถึงซุ้มประตูหน้าจวนก็ยอบกายลงอย่างนอบน้อมต่อหน้าหลิงเจาเหว่ยและหลิงคุน

            “ข้าน้อยมิคาดว่าซื่อจื่อกับคุณชายจะมาเยือน มิได้เตรียมตัวต้อนรับ ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ”

            หลิงเจาเหว่ยเห็นท่าทางปาดเหงื่อของนางก็อมยิ้ม “คุณหนูใหญ่รีบร้อนขนาดนี้ ข้ารู้สึกเสียใจจริงๆ ที่มาโดยมิได้บอกกล่าวล่วงหน้า”

        “เชิญซื่อจื่อกับคุณชายข้างในเถิดเจ้าค่ะ” กู้เยว่ฉีผายมือ

        คนทั้งหมดที่มารอต้อนรับเดินตามหลังซื่อจื่อเข้าไปในห้องโถงใหญ่จวนสกุลกู้ ในห้องนั้นมีเพียงกู้ฮูหยินที่รอต้อนรับ หลังจากโอภาปราศรัยกันเรียบร้อย ซื่อจื่อกับน้องชายก็นั่งลง สาวใช้นำกาน้ำชาเลิศรสและขนมจานเล็กๆ มาต้อนรับแขกพิเศษ

        ซุนหลันในชุดสีแดงสดปักลายงดงงามยืนอยู่ข้างหมัวมัวอาวุโส ถูกสั่งให้ยกน้ำชาคารวะฮูหยิน จากนั้นหมัวมัวก็พาตัวนางไปยังเรือนเล็กด้านหลังเรือนละแวกเดียวกับเรือนของสาวใช้

        “จริงสิ กู้ฮูหยิน ตั้งแต่ข้าย่างเท้าเข้ามายังไม่เห็นคุณชายกู้เลย ไม่ทราบว่าเขาอยู่ไหนหรือ?”

        “ขออภัยซื่อจื่อด้วยเจ้าค่ะ เมื่อเช้าใต้เท้ากู้โมโหที่เขาทำตัวเหลวไหลจึงได้สั่งทำโทษเขาให้คุกเข่าอยู่ในหอบรรพชนสามวันสามคืน ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยม”

        “เป็นดังที่ข้าเคยได้ยินมา ใต้เท้ากู้เข้มงวดกับคนในครอบครัวยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ล้วนต้องปฏิบัติตนอยู่ในทำนองคลองธรรม” หลิงเจาเหว่ยพยักหน้ารับ ในใจนึกกระหยิ่ม ต่อไปข่าวสารใดๆ ในสกุลกู้เขาก็จะได้รับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

        กู้ฮูหยินยิ้มบาง “เจ้าค่ะ เพื่อให้ครอบครัวของเราสุขสงบ ลูกๆ ควรจะปฏิบัติตัวให้เหมาะสม”

        “น่าเสียดายจริง พวกเราอุตส่าห์มาส่งซุนหลันให้คุณชายกู้ถึงจวนแต่เขากลับไม่สะดวกมารอรับ” หลิงคุนหันไปทางกู้ฮูหยิน “ไหนๆ พวกเราสองพี่น้องก็มาเยือนจวนสกุลกู้แล้ว ไม่ทราบว่าหากข้าจะขอเดินชมจวนของท่านจะได้หรือไม่?”

        สีหน้าของเจ้าของจวนกระอักกระอ่วน หันไปมองหน้าบุตรสาว “เยว่เอ๋อร์ เรื่องนี้มอบให้เป็นความผิดชอบของเจ้าก็แล้วกัน”

        กู้เยว่ฉีลุกขึ้นยืน “เชิญซื่อจื่อกับคุณชายตามข้ามาทางนี้เจ้าค่ะ ข้าจะพาท่านเดินชมจวนของเราให้ทั่วๆ”

        “ยินดีๆ” หลิงเจาเหว่ยลุกขึ้น “ถ้าข้ากับน้องชายชมรอบจวนแล้วก็จะกลับ เช่นนั้นถือโอกาสลาท่านตรงนี้เลยก็แล้วกัน”

************

ไรเตอร์แนะนำ...อีบุ๊กเรื่อง "พลิกชะตาแค้นสามี"​ มีอีีบุ๊กวางจำหน่ายทั้งเล่ม 1 และเล่ม 2 แล้วทาง mebmarket และเว็บเด็กดี