ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 74 ตำราแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวิน

     พอส่งบุหรี่ไปให้ผู้เฒ่าจันทราแล้ว

     ไม่นาน

     ติ๊ง!

     ระดับความสนิทของคุณกับผู้เฒ่าจันทราเพิ่มขึ้น 30 ระดับความสนิทปัจจุบันอยู่ที่ 180

     บ้าน่า ระดับความสนิทของผู้เฒ่าจันทราดีขนาดนี้เลยเหรอทำธุรกิจก็ยังสามารถเพิ่มระดับความสนิทได้อีกเหรอ?

     ติ๊ง!

     ติ๊ง!

     ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

     เย่จื่อเฉินกดเข้าหน้าห้องแชท ก็เห็นว่าไท่ซางเหล่าจวินทักมาหา

      ไท่ซางเหล่าจวิน : สหายทำไมเจ้าถึงให้บุหรี่กับผู้เฒ่าจันทรานั่น?

      ไท่ซางเหล่าจวิน : ให้เขาสิบกล่องเลยเหรอ?

     ให้ตายสิ

     ก็มันคือการทำธุรกิจของทั้งสองฝ่ายนี่

     แต่เพียงครู่เดียว เย่จื่อเฉินก็ได้สติกลับมาผู้เฒ่าจันทรากับไท่ซางเหล่าจวินต้องอยู่ด้วยกันแน่ๆบางทีผู้เฒ่าจันทราอาจจะโง่เอาบุหรี่ไปอวดไท่ซางเหล่าจวินก็ได้

      เย่จื่อเฉิน : อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าให้หรอกก็ผู้เฒ่าจันทราให้วิทยายุทธ์ผมมานิดหน่อย

      ไท่ซางเหล่าจวิน : ให้เท่าไร

      เย่จื่อเฉิน : 5,000

      ไท่ซางเหล่าจวิน : 5,000 วิทยายุทธ์แลกกับบุหรี่จงฮวาได้สิบกล่องเหรอเจ้ามีบุหรี่ที่คุณภาพดีกว่านี้ไหม ข้าขอซื้อ

     เพียะ!

     เย่จื่อเฉินตบมือไปหนึ่งฉาด เขาชอบแบบนี้แหละ

     คนสองคนสู้กัน ส่วนเขาได้เงิน

      เย่จื่อเฉิน : แน่นอนว่ายังมีอันที่ดีกว่าบุหรี่จงฮวาของที่นี่นับว่าเป็นสินค้าที่ค่อนข้างมีคุณภาพแต่มันก็มีความแตกต่างกันไปของแต่ละยี่ห้อด้วยอย่างยี่ห้อจงฮวาแบบแข็งที่อยู่กับผู้เฒ่าจันทรา เป็นอันที่คุณภาพต่ำที่สุด

      ไท่ซางเหล่าจวิน : เอาอันที่คุณภาพดีกว่าของตาเฒ่านั่นมาให้ข้าสองสามกล่องสิ

      เย่จื่อเฉิน : ยี่ห้อจงฮวาแบบนิ่ม 650 วิทยายุทธ์ต่อหนึ่งกล่อง

     ติ๊ง!

     ไท่ซางเหล่าจวินส่งอั่งเปามาทันที เย่จื่อเฉินรีบเก็บไว้

     คุณได้รับอั่งเปาของไท่ซางเหล่าจวิน

     วิทยายุทธ์ ×6,500

      ไท่ซางเหล่าจวิน : ส่งมา

      เย่จื่อเฉิน : รอเดี๋ยวครับ

     วิ่งส่ายก้นไปซื้อบุหรี่ยี่ห้อจงฮวาแบบนิ่มที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมาอีกสิบกล่อง

     สแกน

     ส่ง

     ติ๊ง!

     ไท่ซางเหล่าจวินได้รับอั่งเปาของคุณ

     ติ๊ง!

      ระดับความสนิทของคุณกับไท่ซางเหล่าจวินเพิ่มขึ้น 20 ระดับความสนิทปัจจุบันคือ 120

     ชักน่าสนใจแล้วสิ

     ขายของก็ยังเพิ่มระดับความสนิทได้อีก

     คาดหวังอยู่ในใจว่าผู้เฒ่าจันทราจะทักมาหาเขาหรือเปล่าแต่เมื่อผ่านไปสิบกว่านาทีทางฝั่งผู้เฒ่าจันทราก็ไม่มีข้อความส่งมา

     ดูท่าว่าจะไม่ทักมาแล้ว

     แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อยเมื่อครู่นี้เขาก็ทำกำไรได้วิทยายุทธ์มาไม่น้อย

     จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนว่าวิทยายุทธ์นี้ไม่ใช่สิ่งของหายากเท่าไรนักจากทรัพยากรทางฝั่งโลกมนุษย์ บวกกับตอนนี้เขามีบัตรเซียนและไอดีเซียนด้วยแล้ว

     เขาสามารถเปิดเป็นร้านขายของชำในกลุ่มนี้ได้เลย

     แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น เขาต้องผูกมิตรกับเทพเซียนทุกท่านในกลุ่มนี้เสียก่อนตอนนี้เขาเพิ่งจะรู้จักแค่ไม่กี่คน…

     ภาระมากมาย อีกทั้งหนทางก็ยังอีกยาว ทางที่เขาต้องเดินมันยังอีกไกลมาก

     เก็บ 6,500 วิทยายุทธ์นั้นของไท่ซางเหล่าจวินไว้ในบัตรเซียน

     ติ๊ง!

     คุณได้เลื่อนตำแหน่งเซียนบนสวรรค์

      บัตรเซียน : เง็กเซียนนิรนาม (วิทยายุทธ์ 14,500 ตำแหน่งเซียนระดับสี่)

     ติ๊ง!

     เปิดวงล้อเสี่ยงดวง

      เปิดใช้งานที่ 8,888 วิทยายุทธ์

     อันนี้คืออะไร?

     เย่จื่อเฉินเห็นวงล้อที่ปรากฏขึ้นในแอปเถาเป่า ก็กดลงไปโดยไม่รู้ตัว

      ยินดีด้วย คุณได้รับตำราแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวิน (หนึ่งชุด) เข้าสู่หีบสมบัติเรียบร้อยแล้ว

     แม่เจ้า!

     เย่จื่อเฉินมือสั่นเทิ้ม

     ตำราแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวิน

     นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่มีเครื่องหมายราคาระบุชัดว่าต้องมี 1,000,000 วิทยายุทธ์ถึงจะซื้อแลกได้เลยนะ

     กดเปิดหีบสมบัติ เช็คดูตำราการแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวิน

      ตำราการแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวิน : ศาสตร์การแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวิน

     กดรับ

     ติ๊ง!

     ต้องการศึกษาตำราการแพทย์ของไท่ซางเหล่าจวิน (หนึ่งชุด) หรือไม่

     ยืนยัน

     ทันใดนั้น ข้อมูลมากมายก็ได้หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเย่จื่อเฉินทันที

     “เย่จื่อ?”

     จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้นข้างหูพอเย่จื่อเฉินเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าซูอี้อวิ๋นกำลังวิ่งเข้ามาหาเขา

     “นายจริงๆ ด้วย ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่”

     ยกมือขึ้นตบไหล่เขาเล็กน้อย ใบหน้าของเย่จื่อเฉินเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที

     “ให้ตายเถอะ…”

     “เดี๋ยวนะ เป็นอะไร?” ซูอี้อวิ๋นทำหน้างงแต่เพียงครู่เดียวเขาก็เห็นผ้าพันแผลที่พันไหล่เย่จื่อเฉินเอาไว้

     “เฮ้ย เย่จื่อ เกิดอะไรขึ้นกับนาย”

     “นายจะฆ่าฉันหรือไง”

     ภายในห้องผู้ป่วยของเย่จื่อเฉิน

     ตอนนี้ภายในห้องมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด กลุ่มเพื่อนพี่น้องที่หอซูเหยียน เซี่ยเขอเข่อก็มาด้วยกันหมด

     “ทำไมนายถึงได้โดนยิง”

     ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของเซี่ยเขอเข่อขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อเห็นสายตาที่เป็นห่วงของทุกคนที่อยู่รอบๆ เย่จื่อเฉินก็ถลึงตาใส่ซูอี้อวิ๋น

     ปากนี่นะ ก็เพราะเขากลัวว่าจะทำให้คนที่อยู่รอบตัวเป็นห่วงนี่แหละถึงไม่กล้าบอกพวกเขา

     แต่กลับกลายเป็นว่ารู้กันหมดทุกคนแทน

     “นายเลิกจ้องเขาได้แล้วน่าได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอกฉันเลย”

     ใบหน้าของซูเหยียนก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่พอได้เผชิญหน้ากับเธอเย่จื่อเฉินก็เกิดอาการประหม่าอยู่ในใจ

     ความประหม่านี้มันมีที่มาจากไหนกัน?

     ก็มาจากระดับความรู้สึกดีระหว่างพวกเขาทั้งสองคนนั่นแหละ

     หลังจากที่ช่วยชีวิตคุณซูได้แล้วระดับความรู้สึกดีของซูเหยียนที่มีต่อเย่จื่อเฉินก็เพิ่มขึ้นตลอดจนตอนนี้เพิ่มขึ้นถึง 499 แล้ว

     ใช่แล้ว ห่างจากความสัมพันธ์แบบคนรักอยูเพียงแค่หนึ่งเท่านั้นแต่ไม่ว่าจะทำยังไงหนึ่งคะแนนตรงนี้มันก็ไม่เพิ่มขึ้นสักที

     ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนตอนนี้เหมือนความรู้สึกที่รักกันเกินเพื่อน

     ชอบ แต่ก็ปฏิเสธด้วย

     “ก็ฉันกลัวทุกคนเป็นห่วงไง”

     “แล้วตอนนี้พวกฉันไม่ห่วงหรือไง?” ซูเหยียนกัดริมฝีปากตัดพ้อกลุ่มชายฉกรรจ์ที่หอส่งเสียงแปลกๆ ออกมาทันทีหลังจากที่ได้ยิน

     “เย่จื่อ ดูไม่ออกเลยว่านายจะคว้าเอาเทพธิดาของพวกเราลงมาได้จริงๆ”

     ไป๋อี่แอบเข้าไปกระแซะไหล่ของเย่จื่อเฉินเล็กน้อยส่วนคังเผิงก็ส่งสายตาไปมาให้กับอีกสองคนข้างกายด้วยหน้าตาที่เต็มไปด้วยความคลุมเครือ

     “พวกนายพูดพอหรือยัง”

     ซูเหยียนไม่ได้ว่าอะไรแต่กลายเป็นเซี่ยเขอเข่อที่ชักจะโมโหขึ้นมาแล้ว

     กลุ่มรูมเมทในห้องผู้ป่วยพากันงง

     ส่วนเซี่ยเขอเข่อพอรู้ตัวว่าเธอไม่ควรทำแบบนี้ ก็รีบพูดกลบเกลื่อน

     “ซูซูของพวกเราขี้อาย พวกนายทำแบบนี้เธอจะอึดอัด”

     กลบเกลื่อนก็คือกลบเกลื่อน ทุกคนในห้องไม่ใช่คนโง่…

     บรรยากาศภายในห้องแปลกไปชั่วขณะหนึ่ง

     ปัง!

     และทันใดนั้น จู่ๆ หวงเซิงเหม่ยก็วิ่งมาที่ห้องเย่จื่อเฉิน

     “เย่จื่อเฉิน ฉันอยากขอรบกวนคุณหน่อย”

     …

     เย่จื่อเฉินมองวิวท้องถนนที่คึกคักไม่ขาดสายแล้วล้วงบุหรี่ออกมาจุดด้วยท่าทางสบายใจ

     “คุณสูบบุหรี่ไม่ได้นะ”

     หวงเซิงเหม่ยเลิกคิ้วขึ้น เย่จื่อเฉินพยักหน้าเล็กน้อยไม่ขัด ก่อนจะไหวไหล่พูด

     “ในฐานะที่คุณเป็นหมอก็ควรดูแลคนไข้ให้ดีๆ สิ คุณดูสิว่ามีหมอคนไหนเขาจับตัวคนไข้มาเหมือนคุณบ้าง?”

     “ฉันไม่ได้จับตัวคุณมา”

     “ครับๆ ถือซะว่าผมยอมตามหมอมาเองก็แล้วกัน แต่ว่าหมอก็พาผมหนีออกมาจากโรงพยาบาลอยู่ดี”

     เย่จื่อเฉินหัวเราะเบาๆ พร้อมกับแขวะไป หวงเซิงเหม่ยเม้มปากไม่ตอบโต้

     “พอกลับไปโรงพยาบาลแล้วฉันจะไปขอโทษคุณเย่และส่งคำร้องขอรับโทษกับทางโรงพยาบาลเอง”

     พอได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายที่หาทางออกไว้แล้ว เย่จื่อเฉินก็เบ้ปากเล็กน้อยอย่างหมดคำพูด

     เขาแค่อยากจะล้อเล่น ใครจะไปรู้ว่าหมอหวงจะไม่มีอารมณ์ขันขนาดนี้

     “หมอยังไม่ได้บอกผมเลย ว่าหมออยากให้ผมช่วยเรื่องอะไรกันแน่”

     เย่จื่อเฉินโยนบุหรี่ออกไปนอกหน้าต่างรถ เลิกคิ้วขึ้นเมื่อครู่นี้เขาแค่อยากเลี่ยงออกมาจากบรรยากาศที่อึดอัดถึงได้ออกมากับหวงเซิงเหม่ยโดยไม่แม้แต่จะคิด

     “ฉันอยากขอให้คุณช่วยรักษาอาการป่วยของน้องชายฉันให้หน่อย”

     “หา!”

     เย่จื่อเฉินตะลึงงัน