กลุ่นรักรสกาแฟ

ตอนที่ 1 บทนำ

        ร้านกาแฟMon Coeur ยินดีีต้อนรับค่ะฉันเป็๲เ๽้าของร้าน มีชื่อว่า ณฉัตร ร้านนี้เปิดมาได้ 3 ปีแล้วได้รับการตอบรับอย่างดีจากผู้คนระแวกนี้ ที่ร้านนี้มีพนักงานอยู่ทั้งหมดสองคนปิ๊งปิ๊ง รุ่นน้องที่มหาลัยเนื่องจากน้องตกงานจึงได้ชวนมาทำงานที่ร้าน อีกคน โคฟเป็๲พนักงานที่ทำงานมา๻ั้๹แ๻่ร้านเปิดน้องมาจากต่างจังหวัดเลยได้รับไว้ทำงานและให้พักอยู่ที่ชั้น 2 ของร้านที่ร้านมีเครื่องดื่มหลากหลาย ที่ขึ้นชื่อที่สุดคือกาแฟ มีเบเกอรี่ เค้กหลากสไตส์ให้เลือกซื้อบรรยากาศในร้านแต่งเป็๲โทนอบอุ่น แบบมินิมอลมีมุมถ่ายรูปและมุมส่วนตัวให้ลูกค้าได้เลือกนั่งหากท่านอยากลองลิ้มรสกาแฟคั่วเองและเบเกอรี่อบใหม่หอมกรุ่นเชิญแวะมาที่ร้านได้เลยนะคะ

        “พี่ฉัตรขาปิ๊งว่าจะขอลาซัก 2 วัน เพราะที่บ้านจะพาไปต่างจังหวัดค่ะ” ปิ๊งทำเสียงออดอ้อนอยู่หน้าบาร์กาแฟ

        “วันไหนจ๊ะแม่คนงาม” ฉันดีดหน้าผากไปเบาๆหนึ่งที

        “แฮ่พรุ่งนี้กับมะรืนนี้ค่ะ”

        “อืมมมวันหยุดคนไม่เยอะ ได้สิ”

        “ขอบพระคุณค่ะ”ปิ๊งวิ่งเข้ามากอดเอาหัวถูไถอย่างน่าเอ็นดู

กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ทำให้ปิ๊งรีบออกไปต้อนรับลูกค้า

            “ร้าน Mon Coeur ยินดีต้อนรับค่ะ”

            “ผมขอที่นั่งที่เงียบหน่อยนะครับ”

            “ได้ค่ะ เป็๞ที่นั่งแบบส่วนตัวนะคะ”ปิ๊งพาลูกค้าไปนั่งบริเวณหลังสุดที่เป็๞ฉากสูงกั้นให้เป็๞ส่วนตัว

            “อเมริกาโน่ร้อน กับครัวซองครับ”

            “รับออเดอร์ค่ะ รอซักครู่นะคะ”ปิ๊งปิ๊งส่งยิ้มให้ลูกค้าก่อนจะรีบเดินมาหา “ออเดอร์ค่ะพี่ฉัตร”

            “โอเค”

            “พี่ฉัตรลูกค้าคนนี้หล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกปิ๊งเห็นแล้วยังแอบเขินเลยอ่ะ”

            “หล่อแบบดาราเลยมั้ย”

            “หล่อกว่าอีก”

            “ไปเสิร์ฟน้ำลูกค้าไป”

            “ลืมเลยรีบไปก่อนนะคะไปชมความหล่ออีกรอบก่อน 555 “

            “ไอ้เด็กคนนี้”ปิ๊งเอียงหลบก่อนที่จะโดนมือฟาดไปที่ไหล่ ชอบจริงนะคนหล่อเนี่ย “โคฟช่วยออกไปซื้อแป้งให้พี่เพิ่มหน่อยนะ ในครัวน่าจะหมดแล้ว”ฉันเอียงคอพูดกับโคฟที่กำลังเอาขยะออกไปทิ้ง

            “ได้ครับทิชชู่ก็จะหมดแล้วครับเดี๋ยวผมซื้อเข้ามาเลยนะ เอาอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ”โคฟเดินมาหาเพื่อรับเงิน

            “เอาแค่นั้นเลยอย่างอื่นพี่ซื้อเข้ามาแล้ว” แต่ละวันร้านของเราก็จะวุ่นวายประมาณนี้ไม่ได้วุ่นวายเพราะลูกค้าแต่วุ่นวายกันเอง

กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังเป็๞ระยะวันนี้ลูกค้าไม่เยอะมากคงเป็๞เพราะเป็๞วันสุดสัปดาห์

            “สวัสดีครับคุณ ณฉัตรวันนี้ก็สวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” คุณธนดล เป็๲ลูกค้าประจำของที่ร้านชอบแวะมาหยอดเป็๲ประจำ จนบางทีก็เหนื่อยใจ

            “สวัสดีค่ะคุณธนดล วันนี้มีเค้กสตอร์เบอรี่นะคะรับมั้ย”ฉันยิ้มอย่างฝืนๆ

            “ครับผมคุณณฉัตรแนะนำอะไรผมก็ชอบทั้งนั้นแหละครับ” ยัยปิ๊งเบือนหน้าหนีอย่างเหนื่อยหน่าย

            “เดี๋ยวห่อให้นะคะรอซักครู่”ฉันจัดแจงปั่นกาแฟเอสเปรสโซ่ และจัดเค้กลงกล่อง พร้อมกับยื่นให้คุณธนดล

            “ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

            “ขอบคุณที่มาอุดหนุนค่ะ”หลังจากที่ตาที่หลีเดินออกไปฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก

            “พี่ควรจะมีแฟนเพื่อหนีพวกโรคจิตแบบนี้ได้แล้วนะปิ๊งว่า”ปิ๊งรีบเดินมาสมทบ

            “เกี่ยวกันมั้ยยัยปิ๊ง”

            “เกี่ยวสิคะเนี่ยไม่ใช่แค่ตานี่คนเดียวนะหลายคนเลย ปิ๊งลาไปนี่ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าพี่ฉัตรอยู่คนเดียวจะโดนลากออกไปรึเปล่า”

            “ยัยปิ๊ง โคฟก็อยู่มั้ย”

            “อีตาซื่อบื้อนั่นนะจะช่วยอะไรพี่ฉัตรได้อย่าไปหวังพึ่งเลยค่ะปิ๊งขอเตือน”

            “จ้าๆแล้วนี่จะรีบกลับบ้านไม่ใช่หรอจะหกโมงเย็นแล้วนะเดี๋ยวรถเมล์ก็หมดหรอก”

            “อุ้ยลืมดูเวลาเลย ไปก่อนนะคะอ้อแล้วอย่าลืมเอาลืมที่ปิ๊งแนะนำไปคิดดูนะคะ เ๱ื่๵๹มีแฟนน่ะค่ะ”

            “ยัยปิ๊ง”คนที่โดนดุหัวเราะอย่างร่าเริงไปเก็บของหลังร้าน

            “พี่ฉัตรครับ” โคฟเดินหน้าหงอยๆมาหา

            “ว่าไงโคฟ”

            “ผมดูซื่อบื้อขนาดนั้นเลยหรอครับ”

            “ใครบอก เธอเป็๞คนซื่อๆไม่ได้ซื่อบื้อหรอกอย่าคิดมาก”มันซื่อบื้อจริงๆแบบซื่อบื้อเลยเ๹ื่๪๫นี้ไม่กล้าเถียงปิ๊งปิ๊งเลยเพราะมันจริงแบบที่ปิ๊งพูด

            “อ้อ โคฟวันอาทิตย์นี้พี่จะปิดร้านนะพอดีพี่มีนัดกับเพื่อนอย่าลืมติดป้ายล่ะ”

            “ครับผม”ยัยเพื่อนซี้จอมแสบเท้าเหยียบถึงไทยปุ๊ป กริ๊งกร๊างปั๊ป

            เมื่อร้านปิดฉันก็เตรียมตัวกลับบ้านบ้านของฉันอยู่ห่างจากร้านประมาณสามซอยได้เป็๲บ้านเดี่ยวสไตส์ยุโรปขนาดใหญ่เรั้วสูง มีเถาดอกกุหลาบสีชมพูดเลื้อยไปตามกำแพงบ้านหลังนี้อายุเกิน 30 ปี เพราะฉันอยู่มา๻ั้๹แ๻่เกิด ใช่แล้วตอนนี้ฉันอายุ 30แล้วก็ยังโสดอยู่ คุณพ่อกับคุณแม่ทำงานอยู่ที่ฝรั่งเศสนานๆจะกลับมาที บ้านหลังนี้ถ้ารวมแม่บ้านคนสวน รวมฉันก็อยู่กัน 6 คน ก็ไม่เหงาขนาดนั้นคนเยอะฉันใช้จักรยานในการเดินทางจะขับรถยนต์ก็ดูจะใกล้เกินไปหน่อยจักรยานก็ได้ออกกำลังด้วย

            “กลับมาแล้วค่ะ”ฉันพูดขึ้นขณะปิดประตูบ้านและสวมรองเท้าในบ้าน

            “หิวมั้ยคะจะอาบน้ำก่อนหรือทานข้าวก่อนดีคะ” แม่นวล เป็๲ทั้งแม่บ้านและพี่เลี้ยง๻ั้๹แ๻่ฉันจำความได้ก็เจอแต่แม่นวลเป็๲ส่วนใหญ่ส่วนแม่พอฉันโตมาระดับหนึ่งก็เริ่มออกไปทำงานแล้ว

            “ยังไม่ค่อยหิวเลยค่ะขออาบน้ำก่อนแล้วกันนะคะ แม่โทรมามั้ยคะแม่นวล”

            “โทรมา 2 รอบแล้วค่ะถามว่าคุณหนุกลับมารึยังค่ะ”

            “อ้อ โอเคค่ะเดี๋ยวฉัตรโทรกลับหาแม่เอง”

            “ค่ะคุณหนู”

            หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันมองดูเวลา ตอนนี้สองทุ่มครึ่ง ที่นู้นคงตีหนึ่งครึ่งจะนอนรึยังเนี่ยลองโทรดูก่อนแล้วกัน ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด ซักแปปแม่ก็กดรับสาย นอนดึกจัง

            “ฮัลโหลค่ะแม่ นึกว่านอนแล้ว”

            “ยังจ๊ะ รอสายลูกอยู่”

            “มีเ๱ื่๵๹ด่วนหรอคะ”

            “ไม่ด่วนอะไรหรอกแม่แค่จะโทรมาบอกว่าเดือนหน้าพ่อกับแม่จะกลับไทยน่ะ”

            “ได้พักกี่วันคะรอบนี้”

            “อืม สองเดือนได้มั้ง”

            “จะแอบทิ้งบริษัทมาเที่ยวกันหรอคะ”

            “ที่ไหนเล่าก็งานมันราบลื่นลงตัวหมดแล้วเลยจะกลับไปอยู่กับลูกสาวซักหน่อยแม่ง่วงแล้วเจอกันที่ไทยนะจ๊ะลูกสาว”

            “ค่ะๆๆ”กลับมาก็แอบไปสวีทกันสองคนเหมือนเดิมนั่นแหละ ทำเป็๞ยกเรามาอ้าง แหม๋ๆ