ชายาเกศาสั้น

“ตามข้ามาที่ห้องสิบเอ็ดช่วยข้าประคองนางหน่อย” อันดาพาสิบสองที่แม้แต่เจ็บก็ไม่ปริปาก

“พระชายาข้าไม่เป็นอะไรมาก” แค่นั้นสิบสองก็ทรุดแล้ว

“สิบสี่ท่านช่วยเอากล่องนั่นตามข้ามาเห็นทีต้องให้เลือดนางด้วย” อันดาหันไปที่สิบสี่ที่เพิ่งจะหาทางปิดปากกล่องได้

“ขอรับ” สิบสี่หอบข้าวของตามอันดาไป ทุกคนลืมแม่ทัพที่ยังกอดเก้าเอาไว้และซูเมิ่งที่เมื่อความสะอาดเสร็จก็วิ่งตามพระชายาไป

“เก้า เจ้านอนคนเดียวได้ใช่ไหม” แม่ทัพหยางอึดอัดใจ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะปล่อยเก้าได้

“ขอรับ ได้รับใช้ท่านข้าตายตาหลับแล้ว” เก้าตอบเสียงแผ่วเบา แต่คำตอบนั้นทำให้แม่ทัพหยางทิ้งเก้าไว้คนเดียวไม่ลงจริงๆ เขาจับเก้านอนให้สบายและนั่งเฝ้าเขาอยู่อย่างนั้น

ส่วนทางอันดานอกจะซูเมิ่งแล้วก็ไล่คนออกมาจากห้องเพราะเธอต้องถอดเสื้อผ้าของสิบสองออก

“ซ่อนรูปเหมือนกันนะเนี่ย” อันดาเมื่อถอดเสื้อของสิบสองออกก็ตะลึงไปกับรูปร่างของสิบสอง อกเป็นอก เอวเป็นเอว เมื่อเทียบกับซาลาเปาน้อยของเธอแล้วก็ละเหี่ยใจ

“พระชายาพูดอะไรน่ากลัวอย่างนั้นล่ะเจ้าคะ” ซูเมิ่งเองก็น่าจะแก่กว่าอันดาไม่กี่ปี แต่ก็มีสัดส่วนเป็นผู้หญิงไม่เหมือนเด็กสาวที่กำลังโต แต่ท่าทางของอันดาเมื่อเห็นรูปร่างของสิบสองแล้วตาวาวนั่นก็ทำให้ซูเมิ่งเข้าใจไปว่าพระชายาอาจมีรสนิยมรักเพศเดียวกันก็ได้ เพราะพระชายานั้นจับหน้าอกของสิบสองมาเทียบกับของตัวเอง

“ข้าคงจะต้องรีบโตให้ทันพวกเจ้าแล้วดูสิ โตไม่ทันพวกเจ้าแล้วดูเหมือนเด็กเลย” อันดาเห็นแล้วก็ท้อใจ

“พระชายาเพคะ ถ้าหม่อมฉันเฉือนมันออกให้ได้หม่อมฉันจะเอาออกให้นะเพคะ” สิบสองผู้อุทิศตน

“อย่าเลยข้ารับไม่ไหวหรอก มาดูแผลเจ้ากันดีกว่า” อันดาละความสนใจส่วนตัวไปดูแผลที่เอวค่อนข้างใหญ่

“เจ้านี่ก็ทนเกินไป ดีที่ข้าเป็นผู้หญิงเจ้าถึงยอมใช่หรือไม่” อันดาดุ

“ก็” สิบสองแม้จะฝึกมากับพวกผู้ชาย แต่กฎเหล็กของแม่ทัพคือห้ามรุ่มร่ามหรือเกิดเรื่องชู้สาว ห้ามถูกเนื้อต้องตัวเกินจำเป็น หากไม่ใช่ตอนฝึกห้ามถูกตัวกัน เพราะเขาไม่อยากให้อารมณ์ความรู้สึกขัดขวางการทำงาน

ดังนั้นทั้งสิบสองและสิบห้าจึงยังเป็นสาวพรหมจรรย์ไร้เดียงสาอยู่มาก

“เอาเถอะต่อไปข้าจะสอนเจ้าสองคนเรื่องการรักษา พวกเจ้าจะได้ดูแลกันได้ยามข้าไม่อยู่” อันดาบอกขณะที่กำลังล้างแผล

“พระชายาจะไปไหนเพคะ ไปไม่ได้นะเพคะ ท่านอ๋องต้องเสียใจมากแน่ๆ” สิบสองที่เฝ้าดูความรักของทั้งสองก็ซาบซึ่งใจ ที่จริงนางแอบมีใจให้ท่านอ๋องแต่เพราะกฎนางจึงพยายามยับยั้งชั่งใจ แต่เมื่อการปรากฏตัวของอันดาตั้งแต่ที่ทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้ชายแล้ว

นางก็เข้าใจดีว่านางไม่มีทางได้หัวใจของท่านอ๋อง เพราะไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย ถ้าเขารักก็คือรักคนคนนั้นไม่แปรเปลี่ยนเป็นอื่นหากอันดาหายไปเขาคงอยู่ไม่ได้แน่นอน

“หุบปากห้ามพูดอยู่นิ่งๆ กำลังทำแผลอยู่ แผลเจ้าต้องเย็บ” อันดาดุ

“เจ้าค่ะ” สิบสองลงไปนอนเหมือนเดิมเตรียมใจรับเข็ม แต่ว่าอันดากับใช้ wound closure device *อันเล็กๆ แปะด้านละฝั่งของแผลแล้วดึกลิ้นตรงกลางทำให้ปลาสเตอร์นั้นดึงเนื้อเข้ามาติดกัน อันดาใช้อยู่สิบห้าชิ้นเห็นจะได้

“ไม่เจ็บเหมือนเข็มใช่หรือไม่ รักษาความสะอาดเลี่ยงการโดนน้ำสักพัก ใช้วิธีเช็ดตัวเอาอีกไม่นานก็หาย แล้วก็นี่ยาลบรอยแผลเป็น เจ้าน่ะเป็นผู้หญิงจะปล่อยให้มีแผลเป็นไม่ได้นะ” อันดายื่นตลับครีมลบรอยให้สิบสอง

“ขอบพระทัยเพคะ พระชายา” ถึงแม้พี่น้องและท่านอ๋องจะดีต่อนาง แต่เรื่องละเอียดอ่อนเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้ไม่เคยมีใครใส่ใจนางเลย

“ไหนว่ากันว่าเจ้าใจแข็งทำไมจู่ๆ ร้องไห้ได้ อย่าร้องเลยดูสิร้องแล้วตาบวมเหมือนซูเมิ่ง เจ้าชอบหรือ” อันดาแหย่ เธอมองสิบสองแล้วนึกถึงตัวเองว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่มีทีมคอยดูแล และยังมีพ่อแม่และน้องๆ เฝ้ารอเธอให้กลับบ้าน

“เพคะ” ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ สิบสองหัวเราะทั้งน้ำตา นางโชคดีจริงๆ ที่ได้เจ้านายอย่างท่านอ๋องและพระชายา

“หน้าข้าน่าเกลียดมากเลยหรือเจ้าคะ” ซูเมิ่งเริ่มกังวล ผู้หญิงร้อยทั้งร้อย ต่อให้ทำงานหนัก เป็นนักฆ่าหรืออะไรก็แล้วแต่ไม่มีใครกลัวว่าจะไม่สวย

“ไม่มากหรอก ฮะฮะ” อันดาอดขำซูเมิ่งไม่ไหว

“พระชายาอย่าล้อหม่อมฉันสิเพคะ” ซูเมิ่งพอรู้ตัวว่าโดนแกล้งก็ตัดพ้อ

“ขอบใจพวกเจ้ารวมถึงเก้าและทุกคนด้วยนะที่ยอมเสี่ยงแทนข้า ที่จริงข้าควรสอนให้พวกเจ้าใช้อาวุธให้ดีก่อน ไม่อย่างนั้นพวกนั้นคงทำอันตรายกับพวกเจ้าไม่ได้แน่ๆ” อันดารู้สึกผิดขึ้นมา เพราะเวลากระชั้นชิดไม่สามารถเตรียมการเพื่อความปลอดภัยได้

"ที่ไหนได้ล่ะเพคะ หากไม่ได้ปืนยาวนั่นไป พวกเราคงไม่รอดกลับมา พวกนั้นมากันเยอะมาก ไม่รู้ว่าทำไมคนจึงมากขนาดนั้น

“เจ้าแน่ใจเหรอว่าเป็นกองกำลังของข้าศึก” อันดาเริ่มสงสัย

“ไม่แน่ใจเพคะ พวกมันใส่หน้ากากดำพอจับได้มันก็ฆ่าตัวตาย พอเราเผลอมันก็แย่งศพของพวกมันกลับไปด้วย แต่พิษที่พี่เก้าโดนเหมือนที่องค์รัชทายาทโดนเลยเพคะ” ซูเมิ่งตอบ เพราะเจ็ดเคยเห็นพิษมาแล้วพวกเขาจึงสรุปว่าเป็นฝ่ายข้าศึก

“ข้าเข้าไปได้หรือไม่” แม่ทัพหยาง

“ต่อไปนี้เรียกข้าว่าอันดาพอ ในนี้ไม่มีฐานันดรศักดิ์แล้วข้าก็ยังไม่เป็นชายาของท่านอ๋องด้วย” อันดาทำเป็นไม่ได้ยิน

“เรียกได้ สำหรับเจ้ายกเว้น” คนหูดีตะโกนเข้ามาจากด้านนอก

“เข้ามาเถอะเจ้าค่ะ” อันดาหมั่นไส้คนแอบฟัง

“ท่านแม่ทัพ” สิบสองที่พยายามลุกขึ้นมา กับซูเมิ่งทำความเคารพ

“พักเถอะ ซูเมิ่งเจ้าเฝ้าสิบสองไว้ อันดามากับข้าหน่อยเลือดกำลังจะหมดถุงแล้ว” แม่ทัพยืนอยู่หน้าห้องไม่ยอมเข้ามา แค่เปิดประตูเพื่อเห็นหน้ากันเท่านั้น

“ซูเมิ่งเมื่อเลือดหมดเจ้าแค่ดึงออกมาแล้วเอาสำลีกดไว้ที่รอยเข็มแล้วเอาปลาสเตอร์นี่ดึงกาวออกตรงนี้แล้วปิดอย่างนี้ เข้าใจหรือไม่” อันดาทำให้ซูเมิ่งดูที่แขนของเธอ

“เข้าใจเพคะ เอ่อเจ้าค่ะพระชายา” ซูเมิ่งตอนนี้สับสนเพราะไม่รู้จะฟังใครดี

“ฟังข้า กฎต้องเป็นกฎออกไปเมื่อไหร่จะเรียกข้าว่าอะไรค่อยว่ากัน” อันดายื่นคำขาด

“เอาตามที่นางพูดก็แล้วกัน” แม่ทัพตีหน้านิ่ง แต่ในใจก็ยิ้มที่นางนึกถึงเขา

สองพี่น้องนั้นถูกปล่อยให้อยู่ด้วยกัน โดนให้สิบสี่ยืนเฝ้าไว้หน้าห้อง ส่วนแม่ทัพกับอันดาก็กลับมาที่เรือนพยาบาล

“เอาล่ะ ตอนนี้เขาน่าจะฟื้นตัวได้ดีขึ้น พิษถูกขับออกมาหมดแล้ว ข้าจะฝังเข็มให้เขาก่อน” อันดาเริ่มทำการฝังเข็มและรมยาให้เก้า ที่ตอนนี้หลับลึกสนิท

ส่วนเจ็ดที่โดนฟันที่แขนอันดาก็เรียกหมอเจียงมาแล้วสาธิตการใช้เทปดึงแผลแทนการใช้เข็มให้เขาดู

“โอ้ วิธีนี่ทำให้ลดอาการบาดเจ็บจากการใช้เข็มเย็บ ท่านช่างอัจฉริยะ” หมอเจียงดูวิธีใจแค่ครั้งเดียวก็ทำได้แล้ว มันวิเศษจริงๆ เจ็บน้อยและเร็วกว่า

______________________

*รูปDerma clip หรือ wound closure device ใช้แทนการเย็บบาดแผลด้วยเข็มทำให้แผลช้ำน้อยลงลดอาการบาดเจ็บของผิวหนัง รูปนี่หามาจาก ลาซาด้า ค่ะ

​