ราชันเวทเทพองเมียว

แหลมฟ้าผ่า

ช่างเป็นชื่อที่สอดคล้องกับสถานที่อย่างยิ่ง ผาสูงยื่นไปในทะเล รอบด้านเต็มไปด้วยหินโสโครก ประกายสายฟ้าเจิดจ้าเหนือผาสูง ราวกับสถานที่แห่งนี้คือสายล่อฟ้าตามธรรมชาติ ประกอบกับอยู่ในเขตคลื่นลมรุนแรงทำให้เรือยากผ่านได้ 

แหลมฟ้าผ่าคือเกาะเล็ก ๆ อยู่กลางทะเลตะวันออก ห่างจากเส้นทางเดินเรือ

หากไม่รู้เส้นทาง ยากที่จะไปยังเกาะแห่งนี้ ต้าหมินไม่รู้เส้นทางแต่เขามีแผนที่ ชินโนสุเกะฝากแผนที่ไว้ให้ฉบับหนึ่ง เขียนข้อมูลอย่างละเอียดขนาดคนมีความรู้ในการเดินเรือเล็กน้อย ยังสามารถเข้าใจและเดินทางไปได้ บอกกระทั่งแล่นเรือไปทางใดเพื่อให้ได้กระแสน้ำที่ต้องการ กระแสลมจะมาช่วงเวลาใด พัดจากทิศไหนไปทิศไหน ตำแหน่งของเกาะเมื่อเทียบจากดาวสมอใต้* 

โชคร้ายต้าหมินและโนะฮิเมะไม่รู้เรื่องเรือแม้แต่น้อย 

โชคดีเขารู้จักคนที่รู้

ทั้งสองแสดงต้วตนจริง ขอให้มารดาของชินโนสุเกะช่วยบอกทิศทาง ขอเพียงรู้ว่าทิศไหน ต่อให้นั่งบนหลังนกพิราบไปตลอดคืนก็ไม่มีปัญหา

เดินทางจริงกับในความคิดย่อมแตกต่าง กว่าจะคลำทางจนถึงแหลมฟ้าผ่าได้ก็ล่วงเข้ายามสอง** ต้องขอบคุณคำแนะนำของโนะฮิเมะ

“ในเมื่อมันชื่อแหลมฟ้าผ่าแสดงว่าฟ้าผ่าบ่อย ขอเพียงมองหาจุดที่มีฟ้าแลบราวกับมีพายุก็พอ อย่างอื่นไม่ต้องไปสนใจ”

ที่แห่งนี้อยู่ไกลจากเส้นทางเดินเรือ ทั้งห่างไกลจากฝั่ง ตั้งอยู่กลางทะเลเปิด ขบคิดจนหัวแทบแตกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมโจรสลัดถึงมาตั้งฐานอยู่ท้องทะเลแถบนี้

ยังมีอีกเรื่องที่ขบคิดไม่เข้าใจ ทำไมชินโนสุเกะและทานูกิเฒ่าถึงพากันหัวเราะเฮฮาไปกับโจรสลัด ราวกับมิตรสหายก็มิปาน 

“นี่ ภาพที่เห็นถูกต้องแน่นะ”

“อืม”

“แปลก”

“อืม”

“มัวแต่อืมอยู่ได้ ควรทำยังไงดี”

เด็กหญิงเจ้าปัญหาเริ่มโวยวายเมื่อไม่เป็นอย่างที่คิด จะว่าไปแผนที่นั่นก็แปลกจริง ๆ บอกกล่าวเส้นทางอย่างละเอียด อย่างกับต้องการเชื้อเชิญให้ไปหา ดูท่าโจรสลัดกลุ่มนี้จะไม่ใช่โจรธรรมดา

แหลมฟ้าผ่าด้านหน้าเป็นผาสูง ทั้งยังมีฟ้าผ่าตลอดเวลาไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัย ดังนั้นที่พักจึงอยู่อีกด้านของเกาะซึ่งสงบมากกว่า มีอ่าวจอดเรือและบ้านเรือนสร้างอิงภูเขา กลมกลืนไปกับชัยภูมิพื้นที่ ชินโนสุเกะกับทานูกิเฒ่านั่งอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง คล้ายกับห้องอาหารตามบังกะโลริมชายหาด ปลูกสร้างอย่างเรียบง่าย ประตูหน้าต่างเปิดโล่งรับลมทะเล สามารถทานอาหารเลิศรสพร้อมกับฟังเสียงคลื่นซัดสาด

ตามชายหาดปักคบไฟตามทางเดินคอยให้แสงสว่าง 

ยามนี้เด็กทั้งสองลอยสูงอยู่บนฟ้า กำลังถกเถียงกันว่าควรทำอย่างไรดี

ระหว่างลอบเข้าไปช่วยสองคนนั้น หรือเข้าไปอย่างผ่าเผยราวกับแขกคนหนึ่ง

สุดท้ายโนะฮิเมะชนะ เกาะนี้ให้ความคุ้นเคยอย่างประหลาด มีกลิ่นของบ้านเกิดและกลิ่นของคนคุ้นเคย เธอจึงเลือกอย่างหลัง

ถึงอย่างไรความรอบคอบระมัดระวังยังเป็นสิ่งจำเป็น ยามนกพิราบบินอยู่เหนือชายหาด กองหน้าถูกส่งลงไปก่อน ทหารหนึ่งหมวดโดยการนำของโคจินักดาบ แผ่รังสีสังหารตั้งขบวนปกป้องพื้นที่ ไม่ใช่ประกาศเป็นศัตรูเพียงต้องการบอกว่า

‘ภายในนี้คืออาณาเขตของเจ้านายข้า ผู้ใดเข้ามาตาย’

ต่อมาค่อยเป็นไลอ้อนและตุ๊กตามนุษย์

ไลอ้อนในรูปลักษณ์สุนัขบางแก้วตัวเต็มวัย ยืนหลังตรง ดวงตามองตรงไปด้านหน้า ขณะที่ตุ๊กตามนุษย์ในหมวกงอบทรงแหลม แต่งกายชุดนักบู๊ยืนคล้อยไปด้านหลัง เว้นพื้นที่ตรงกลางให้เจ้านายตัวน้อย

นกพิราบร่อนลงอย่างนิ่มนวล โนะฮิเมะกระโดดลงพื้นทรายในชุดสีแดงเพลิงลายดอกโบตั๋น รองเท้าผ้าสีขาว ต้าหมินในชุดลูกหลานคหบดี เสื้อผ้าแพรไหมสีสันสดใส สายรัดหยก เหน็บเอวด้วยดาบสั้น กำไลข้อมือเงินประดับหินสีสามเม็ด

เพียงเท้าแตะพื้นเท่านั้น ผู้คนในเพิงพักต่างทยอยออกมารับหน้า ผู้เฒ่าทานูกิพยักหน้าทักทาย ชินโนสุเกะทำท่าเหมือนต้องการพูดบางอย่าง สุดท้ายทำได้เพียงค้อมกายทำความเคารพ แล้วกลับเข้าไปรอในเพิงพักราวกับต้องการบอกว่าที่นี่ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้

โนะฮิเมะส่งเสียงเตือน “ทั้งหมดเป็นปีศาจ”

ไลอ้อนแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ มันเองก็รับรู้ได้เช่นกัน

“ข้าในฐานะเจ้าเกาะขอกล่าวต้อนรับสหายที่อุตส่าห์มาเยือนยามวิกาล ต้องขออภัยที่เชิญท่านชินโนสุเกะและท่านผู้เฒ่ามาเป็นแขกเนิ่นนานหลายวันจนพวกท่านเป็นห่วง สหายน้อยอาจไม่ทราบ เราผู้พี่มีข้อขอร้องบางประการ จำต้องทำเช่นนี้ แต่ยังมีข้อติดใจอยู่เล็กน้อย คงต้องขอให้สหายช่วยให้คำชี้แนะน้องร่วมสาบานผู้โง่เขลาของข้าสองคนก่อน”

ต้าหมินขมวดคิ้ว ฟังเหมือนเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ มีข้อขอร้องแต่มาขอคำชี้แนะ นี่มันดูถูกกันนี่นา

“พวกมันต้องการต่อยตี เจ้าก็ต่อยตี อย่าไปคิดให้มากเลย” โนะฮิเมะส่งเสียงบอก ถึงพวกนี้เป็นปีศาจแต่ไม่มีเจตนาร้าย

“ยินดีอย่างยิ่ง ข้าเองก็มีลูกน้องฝีมืออ่อนด้อยต้องการคำแนะนำอยู่พอดี”

ตุ๊กตามนุษย์และโคจิสืบเท้าไปข้างหน้า

“งั้นมาเริ่มการประลองฉันมิตรกันเถอะ” เจ้าเกาะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า วัดซูเซ็นจิ นิกายชินกงสายคางาวะ

หลังจากรอนแรมเดินทางจากเฮอันร่วมเดือน ในที่สุดมินะโมะโตะ โนะ ซาซาเอะก็มาถึงจุดหมาย

เข็มทิศไม่ได้บ่งชี้ว่าเป็นที่นี่ แต่ในเมื่อผ่านสถานที่สำคัญ เธอจำต้องแวะกราบคารวะสมณะผู้ใหญ่เสียก่อน นี่เป็นหนึ่งในภารกิจ 

‘ผูกมิตรกับผู้มีฝีมือ’

น่าเสียดายเธอมาถึงวัด พอดีกับพิธีสวดมนต์หลังฉันเพลจึงมีเพียงภิกษุวัยกลางคนเข้ามาสนทนาด้วยเท่านั้น ท่านนำเธอมายังห้องรับรอง สอบถามถึงธุระ พอทราบว่าเป็นคนของตระกูลมินะโมะโตะทั้งยังเป็นบุตรสาวของผู้นำตระกูล ท่านแนะนำให้มาอีกครั้งพรุ่งนี้ จะนัดหมายเจ้าอาวาสไว้ให้

ซาซาเอะกล่าวขอบคุณด้วยความยินดี

เธอทราบดีนิกายชินกงมีสองสาย สายดั้งเดิมและสายปฏิรูป สายคางาวะและสายคินคิ ทั้งสองสายไม่ได้มีข้อขัดแย้งใดต่อกัน เพียงแต่สายคางาวะมีขนบไปในทางห่างไกลผู้คน เข้าหาธรรมชาติ สังเกตจากที่ตั้งวัดก็พอรู้ อยู่ห่างไกลจากหมู่บ้าน ร่มรื่นด้วยต้นไม้ คงไม่ผิดที่จะกล่าวว่าตั้งอยู่กลางป่า

หลังจากนัดหมายเวลา ซาซาเอะได้สอบถามแผนที่บริเวณนี้ ทำให้ทราบจุดหมายคือต้นน้ำของลำธารซึ่งอยู่ข้างวัดนี่เอง

ด้วยเส้นทางลำบากเกินทน เรียกว่าไม่มีเส้นทางเลยก็ว่าได้ กว่าซาซาเอะจะถึงจุดหมาย ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ เธอมีเวลาไม่นานนักเพื่อสำรวจ

สถานที่ซึ่งได้ยินว่าเป็นน้ำตกสวยงามกลายเป็นกองหินระเกะระกะ ต้นไม้หักโค่น สภาพราวกับเกิดพายุพัดถล่ม เธออัญเชิญนกฮูกออกมาเพื่อสำรวจพื้นที่เป็นวงกว้าง 

ก่อนหน้านี้น่าจะมีแอ่งน้ำอยู่เหนือน้ำตก ไม่ว่าด้วยเหตุใดแอ่งน้ำนั้นหายไปแล้ว น้ำตกเองก็เช่นกัน ภัยพิบัติขนาดนี้เกินกว่าองเมียวจิขั้นทารกจะทำได้ ต่อให้เป็นขั้นมนุษย์อย่างเธอก็เกินกำลัง เป็นไปได้ว่าศิษย์ของท่านทาดายูกิผู้นั้นอาจพบเจอกับศัตรูที่นี่ จากนั้นเกิดการต่อสู้กันขึ้น 

ต่อมา…

ไม่มีต่อมา ด้วยเข็มทิศบอกทิศทางแค่ที่นี่ อาจเป็นไปได้ว่าศิษย์น้อยระเบิดพลังเทพกำจัดภัยคุกคามจนตกตายตามกัน

เธอไม่กล้าคาดคิดไปในทางนี้ แต่คนตายต้องเห็นศพ ไม่ศพของศัตรูก็ศพของศิษย์น้อย

ระหว่างกำลังปรึกษากับองครักษ์เรื่องแบ่งพื้นที่ค้นหา อีกฟากหนึ่งของลำธารพลันปรากฏบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ ไม่ทราบว่ามาถึงตั้งแต่เมื่อไร สัญชาตญาณระวังภัยของทั้งเธอและองครักษ์กลับไม่อาจสัมผัสได้เลย บ่งบอกว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา

อายุประมาณสามสิบเกล้าผมเป็นมวย สายรัดหยก รอบคอพันด้วยหนังจิ้งจอก เค้าหน้าคมคายแฝงความดิบเถื่อน อย่างที่ชุดเลิศหรูไม่อาจปิดบังได้  

ชายผู้นี้ทำตัวเหมือนไม่เห็นพวกเธออยู่ในสายตา บางครั้งก้มตัวหยิบจับก้อนหินยกขึ้นส่องกับแสงอาทิตย์ บางครั้งยืนนิ่งมองสายน้ำเอื่อยไหลผ่านโขดหิน บางครั้งก้มตัวใช้มือควานหาอะไรบางอย่างใต้น้ำ

ถึงซาซาเอะรู้ว่าคนผู้นี้ประหลาด แต่ไม่อาจคลาดสายตาจากเขาได้ คล้ายกับถูกมนต์สะกด

กระทั่งเมื่อชายคนนี้พบสิ่งของบางอย่าง 

‘เข็มเย็บผ้าแตกหัก’

เข็มทิศที่แขวนอยู่ข้างเอวของหญิงสาวพลันสั่นไหว เปล่งพลังบางอย่างทำให้มนต์สะกดผ่อนคลาย ขณะที่เธอกำลังจะปลุกเหล่าองครักษ์ให้ออกจากภวังค์ อยู่ ๆ รู้สึกปวดแปลบที่หัวใจ ชามาถึงปลายนิ้ว ร่างกายกลับไปไม่อาจขยับเขยื้อนอีก

เป็นเวลาเดียวกับที่ใบหน้าของชายหนุ่มแปรเปลี่ยนกลับกลาย แววตาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ สภาวะอันสูงส่งไม่มีประมาณแผ่ออกมาปกคลุมพื้นที่ต้นน้ำทั้งหมด ตัดขาดพื้นที่นี้กับพื้นที่รอบนอก

‘ข่ายเวทผนึก’

ซาซาเอะได้แต่ร้องโหยหวนในใจ เธอน่าจะรู้ตัวให้เร็วกว่านี้ การแต่งตัวอันเป็นเอกลักษณ์เหมือนกับในข้อมูลลับไม่ผิด คนผู้นี้ไม่ใช่ปีศาจธรรมดา

เขาคือหนึ่งในราชัน!

*ดาวสมอใต้ หมายถึงกลุ่มดาว Southern Cross คนจีนเรียกน่ำเต็ง คนไทยเรียกดาวว่าว ใช้ดูเวลา บอกทิศทางในเดือนสามถึงเดือนหก (จีน) คนเรือจะสังเกตการเอียงของดาวเพื่อกำหนดเวลากลับเข้าฝั่ง เป็นกลุ่มดาวที่สำคัญยิ่งในการบอกทิศใต้ บางคนใช้ดาวนี้เป็นตัวกำหนดเพื่อหาดาวเหนือ (Polaris) เพราะดูยากกว่า

**ยามสอง คือเวลา 21.01-23.00