Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากบรรยากาศคลี่คลายด้วยคำแหย่ของลี่อิน เสี่ยวซินก็ยังยืนอยู่ที่เดิม พร้อมเปิดกล่องชาและลองหยิบใบขึ้นมาดู

“ใบนี้หอมดี...น่าจะเหมาะเบลนด์กับกลิ่นมะลิ หรือเก๊กฮวย” เธอบอก

“เจ้าทำเองหมดเลยเหรอ ทั้งสูตร กลิ่น และสัดส่วน?” ซินอี๋ถามด้วยความสนใจ

“ใช่ ข้าเชื่อว่ากลิ่นชา...ก็เหมือนใจคน ถ้าเบลนด์ไม่พอดี ทุกอย่างจะเสีย”

ลี่อินยิ้มมุมปากพลางพึมพำเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้น คู่นี้คงกลิ่นพอดีสุดแล้วล่ะมั้ง”

ทั้งสองทำเป็นไม่ได้ยิน แต่ใบหน้าของเสี่ยวซินมีสีแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

“ข้าชอบฟังวิธีที่เจ้าคิดเรื่องชา” ซินอี๋พูดขึ้นอีกครั้ง “มันไม่ใช่แค่การชง แต่เป็นศิลปะของใจ”

“ศิลปะของใจ?” เสี่ยวซินเลิกคิ้ว

“ใช่...ใจเจ้าสงบ ชาที่ชงจึงนุ่ม ใจเจ้าหนักแน่น ชาจึงมีแก่น รสไม่ลอยหาย” เขาพูดเสียงนิ่ง แต่น้ำเสียงกลับอุ่นแปลก ๆ

ลี่อินถึงกับหลุดเสียง “อื้มม...กลิ่นนี้เบลนด์ได้ลึกนะเจ้าคะ!”

ทั้งซินอี๋และเสี่ยวซินหัวเราะออกมาพร้อมกัน บรรยากาศเริ่มคลี่เป็นธรรมชาติอย่างที่ไม่มีใครต้องฝืน

ก่อนกลับ เสี่ยวซินหันมายิ้มให้ลี่อิน “ขอบใจที่มาแจมนะ”

ลี่อินยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรหรอก บางทีใจสองคนอาจต้องมีคนนอกช่วย ‘เขย่า’ นิด ๆ ถึงจะเบลนด์ติด”