[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ ไอ้หนุ่ม อีกนานไหมจะออกจากซอยนี้! ”

“ อีกนิดเดียวไม่น่าจะเกิน 100 เมตร ”

โยฮันลุกขึ้นยืนบนฝากระโปรงพลางมองกลับไปด้านหลัง  สิ่งที่ไล่ตามเข้ามาในซอยคือหนูท่อมากมายที่มีตั้งแต่ระดับ 1 ไปจนถึงระดับ 2 พวกมันไม่ได้เป็นอันตรายสำหรับเขาเลย แต่ทุกคนที่นี่พวกมันคือสิ่งอันตราย ทันทีที่รถพุ่งออกมาจากซอยพวกเขาก็พบเข้ากับถนนเล็กๆเลียบแม่น้ำมุ่งตรงไปยังสะพาน ตำรวจจึงพยายามควบคุมรถพร้อมกับเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขับไปบนถนนเพื่อพาทุกคนข้ามไปยังอีกฝั่งให้เร็วที่สุด

“ หัวหน้า ถ้าหากสองคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ล่ะ ”

หนึ่งในนายตำรวจถามด้วยใบหน้าวิตก เพื่อนของพวกเขาอาสามาสำรวจทาง แต่กลับหายตัวไปราว 1 ชั่วโมง ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็หวังว่าอีกฝ่ายจะปลอดภัยและอาจจะหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง ดังนั้นจึงอยากจะสอบถามหัวหน้าเกี่ยวกับวิธีช่วยเหลือ แต่ทันใดนั้น เมื่อรถพุ่งขึ้นมาบนคอสะพานหักเลี้ยวซ้ายวิ่งขึ้นสะพานใหญ่ บนใบหน้าตำรวจก็ปรากฎความรู้สึกเสียใจ เมื่อเห็นว่าร่างของเพื่อนร่วมงานถูกฉีกกระชากนอนตายอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่ไกล  ที่น่าตกใจกว่านั้นคือรอบๆไม่มีร่องรอยของปลอกกระสุน ทำให้รู้ว่าพวกเขาถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวจนเสียชีวิต

“ ผมจะเปิดทางให้ รีบตามมา! ”

โยฮันกระโดดลงรถ สะพานข้ามแม่น้ำมีความยาว 350 เมตรตามตัวเลขที่เขียนไว้บนถนน เขาข้ามสะพานแม่น้ำแห่งนี้บ่อยครั้งเพราะต้องไปงมกุ้งที่อีกฝั่ง ขณะวิ่งผ่านไปบนสะพานเขาไม่ลืมหันมองดูตำแหน่งที่เซียนตกปลามักนั่งกันเป็นประจำ อย่างไรก็ตามมันกลับว่างเปล่า ไม่มีโต๊ะและเก้าอี้วางเอาไว้ คันเบ็ดที่มักวางเรียงรายหายไปทั้งหมด เขารู้ได้เลยว่าเซียนตกปลาคงไม่ได้มาตกในวันที่ซอมบี้เกิดขึ้น จึงไม่มีซอมบี้เซียนตกปลาอยู่ในจุดที่เขามอง

รถยนต์บนสะพานที่ขวางเส้นทางถูกโยนออกไปด้านข้างจนขบวนรถทั้ง 3 วิ่งตามหลังมาได้ ทันใดนั้นคอสะพานที่พวกเขาขับรถผ่านก็ปรากฎซอมบี้ฝูงใหญ่ พวกมันที่ไล่ตามมาได้ขึ้นมาบนสะพานเป็นที่เรียบร้อยอีกไม่นานจะไล่ตามมาทัน โยฮันจึงเสียเวลาเล็กน้อยนำรถมาเลียงกันเพื่อขวางทางพวกมัน อย่างน้อยเขาก็เห็นซอมบี้บางตัวไม่สามารถกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางได้

“ แย่แล้ว  ทุกคนดูข้างหน้า!”

โยฮันได้ยินเสียงนายตำรวจ เขาจึงมองไปยังสะพานอีกฝั่ง ระยะห่างเหลือราว 200 เมตรก็จะถึงที่นั่น เพียงแต่ว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่กลับเป็นฝูงซอมบี้เช่นเดียวกัน บางตัวมีขนาดเท่ารถเก๋งทำให้เขารู้ว่ามีระดับ 3 รอพวกเขาอยู่

“ หัวหน้าเอายังไงต่อดี! ”

เสียงตำรวจร้องไปมาระหว่างรถทั้ง 3 คัน ก่อนที่พวกเขาจะหันมองโยฮันเผื่อจะมีทางออก ตอนนี้พวกเขาจนมุมบนสะพาน ไม่ว่าจะฝั่งไหนต่างก็มีซอมบี้ทั้งหมด

โยฮันที่รู้ว่าทุกคนรอดคำตอบ เขาจึงพยายามกวาดตามองรอบๆเพื่อหาสิ่งที่จะช่วยพวกเขาฝ่าซอมบี้ออกไปจากที่นี่ อย่างไรก็ตามบนสะพานไม่มีเรือหรือสิ่งใดที่พอจะช่วยชีวิต ต่อให้เขาจะบุกฝ่าฝูงซอมบี้ได้ คนที่ตามมาจะต้องตายทั้งหมด เขาจึงกระโจนลงจากรถแล้วส่องดูแม่น้ำเพื่อดูว่ามีเรือจอดอยู่ใกล้ๆหรือเปล่า ทว่าเรือกลับอยู่ไกลออกไป ไม่มีทางที่เขาจะพาทุกคนหย่อนตัวลงไปจากสะพานได้

เหล่าตำรวจที่เห็นว่าโยฮันวิ่งตามมาแล้วจึงถามอีกฝ่าย เผื่อจะเจอทางออก

“ พวกคุณว่ายน้ำเป็นไหม ”

“ ตำรวจอย่างเราว่ายน้ำเป็นทั้งหมด แต่ประชาชน ” ตำรวจหันมองด้านหลัง สิ่งที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดคือประชาชนที่หลบหนีมาด้วยกัน เด็กทารก คนแก่ และเด็กไม่สามารถว่ายน้ำได้ ยิ่งเป็นแม่น้ำใหญ่ต่อให้จะเป็นพวกเขายังยากที่จะว่ายข้ามไป

“ งั้นจอดรถแล้วเตรียมตัวว่ายน้ำ ทางที่ดีให้ใช้เชือกมัดกันเอาไว้สัก 4 - 5 คน ”

“ ไอ้หนุ่ม แกคิดจะทำอะไร ”

“ ผมจะพาทุกคนว่ายน้ำข้ามไป แต่พวกคุณต้องช่วยผมพยุงคนอื่นในน้ำเอาไว้สัก 1 นาที ถ้าทำได้ผมมั่นใจว่าจะพาทุกคนไปจากที่นี่ได้ทั้งหมด ”

แม้ตำรวจจะไม่เห็นด้วย พวกเขากลับต้องทำตามเพราะมันเป็นทางเดียวที่จะรอดจากบนสะพาน หลังจากจอดรถพวกเขาก็รีบนำเชือกจากท้ายกระบะมัดเอวประชาชนเอาไว้ด้วยกัน นอกจากนั้นยังมัดถังน้ำเพื่อให้มันกลายเป็นทุ่นลอย สำหรับเด็กทารกที่ไม่สามารถเปียกได้ ตำรวจได้ใช้ถุงห่อเอาไว้ชั่วคราว อย่างน้อยมันน่าจะพอป้องกันไม่ให้ทารกจมน้ำตาย

เมื่อทุกคนลงจากรถต่างก็วิ่งไปยังริมสะพานมองไปยังแม่น้ำไหลเชี่ยว ความสูงของมันราว 30 เมตร นับว่าเป็นความสูงที่มากไม่น้อย ตำรวจจึงบอกวิธีการกระโจนลงน้ำอย่างถูกวิธีเพื่อไม่ให้ใครหมดสติจากร่างกระแทกผิวน้ำ ทุกคนจึงพยักหน้ารับปากว่าจะทำตาม พลางมองไปยังคนที่คิดแผนว่าจะว่ายน้ำหนีซอมบี้ออกไป

“ ถ้าอยากรอดทุกคนจะกระโดดหลังจากที่ผมให้สัญญาณ แต่ตอนนี้อย่าพึ่งจนกว่าผมจะได้เรือมาแล้ว ”

หลายคนไม่เข้าใจ พวกเขาไม่รู้ว่าโยฮันจะนำเรือมาได้อย่างไร ทันใดนั้นโยฮันกลับกระโจนลงไปในน้ำหายลับไปกับตา ปล่อยให้คนที่อยู่บนสะพานมองดูด้วยความตื่นตะลึงเพราะมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมิด  ทันใดนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนมาจากด้านล่างจึงรู้ว่าโยฮันปลอดภัย

“ ผมจะรีบกลับมา พวกคุณเตรียมกระโดดเอาไว้เลย ”

โยฮันเปลี่ยนเท้าให้เป็นหางปลาแล้วเปลี่ยนผิวให้เป็นเกล็ดเพื่อให้สามารถแหวกว่ายในน้ำได้รวดเร็ว ทันทีที่เขาว่ายไปยังฝั่งทิศเหนือ โยฮันก็พุ่งตัวไปยังเรือลำหนึ่งขนาดไม่ใหญ่มาก มันเป็นเรือพายที่ชาวบ้านใช้สำหรับหาปลาในแม่น้ำ หลังจากได้เรือมาแล้วเขาจึงลากมันไปยังจุดที่จะมีคนกระโดดน้ำลงมาแล้วร้องบอกให้ทุกคนกระโดดลงมาเป็นจังหวะ เพื่อไม่ให้มีใครพลาดถูกน้ำพัดไป

“ ผมได้เรือมาแล้ว กลุ่มแรกกระโดดลงมาเลย! ”

โยฮันว่ายน้ำรออยู่ด้านล่าง ในมือขวาของเขามีเชือกลากจูงเรือพายเอาไว้ เพียงแต่ว่าเขายังไม่ได้ยินเสียงกระโดดน้ำจึงร้องตะโกนขึ้นไปด้านบน ดูท่าหลายคนจะหวาดกลัวที่จะกระโจนลงมาในน้ำมืดๆ

“ ถ้าอยากรอดก็กระโดดลงมา! ”

เสียงกระตุ้นของโยฮันทำให้หลายคนได้สติ ตำรวจจึงให้กลุ่มแรกกระโดดลงไปก่อน แม้หลายคนจะหวาดกลัวพวกเขากลับกลัวฝูงซอมบี้ที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทันใดนั้นโยฮันก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนก่อนจะได้ยินเสียงร่วงตกน้ำของคนที่กระโดดลงมาเขาจึงรีบว่ายน้ำเข้าไปรับ นับว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่เขาให้คนที่กระโดดน้ำมัดพวกเขาติดกัน แค่เขาจับคนแรกได้คนอื่นๆจะถูกดึงขึ้นมาบนผิวน้ำทั้งหมด

“ ทุกคนตั้งสติ ตั้งสติเร็วเข้าผมต้องช่วยคนอื่นๆอีก รีบใช้มือจับเรือ อีกเดี๋ยวผมจะพาออกไปจากที่นี่ ”

เสียงใช้มือตีน้ำดังขึ้นไม่ขาดสาย คนที่เสียสติไปแล้วพยายามใช้มือเกาะทุกอย่างที่คว้าได้ โยฮันจึงฝากประชาชนไว้กับตำรวจที่มัดมาด้วยเพื่อให้ดูแลก่อนที่เขาจะบอกให้อีกกลุ่มกระโจนตามลงมา

เสียงกระโดดลงน้ำดังขึ้นเพียงครู่เดียว ไม่นานพวกเขาก็ถูกพามาจับเรืออีกฝั่ง โยฮันพบว่าหากทุกคนไม่ขึ้นเรือสามารถเกาะได้อีก 10 คนเขาจึงบอกให้คนที่อยู่ด้านบนกระโดดลงมาอีก

แอลลี่มองด้านล่าง พลางมองไปยังฝูงซอมบี้ที่เหลือระยะห่างอีกเพียง 100 เมตรเท่านั้น คนที่อยู่บนสะพานเหลือยี่สิบคน ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนให้คนกระโดดลงไปอีก

“ พี่ ถ้าเป็นแบบนี้ซอมบี้มาถึงก่อนแน่ๆ เร็วกว่านี้ได้ไหม! ”

“ งั้นก็กระโดดลงมาพร้อมกันเลย! ”

โยฮันบอกให้ทุกคนกระโดดลงมาพร้อมกัน เขาไม่รู้สถานการณ์บนสะพานว่าเป็นอย่างไร รู้แค่ว่า 20 คนแรกที่กระโดดลงมาเขาพาไปยังฝั่งที่อยู่ทางทิศเหนือห่างจากสะพานไป 50 เมตร นับว่าโชคดีไม่น้อยที่เขาสามารถว่ายน้ำได้เร็วกว่าวิ่งบนถนนทำให้ซอมบี้ยังไปไม่ถึงจุดที่คนกระโดดน้ำลงมา

เหล่าผู้คนที่รู้ว่าจะต้องกระโดดลงไปพร้อมกันหมด พวกเขาจึงรีบกระโจนลงจากน้ำไปด้วยความเร็วไว แม้จะกลัวตาย ซอมบี้กลับเข้ามาใกล้แล้ว

“ แอลลี่ ทำไมเธอไม่ลงมา! ”

“ พี่พาทุกคนไปก่อน หนูเสียดายอาหาร แล้วค่อยมารับหนูก็ได้ หนูคิดว่ามันยังพอมีเวลา ”

“กระโดดลงมา อาหารหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้! ”

โยฮันบอกน้องสาวให้กระโจนลงมา เธอกลับหายไป เขาจึงกัดฟันก่อนจะว่ายน้ำลากจูงเรือที่มีคนเกาะอยู่ด้านข้างขึ้นฝั่ง จากนั้นเขาจึงลากเรือกลับไปรอรับน้องสาว ทันใดนั้นเขาก็พบว่ามีอาหารมากมายโยนลงมาจากสะพานจึงพยายามว่ายน้ำเก็บพวกมันขึ้นเรือ

“แอลลี่ ลงมา! ”

โยฮันร้องตะโกนสุดเสียง เขาต้องการให้น้องสาวลงมาให้ไวกว่านี้ อาหารเพียงพอที่จะทำให้คนทั้งสี่สิบอยู่ได้ราวห้าวัน ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นน้องสาวโผล่หน้าออกมาจากสะพาน

“ พี่เก็บทั้งหมดแล้วใช่ไหม หนูจะกระโดดแล้วนะ ”

“ ลงมาได้แล้ว เธอกำลังจะทำให้ฉันบ้าตาย ลงมา !”

แอลลี่ยิ้มแห้งเมื่อรู้ว่าพี่ชายดุเธอจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ก่อนจะกระโดดลงจากสะพานเธอก็ได้หันมองซ้ายขวา สะพานทางฝั่งทิศใต้ซอมบี้อยู่ไกลออกไปราว 50 เมตร ทว่าสะพานทางฝั่งทิศเหนือเหลือระยะห่างจากฝูงซอมบี้แค่ 10 เมตรเท่านั้น เมื่อเห็นว่ายังมีเวลาให้กระโดดน้ำ เธอจึงมองไปยังทิศตะวันออกก่อนจะมองเห็นแสงแรกของวันกำลังสาดส่องขึ้นมาจากพื้นดิน

“ หนูกระโดดแล้วนะ กรี๊ด! ”

เสียงกรีดร้องดังออกมาครู่หนึ่ง ตามด้วยเสียงร่วงตกน้ำ ทว่าสิ่งที่ร่วงตกกลับไม่ได้มีเพียงแอลลี่เพราะมีซอมบี้มากมายที่วิ่งอยู่ด้านหน้าถูกเบียดจนร่วงตกลงมาเช่นเดียวกัน โยฮันกลับไม่สนใจเพราะเขามองเห็นใต้น้ำ จึงรีบว่ายน้ำไปรับน้องสาวก่อนจะโยนเธอขึ้นไปบนเรือแล้วลากเรือขึ้นจากน้ำไปสมทบกับคนอื่นๆ

ปังปัง!

เสียงปืนดังขึ้นสองนัด ซอมบี้ที่รอขึ้นไปบนสะพานทางฝั่งทิศเหนือมองเห็นพวกเขาแล้วหลังจากพระอาทิตย์เริ่มส่องแสงออกมา โยฮันจึงบอกให้ทุกคนวิ่งออกจากฝั่งไปยังถนนที่อยู่ไม่ไกลออกไป พวกเขาจำเป็นต้องหาที่หลบซ่อนใหม่  หลังจากที่เขาเปลี่ยนร่างกายตนเองกลับมาเป็นปกติไม่จำเป็นต้องว่ายน้ำอีกต่อไป โยฮันจึงยกเรือพายใส่ไหล่ขวาวิ่งตามทุกคนไปติดๆ

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธส่งมาจากสะพานในจุดที่มีคนกระโดดน้ำ เหล่าซอมบี้ที่พบว่าเหยื่อหนีลงไปในแม่น้ำต่างพากันกรีดร้องด้วยความไม่พอใจ ซอมบี้ที่มาจากฝั่งทิศใต้หลังจากที่มันร้องแสดงออกถึงความเสียใจที่พลาดโอกาสกัดเหยื่อ พวกมันก็ค่อยๆทยอยเดินทางกลับ แต่สำหรับซอมบี้ที่อยู่ทางฝั่งทิศเหนือของสะพาน หลังจากที่รู้ว่าเหยื่อขึ้นจากแม่น้ำมาฝั่งของพวกมัน แต่ละตัวจึงรีบวิ่งลงจากสะพานไล่ตามเหยื่อที่กำลังวิ่งขึ้นจากตลิ่งชันมุ่งหน้าขึ้นไปบนถนน

“ ฉันไม่ไหวแล้ว ขาของฉันวิ่งไม่ได้แล้วปล่อยฉันไว้ที่นี่เถอะ! ”

หนึ่งในชายชราพูดด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย เขาต้องฝืนสังขารมาเป็นระยะเวลานานจนไม่เหลือพละกำลังให้วิ่ง หากเขายังคงวิ่งต่อไปเช่นนี้เขาจะตายเพราะความชราไม่ใช่ถูกซอมบี้กัดกิน

โยฮันเห็นว่าการเดินทางของพวกเขาเริ่มช้าลงเพราะหลายคนเริ่มหมดแรง เขาจึงเทของที่อยู่บนเรือออกให้หมดแล้วให้คนที่มีแรงยกมันคนละชิ้น ส่วนคนที่ไม่เหลือแรงวิ่ง เขาบอกให้ขึ้นไปบนเรือแล้วจับให้แน่น ก่อนที่เขาจะลากเรือไปบนถนนพาทุกคนหนีจากที่นี่มุ่งหน้าสู่ทิศที่เห็นแสงสว่างเมื่อคืนก่อน.