ตอนที่ 4 สาวใช้
เมื่อเลือกซื้อของจนเต็มตะกร้าแล้ว ทั้งคู่ก็ไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน วาสนาจ่ายค่าสินค้าด้วยบัตรเครดิต ก่อนที่แมนจะช่วยขนถุงอาหารสดขึ้นรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถ
หลังจากขนของเรียบร้อย แมนก็สตาร์ทรถยนต์และขับออกไป มุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์หลังใหญ่
เวลาผ่านไปไม่นาน
รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ แมนรีบลงจากรถเพื่อเปิดประตูให้วาสนา เธอส่งยิ้มหวานให้เขาพร้อมกล่าวขอบคุณ ก่อนจะก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม แล้วรีบเดินตรงไปยังห้องครัวหมายจะนำถุงกับข้าวที่ซื้อมาเข้าไปเก็บ
“ฝ้าย ฝ้ายมาช่วยขนของหน่อยจ้ะ”
เสียงของวาสนาเอ่ยเรียกสาวใช้
ไม่นานนัก หญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งก็ปรากฏตัวขึ้น ฝ้ายสาววัย 27 ปี เธอเป็แม่บ้านสาวที่ทำงานรับใช้วาสนามานานหลายปี เธอมาจากต่างจังหวัด ผิวพรรณของเธอแม้จะไม่ขาวผ่องเหมือนวาสนาหรือลูกสาวทั้งสาม แต่ก็มีความสวยแบบบ้าน ๆ ในแบบฉบับของตัวเอง ใบหน้าของฝ้ายไม่ได้งดงามจัดจ้าน แต่ก็มีโครงหน้าที่น่ารักและมีแววตาที่ซื่อตรง
ฝ้ายมีรูปร่างที่สมส่วน ไม่อ้วนไม่ผอมจนเกินไป ร่างกายเธอดูแข็งแรงและกระชับจากการทำงานหนัก แม้จะไม่ได้มีหน้าอกที่อวบอิ่มเท่าวาสนา แต่ก็มีทรวงอกที่กำลังพอดีตัว รูปร่างของเธอสะท้อนถึงหญิงสาวผู้ขยันขันแข็งและสู้ชีวิต
เธอเป็คนทำอาหารมื้อต่าง ๆ ให้คนในคฤหาสน์หลังนี้ และบางครั้งที่วาสนาอยากจะลงมือทำอาหารเอง ฝ้ายก็จะคอยเป็ผู้ช่วยทำอาหารให้เธอ
ฝ้ายก็เป็หนึ่งในผู้หญิงที่แมนหมายปอง
“มาแล้วค่ะคุณนาย”
เธอตอบรับวาสนาแล้วรีบมาช่วยถือของ
เมื่อฝ้ายเดินเข้ามาใกล้และเตรียมจะยื่นมือออกมารับถุงอาหาร แมนก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ไม่เป็ไรฝ้าย เดี๋ยวพี่ถือเอง”
เขาเอาถุงทั้งหมดมาถือไว้ในมือเพียงลำพัง เพื่อแสดงความเป็สุภาพบุรุษ
“โอเคค่ะ พี่แมน”
ฝ้ายยิ้มตอบ
แล้วทั้งสามคนวาสนา ฝ้าย และแมน ก็เดินเข้าไปยังห้องครัวขนาดใหญ่ ภายในคฤหาสน์
เมื่อมาถึงห้องครัววาสนาไม่รอช้า เธอเริ่มจัดเตรียมวัตถุดิบและลงมือปรุงอาหารมื้อค่ำทันที โดยมีฝ้ายยืนอยู่ข้าง ๆ คอยหยิบจับสิ่งของที่จำเป็ให้ ตามด้วยบทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างนายหญิงและสาวใช้
“ฝ้ายจ๊ะ เอาผักมาให้หน่อยสิ”
วาสนาเอ่ยขึ้นขณะที่มือคลุกเคล้ากุ้งที่อยู่ในชาม
“ได้ค่ะคุณนาย”
ฝ้ายรับคำอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหยิบผักที่ล้างสะอาดแล้วส่งให้
“วันนี้เราจะทำแกงส้มกุ้งนะ ของโปรดแพรวาเขาน่ะ”
วาสนากล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น คล้ายจะพูดกับตัวเองมากกว่าฝ้าย
แมนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เขาก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ และเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนของแพรวา ลูกสาวคนเล็กของวาสนาแล้ว แมนจึงเดินเข้าไปหาคุณนาย
“คุณวาสนาครับ ใกล้ถึงเวลาไปรับคุณหนูแพรวาแล้ว ผมขอตัวไปก่อนนะครับ”
เขาบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ
วาสนาหันมายิ้มให้ มือที่กำลังคลุกเคล้าเครื่องแกงอยู่นั้นชะงักลงชั่วครู่
“จ้ะ ๆ เดินทางดี ๆ นะแมน แล้วก็เอายาแก้หวัดไปด้วยนะ”
เธอพูดพร้อมยื่นมือไปชี้ที่ถุงยาขนาดเล็กที่เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อครู่
เขาไปเอาถุงยามาแล้วพูดอย่างนอบน้อม
“ขอบคุณมากครับคุณวาสนา”
หลังจากกล่าวขอบคุณ เขาก็รีบเดินออกจากห้องครัว มุ่งตรงไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์ แมนสตาร์ทรถแล้วค่อย ๆ ขับออกไปจากคฤหาสน์ เพื่อไปรับคุณหนูแพรวาที่โรงเรียน
260
