ตำนานผู้วิเศษ

--- ปัจจุบัน ---

"ฆ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา มัน" เสียงเซี่ยซีหานแผดดัง

เหล่านักรบจากป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวและนักรบจากที่อื่นอีกจำนวนหนึ่ง ที่เดินทางมาจากหมู่บ้านหรือป้อมปราการที่ไม่ห่างกัน พวกเขาวิ่งตะกุยในทุ่งหิมะ เขาหาสิ่งที่คล้ายฝูงหมาป่า จากนั้นก็ฆ่า ฆ่า ฆ่าแล้วก็ฆ่า 'หมาป่านัยน์ตาประกายเงิน'

เซี่ยซีหานครั้งนี้มันแผดเสียงกู่ร้องดัง แต่ขาของมันไฉนไม่ขยับเช่นเดิม ดูท่ามันจะเอาเปรียบเหล่าสหายรบอีกแล้ว

หมาป่าตัวหนึ่งถูกขวานยักษ์ของนักรบหนึ่งดาบฟาดคอขาด

'!!!โหดฉิบหาย' เซี่ยซีหานหรี่สายตาเอามือบังภาพที่เกิดขึ้น หลังจากผ่านการเอาชีวิตรอดและออกจากเหมืองบัดซบแห่งนั้นได้สำเร็จ เหล่าคณะนักรบของเซี่ยซีหานก็ออกมาสู่โลกภายนอกได้สำเร็จ ปัญหาตอนนี้มีเพียง พวกเขาไม่มีเสบียงอาหารใดๆ และนั่นคือโชคร้ายของเหล่าหมาป่านัยน์ตาประกายเงิน

โดยไอ้เจ้าหมาป่านัยน์ตาประกายเงินนี้ มันไม่ใช่ 'สัตว์ปีศาจ' แต่มันจะถูกจัดอยู่ในกลุ่ม 'สัตว์ร้าย'

แล้วสัตว์ร้ายกับสัตว์ปีศาจต่างกันอย่างไร

สัตว์ร้ายกับสัตว์ปีศาจต่างเป็นสัตว์ที่มีการกลายพันธุ์จนแข็งแกร่งเช่นเดียวกัน แต่สัตว์ร้ายไม่ได้ถูกความมืดมิดเข้าครอบงำ มันจะใช้ชีวิตในธรรมชาติคล้ายสัตว์ป่าปกติ นอกจากนั้นมนุษย์ยังสามารถจับมันไปฝึกได้

ต่างกับสัตว์ปีศาจ พวกมันจะมีความกระหายในชีวิตและเลือดเนื้อของผู้คนรวมถึงสัตว์ป่าต่างๆ อย่างไร้ที่สิ้นสุด บางครั้งพวกมันฆ่าไม่ใช่เพื่อกินแต่เพื่อความสนุกของตัวมัน

เป็นที่รู้กันว่า ในโลกแห่งผู้วิเศษ สัตว์ปีศาจเป็นพวกที่หากพบเจอต้องกำจัดพวกมันให้หมด ต่างกับพวกสัตว์ร้าย บางครั้งพวกเราก็ปล่อยมันให้เจริญเติบโต และจับมันเมื่อโอกาสเหมาะสม

เช่น หมียักษ์ขาว ของขึ้นชื่อของอาณาจักรแห่งนี้ พวกมันถูกจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์ร้ายที่นำมาฝึกได้ ไม่ใช่สัตว์ปีศาจ

เพียงครู่เดียวการต่อสู้ก็จบลง ฝูงหมาป่านัยน์ตาประกายเงินกลายเป็นซากสิ่งมีชีวิต

เซี่ยซีหานสงสารมันจับใจ แต่พอจับไปที่ท้องและรู้ว่า ตัวเองไม่ได้กินอะไรมาเกือบหนึ่งวัน หลังออกจากเหมืองบัดซบ ความเมตตาในใจของเซี่ยซีหานก็ละลายออกไปอย่างรวดเร็ว

"ท่านลุงเจียเป็นอย่างไรบ้าง" เซี่ยซีหานวิ่งตะกุยหิมะหนาไปหาเจียตัว ที่ดูท่าจะได้หมาป่าตัวใหญ่สุดเป็นอาหารว่าง

เจียตัวที่ตาบอด รอบดวงตามีแต่รอยแดง มันยิ้มไปก็จะพูดไป ชําแหละเนื้อหมาป่าไป

"ซีหานเสียงของเจ้าช่างทรงพลัง มันปลุกเร้าอารมณ์ในการเข่นฆ่าของตัวข้าเหลือเกิน ข้าคิดว่าเจ้าช่างเหมาะที่จะไปเป็นนักรบที่แนวหน้า หากเจ้าไม่คิดจับค้อนเพื่อเหล็กและไฟ เจ้าอาจจะเหมาะกับการไปเป็นนักรบที่แท้จริง"

'ม่าาาาาาาาาาาาาาาาย' เสียงร้องปฏิเสธในใจของเซี่ยซีหานดัง

"ข้าก็คิดเช่นนั้น" นักรบอาวุโสเหอหมิ่นที่อยู่ไม่ไกลก็ยิ้มเห็นด้วย

ใบหน้าเซี่ยซีหานดำมืดลงกว่าเดิมไปอีก มันส่ายหน้าอุตลุดดูน่าสงสารมาก

ผู้คนรอบด้านหัวเราะมัน

"มากินกันเถอะ" เจียตัวไม่พูดมาก หลังจากชําแหละเนื้อก็ได้ถึงเวลาบาร์บีคิว

เมื่อเจียตัวพูดแบบนี้เหล่านักรบหลายคน ก็ถอนหายใจประหลาด และมองไปที่อาวุธของตัวเอง

"นี่ข้าต้องเอาดาบของข้า มาเผาไฟเพื่อย่างเนื้ออีกรึเปล่า"

"ไม้ที่พวกเรามีก็คือ คบไฟที่ตอนนี้กลายเป็นถ่านแหลกที่ไม่อาจจะใช้งานได้อีก"

"แถวนี้ดูจะไม่มีขอนไม้หรือต้นไม้ดีๆ ให้เราโค้นเลยสักต้น"

นัยน์ตาเซี่ยซีหานเป็นประกาย ในฐานะคนที่ไม่ได้ออกแรงล่า มันรู้สึกว่า อยู่ๆ ตัวมันก็มีประโยชน์มากขึ้น และเป็นหนึ่งในคนที่สมควรได้รับส่วนแบ่งอาหาร

"พี่ชาย พี่ชายทั้งหลายพวกท่านไม่ต้องกังวล ท่านลุงเจียตัวและท่านลุงเหอหมิ่น เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง"

เซี่ยซีหานเอามือตะกุยหิมะจนเกิดเป็นหลุม และมองเห็นพื้นที่เป็นดิน จากนั้นมือมันก็แตะไปที่พื้น พื้นดินสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนเคลื่อนตัวเป็นระลอกคลื่น หลุมที่เหมาะกับการปิ้งบาร์บีคิวก็ปรากฏ ไม่ไกลกัน เซี่ยซีหานแตะกองหิมะและตะกุยมันจนเห็นพื้นดินอีกจุดหนึ่ง มือมันแตะสัมผัสพื้น ต้นไม้ขนาดลำต้นราว 40 เซนติเมตรก็งอกสูงเร็ว แถมมีใบผลิท่ามกลางหิมะขาวอีก

แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือ ในกิ่งก้านต่างๆ นั้น ช่างเหมาะเจาะที่จะเอามาใช้เป็นไม้แหลมย่างเนื้อบาร์บีคิวเหลือเกิน

"ไอ้เด็กน้อยซีหาน เจ้าสุดยอดมาก ตอนนี้ข้าไม่ต้องกินเนื้อดิบสินะ เนื้อร้อนๆ ในทุ่งหิมะ คือบรรยากาศการกินที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับนักรบเช่นเรา"

"ฮะฮะฮะ ใช่ ใช่ ไอ้เด็กนี่มีประโยชน์กว่าที่เจ้าคิด กลับไปป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว ข้าจะมอบเงินหนึ่งบูลนี่ให้เจ้าแทนคำขอบคุณ"

"ข้าด้วย"

"ข้าด้วย"

เซี่ยซีหานยิ้มกว้าง นี่คือคนดีผีคุ้ม หรือจะเรียกว่าขนมเปี๊ยะตกจากสวรรค์ดี แต่ช่างเถอะได้เวลากินแล้ว

เซี่ยซีหานค่อยๆ หยิบขวดเกลือที่ตัวเองนำติดตัวมาโรยไปที่เนื้อช้าๆ นักรบหลายคนเห็นและพวกเขาก็ถามถึงมันในทันที พวกเขาไม่ได้นำมันติดตัวมาด้วย ต่างกับเซี่ยซีหานที่คิดไว้แล้ว หากต้องไปใช้ชีวิตเซอร์ไวเวอร์อะไรที่มันขาดไม่ได้มากที่สุด

และเซี่ยซีหานก็พบว่า มันคืออาวุธและเกลือ มันคงแย่สุดๆ หากจะต้องกินอาหารรสชาติแย่ บางครั้งการมีเกลือช่วยเพื่อรสชาตินิดๆ และขับเน้นรสชาติกูร์เมต์ออกมาจากเหล่าเนื้อสัตว์ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการกินเนื้อย่าง ในสภาวะสงครามที่โหดร้ายและหาอาหารได้ยากเช่นนี้

การปรุงแบบพิถีพิถันไม่ต้องพูดถึง แค่มีเกลือสำหรับการออกไปรบนับว่าสุดยอดสุดๆ แล้ว

เหล่านักรบเห็นเกลือของเซี่ยซีหานต่างดวงตาเป็นประกาย รีบยื่นเนื้อดิบของตัวให้เซี่ยซีหานโรยเกลือ พร้อมออกปากว่าเมื่อกลับไปป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว ข้าจะให้เจ้าอีกหนึ่งเหรียญบูลนี่ เซี่ยซีหานมีความสุขเกินบรรยาย ขนมเปี๊ยะจากสวรรค์ตกใส่เท้ามันอีกแล้ว เกลือราคาไม่กี่เหรียญเหล็กแต่กลับทำเงินได้นับสิบเหรียญบูลนี่จะมีอะไรคุ้มไปมากกว่านี้

หมอกควันจากไอร้อนปกคลุมที่ด้านหน้าของทุกคน เสียงไม้แตกหัก และชั้นไขมันในเนื้อหมาป่าแตกตัวเมื่อโดนความร้อน มันช่างทำผู้คนหิวกระหาย

กลิ่นเนื้อย่างเกลือเริ่มหอบระอุ

เซี่ยซีหานและนักรบทั้งหลาย รวมทั้งเจียตัวและผู้อาวุโสเหอหมิ่นต่างยิ้มกว้างหน้าบาน บางคนมีน้ำลายหยดไหลติ่งติ่งติ่ง แต่ละคนสิ้นสภาพนักรบผู้เก่งกาจกันหมดแล้ว

แต่ในขณะที่เนื้อกำลังจะสุกนั้น เจียตัวผู้มีประสาทสัมผัสดี หูของเขากระดิกไปมา

ก่อนที่เจียตัวจะขมวดคิ้วเข้าหากัน

"มีคนมา... และไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่นับพัน"

บรรยากาศวงล้อมบาร์บีคิวเงียบกริบ แต่ละคนเริ่มจับอาวุธของตัวเองเร็ว

สุดสายตาของทุกคนมองเห็นหมียักษ์ตัวใหญ่ที่ดูมีเอกลักษณ์ ด้านหลังของมันมีกระโจมไม้สีแดงอันโดดเด่น หน้ากระโจมมีตราสัญลักษณ์ที่ทุกคนคุ้นเคย

"คนของอาณาจักร" เหอหมิ่นนักรบอาวุโสพูดขึ้น

ฉบับ Ebook เล่ม 02 ของเราออกแล้วนะครับในวันนี้ โดยมีตอนที่ 31 ถึง 60 + 2 ตอนพิเศษครับ

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนสำหรับการสนับสนุน Ebook นะครับ และเพื่อนๆ นักอ่านทุกท่านครับ (โดยเพื่อนๆ หาซื้อ Ebook อ่านได้ที่ Dek-d.com / mebmarket / pintobook.com 'รองรับเฉพาะไฟล์ PDF')

ซื้อ Ebook แล้วฝากเป็นกำลังใจ และกดหัวใจให้เราเต็มคาลาเบลด้วยนะ '★★★★★'

>>> เล่มต่อไป 03 จะออกภายใน 10 วัน