Druw 022 ไล่ล่า [IV] - เป้าหมาย LOCK ON!
พิธีกรรมท้ารบคืออะไรน่ะหรือ?
สำหรับชาวควาเซแล้วมันคือการท้ารบด้วยพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ผู้ท้ารบและผู้ถูกท้ารบเมื่อเข้าสู่พิธีกรรมแล้วจะถูกอักขระโบราณกักบริเวณการต่อสู้เอาไว้ในระยะต่างๆ สีของอักขระ และความแข็งแกร่งของอักขระจะขึ้นอยู่กับความสามารถของผู้ท้ารบ แม้การต่อสู้ภายในอักขระจะรุนแรงมากเพียงใดแต่ก็ไม่อาจทำลายอักขระลงได้ เพราะอย่างนั้นเื่ที่พลังจะเล็ดรอดออกมานอกอักขระยิ่งไม่ต้องพูดถึง การเข้าสู่พิธีกรรมท้ารบนั้นเพียงแค่เอ่ยนามพร้อมกับฐานะของตนออกมา ส่วนคนถูกท้ารบนั้นเพียงแค่เอ่ยนามตอบ หรือไม่...หากปฏิเสธ ก็เพียงแค่เมินต่ออีกฝ่าย จะเดินหนีหรือไม่ก็เป็เื่ของคนถูกท้า เหนือสิ่งอื่นใดหากการเข้าสู่พิธีกรรมสัมฤทธิ์ผล ทั้งผู้ท้าและผู้ถูกท้าจะอยู่ในอาภรณ์นักรบที่คนของควาเซที่ทำพิธีกรรมกล่าวคำสาบานต่อัผู้เป็คู่หูเท่านั้นที่มี และอาภรณ์นักรบนี้จะช่วยให้เ้าของมีพลังและความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น เพราะอาภรณ์นักรบของชุดที่ได้มาจากพลังของัที่เป็คู่หู
ชื่อและฐานะที่เอื้อนเอ่ยออกมาต้องเป็ความจริงทั้งหมด และทั้งสองฝ่ายมีสายเืของชาวควาเซ มิเช่นนั้นพิธีกรรมท้ารบจะไม่เกิดขึ้น ซึ่งฐานะนี้จะวัดกันั้แ่ระดับหนึ่งซึ่งอยู่ต่ำที่สุดไปจนถึงระดับสิบที่นับว่าเป็ขั้นสูงสุด การวัดระดับเลื่อนฐานะจะมีเป็ประจำทุกปีโดยองครักษ์ระดับสูงของควาเซเป็ผู้ตัดสิน มีผู้คนไม่น้อยที่ในแต่ละปีระดับของตนเองไม่ยอมขึ้น บางคนตกต่ำลงเรื่อยๆ น้อยคนที่ขึ้นแบบก้าวะโ และบางคนที่ไม่มีระดับเพราะแม้แต่ระดับหนึ่งก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์...
ฐานะนั้นเป็เครื่องบ่งชี้ถึงความสามารถของแต่ละคนที่เป็จริง ทั้งพิธีกรรมท้ารบ ทั้งพิธีกล่าวคำสาบาน และการเข้ารับการวัดระดับเลื่อนฐานะล้วนอนุญาตให้ทำเมื่อชาวควาเซคนนั้นๆ มีอายุครบสิบปี
ทุกคนในควาเซรู้เื่นี้ดี แต่ที่เชลกับแบล็คกังวลหาใช่เื่นั้น เพราะดารูวาร์ออกมาจากควาเซทั้งที่ยังมีอายุได้แค่สี่ขวบ ไม่เคยมีสิทธิ์ดังเช่นควาเซคนอื่น และไม่ต้องคาดคะเนว่าพลังของเธอจะอยู่ในระดับใด เพราะแม้แต่การทำลายทวีปหนึ่งทวีปจนกระทั่งได้ชื่อว่าเป็เทพมารเธอก็ทำมาแล้ว ล่าาาัก็เคยทำมาแล้ว แล้วนับประสาอะไรกับมนุษย์ที่อยู่ภายใต้การปกครองที่ไร้คุณภาพมีแต่ระบบยัดเงินใต้โต๊ะของซาบรีย์อย่างรูสเวลล์?
หรือพูดง่ายๆ ดารูวาร์คือความผิดพลาดเดียวของพิธีกรรมนี้
“ตายแน่...ตายแน่ๆ” เชลขยี้หัวตัวเองจนยุ่งฟู ตอนแรกที่อยู่ๆ กลิ่นของดารูวาร์ก็หายไปจากบ้านของยูซุย พวกเขาก็รีบแยกกันออกตามหาเธอ แต่พอเขากับแบล็คมาเจอดารูวาร์อีกทีก็เห็นว่าเ้าบ้ารูสเวลล์กำลังทำพิธีกรรมท้ารบกับดารูวาร์อยู่
ดูเหมือนว่าเขากับแบล็คจะมาช้าไป...มาก เพราะตอนนี้ดารูวาร์รับคำท้ารบนั่นไปเสียแล้ว!
ยิ่งดารูวาร์ในตอนนี้...เชลแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตาย ดารูวาร์ในตอนนี้คือตัวตนที่แท้จริงของเด็กคนนี้ ตัวตนที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน เพียงแค่มองก็รู้สึกกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก ประกายแห่งชีวิตที่่นี้เริ่มปรากฏขึ้นได้หายไปจากดวงตาสีฟ้าเข้มอีกครั้ง ดารูวาร์ในตอนนี้ราวกับตุ๊กตาเคลื่อนที่ได้ ตุ๊กตาน่ากลัวที่สามารถคร่าชีวิตของผู้อื่นได้ด้วยเวลาเพียงเสี้ยววินาที...หากเธอ้า
ทั้งสามมองเส้นผมสีทองอ่อนนั้นแล้วหัวใจสั่นสะท้าน เด็กคนนี้คือลูกของคนคนนั้นจริงๆ!
"เ้าโง่นั่นพลาดแล้ว" พลาดอย่างใหญ่หลวงเลยด้วย! รูสเวลล์ไม่เคยรู้สึกเกลียดชังใครเท่าาาแห่งซาบรีย์คนนี้มาก่อน หากาานั่นฉลาดกว่านี้สักนิด เขาก็ไม่ต้องมาสู้กับเทพมารในตำนานนี่แล้ว!
เพราะชื่อของดารูวาร์ที่ปรากฏในศิลาแห่งการกำเนิดคือภาษาัโบราณ ซึ่งตลอดหลายยุคหลายสมัยไม่เคยเกิดเื่แบบนี้ขึ้นมาก่อน อีกทั้งดารูวาร์ยังไม่เหมือนผู้ชายคนนั้นเลยแม้แต่นิด แถมยังมีเกล็ดัที่ข้อมือ นั่นทำให้ทุกคนเชื่อว่าดาฟเน่คบชู้สู่ชาย และฝ่ายชายยังเป็ัอีกต่างหาก
แต่ละตระกูลในควาเซจะมีศิลาแห่งการกำเนิดหนึ่งแผ่น ทุกครั้งที่มีคนในตระกูลถือกำเนิดก็จะปรากฏชื่อของคนคนนั้น ชื่อที่ปรากฏบนนั้นไม่สามารถแก้ไขได้ ดังนั้นมันจึงสามารถเชื่อได้แน่นอน ชื่อของดารีเซย์ปรากฏขึ้นในตระกูลซาบรีย์ แต่ของดารูวาร์...ปรากฏขึ้นในตระกูลลาเบียร์ แล้วศิลาก็เกิดการปริแตก ทั้งที่ไม่มีสิ่งใดสามารถทำลายมันลงได้
นั่นหมายความว่าดารูวาร์คือสายเืตระกูลลาเบียร์คนสุดท้าย
แต่ใครจะผิดพลาดก็ช่างหัวมัน ตอนนี้เขาต้องรอดไปจากเงื้อมมือของเทพมารตรงหน้าให้ได้ก่อน! ชายหนุ่มพยายามรวบรวมความกล้าให้ตนเอง เพื่อต่อสู้กับเด็กผู้หญิงตรงหน้า
รูสเวลล์ควงค้อนั์ในมือก่อนจะเหวี่ยงมาตรงหน้าดารูวาร์อย่างรวดเร็วเพื่อแสดงให้เห็นถึงความสามารถของตน “เอาล่ะ เ้าจงเรียกอาวุธสังหารัของเ้าออกมาซะ!” แม้จะกลัว แต่เขาจะไม่ยอมเอาเปรียบอีกฝ่ายเด็ดขาด!
ดารูวาร์เอียงคอให้กับคำพูดนั้น หากสิ่งที่ดารูวาร์กระทำหลังจากนั้นหาใช่การเรียกอาวุธสังหารัซึ่งทุกคนในควาเซมีไว้ในไม่ มือขวายกขึ้นในระดับสายตา จิตมารแผ่ออกมาจากตัวดารูวาร์ก่อนจะรวบตัวกันเป็รูปดาบอยู่ด้านหลังเด็กสาว ดาบจิตมารพุ่งเข้าใส่รูสเวลล์ด้วยความเร็วสูงจนชายหนุ่มไม่ได้ทันตั้งตัว ค้อนั์ในมือถูกเหวี่ยงฟาดใส่ดาบจิตมารจนแตกละเอียด หากแต่ก็มีส่วนหนึ่งที่พุ่งเฉี่ยวแก้มและแขนของชายหนุ่มจนได้เื นั่นทำให้ชายหนุ่มชะงัก
คนที่ไม่มีระดับและตำแหน่งไม่ได้มีความสามารถถึงขนาดทำให้ช่างตีอาวุธระดับสิบอย่างเขาคนนี้าเ็ได้ แต่เด็กคนนี้...ดูเหมือนว่าหากได้รับการทดสอบ แม้แต่ระดับสิบก็ยังน้อยไป!
น่ากลัวโคตร! นี่ข้ามาหาเื่คนระดับนี้ได้อย่างไร!? าาซาบรีย์ เ้ามันเป็ผู้ชายน่ารังเกียจ!
“ทำไม...ทำไมเ้าถึงไม่เรียกอาวุธสังหารัของเ้าออกมา” รูสเวลล์รู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนอีกฝ่าย 'เล่น' ด้วย หาอีกฝ่ายเรียกอาวุธสังหารัออกมา คาดว่าเขาคงจะดับดิ้นภายในการโจมตีครั้งแรก หากแต่ก็นึกเื่อะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ชายหนุ่มอึ้ง “นี่เ้า...ยังสร้างอาวุธสังหารัของตัวเองไม่ได้?”
คำพูดนั้นทำเอาเชลและแบล็คที่อยู่ด้านล่างอ้าปากค้าง ระดับที่เรียกชาเอไทม์มาได้จะต้องมีอาวุธสังหารัไปเพื่ออะไร!?
แต่คนไม่รู้ก็ยังไม่รู้อยู่วันยังค่ำ รูสเวลล์เงยหน้าหัวเราะให้กับความจริง (?) อันโหดร้ายที่ตนค้นพบ นี่มันงี่เง่าสิ้นดี! เพชรเม็ดโตขนาดนี้แต่ไม่ได้รับการเจียรไนหรือ!? พวกซาบรีย์นี่มันช่างตกต่ำกว่าที่เขาคิดจริงๆ!
ดารูวาร์หาวออกมาก่อนที่มือขวาจะยกขึ้นในระดับสายตาอีกครั้ง
“ข้าก็แค่คิดว่าเ้าคงยังไม่อยากตาย...ก็เท่านั้นแหละ” ไม่มีอาวุธสังหารัแล้วอย่างไร เธอมีชาเอไทม์นี่?
รูสเวลล์ชะงักกับคำพูดนั้น ดาบจิตสีดำพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง ชายหนุ่มเหวี่ยงค้อนฟาดใส่ดาบจิตที่พุ่งเข้ามา เศษของดาบจิตบางส่วนดีดตัวตามแรงกระแทกเข้าทะลุชุดเกราะ เฉือนกล้ามเนื้อของชายหนุ่มบางจุด รูสเวลล์คำรามในลำคอเมื่อความเ็ปที่ได้รับมากกว่ากรงเล็บของรีเอน่าที่ตนโดนเสียอีก แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อร่างเล็กที่ควรจะอยู่ห่างออกจากเขาได้สักสามเมตร หากแต่ตอนนี้กลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับหมัดที่เงื้อขึ้นเตรียมจะชกเขาอยู่รอมร่อ
เป็ไปได้อย่างไรกัน! แม้กระทั่งัระดับาายังทำไม่ได้ถึงขนาดนี้เลย! รูสเวลล์ตื่นตระหนก อย่างน้อยเขาก็ต้องรู้สึกตัวเพียงสักนิดสิ!
ไวเท่าความคิด รูสเวลล์รีบเหวี่ยงค้อนั์ในมือเข้าใส่ดารูวาร์ที่อยู่ในระยะประชิดอย่างเร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ค้อนั์ก็บอกอยู่ว่าขนาดของมันใหญ่ไม่ธรรมดา ปกติแล้วความเร็วของการเหวี่ยงในแต่ละครั้งก็คงจะอืดยิ่งกว่าเต่าคลาน หากแต่รูสเวลล์คนนี้กลับเหวี่ยงมันได้ไวราวกับว่ามันเป็เพียงแค่กิ่งไม้เบาๆ ไม่สิ...ราวกับว่ามันเป็ส่วนหนึ่งของร่างกาย!
รูม่านตาของเด็กสาวเริ่มหดลงจนคล้ายกับดวงตาของั มือเล็กใช้เพียงแค่หลังข้อมือรับการฟาดอันรุนแรงของค้อนั์เอาไว้ได้อย่างง่ายดาย! รูสเวลล์ชะงักเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหยุดการโจมตีของเขาเอาไว้ได้อย่างสบายด้วยข้อมือส่วนหลัง อีกฝ่ายไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย กลับเป็เขาเสียอีกที่มือกำลังสั่น ยิ่งเมื่อสบกับดวงตาสีฟ้าเข้มที่ตอนนี้รูม่านตาหดลงจนเหมือนกับัเช่นนั้นก็ทำให้กายใจสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม
ใช่! เขากำลังกลัวอีกฝ่ายขึ้นมากกว่าเดิมเสียอีก เพียงแค่สบกับดวงตาคู่นั้นความหวาดกลัวก็ยิ่งผุดขึ้นลากเขาลงสู่ความมืดมิดอันหนาวเหน็บและไร้ก้นบึ้ง! ความกล้าที่พยายามรวบรวมมาพลันไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง
“ข้ารู้ว่าเ้าเป็คู่หูของนาง แต่ทำไมเ้าต้องปกป้องนางด้วย? เ้าก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรืออย่างไรว่านางถูกจิตมารควบคุมจนคลุ้มคลั่งไปแล้ว” แถมยัง...ตัดการผูกิญญากับเ้าไปแล้ว
“มันเื่ของข้า!” ดวงตาสีสนิมเริ่มทอประกายร้าวราน “นาง...นางเป็คู่หูของข้า เป็คนสำคัญของข้า ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้นางกลับมาเป็เหมือนเดิม!”
ดารูวาร์นิ่ง ชายคนนี้ไม่ฟังอะไรเลย หากสิ่งที่ถูกจิตมารเข้าครอบงำจนเกิดอาการคลุ้มคลั่งเกินควบคุม นั่นหมายความว่าสิ่งนั้นๆ ไม่อาจกลับมาเป็เหมือนเดิมได้อีกแล้ว นางไม่ได้โดนัมารควบคุมร่างเหมือนชาโดว์เสียหน่อย จะกลับมาเป็เหมือนเดิมได้อย่างไร? ก่อนที่เด็กสาวชะงักเมื่อเห็นจิตมารลอยอ้อยอิ่งออกมาจากร่างของรูสเวลล์ ตามิัของชายหนุ่มเริ่มมีเกล็ดที่ดูคล้ายกับเกล็ดัแต่เป็เหล็กเกิดขึ้นเป็ประปราย ดวงตาสีฟ้าเข้มเหลือบไปเห็นผ้าตรงไหล่ของชายหนุ่มที่ฉีกขาดจากดาบจิตของเธอเมื่อครู่
แผลที่ลากยาวจากไหล่ลงศอกมีจิตมารลอยออกมาจากรอยลึกของาแ และจากรอยเืที่ซึมออกมาตามเนื้อผ้า ทำให้ดารูวาร์รู้ว่าแผลนั้นทั้งลากยาวและใหญ่มากเพียงใด เหนือสิ่งอื่นใด ชายคนนี้เป็...
“นางทำให้เ้ากลายเป็คนบาปแบบนี้ เ้าก็ยังจะปกป้องนางอีกหรือ?”
“ใช่!!!” ชายหนุ่มตอบด้วยเสียงคำรามอันก้อง ชายหนุ่มออกแรงเหวี่ยงค้อนั์อีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ทั้งรุนแรงและรวดเร็วกว่าครั้งก่อนหน้า
ดารูวาร์ดีดตัวถอยหลังหลบการโจมตีนั้นเกือบไม่ทัน รูสเวลล์พุ่งเข้าโจมตีดารูวาร์ด้วยแรงและความเร็วที่มีทั้งหมดเพื่อหยุดดารูวาร์ให้ได้เพียงแค่การโจมตีครั้งนี้ครั้งเดียว!
ราวกับว่าดารูวาร์กำลังถอนหายใจ ยิ่งเมื่อเสียงคำรามก้องของาาัเหล็กรีเอน่าที่อยู่อีกฝากของน่านฟ้า ดารูวาร์ก็ยิ่งอยากจะจบพิธีกรรมบ้าๆ นี่ให้เร็วที่สุด!
คราวนี้ดารูวาร์รับการโจมตีของค้อนเหล็กั์ด้วยฝ่ามือ “เ้าน่ะหยุดข้าไม่ได้หรอก” มือซ้ายที่ยังคงเป็อิสระปัดค้อนเหล็กเบาๆ ทว่ามันกลับหลุดออกมาจากมือของรูสเวลล์เพียงแค่การใช้ฟ่ามือตบเพียงแค่ครั้งเดียว สามหนุ่มอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตา ค้อนั์ล่วงลงสู่ด้านล่างที่เป็จุดสิ้นสุดของเขตแดนจนเสียงบาเรียที่เกิดจากอักขระดังสนั่นก้องหู ดวงตาสีสนิมจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนก “เ้าไม่ได้ยินหรือ...เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานของนางน่ะ”
“...!?”
“นางกำลังเ็ป หวาดกลัว อยากหลุดพ้นจากสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็ แต่ก็ทำไม่ได้...ครั้งหนึ่งเ้าผูกิญญากับนาง แต่เ้าไม่ได้ยินหรือ? เสียงหัวใจของนางน่ะ”
รูสเวลล์เบิกตากว้างอย่างคนพ่ายแพ้สิ้นหวัง ดารูวาร์ตบบ่าของอีกฝ่ายอย่างปลอบใจและให้กำลังใจโดยไม่มีคำพูดเอื้อนเอ่ยใดๆ เชลกับแบล็คมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา...ก็ดารูวาร์เคยทำอะไรแบบนี้ที่ไหน
เ้าคุณชายนั่นก็มีข้อดีเหมือนกัน ทำให้ดารูวาร์รู้จักแสดงความเห็นใจได้!
เสียงกรีดร้องคำรามดังกึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง ดารูวาร์เงยหน้าขึ้นแล้วหันไปทางที่มาของเสียง เท้าทั้งสองข้างของดารูวาร์ย่ำออกจากเขตแดนของพิธีกรรมหน้าตาเฉยจนรูสเวลล์ใ เชลกับแบล็คที่พอจะเดาเื่แบบนี้ได้ก็ถอนหายใจออกมา
“นางออกมาจากเขตแดนนั่นได้เองจริงๆ สินะ”
“ถึงจะแค่คิดก็เถอะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำได้จริงๆ”
"ก็สมกับเป็สิ่งนั้นไม่ใช่รึ"
เมื่อไม่มีเขตแดนแล้วร่างของรูสเวลล์ก็ร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วง ร่างของชายหนุ่มหล่นมาตรงหน้าของเชลกับแบล็คพอดี สองคู่หูสีดำจ้องมองเพื่อนร่วมชีวิตในอาณาจักรที่วางตัวเป็กลางตลอดมาแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า
“เกือบไปแล้วไหมล่ะ หากเ้าเป็คนของนครฝั่งเหนือล่ะก็...ไม่แน่ว่าอาจจะโดนเด็กคนนั้นฆ่าตายเอาั้แ่วินาทีแรกเลยก็ได้”
“ตายหยังเขียด” แบล็คซ้ำเติมพร้อมทำท่านิ้วปาดคอ
ดวงตาสีสนิมเงยขึ้นมองเชลและแบล็ค “เด็กคนนั้น...เด็กคนนั้นเป็ลูกของชายคนนั้นจริงๆ”
เชลได้แต่ส่ายหน้าให้กับคำพูดของชายหนุ่ม “เ้าก็รู้ว่าาาแห่งนครเหนือโง่แค่ไหน”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ราชินีคนปัจจุบันพูดอะไรนิดเดียวก็เชื่อแล้ว สงสัยนักทำไมเขาไม่พิสูจน์สายเืของนางล่ะ?” แบล็คกรอกตา ที่พวกเขาอยู่ในคุกมืดนั่นก็เพราะนางผู้หญิงสารเลวคนนั้นแหละ
“...” รูสเวลล์พูดไม่ออก...เออ ก็จริง พิสูจน์สายเืแน่นอนที่สุด!
เด็กคนนั้น...น่าสงสารเกินไปแล้ว นางผิดอะไร? นางไม่ได้ผิดอะไรเลย! ที่ผิดน่ะมันพวกผู้ใหญ่โง่เง่าและเห็นแก่ตัวพวกนั้นต่างหาก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท่านปู่ถึงเลือกสนับสนุนดารีเซญ์ทั้งที่ตระกูลของพวกเราวางตัวเป็กลางมานาน
รูสเวลล์ะเืใจ...ว่าแต่ ทำไมผมของเด็กคนนั้นถึงกลายเป็สีขาว? เื่นี้ไม่มีใครตอบได้ พวกเชลเองก็เช่นกัน
"ว่าแต่...ทำไมบัลลังก์เบื้องขวาที่รับใช้แต่จักรพรรดิอย่างเ้าถึงมาอยู่ที่นี่" ดวงตาสีสนิมปรายตามองคู่หูสีดำที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่
"แล้วเ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?" เชลยักไหล่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ชายหนุ่มคิดตาม ก่อนที่เขาจะนึกไปถึงบัลลังก์เบื้องซ้ายที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วรูสเวลล์ก็ต้องใจนิญญาหลุดออกจากร่างเมื่อได้คำตอบ
เชลกับแบล็คมองอาการิญญาออกจากร่างของรูสเวลล์แล้วส่ายหน้าอย่าง...สงสาร?
“รีบลากร่างไร้ิญญาของเ้ารูสเวลล์ตามดารูวาร์ไปเถอะ” เชลไม่ได้สนใจเลยว่าคำพูดของตนเองเมื่อครู่เป็ต้นเหตุให้รูสเวลล์ต้องมีสภาพเหมือนิญญาหลุดออกจากร่างแบบนี้ เขาหันมาพูดกับแบล็คโดยที่แบล็คพยักหน้าเห็นด้วย มือหนาของแบล็คคว้าคอเสื้อด้านหลังของรูสเวลล์แล้วออกแรงลากไปตามทางที่พวกเขาเดินผ่าน
ร่างเล็กในชุดคลุมสีดำะโไปตามยอดของต้นไม้สูงใหญ่ พายุลมพัดกระหน่ำจนต้นไม้สั่นไหวโอนเอนไปตามแรงลม ดวงตาสีฟ้าเข้มมองไปยังภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย จากลมแรงเมื่อครู่กลายเป็พายุแบบนี้ได้อย่างไร?
มันเป็พายุที่รุนแรงมากขึ้นถึงขนาดที่ต้นไม้สูงใหญ่บางต้น...ไม่สิ หลายต้นปลิวไปตามกระแสลมพายุ...มันผิดปกติ ถึงจะเป็ัระดับาาก็เถอะ แต่รีเอน่าเป็าาัเหล็ก ไม่น่าจะทำได้ถึงขนาดนี้ แล้วดารูวาร์ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างเล็กบางของผู้หญิงคนหนึ่งท่ามกลางลมพายุลูกใหม่ที่ก่อตัวขึ้นอีกลูกนั้น ใต้เท้าของเด็กคนนั้นคือาาัวายุที่กำลังประจันหน้าอยู่กับรีเอน่า
ดารูวาร์พอจะเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดถึงได้เกิดพายุขนาดย่อมบริเวณพื้นดินที่ห่างไกลจากท้องทะเลหรือมหาสมุทรเช่นนี้
ทว่าลมพวกนี้ก็ไม่เป็ปัญหา สำหรับดารูวาร์แล้วมันไม่มีผลอะไรกับเธอเลย มันเป็เพียงแค่ลมที่พัดผ่านมาให้เธอรู้สึกเย็นสบายเท่านั้นแหละ ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองการต่อสู้กันระหว่างาาัทั้งสองและหนึ่งมนุษย์ผู้เป็คู่หูของาาัวายุ จากสายตาของดารูวาร์แล้วดูเหมือนว่าฝ่ายาาัวายุจะเป็ฝ่ายรุม แต่ทำไมกลับกลายเป็ว่าคนรุมเป็ฝ่ายเสียเปรียบซะเองเสียล่ะ? าาัเหล็กใช้หางที่เป็เหล็กและปลายหางเป็ลูกตุ้มขนาดใหญ่ฟาดเข้าไปที่กลางลำตัวของาาัวายุที่ตัวทั้งตัวมีแต่ขน ไม่มีเกล็ดเป็เกราะป้องกันตัว าาัวายุเสียการทรงตัวและตกลงไปยังพื้นเบื้องล่างพร้อมกับคู่หู
เมื่อตัวเกะกะถูกกำจัดออกไปให้พ้นทางหมดแล้ว าาัเหล็กก็หันขวับมาที่ดารูวาร์ที่กำลังยืนหาวรออีกฝ่ายอยู่บนยอดไม้
พอรู้ตัวว่าถูกมองดารูวาร์ก็รีบหุบปากฉับ ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องลึกลงไปในดวงตาสีสนิมเหล็กที่ตอนนี้กลายเป็สีแดงฉานราวกับเืของอีกฝ่าย มันฉายประกายความบ้าคลั่งอีกครั้งเมื่อมองดารูวาร์ เสียงกรีดร้องคำรามดังขึ้นก้องสั่นะเืนภาอีกคราให้คนฟังรู้สึกสะท้านเล่น แต่ดูท่าว่าการแสดงอาการเช่นนั้นกลับไม่อาจข่มขวัญเด็กสาวอย่างดารูวาร์ได้ ดารูวาร์ส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะยื่นมือขวาไปข้างหน้าในระดับสายตา คราวนี้ไม่มีจิตมารที่อัดแน่นเป็ดาบจิต มีเพียงแค่เปลวเพลิงสีดำที่ลุกไหม้มือข้างขวาที่ถูกยื่นออกไปเท่านั้น เมื่อาาัเหล็กเห็นสิ่งนั้นก็รู้สึกสะท้านและผงะถอยหลัง
“จงสั่นคลอนนรก ชาเอไทม์”
เปลวเพลิงสีดำที่ห่อหุ้มมือขวาอยู่กลายเป็ดาบด้ามยาวรูปทรงแปลกตา ความน่ากลัวที่ยังคงถูกอัดแน่นอยู่ในตัวดาบไม่เสื่อมคลาย เปลวเพลิงสีดำลอยอ้อยอิ่งออกมาจากตัวของดารูวาร์ เด็กสาวหลับตาลงเพื่อซึมซับความรู้สึกที่ห่างหายมาเนิ่นนานถึงสิบแปดปี
มุมปากเรียวยกขึ้นราวกับกำลังยิ้ม
“ครั้งนั้นเป็ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายสินะ...ที่ข้ายอมยืมพลังของชาเอไทม์มาใช้แบบนี้”
เปลวเพลิงสีดำที่ออกมาจากตัวของดารูวาร์นั้นช่างน่าขนลุก มันคือเปลวเพลิงที่มีความน่ากลัวรองลงมาจากเปลวเพลิงสีขาวแห่งการกำเนิด มันคือเปลวเพลิงที่มีเอาไว้เพื่อสังหารเหล่าฏโดยเฉพาะ!
เปลือกตาเปิดขึ้นอีกครั้ง รูม่านตาสีฟ้าเข้มที่หดลงจนเหมือนกับดวงตาของัอีกครั้ง เกล็ดัสีใสเริ่มลามจากข้อมือขึ้นสู่ปลายนิ้ว ความน่าเกรงขามแผ่ออกมาจากร่างเล็กจนาาัเหล็กเกิดอาการคลุ้มคลั่งอีกครั้ง ปลายหางลูกตุ้มเหล็กฟาดมาที่ดารูวาร์เต็มแรง ด้วยความเร็วและพละกำลังอันมหาศาลก่อให้เกิดกระแสลมแรงรอบหางลูกตุ้มที่ฟาดลงมา ดารูวาร์สะบัดชาเอไทม์ในมือสวนกลับหางลูกตุ้มเหล็กที่ฟาดมาเต็มแรงนั้น
ช่างน่าอัศจรรย์ใจนักที่หางลูกตุ้มเหล็กขาดออกอย่างง่ายดายเพียงแค่ดารูวาร์สะบัดดาบเพียงแค่ครั้งเดียว!
รีเอน่ากรีดร้องด้วยความเ็ปทรมาน จิตมารจำนวนมหาศาลพุ่งทะลักออกมาจากปากแผลพร้อมกับเื เสียงร้องโหยหวนบนท้องฟ้ายามค่ำคืนเช่นนี้ช่างให้ความรู้สึกหวาดผวาหากมีใครมาได้ยินเข้า ดารูวาร์ยังคงมีท่าทีไม่ใส่ใจกับเสียงกรีดร้องนั้น ปลายเท้าดีดยอดไม้ที่ตนเหยียบอยู่พุ่งทะยานไปข้างหน้า เด็กสาวง้างแขนที่ถือชาเอไทม์ไว้ด้านหลังเตรียมจบการต่อสู้ลงแต่เพียงเท่านี้ หากทว่าาาัเหล็กผู้ถูกตัดหางกลับบ้าคลั่งและโกรธแค้นดารูวาร์มากขึ้นทวีคูณ
ในเมื่อหางถูกตัดไปแล้วมันจึงใช้กรงเล็บสีเหล็กแหลมคมเข้าตะปบอีกฝ่ายแทน! ดารูวาร์ชะงักเพียงนิดก่อนจะถีบตัวดีดถอยหลังไปไกลกว่าจุดที่ตนเคยอยู่ตอนแรกไปไกลโข
หากเป็คนปกติหรือแม้แต่คนของควาเซเวลาที่จะสู้กับัตรงๆ บนท้องฟ้าแบบนี้จำเป็อย่างยิ่งที่จะต้องมีพาหนะหรือัที่บินได้ แต่กับดารูวาร์นั้นไม่ใช่ เธอเป็ผู้ใช้พลังจิต ทั้งยังมีความเชี่ยวชาญอยู่ในระดับฝังรากลึกถึงแก่นิญญา ดังนั้นการที่จะใช้พลังจิตสร้างผลึกโปร่งแสงเพื่อเป็ที่เหยียบด้วยความเร็วเสี้ยววินาทีจึงไม่ใช่เื่ยากเย็นอะไร การต่อสู้บนท้องฟ้าจึงไม่จำเป็ที่จะต้องใช้ัหรือยานพาหนะที่บินได้
ดารูวาร์นิ่งงันเหมือนกับนึกอะไรได้ เธอควรจะเพิ่มการฝึกเช่นนี้ให้ดรูว์และอสูรแดง เพราะสองคนนั้นทำแบบนี้ไม่เป็
ลมหายใจถูกพ่นยาวออกมาเพื่อปรับจังหวะการหายใจ ดารูวาร์มองอาการคลั่งหนักของอีกฝ่าย รีเอน่าตวัดกรงเล็บสะเปะสะปะรอบตัวอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจว่าจะมีใครเข้าไปใกล้หรือไม่ คราวนี้การโจมตีตรงๆ ในระยะประชิดดูเหมือนว่าจะเป็เื่ยากไปเสียแล้ว
าาัเหล็กพุ่งถลาเข้าใส่ดารูวาร์อย่างรวดเร็วหลังจากที่ได้สติว่าเธอจะไม่เข้าไปใกล้ เด็กสาวดีดตัวหลบกรงเล็บแหลมคมที่พุ่งเข้าตะปบ พร้อมกับฟันดาบสวนกลับกรงเล็บส่วนที่หลบไม่พ้น
แรงปะทะกันของพลังระหว่างาาัเหล็กและชาเอไทม์ทำให้บรรยากาศรอบด้านเกิดการะเื ดารูวาร์ยกแขนซ้ายขึ้น ด้านหลังเด็กสาวปรากฏดาบจิตสีขาวขึ้นจำนวนมาก เธอรีบสะบัดแขนซ้ายไปด้านหน้าก่อนที่มือขวาที่ถือชาเอไทม์จะรับแรงกระแทกของกรงเล็บาาัเหล็กไม่ไหว ดาบจิตสีขาวเ่าั้พุ่งตรงเข้าโจมตีใส่รีเอน่าทันที
แม้ว่าดาบจิตที่ดารูวาร์สร้างขึ้นจะคมมากกว่าของดรูว์มากแค่ไหน ทว่าอีกฝ่ายเป็ถึงัระดับาา ดังนั้นมันจึงสร้างรอยแผลให้อีกฝ่ายเพียงแค่รอยข่วนเท่านั้น แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้ัขี้หงุดหงิดผละกรงเล็บของมันออกไป
ดารูวาร์เริ่มรู้สึกว่าก้อนเนื้อทั้งสองในอกมันกำลังขยับตัวด้วยความเร็วตามจังหวะการหายใจจนน่ากลัวว่ามันจะหลุดออกมา เด็กสาวกัดฟันแน่น
คราวนั้นเธอชนะัระดับาาก็จริงทว่าก็มิอาจลงมือฆ่าอีกฝ่ายได้ แต่คราวนี้...เธอต้องทำให้ได้!
้ากำลังเกิดการต่อสู้อันตึงเครียดขึ้น ด้านล่างนี้ก็มีผู้าเ็ที่ตกลงมาจากท้องฟ้า เด็กสาวเ้าของเรือนผมสีเขียวใบไม้อ่อนยาวถึงกลางหลัง ดวงตาสีน้ำเงินใสกะพริบถี่ด้วยความเจ็บที่แผ่กระจายไปทั่วแผ่นหลัง เด็กสาวร้องโอดโอย โชคยังดีที่เธอแค่ตกจากหลังของวีเนสในตอนที่วีเนสหล่นกระแทกพื้นดินด้านล่างเท่านั้น
เมื่อนึกได้ว่าคู่หูของตัวเองเป็ฝ่ายที่ได้รับาเ็เต็มๆ เด็กสาวก็รีบลุกขึ้นดูอาการของคู่หูด้วยความเป็ห่วงทันที
“วีเนส! เป็อะไรมากหรือเปล่า”
“ไม่...ข้าไม่เป็ไร แล้วเ้าล่ะอัลเฟีย”
“อย่างมากหลังข้าก็แค่ช้ำเฉยๆ”
เสียงกรีดร้องคำรามก้องท้องฟ้าทำให้ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมอง้าศีรษะตน แล้วพวกเขาก็เห็นเพียงแค่ร่างเงาสีทองดำที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วปะทะเข้ากับาาัเหล็กผู้กำลังคลุ้มคลั่งได้อย่างน่าหวาดกลัว ไม่สิ จะว่าร่างเงาสีทองดำก็ไม่ถูก เพราะจากจุดที่พวกเขาเห็นนั้นเป็เพียงแค่แสงสีดำเล็กๆ ราวกับดวงดาวดับแสงบนท้องฟ้าที่อาจหาญกล้าหยุดยั้งัระดับาาตนนั้นเสียมากกว่า
“นั่น...ใครน่ะ...” อัลเฟียราวกับละเมอ แสงสีดำนั่นมันคืออะไรกันแน่? จะว่าเป็ัก็ไม่ใช่ จะว่าเป็มนุษย์ก็เป็ไปไม่ได้ จะมีมนุษย์คนไหนเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระบนฟ้าได้กัน
“จะเป็ใครก็ไม่สำคัญ แต่ที่รู้ๆ คือหน้าที่ของพวกเราที่ได้รับมอบหมายมาคือการสังหาราาัเหล็กรีเอน่า” ัวายุวีเนสเริ่มพยุงร่างกายของตนเองขึ้นอย่างยากลำบาก อัลเฟียกำลังจะลุกตาม หากแต่พวกเธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นปลายดาบเล่มยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่แปลกตาสำหรับพวกเขาจี้มาที่คอของอัลเฟียเสียก่อน
ทั้งสองชะงัก เม็ดเหงื่อผุดพราวขึ้นมาที่หน้าผาก อัลเฟียกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก เธอมองปลายดาบที่จ่อคอเธอในระยะเผาขนั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยแววตาสั่นสะท้าน
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเ้าของดาบเล่มนี้เด็กสาวก็สะท้านแทบจะล้มทั้งยืนกับดวงตาสีฟ้าเข้มที่มีแววตานิ่งเฉยดุดันจ้องมองมายังเธอกับวีเนส เหนือสิ่งอื่นใด เธอที่เป็ถึงหนึ่งในหกองครักษ์ัราชันย์และวีเนสที่เป็ถึงาาัวายุกลับไม่อาจจับความรู้สึกได้ถึงการมีตัวตนอยู่ของชายผู้นี้เลยแม้แต่น้อย แม้ตอนนี้เขาจะอยู่ตรงหน้าทั้งสองเลยก็ตาม
วีเนสสั่นสะท้านเมื่อััพลังอันเป็เอกลักษณ์จากดาบเล่มนั้นได้ าาัวายุละเมอด้วยเสียงสั่นเครือ "เช...เชอานินม์!"
อัลเฟียได้ยินเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกไม่น้อย ว่ากันว่านอกจากจักรพรรดิรุ่นแรกแล้วก็มีเพียงแค่าาัแสงไซย์ทาเลียเท่านั้นที่สามารถใช้มันได้!
เพลิงของัแสงคือเพลิงสีขาวแห่งการก่อกำเนิดก็จริง แต่ัแสงที่ใช้เชอานินม์ได้กลับมีเพียงไซย์ทาเลีย าาัแสงเพียงตนเดียวเท่านั้น!
ชายตรงหน้าพวกเธอคือไซย์ทาเลียตนนั้น! ทั้งสองตื่นตะลึง เขาช่างมีขนาดของเครื่องหน้าที่วางเอาไว้ได้อย่างงดงาม ดวงตาสีฟ้าเข้มนิ่งเฉยดุดัน เส้นผมสีขาวบริสุทธิ์ยาวถึงกลางหลังถูกมัดรวบเอาไว้อย่างเป็ระเบียบ รูปร่างสูงโปร่งอย่างบุรุษชายชาติทหารผู้องอาจ
ชายผู้นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!? เขามาอยู่ตรงนี้ั้แ่ตอนไหนกัน!
“ข้าไม่ยอมให้เ้ามาขวางหรอก” ไดรกอนพูดขึ้น เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนที่จะก้มลงมองพวกอัลเฟียอีกครั้งเป็นัยว่าห้ามให้พวกเขาไปยุ่งกับการต่อสู้้าจะดีกว่า...ถ้าไม่อยากเห็นหัวของยายเด็กมนุษย์นี่หลุดออกจากบ่า!
อันที่จริงไดรกอนเดาได้ั้แ่แรกแล้วว่าคนอย่างดารูวาร์นั้นถึงจะห้ามไปก็ห้ามไม่ได้อยู่ดีหากเธอคิดจะทำ ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่เธอจะเลือกเวลายามวิกาลที่ทุกชีวิตเข้าสู่ห้วงนิทราหนีออกมาจากบ้านของยูซุยเพื่อล่าาาัตนนั้น แล้วดารูวาร์ก็เป็คนที่สูญเสียการรับรู้เื่เวลาไปเสียด้วย เธอจึงไม่อาจหลับได้หากเธอยังไม่รู้สึกเหนื่อยหรือง่วงจนหลับไปเอง เื่เวลากลางวันกลางคืนนี่ตัดทิ้งไปได้เลย
แต่ก็ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะคิดถึงดารูวาร์จนทนไม่ไหว เป็ฝ่ายเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเอง โชคดีที่ดารูวาร์ออกมานอกบ้านของยูซุยได้ไกลหลายกิโลเมตรจึงไม่ต้องคอยห่วงว่าจะมีใครหรืออะไรได้รับลูกหลงจากการล่านอกจากพวกต้นไม้หรือสัตว์ป่าบางชนิดที่อยู่ที่นี่ แต่ก็คงจะไม่มีสัตว์ป่าที่ว่าแล้วกระมัง เพราะพวกมันคงรีบเผ่นหนีเมื่อรีเอน่าเข้ามาใกล้ตามสัญชาตญาณของสัตว์ป่า หรือไม่...ก็ตายไปแล้ว
“เ้าจะบ้ารึ! นั่นัระดับาานะ” วีเนสแย้งด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง แต่เธอก็ได้สายตาเชือดเฉือนและเ็าจากไดรกอนเสียนี่ าาัวายุสะดุ้งกับสายตานั้น ไม่กล้าต่อปากต่อคำกับอีกฝ่ายต่อ
ไดรกอนแสยะยิ้ม “ข้าเองก็มั่นใจในฝีมือของเด็กที่ข้าคนนี้เลี้ยงดูมาเช่นกัน”
ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์ผู้ดำรงตำแหน่งราชนิกุลและยังเป็ผู้หญิง ดารูวาร์จะไม่มีวันแพ้!
...ไม่รู้ว่าไดรกอนควรจะเศร้าใจดีหรือไม่ที่ดรูว์ทำให้ดารูวาร์กลายเป็แบบนี้ไปซะได้
“ถ้าไม่อยากเห็นคู่หูหัวหลุด...ก็อยู่เฉยๆ ซะ” ไดรกอนกดเสียงต่ำ บ่งบอกว่าเขาเอาจริง
เชลกับแบล็คลากร่างของรูสเวลล์มาทางนี้พอดีก็เห็นไดรกอนกำลังใช้ดาบสีขาวจ่อคอเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลไหม้สองคู่เพ่งมองเด็กผู้หญิงคนนั้นที่มีลักษณะคุ้นตา ก่อนที่จะเหลือบไปมองาาัวายุที่อยู่ติดกัน แล้วทั้งคู่ก็ร้องอ๋อออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็หนึ่งในหกองครักษ์ัราชันย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของควาเซนครฝั่งเหนือ แต่ที่พวกเขาแทบจะหลุดขำออกมาก็ตรงที่ทั้งสองคนนั้นแสดงท่าทางหวาดกลัวต่อไดรกอนอย่างปิดไม่มิดนี่สิ
เฮ้อ เห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกสะใจจริงๆ! หนึ่งคนหนึ่งัอารมณ์ดีขึ้นมาทันที
ก็รู้อยู่หรอกว่าไดรกอนน่ากลัวแค่ไหน เพียงแค่เ้าตัวไม่ค่อยแสดงด้านนี้ออกมาให้ใครเห็นเท่านั้นแหละ ใครก็ตามที่ได้รับมัน...ถือว่าดวงซวยสุดๆ
วีเนสกับอัลเฟียเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึงที่เห็นเชลมาอยู่ที่นี่ หนำซ้ำยังมีชายหน้าเหมือนยืนอยู่ข้างๆ อีก! เท่าที่พวกเธอได้ยินมาเชลไม่มีพี่น้องไม่ใช่หรือ!? แต่พวกเธอก็พูดอะไรออกไปไม่ได้ในเวลาแบบนี้
ไม่สิ...ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่อมีคนหน้าเหมือนเชล แต่เป็เื่ที่ชายหนุ่มหนีออกจากคุกมืดมายังโลกเบื้องล่างนี่ต่างหาก!
“ไม่นึกว่าท่านจะลงมือเองแบบนี้นะ” แบล็คมองไปที่มือของไดรกอนข้างที่ถือดาบจ่อคอสาวน้อยอยู่...ภาพที่ทั้งชีวิตนี้ดารูวาร์จะไม่มีวันได้เห็นแน่
ทว่าไดรกอนเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ในเมื่อห้ามไม่ได้ ก็มีแต่ต้องช่วยเท่านั้นแหละ อย่างเด็กคนนั้นคงไม่ให้ช่วยสู้หรอก เพราะฉะนั้น...ช่วยดันตัวเกะกะออกจากสนามก็พอ”
เชลและแบล็ครู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาฉับพลันกับคำพูดของไดรกอน พวกเขาสามารถคาดเดาต่อได้ทันทีว่าหากวีเนสไม่ยอมอยู่เฉยล่ะก็...ได้ตายด้วยน้ำมือของไดรกอนแน่
ช่างเถอะ ศัตรูจะตายเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็ไร
ดาบจิตสีขาวจำนวนมากพุ่งเข้าใส่าาัเหล็กด้วยขนาดที่เท่าเดิมและความเร็วราวกับห่าฝน สร้างรอยขีดข่วนตามร่างที่มีเกล็ดแข็งราวกับเหล็กของรีเอน่า มันสะบัดตัวพร้อมกับกระพือปีกอย่างรำคาญ กรงเล็บสีเหล็กแหลมคมยกขึ้นกันชาเอไทม์ในจังหวะที่ดารูวาร์พุ่งเข้ามาโจมตี หากเพียงคราวนี้ดารูวาร์ไม่ถอยหนีเหมือนกับคราวที่แล้ว เด็กสาวเบี่ยงวิถีดาบลากยาวฟันแขนซ้ายของรีเอน่าจะเกิดรอยแผลกว้างยาวจนแขนเกือบขาด!
รีเอน่าคำรามก้องแล้วโถมตัวเข้าใส่อย่างโกรธเกรี้ยว ดารูวาร์ใช้ชาเอไทม์สวนกลับในแต่ละครั้งอย่างไม่สะท้านกับแรงที่มีมากมายมหาศาลของอีกฝ่าย ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นกว่าทีแรกและพละกำลังที่เพิ่มมากขึ้นอย่างน่าประหลาดของดารูวาร์ เธอกำลังเป็ฝ่ายต้อนาาัเหล็กผู้คลุ้งคลั่ง
เร็วกว่านี้! แรงกว่านี้! มากกว่านี้!
ดารูวาร์เค้นพลังที่หลับใหลอยู่ในร่างออกมา พลังลึกลับที่ไม่ควรจะมีอยู่ในโลกนี้แผ่ออกมาจากร่างของเด็กสาวเข้าปกคลุมทั่วร่างจนแทบจะมองไม่เห็นตัวของเด็กสาวอีกต่อไป ดวงตาข้างขวาเข้มขึ้นจนกลายเป็สีน้ำเงิน ชาเอไทม์ในมือตวัดฟันั้แ่่หน้าอกลงไปจนถึงหน้าท้องของรีเอน่า
ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเสียการทรงตัว ดารูวาร์ก็ตรงไปกระหน่ำฟันอีกฝ่ายแบบไม่ยั้งชนิดที่ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายลงมือโจมตีใส่เธอได้อีก ดารูวาร์แทงชาเอไทม์เข้าทะลุกกลางหัวใจของรีเอน่าเป็การโจมตีครั้งสุดท้าย าาัเหล็กคำรามก้องก่อนที่จะถูกเปลวเพลิงสีดำแซมขาวแผดเผาจนไม่เหลือแม้กระทั่งเถ้าธุลี เมื่อเปลวเพลิงหายไปก็เหลือทิ้งเอาไว้แค่ฟองไข่ที่ใหญ่พอๆ กับไข่นกกระจอกเทศสีเหล็กเหมือนกับเปลวเพลิงของัเหล็กอยู่สองใบลอยอยู่กลางอากาศแทนที่ร่างของรีเอน่า
ดารูวาร์รีบพุ่งเข้าไปคว้าไข่ทั้งสองใบก่อนที่พวกมันจะหล่นลงไป เมื่อไข่ทั้งสองใบมาอยู่ในอ้อมแขน ดารูวาร์ก็ทิ้งตัวลงสู่พื้นด้านล่างอย่างแ่เบาราวกับว่าตนเองไม่มีน้ำหนัก
พร้อมกับพลังลึกลับที่หายไปจากร่าง
เป็เวลาเดียวกันกับที่ิญญาที่หลุดลอยออกไปจากร่างของรูสเวลล์กลับเข้าที่เหมือนเดิม ดวงตาสีสนิมมองไข่ใบใหญ่ทั้งสองใบที่ดารูวาร์ยื่นมาให้เขา ไข่ที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยราวกับว่ารีเอน่ากำลังอยู่ตรงหน้าเขา
“นั่นมัน...” รูสเวลล์ตะลึง นี่รีเอน่ามีคนรักตั้งเมื่อไหร่? แถมยังมีไข่ด้วย!
ดารูวาร์ที่เดาความคิดจากอีกฝ่ายผ่านใบหน้าที่แสดงออกแล้วอธิบาย “จิตที่ถูกชำระถูกแยกออกเป็สอง เอาไปสิ” ประกายตาที่มองมาบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ ดารูวาร์จึงพูดต่อ “มันเป็ของเ้า”
“นี่คือ...รีเอน่า?” รูสเวลล์อึ้ง ไม่ใช่ลูกของรีเอน่า แต่เป็ตัวรีเอน่าเอง?
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้” ไม่อย่างนั้นเ้าที่เป็คู่หูของนางคงไม่อยู่ดีขนาดนี้
ประโยคหลังดารูวาร์ไม่ได้พูด แม้ก่อนที่รีเอน่าจะคลุ้มคลั่งนางจะตัดการเชื่อมโยงของการผูกิญญาไปแล้วก็ตาม แต่การผูกิญญาไม่อาจตัดขาดได้โดยสมบูรณ์โดยวิธีปกติ ดังนั้นหากรีเอน่าตายไป รูสเวลล์ก็ต้องโดนผลสะท้อนทางิญญาบ้างไม่มากก็น้อย
มือหนาทั้งสองข้างยื่นไปรับไข่ด้วยมืออันสั่นเทา หากใบหน้าของชายหนุ่มในตอนนี้กลับแสดงออกถึงความปีติยินดี
“ขอบคุณ...ขอบคุณมาก” รูสเวลล์กอดฟองไข่ทั้งสองใบแน่น ถึงแม้รีเอน่าจะหายไป แต่คู่หูของเขาก็ยังทิ้งจิติญญาไว้ให้กับเขาถึงสอง
เขาไม่ได้สูญเสียนางไป ก็แค่รอให้นางเกิดใหม่เท่านั้นเอง
ตามปกติแล้วหากัผู้เป็คู่หูได้ตายไปแล้วทิ้งจิติญญาเอาไว้ในรูปของฟองไข่ เมื่อฟองไข่ฟักออกเป็ลูกั ชีวิตใหม่ที่เกิดมานั้นก็จะกลายเป็คู่หูของคนคนนั้นเหมือนเดิม เื่แบบนี้นับว่าเกิดขึ้นได้ยากมากแต่ก็ใช่ว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
ส่วนหนึ่งก็เพราะพวกมันแข็งแกร่งไม่พอจึงไม่อาจทำได้
“คราวนี้ก็ดูแลเอาไว้ให้ดีๆ ล่ะ” เชลยิ้มให้ชายหนุ่มผู้เป็เพื่อนร่วมอาณาจักรเดียวกัน
รูสเวลล์หันกลับมาที่ดารูวาร์อีกครั้งแล้วคุกเข่าลงคำนับเด็กสาว ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคน ดารูวาร์เอียงคอมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ...ชายคนนี้กำลังจะทำอะไรกันแน่?
“ท่านซิ...ดารูวาร์ได้โปรด...รับข้าเป็ข้ารับใช้อีกคนของท่านด้วยเถอะ” รูสเวลล์ที่เกือบจะเรียกชื่อต้องห้ามออกมารีบแก้ใหม่ทันที
ดารูวาร์นิ่งแล้วพยายามนึกตามคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ “ข้าไม่อาจรับเ้าเป็ข้ารับใช้ของข้าได้ อีกอย่าง ข้าไม่เคยมีข้ารับใช้เสียหน่อย”
“ไม่จริง! เป็ไปไม่ได้!!” รูสเวลล์เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะหันขวับไปทางเชลและแบล็คที่ยืนห่างออกไป “แล้วสองคนนั้นล่ะ อีกอย่าง...เ้าชเรดก็ด้วยไม่ใช่หรือ”
“พวกเขาไม่ใช่ข้ารับใช้ของข้าเสียหน่อย”
“แล้วพวกเขาเป็อะไรกันล่ะ...!?”
รูสเวลล์ชะงักพูดต่อไม่ออก เขานิ่งอึ้งเมื่อเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่หาได้ยากยิ่งจากคนตรงหน้า เขาคงไม่รู้หรอกว่าตนเองมีบุญแค่ไหนที่ได้เห็นรอยยิ้มจากดารูวาร์แบบนี้ เพราะนี่เป็ครั้งที่สองที่เธอยิ้มได้หลังจากที่เธอได้ชื่อว่าเป็ปีศาจร้าย
“ก็เพื่อนน่ะสิ”
คำตอบนั้นทำให้รูสเวลล์นิ่งอึ้ง ดารูวาร์หาวออกมาก่อนจะเดินไปกอดไดรกอนแล้วเอาหัวถูไถแบบอ้อนๆ “ง่วง...”
มือหนายกขึ้นลูบหัวเด็กสาวอย่างที่เคยทำ แขนข้างหนึ่งรวบร่างของอีกฝ่ายเข้าหาตัว “ง่วงก็หลับเถอะ เดี๋ยวข้าพาเ้ากลับเอง”
เปลือกตาค่อยๆ หรี่ปิดลงด้วยความเหนื่อย อาภรณ์นักรบกลับไปเป็ชุดหลวมๆ ที่ยูซุยให้ใส่แทนชุดเปื้อนเืนั่นเหมือนเดิม เส้นผมสีทองอ่อนก็กลับมาเป็สีน้ำตาลแดงอีกครั้ง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอารูสเวลล์อึ้ง
“ข้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใครๆ ก็พูดว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของาาแห่งนครเหนือ” รูสเวลล์เข้าใจได้ในทันที ในเมื่อเส้นผมสีทองอ่อนกลายเป็สีน้ำตาลแดงเพราะถูกสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ เขาพอเข้าใจว่าผมสีน้ำตาลแดงนั้นมาจากท่านดาฟเน่ผู้เป็แม่ แต่ทำไมมันถึงกลายเป็สีขาวไปได้? “ว่าแต่...ทำไมถึงกลายเป็สีขาว?”
“เพราะเชอานินม์ไม่ปล่อยให้นางตาย มันอยู่ในร่างของนาง เป็ชีวิตของนางั้แ่คลอดออกมาจากครรภ์มารดา”
ทั้งสามอึ้ง ที่แท้เื่ก็เป็เช่นนี้! หากเชอานินม์อยู่ในร่าง ก็ไม่แปลกที่ผมจะกลายเป็สีขาวเพราะพลังของมัน หากในตอนนั้นาาแห่งนครเหนือถามหาความจริงบ้างสักเล็กน้อย เื่ทั้งหมดจะกลายเป็แบบนี้อยู่หรือไม่?
“ว่าแต่...ดารูวาร์ไม่ถามเลยนะว่าคนเจ็บที่ตกลงมาจากท้องฟ้าหายไปไหน” แบล็คหมายถึงวีเนสกับอัลเฟียที่ถูกเขากับเชลร่ายเวทส่งตัวกลับไปยังควาเซก่อนที่การต่อสู้จะจบลงและเกิดเื่วุ่นวายตามมาอีกทีหลัง
“ไม่ถามน่ะดีแล้ว” ไดรกอนพูดขณะที่ช้อนร่างเล็กของดารูวาร์ขึ้นอุ้ม “กลับกันเถอะ ป่านนี้ยูซุยกับเฮซรอแย่แล้ว” ไดรกอนไม่พูดถึงทหารหนุ่มแห่งมอลโนวาสามคนนั้น...ที่ตอนนี้คงจะหลับไม่รู้เื่อยู่
สามคนนั้นไม่มีทางตื่นขึ้นมาแน่จนกว่าจะถึงรุ่งเช้า เพราะมื้อเย็นที่ทั้งสามคนกินเข้าไปนั้นโดนเวทนิทราของเฮซร่ายเอาไว้ตามคำสั่งของไดรกอน...ถึงแม้ว่ามันจะไม่เข้าใจก็เถอะว่าัแสงตนนี้้าอะไร ไดรกอนหันไปทางรูสเวลล์
“ส่วนเ้า...จะไปไหนก็ไป เพราะเ้าไปกับพวกเราไม่ได้”
“ทำไมถึงไม่ได้”
“ก็พวกข้าเชฟ ส่วนดารูวาร์เป็ทหารฝึกหัดในวังของมอลโนวานี่ คนนอกอย่างเ้าเข้าไปไม่ได้หรอก” เชลแสยะยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า
รูสเวลล์พูดไม่ออก คนคนนี้ยอมอยู่ใต้คำสั่งคนอื่นรึ!? เชลกับแบล็คลาชายหนุ่มก่อนที่จะเดินตามไดรกอนกลับบ้านของยูซุย
อีกด้านหนึ่ง...ภายในห้องกว้างห้องหนึ่งที่ทั้งใหญ่โตและหรูหรา ข้าวของเครื่องใช้ที่แค่มองปราดเดียวก็แทบจะลมใส่ด้วยความแพงของมันถูกประดับตกแต่งเอาไว้โดยรอบอย่างงดงาม แม้จะหรูหรา แต่ก็สู้ของประดับห้องขององค์ชายดราโก้ไม่ได้
อัลเฟียคุกเข่ารายงานเื่ที่เกิดขึ้นให้ชายผู้เป็เ้าของห้องนี้ทราบอย่างละเอียด เรียวคิ้วสีแดงเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อสาวน้อยตรงหน้าเขาพูดจบ
“ชายหนุ่ม...ผมสีขาว?”
“เ้าค่ะ” อัลเฟียตอบรับ ในใจแค้นเคืองเ้าบ้าเชลที่บังอาจจับเธอกับวีเนสมัดเป็ก้อนบ๊ะจ่างก่อนจะส่งมาที่นี่! น่าขายหน้ายิ่งนัก!
เธอกับวีเนสไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็ไซย์ทาเลียจริงๆ หรือไม่ ดังนั้นพวกเธอจึงทำได้แค่อธิบายลักษณะของอีกฝ่ายให้ชายผู้นี้ฟังก็เท่านั้ย
ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักพลางคิด...ครั้งแรกที่เขาเจอเด็กคนนั้น เธอคนนั้นก็มีผมสีขาว แต่ผู้ชายผมสีขาวนี่เขาเพิ่งจะเคยได้ยินเป็ครั้งแรก แต่...คนที่ล้มัระดับาาได้ นอกจากราชวงศ์ซาบรีย์กับหกองครักษ์ัราชันย์แล้วก็มีแค่...
“...ดารูวาร์”
“เ้าคะ?” อัลเฟียไม่ได้ยินสิ่งที่ชายผู้ดูหนุ่มกว่าอายุจริงพูด เ้าของเรือนผมสีแดงพำพึมเสียงเบาออกมาจนพวกเธอจับใจความไม่ได้ แล้วเธอกับวีเนสก็ต้องตะลึกเมื่อเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนระคนยินดีของอีกฝ่ายผู้เป็หัวหน้าหน่วยของพวกเธอ!
“เช่นนั้นรึ...นาง...ยังมีชีวิตอยู่สินะ”
“เอ่อ...ท่านลุงหัวหน้า...” อัลเฟียมองอาการที่ราวกับตกอยู่ในภวังค์ของอีกฝ่ายอย่างเป็ห่วง
ก็ปกติแล้วตาลุงนี่ ซันโดร ผู้นี้เคยยิ้มเช่นนี้เสียที่ไหนกัน!
“เพื่อแลกเปลี่ยนกับเื่ที่เ้าจะเก็บเื่นี้เอาไว้เป็ความลับ ข้าจะยกโทษที่เ้าทำงานพลาดครั้งนี้ให้” ซันโดรกล่าวอย่างอารมณ์ดี นั่นทำให้เด็กสาวสลัดเื่สงสัยออกจากหัวแล้วรีบตอบรับ
“ขอบคุณค่ะท่านลุงหัวหน้า!”
มุมปากเรียวได้รูปยกขึ้นอย่างพอใจในคำตอบของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของตน “ดี เ้าออกไปได้แล้ว”
“เ้าค่ะ!”
เมื่อร่างเล็กเดินลับออกไปจากห้อง ซันโดรก็พิงพนักเก้าอี้พร้อมกับหลับตาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีทั้งที่เขาควรจะอารมณ์เสียที่เด็กสาวผู้นั้นทำงานพลาด
“ในที่สุด...อีกไม่นานหรอกดารูวาร์ พวกเราจะได้พบกันอีกครั้ง” ชายหนุ่มลืมตาขึ้น ดวงตาสีทองแดงเปร่งประกายงดงามเหม่อมองออกไปที่ท้องฟ้าที่อยู่ต่ำลงไปจากที่นี่อีก
“แล้วเมื่อถึงตอนนั้น เ้าก็ต้องกลับมาหาข้าอีกครั้ง!”
1K
