(จบ) สุดยอดนักปรุงพิษพันธนาการรักคุณชายรูปงาม

บทที่ 33 ระดับลวี่เสวียนขั้น 1

จื่อเชียนเกอสนิทสนมกับศิษย์ในตำหนักหลอมโอสถเป็นอย่างดี สูตรเม็ดยาบำรุงผิวที่เธอมอบให้สร้างผลกำไรมหาศาลแก่ตำหนักหลอมโอสถ 

เหล่าศิษย์ได้รับรางวัลมากมายจากวังหลวง ทุกคนต่างสำนึกในบุญคุณของจื่อเชียนเกอเป็นอย่างมาก เพราะสูตรยาเป็นสิ่งล้ำค่า แต่จื่อเชียน เกอกลับมอบให้พวกเขาโดยไม่ลังเล 

ความใจกว้างเช่นนี้ทำให้ทุกคนต่างชื่นชม

เมื่อร้านค้าของตำหนักหลิงอวิ๋นเข้าสู่วงโคจรใหม่ และสามารถรับประกันได้ว่าการพัฒนาของตำหนักหลิงอวิ๋นจะก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง 

จื่อเชียนเกอก็เสนอให้หลิงอีเปิดร้านขายเสื้อผ้าและเครื่องประดับโดยเฉพาะ 

จ้างช่างปักผ้าและช่างทำเครื่องประดับฝีมือดีด้วยราคาสูง และเสนอให้ตำหนักหลอมโอสถนำวิธีการหลอมรวมเข้ากับเสื้อผ้าและเครื่องประดับเพื่อสร้างชุดวิญญาณและเครื่องประดับวิญญาณแบบใหม่

จื่อเชียนเกออายุยังน้อย แต่เหล่าช่างปักผ้าและนักออกแบบเครื่องประดับต่างไม่กล้าดูแคลนเธอ ในด้านการออกแบบเสื้อผ้าและเครื่องประดับ เธอมุ่งเน้นความแปลกใหม่ มีเอกลักษณ์ และแตกต่าง 

ไม่เพียงแต่จะพูดคุยเรื่องการจับคู่สี เนื้อผ้า และลวดลายปักผ้ากับทุกคนเป็นครั้งคราวเท่านั้น แต่ยังพูดคุยเกี่ยวกับแรงบันดาลใจในการออกแบบเครื่องประดับและแนวคิดที่แปลกใหม่อีกด้วย 

เธอยังเน้นย้ำอย่างจริงจังว่า “การออกแบบเครื่องประดับไม่เน้นปริมาณ แต่เน้นคุณภาพ ทุกชิ้นงานต้องแปลกใหม่และไม่เหมือนใคร ถ่ายทอดจิตวิญญาณของผู้ออกแบบลงไปในเครื่องประดับ 

เพราะเครื่องประดับที่ไร้จิตวิญญาณจะไม่เปล่งประกายระยิบระยับ และไม่สามารถแสดงความสามารถของนักออกแบบได้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกตื่นเต้น เด็กอายุสิบขวบคนนี้สร้างความตกตะลึงให้พวกเขามากเกินไป ตามแผนของเธอ พวกเขาราวกับมองเห็นอนาคตที่สดใส

ทุกอย่างกำลังพัฒนาอย่างมั่นคง ในฐานะผู้วางแผนเบื้องหลัง จื่อเชียนเกอนั่งฟังรายงานจากคนของเธอด้วยรอยยิ้ม 

แผนการค้าเบื้องต้นที่เธอคิดค้นขึ้นมาได้ผลตอบรับที่ดี ช่วยอาจารย์แก้ปัญหาได้สำเร็จ ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษจริงๆ

เมื่อไม่กี่วันมานี้ ในระหว่างการฝึกฝน จื่อเชียนเกอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะทะลุระดับลวี่เสวียนแล้ว เธอจึงตั้งใจว่าจะบุกทะลวงขั้นในคืนนี้ 

หลังอาหารเย็น เธอเข้าไปในห้องฝึกตนในแหวนดอกบัว เพราะปลูกสมุนไพรวิญญาณไว้มากมาย พลังวิญญาณในมิติจึงเข้มข้นขึ้น ใกล้เคียงกับโลกภายนอกถึงสามเท่า 

ผลของการบุกทะลวงขั้นจึงเป็นที่น่าพอใจอย่างมาก เธอนั่งขัดสมาธิ หายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์ ค่อยๆ นำพลังวิญญาณเข้าสู่ตันเถียน

 ค่อยๆ ชักนำพลังวิญญาณไปกระแทกชั้นพลังปราณกั้นขั้นครั้งแล้วครั้งเล่า สองชั่วยามต่อมา “ตูม!” ในที่สุดเธอก็ทะลวงขั้นสำเร็จ

เธอลืมตา พลังวิญญาณบนมือเปล่งประกายสีเขียวจางๆ ในที่สุดเธอก็ไปถึงระดับลวี่เสวียนขั้น 1 แล้ว 

หลังจากที่ทะลวงขั้นได้ใหม่ๆ ต้องใช้การต่อสู้จริงเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่ง ไม่อย่างนั้นรากฐานจะไม่มั่นคง จะส่งผลต่อเส้นทางการบุกทะลวงขั้นในอนาคต 

เธอตรวจสอบสวนสมุนไพรวิญญาณก่อน นับจำนวนสมุนไพรที่เก็บเกี่ยวได้ มีแค่ประมาณสองพันกว่าชนิดเท่านั้น น้อยมาก เธอบ่นพึมพำเบาๆ ว่า “ดูเหมือนว่าต้องไปฝึกฝนที่ป่าเตียนอวิ๋น แล้วก็เก็บสมุนไพรด้วย”

ฮั่นตั้นบินมาหาเธออย่างเงียบๆ เห็นด้วยว่า “พี่หญิง อยู่ในวังมาหลายเดือนแล้ว ควรจะออกไปเดินเล่นบ้าง ตอนนี้เรื่องของตำหนักหลิงอวิ๋นก็จัดการเรียบร้อยแล้ว 

พี่หญิงก็ทะลวงไปถึงระดับลวี่เสวียนขั้น 1 แล้ว ตอนนี้เจ้าก็สามารถไปป่าเตียนอวิ๋นรอบนอกได้แล้ว”

จื่อเชียนเกอยิ้ม “ตกลง อีกไม่กี่วันเราก็ออกเดินทาง คืนนี้ลองดูความแข็งแกร่งของระดับลวี่เสวียนก่อน ตอนนี้ไปสวนอสูรกันเถอะ”

ฮั่นตั้นเสริมว่า “อสูรที่ชั้น 3 ของสวนอสูรถูกกำจัดไปเกินครึ่งแล้ว ที่เหลือก็เอามาใช้ฝึกฝนก็แล้วกัน ระดับลวี่เสวียนขั้น 1 กับระดับหวงเสวียนขั้น 9 ถึงจะต่างกันแค่ขั้นเดียว แต่พลังกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว พี่หญิงลองสัมผัสดูนะ”

จื่อเชียนเกอก็อยากรู้ว่ามันต่างกันขนาดไหน พอมาถึงสวนอสูร เธอก็เปิดประตูหินชั้นที่ 3 หยิบกระบี่เหมันต์ที่แม่ทิ้งไว้ให้ พุ่งเข้าไปต่อสู้กับอสูรตัวแรกที่พุ่งเข้ามาทันที

หมูป่าเพลิง อสูรระดับ 3 มีฟันที่แหลมคม หูที่อ่อนนุ่ม ขาสั้นแต่มีพลังระเบิดมหาศาล ทั่วร่างมีกลิ่นอายร้อนระอุแผ่ออกมา ผู้ฝึกตนที่มีพลังต่ำหากเข้าใกล้จะถูกเผาไหม้ได้ง่าย

หลังจากต่อสู้ไปหลายรอบ จื่อเชียนเกอก็อดกัดฟันไม่ได้ “ทำไมไม่ใช่หมูย่างนะ?” แค่โดนผิวหนังก็รู้สึกแสบร้อน เสื้อผ้าก็มีกลิ่นไหม้

เธอพูดอย่างเย็นชาว่า “หึ ไอ้หมูบ้า คืนนี้ข้าจะต้องเอาเจ้ามาทำขาหมูตุ๋น หัวหมูตุ๋น ซี่โครงผัดปรี้ยวหวาน หมูสามชั้นตุ๋น…”

พูดจบ เธอก็กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ กระบี่เหมันต์ในมือแทงเข้าที่หลังของหมูป่าเพลิง ถ้าตัดกระดูกสันหลังของมันได้ มันก็จะวิ่งไปไหนไม่ได้

หมูป่าเพลิงดูเหมือนจะรู้ว่าจื่อเชียนเกอคิดอะไรอยู่ รีบหันข้างหลบ กระบี่เฉียดโดนซี่โครง เลือดพุ่งกระฉูด 

หมูป่าเพลิงโกรธมาก พุ่งเข้าใส่จื่อเชียนเกอทันที เพราะถ้าเข้าใกล้ได้ ก็จะใช้พลังแผดเผาทำร้ายคนคนนี้ได้ 

จื่อเชียนเกอรีบรวบรวมพลังวิญญาณ สร้างเกราะป้องกัน กระโดดขึ้นไปบนหัวของหมูป่าเพลิง ปลายกระบี่แทงเข้าที่หลังของหมูป่าเพลิงอย่างรวดเร็ว 

ได้ยินเพียงเสียงร้องของหมูที่น่าสังเวช วิญญาณของหมูป่าเพลิงก็สลายไปในพริบตา

จื่อเชียนเกอกลับมาที่พื้น ยิ้มแล้วพูดว่า “ระดับลวี่เสวียนแข็งแกร่งกว่าระดับหวงเสวียนมากจริงๆ 

ระดับหวงเสวียนขั้น 9 ต้องใช้มากกว่าสิบกระบวนท่าถึงจะจัดการหมูป่าเพลิงได้ แต่ระดับลวี่เสวียนใช้ไม่กี่ท่าก็เสร็จแล้ว”

ช่วงเวลาต่อมา เธอก็ต่อสู้กับวิญญาณในสวนอสูร เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ดวงตาก็ยังคงสดใส เปล่งประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า 

หลังจากที่จื่อเชียนเกอใช้พลังทั้งหมดสังหารแร้งระดับ 3 ตัวสุดท้ายได้ เธอก็ล้มลงนอนหอบแล้วหยิบยาห้ามเลือดมากิน 

บนแขนของเธอมีรอยแผลเป็นยาวเหยียด เมื่อครู่อสูรระดับ 3 สี่ตัวรุมโจมตีเธอ เธอรับมือได้ยากลำบาก บาดเจ็บเล็กน้อย

ช่วงนี้ฮั่นตั้นมองดูจื่อเชียนเกอเติบโตขึ้นทีละก้าวก็รู้สึกพอใจมากพลางชื่นชมในใจว่า สมแล้วที่เป็นผู้ถูกเลือกจากแหวนดอกบัว

มันบินวนอยู่เหนือหัวจื่อเชียนเกอหลายรอบ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ยินดีกับพี่หญิงด้วย อสูรที่ชั้น 3 ถูกกำจัดหมดแล้ว รับรางวัล 3,000 คะแนน แถมไข่อสูรอีก 1 ฟอง”

“ไข่อสูร? อยู่ไหน?” ตาของจื่อเชียนเกอเป็นประกาย ลุกขึ้นจากพื้นด้วยความดีใจ

ผู้ฝึกตนหลายคนหวังว่าจะได้ทำสัญญากับอสูรที่เหมาะสม เพื่อเป็นคู่หูในการต่อสู้ 

หลังจากที่อสูรทำสัญญากับเจ้านายแล้ว มันจะเชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายอย่างไม่มีเงื่อนไข และจะไม่มีวันทรยศ 

ในความคิดของมนุษย์หลายคน สัตว์อสูรที่ทำสัญญาคือลูกน้องที่ภักดีของตน

การทำสัญญากับอสูรนั้น ต้องใช้พลังจิตสูงมาก ถ้าพลังจิตของมนุษย์ไม่ตรงกับระดับของอสูร แล้วฝืนทำสัญญากับอสูรระดับสูง ถ้าจัดการไม่ดี มนุษย์จะถูกพลังจิตของอสูรเล่นงาน

ผลที่ตามมานั้นยากจะคาดเดา ดังนั้นการทำสัญญากับอสูรจึงต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก

ยิ่งอสูรมีระดับสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีสติปัญญาสูงขึ้น และยิ่งเกลียดมนุษย์มากขึ้นเท่านั้น 

อสูรก็มีศักดิ์ศรีของมัน มันไม่ต้องการถูกมนุษย์ทำสัญญา และถูกใช้เป็นเครื่องมือ ดังนั้นมนุษย์จึงยากที่จะทำสัญญากับอสูรที่โตเต็มวัย ต้องอาศัยนักฝึกสัตว์ป่าฝึกฝนลูกอสูรที่เพิ่งเกิดและมีพลังอ่อนแอ