ตอนที่ 25 – “สายเืสองโลก กับหัวใจที่ไม่อาจหลอกตัวเอง”
เช้าวันหนึ่ง—หลังเหตุการณ์ที่วัดร้าง—อวี้หลานนั่งอยู่ใต้ต้นหลิว จ้องแหวนหยกในมือ
“ถ้าข้าไม่ใช่ลูกเืเดียวกับพ่อ… แล้วข้าคือใครกันแน่?”
ฮั่วหลงเดินมาเงียบๆ—นั่งข้างเธอโดยไม่พูด
“ไม่สำคัญหรอก… ท่านคือ ‘อวี้หลาน’—คนที่ข้ารู้จักมาั้แ่ท่านยังดื้อพอจะดื่มยารักษาคนไข้เอง”
อวี้หลานยิ้มบาง—แต่ยังมีความสงสัยฝังลึกในใจ
ไม่กี่วันต่อมา—จักรพรรดิทรงล้มป่วยกะทันหัน
ไข้สูง—หายใจลำบาก—ผิวซีด—ไม่ตอบสนองต่อยาใดๆ
“ไม่ใช่แค่ป่วยธรรมดา…” อวี้หลานจับชีพจร—หน้าผากขมวดแน่น
“หัวใจเต้นช้าเกินไป… นี่คืออาการ ภาวะพิษจากโลหะหนักเรื้อรัง—เหมือนที่ท่านขันทีจางเคยแพร่!”
เสวี่ยอวี้ยืนอยู่ข้างเตียง—เสียงสั่น “มีใครกล้าวางยาองค์จักรพรรดิอีก?”
ลู่หยางพึมพำ “ไม่ใช่ยา… แต่เป็ ถ้วยชา”
ทุกคนหันไปมอง
“ข้าสังเกตมาหลายวัน… ท่านขันทีหลิว—ผู้รับใช้จักรพรรดิ—ใช้ถ้วยชาสีดำลักษณะเดียวกับที่แม่ข้าเคยเตือนว่า ‘เคลือบด้วยตะกั่ว’”
อวี้หลานรีบตรวจถ้วย—กลิ่นเปรี้ยวจางๆ ลอยขึ้น
“ใช่… นี่คือต้นเหตุ”
แต่เมื่อจะส่งยา—ปัญหาเกิด
“ยาถอนพิษต้องใช้ พลังรักษา ช่วยเร่งการขับสารพิษ…
และข้า… ยังไม่มั่นใจในพลังของตัวเอง”
ฮั่วหลงมองเธอ “ท่านกลัวว่าจะล้มเหลวเหมือนที่กลัวว่าไม่ใช่ลูกพ่อท่านหรือ?”
อวี้หลานนิ่ง
“ข้าไม่ได้กลัวล้มเหลว…
ข้ากลัวว่า—ถ้าข้าล้มเหลว—ทุกคนจะคิดว่า ‘ผู้หญิงไม่ควรเป็หมอ’”
ฮั่วหลงจับมือเธอไว้—มั่นคง
“แล้วถ้าข้าบอกว่า…
ข้าเชื่อในท่าน—ไม่ใช่เพราะท่านเป็ลูกใคร…
แต่เพราะท่านคือ อวี้หลาน—ผู้หญิงที่กล้าพอจะเปลี่ยนโลก…
ท่านจะเชื่อตัวเองไหม?”
คืนนั้น—อวี้หลานเปิด บันทึกสุดท้ายของลินเจี๋ย
หน้าสุดท้าย—เขียนด้วยหมึกซีด:
“ถ้าวันหนึ่งเ้าสงสัยว่า ‘ข้าคือใคร’…
อย่ามองที่เื… แต่ให้ดูที่ ‘สิ่งที่เ้าเลือกทำ’
เพราะ…
เืให้ชีวิต—แต่หัวใจให้ความหมาย
และเ้า… มีหัวใจที่ยิ่งใหญ่พอจะรักษาทั้งโลก”
น้ำตาอวี้หลานไหล—แต่คราวนี้ไม่ใช่จากความสงสัย…
แต่จาก ความมั่นใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น—อวี้หลานเตรียมยาถอนพิษ—ผสมด้วยสมุนไพรสามชนิดจากบันทึกหลินเมิ่ง
แล้ววางมือบนหน้าผากจักรพรรดิ—หลับตา—ััพลังรักษาที่แม่เธอบอกว่า “เกิดจากความบริสุทธิ์ของหัวใจ”
เธอไม่ได้คิดว่า “ข้าคือลูกใคร”…
แต่คิดว่า “ข้าจะรักษาเขา—เพราะทุกชีวิตมีค่าเท่ากัน”
ภายในชั่วโมง—จักรพรรดิลืมตา
“ท่านหญิงอวี้หลาน…
ข้ารู้สึกเหมือน… มีแสงสว่างเข้ามาในร่าง”
อวี้หลานยิ้มอ่อนโยน “ไม่ใช่ข้าเพคะ…
แต่เป็ ความรู้ของแม่ข้า—ที่ท่านให้โอกาสให้มันส่องสว่าง”
เย็นวันนั้น—เสวี่ยอวี้เรียกลูกสาวเข้าห้องส่วนตัว
“พ่อ… อยากเล่าบางอย่างให้เ้าฟัง”
อวี้หลานนั่งฟัง—ใจเต้นแรง
“แม่เ้า—ลินเจี๋ย—ตั้งครรภ์เ้าก่อนแต่งกับข้า…
พ่อแท้ๆ ของเ้า—คือชายจาก ‘โลกอื่น’ ที่เธอรักแต่ไม่อาจอยู่ด้วยกันได้…
แต่…
ลินเจี๋ยเลือกให้ข้าเป็พ่อของเ้า—
เพราะข้าสัญญาว่าจะให้เ้าเติบโตอย่างมีอิสระ…
และไม่ต้องถูกจองจำด้วยคำว่า ‘ลูกใคร’”
อวี้หลานน้ำตาซึม—แต่กอดพ่อแน่น
“พ่อ… สำหรับข้า—ท่านคือพ่อเพียงคนเดียวในโลกใบนี้”
คืนนั้น—ฮั่วหลงยืนเฝ้าอยู่หน้าหอหมอหญิง
อวี้หลานเดินออกมา—มือถือบันทึกเล่มใหม่
“ท่านยังไม่นอนอีกหรือ?”
“ข้ารอท่าน… เพราะรู้ว่าท่านจะมาเขียนบันทึก”
เธอหัวเราะเบาๆ—แล้วเปิดหน้าแรกของสมุดเล่มใหม่:
“วันนี้… ข้ารู้แล้วว่า
ข้าไม่ได้เกิดจาก ‘โลกเก่า’ หรือ ‘โลกนี้’…
แต่เกิดจาก ‘ความรัก’ ที่แม่เลือก—
และ ‘ความกล้า’ ที่พ่อให้
และ…
ข้าจะใช้ทั้งสองสิ่ง—เพื่อเป็แสงให้ผู้หญิงรุ่นต่อไป”
ฮั่วหลงยื่นถ้วยชาให้—ไม่มีตะกั่ว—มีแต่กลิ่นใบชาหอมอ่อน
“ท่านไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว…
ข้าเชื่อท่าน—ั้แ่ก้าวแรกที่ท่านเดินออกจากวังมาที่หมู่บ้านซานหยวน”
อวี้หลานมองเขา—แล้วพูดเบาๆ
“แล้ว… ท่านจะอยู่กับข้า—แม้ข้าไม่ใช่เ้าหญิง?”
“ข้าไม่ได้รัก ‘เ้าหญิง’…
ข้ารัก ‘อวี้หลาน’—หมอหญิงที่กล้าพอจะรักษาทั้งโลก…
แม้โลกนั้นจะไม่ยอมรับเธอ”
— ตอนที่ 25 จบ —
(ต่อไป: อวี้หลานจะเปิด “โรงเรียนหมอหญิงหลวง” อย่างเป็ทางการ! แต่เมื่อทูตต่างแคว้นมาเยือน—พวกเขาท้าทายให้เธอรักษา “โรคที่ไม่มีใครรู้จัก”!)
8K
