ไม่นานนักสองแม่ลูกก็มาถึงยังเมืองเย่เตียน
“ไปเถอะหนิงเอ๋อถึงแล้วจ๊ะ”นางรีบปลุกบุตรสาวตัวน้อยที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของนางให้ตื่น
“ถึงแล้วเช่นนั้นหรือเ้าคะท่านแม่”เด็กน้อยเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่าน
“จ๊ะถึงแล้วไปกันเถอะ”นางรีบอุ้มบุตรสาวขึ้นฝั่งก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบ้านของท่านพ่อท่านแม่ของนาง
ครั้นเมื่อสองแม่ลูกมาถึงโซ่วหยู่เหยียนมองดูบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคยมาั้แ่ยังเล็กๆนางรีบอุ้มบุตรสาวเข้าไปในบ้านหลังนั้นในทันที
สาวใช้เมื่อเห็นโซ่วหยู่เหยียนกับบุตรสาวต่างก็พากันใเป็อย่างมากเมื่อเห็นสภาพที่ดูซอมซ่อราวกับขอทานของพวกนาง
“คุณหนู”แม่นมเว่ยผู้ที่เลี้ยงดูนางมาั้แ่ยังเล็กเอ่ยขึ้นด้วยความคิดถึง
“แม่นมเว่ย”โซ่วหยู่เหยียนเอ่ยทักทายแม่นมเว่ยด้วยความคิดถึงเช่นกันทั้งสองต่างรีบโผลเข้ากอดกันราวกับไม่ได้เจอกันมายาวนาน
“นี่คงเป็คุณหนูเล็กสินะเ้าคะ”แม่นมเว่ยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นโซ่วหนิงเอ๋อ
เด็กหญิงตัวน้อยเผยยิ้มกว้างอย่างน่าเอ็นดู
“ข้าไม่ใช่คุณหนูเล็กข้าคือโซ่วหนิงเอ๋อเด็กหญิงจอมซนต่างหากท่านพ่อกับท่านแม่ชอบเรียกข้าแบบนี้ตอนที่ข้าซน”นางพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสา
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะเ้าค่ะเ้าค่ะคุณหนูเล็กจอมซนของนมเว่ย”แม่นมเว่ยเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดู
“คุณหนูเดินทางมาเหนื่อยๆรีบเข้าไปพักในบ้านก่อนเถอะเ้าค่ะมาครั้งนี้คุณหนูต้องอยู่นานๆนะเ้าค่ะข้าน้อยคิดถึง”
โซ่วหยู่เหยียนพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้กับแม่นมเว่ย
“อื้มแล้วท่านพ่อท่านแม่เล่า”
แม่นมเว่ยเหลือบไปมองยังเรือนใหญ่ก่อนจะแสดงสีหน้าที่ดูจะไม่ถูกใจนัก
“นายท่านกับนายหญิงอยู่ที่เรือนใหญ่กับคุณชายใหญ่และฮูหยินของเขาโน่นแนะเ้าค่ะ”
“จริงสิพี่สะใภ้เพิ่งจะให้กำเนิดบุตรนี่”นางพูดขึ้นด้วยความยินดีก่อนจะหันไปมองหน้าบุตรสาวของนาง
“หนิงเอ๋อเราไปหาท่านตากับท่านยายแล้วถือโอกาสเยี่ยมท่านลุงท่านป้าดีกว่าจ๊ะ”นางบอกกับบุตรสาว
ครั้นเมื่อสองแม่ลูกมาถึงเรือนใหญ่นางมองดูเศรษฐีเหวินและเหวินฮูหยินที่กำลังอุ้มหลานตัวน้อยในอ้อมกอดด้วยความรักและเอ็นดู
นางหันไปยิ้มให้กับบุตรสาว
“เรารีบเข้าไปหาท่านตาท่านยายกันเถอะ”นางพูดพร้อมกับจูงมือบุตรสาวตัวน้อยให้เข้าไปข้างใน
ทันทีที่พวกเขาเห็นโซ่วหยู่เหยียนและบุตรสาวเดินเข้ามาต่างพากันแสดงสีหน้าราวกับรังเกลียด
“นี่น้องหยู่เหยียนเ้ามาเมื่อไหร่กัน”เหวินลี่หยาผู้เป็พี่สะใภ้เอ่ยทักขึ้นด้วยใบหน้าที่ไม่เป็มิตรนัก
นางยิ้มให้กับพวกเขาอย่างสุภาพ
“ข้าเพิ่งมาถึงเมื่อครู่ท่านพ่อ ท่านแม่ข้านำสมุนไพรตากแห้งที่ข้าปลูกเองมาให้พวกท่านด้วยนะเ้าคะสมุนไพรนี้ช่วยบำรุงร่างกายได้ดีนัก”นางพูดพร้อมกับหยิบห่อสมุนไพรออกมาจากห่อผ้าเก่าๆของนาง
สองเฒ่าต่างมองหน้ากันอย่างไม่ยินดี
“ไม่เห็นจะต้องลำบากเอามาให้พวกข้าเลยบ้านข้ามีเงินทองมากมายจะซื้อหาเอาเมื่อไหร่ก็ยอมได้แล้วนี่เ้าสองแม่ลูกมาเหนื่อยๆเหตุใดจึงไม่รีบไปพักผ่อนกัน”เหวินฮูหยินท่านแม่ของนางเอ่ยขึ้น
“ข้าเพียงอยากมาหาท่านพ่อท่านแม่ก่อนน่ะเ้าค่ะ”
“แต่ข้าว่าเ้าสองแม่ลูกรีบไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถอะดูเนื้อตัวพวกเ้าสองแม่ลูกสิราวกับขอทานรีบๆออกไปเสียเดี๋ยวความสกปรกจะมาติดลูกของข้า”เหวินลี่หยาเอ่ยขึ้น
“จริงเช่นพี่สะใภ้เ้าว่าเนื้อตัวเ้าสองแม่ลูกดูมอมแมมยิ่งนักรีบๆออกไปเสีย”เศรษฐีเหวินรีบพูดเสริม
“ท่านพ่อฮูหยินเหตุใดจึงพูดเช่นนั้น”เหวินหยางจงพี่ชายรีบห้ามปรามก่อนจะเดินไปหาน้องสาวและหลานสาวตัวน้อย
“หยู่เหยียนเ้าเป็เช่นไรบ้างสบายดีหรือไม่”
นางพยักหน้าให้กับผู้เป็พี่ชายเพราะมีเพียงเหวินหยางจงพี่ชายเพียงคนเดียวของนางที่ไม่เคยแม้จะรังเกลียดหรือซ้ำเติมนางซักครั้งเดียว
“นี่โซ่วหนิงเอ๋อหลานลุงใช่หรือไม่นี่เ้าโตถึงขนาดนี้แล้วเชียวหรือลุงไม่ได้ไปเยี่ยมเ้ากับแม่เลยลุงต้องขอโทษเ้ากับแม่เ้าด้วย”
เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มให้กับท่านลุงของนางด้วยใบหน้าที่ดูไร้เดียงสา
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะท่านลุงข้าอยากเห็นทารกน้อยขอข้าไปดูทารกน้อยได้หรือไม่”
“ไม่ได้นะเนื้อตัวเ้ามอมแมมสกปรกเช่นนี้จะมาใกล้ลูกข้าได้เช่นไร”เหวินลี่หยารีบพูดแทรกขึ้นอย่างไม่พอใจ
เหวินหยางจงรีบหันไปตำหนิฮูหยินของเขาที่พูดเช่นนั้นออกมา
“หนิงเอ๋อจ๊ะแม่ว่าเราไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ก่อนเถอะนะ”โซ่วหยู่เหยียนรีบบอกบุตรสาวเมื่อเห็นท่าทางที่ไม่พอใจของพี่สะใภ้ก่อนจะรีบจูงมือบุตรสาวออกจากเรือนใหญ่
“เฮอะเป็ถึงคุณหนูตระกูลเศรษฐีแต่กลับใฝ่ต่ำแต่งงานกับพวกชนชั้นต่ำดูเสื้อผ้าที่พวกนางสวมใส่สิไม่ต่างจากพวกขอทาน”
“ท่านแม่เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น”
“เ้าอย่ามาปกป้องนางพ่อก็เห็นอย่างที่ท่านแม่เ้าว่า”
“จริงเ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่มีแต่ท่านพี่ที่คอยให้ท้ายนาง”
โซ่วหยู่เหยียนที่ทันได้ฟังคำติฉินและดูถูกเ่าั้แม้นางจะรูสึกเสียใจและน้อยใจแต่ก็ทำได้เพียงกดเก็บมันเอาไว้ใต้ก้นบึงของหัวใจ
1K
