เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นราชันผู้อัญเชิญสัตว์อสูร

หลี่หยางนั่งคิดด้วยสายตาเรียบเฉย เขาเพิ่งซื้อข้อมูลเกี่ยวกับสำนักยุทธ์ชิงหลงมาทำให้เขารู้ว่า

“ตามกฎของสำนัก ศิษย์ใหม่จะได้รับการจัดอันดับตามผลการทดสอบเบื้องต้น จากนั้นต้องผ่านการฝึกภาคบังคับอย่างน้อยครึ่งปี ถึงจะมีสิทธิ์เข้าสอบเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ฝ่ายใน…”

“หากทำผลงานดีพอ อาจได้รับสิทธิ์เข้าร่วมคัดเลือกเข้าสู่แดนลับในรอบหน้า”

คำพูดเหล่านั้นยังดังก้องในหัวของเขา

“ครึ่งปี… แล้วรอรอบคัดเลือกอีก… อีกนานแค่ไหนกัน?”

เขาพึมพำ สีหน้าท่าทางดูครุ่นคิด

ในตอนนี้ เขาต้องการเข้าถึงแดนลับสุสานให้เร็วที่สุดเพื่อหาวัตถุดิบวิวัฒนาการแม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ เวลาแต่ละวันมีค่ามาก — การจะถูกขังอยู่ในโครงสร้างลำดับขั้นเช่นนี้ เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์

“ความสามารถข้า ไม่ใช่สิ่งที่ควรถูกบีบไว้ในกฎเกณฑ์ของผู้อื่น…”

“ยิ่งต้องไต่เต้า… ยิ่งเสียเวลา”

เขาหันหลังให้กับสำนักชิงหลง โดยไม่หันกลับไปคิดอีก

“ข้าไม่ต้องการชื่อเสียงจากการเป็นศิษย์ของสำนักใหญ่

ข้าจะต้องสร้างชื่อของข้า… ด้วยพลังของตัวเอง”

ภายในห้องโถงของ “พันธมิตรนักล่าอสูร” เมืองชิงหลง

กลิ่นเลือดอ่อน ๆ เจือปนกับกลิ่นหมึกจากกระดาษภารกิจ กลิ่นที่บอกชัดว่าที่นี่ไม่ใช่สำนักเคร่งพิธี แต่คือสถานที่ของเหล่านักสู้ที่เดินบนทางแห่งดาบและเพลิง

หลี่หยางกวาดตามองไปยังแผ่นภารกิจที่ติดอยู่เต็มผนัง

ภารกิจล่ารังอสูร ปราบสัตว์กลายพันธุ์ คุ้มกันพ่อค้า หรือแม้แต่ล่าตัวอาชญากร ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน

“ไม่ต้องคลานผ่านพิธีลำดับขั้น ไม่ต้องรอวันทดสอบ หรือเฝ้ารอให้ใครมาให้โอกาส…”

ชายชราในชุดคลุมหนังอสูร กวาดตามองหลี่หยางและพึมพำ

“ดูเจ้าหนุ่มนี่สิ… ดวงตาแบบนี้ ข้าเห็นมาไม่กี่คนหรอกที่จะอยู่รอดได้ในพันธมิตรเรา”

หลี่หยางยื่นเอกสารสมัครที่เขียนด้วยลายมือของตนเอง พร้อมยื่นตราผนึกจิตวิญญาณแสดงระดับพลัง

“ข้าไม่ต้องการชื่อเสียง ข้าแค่ต้องการภารกิจ… และช่องทางเข้าสู่แดนลับสุสานหมื่นอสูร”

ชายชราหัวเราะเบา ๆ “แดนลับงั้นรึ? ฮึ่ม… ถ้าเจ้าทำผลงานระดับ A ได้มากพอภายในครึ่งปี เจ้าจะได้รับสิทธิ์โดยไม่ต้องรอใครอนุมัติ”

หลี่หยางยิ้มบางๆ “แค่ครึ่งปีใช่หรือไม่? ข้าจะทำให้ได้ในสามเดือน”

“ภารกิจของหอภารกิจกลางนั้นมีการแบ่งระดับความยากและสิทธิ์การเข้าถึงไว้อย่างชัดเจน เริ่มตั้งแต่ระดับต่ำสุดคือระดับ F จนไปถึงระดับ A และสูงสุดคือ S กับ SS ซึ่งจะเปิดให้เฉพาะยอดฝีมือเท่านั้น”

เขายกชาขึ้นจิบ ก่อนจะวางถ้วยลงและพูดต่อ

“เริ่มต้นที่ระดับ F ต้องทำให้ครบห้าภารกิจจึงจะสามารถเลื่อนขึ้นไปรับระดับ E ได้

ส่วนระดับ E ต้องทำสิบภารกิจ

ระดับ D ต้องทำสิบห้าภารกิจ

ระดับ C ต้องยี่สิบ

และเมื่อถึงระดับ B  ต้องทำถึงสามสิบภารกิจถึงจะมีสิทธิ์เลื่อนขึ้นไปสู่ระดับ A”

ทำระดับ A ต้องทำภารกิจ 10 ภารกิจถึงจะเลื่อนระดับ S

ชายชราพลิกแฟ้มบันทึกประวัติของหลี่หยาง ดูอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้า

“แต่เจ้าคงรู้ดีว่าแค่จำนวนภารกิจอย่างเดียวไม่พอ ระดับ A นั้นต้องมีคำรับรองจากเจ้าหน้าที่ประเมินพิเศษ เพราะภารกิจระดับนั้นอันตรายถึงชีวิต และบางครั้งอาจเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแคว้นทั้งแคว้น”

หลี่หยางรับฟังเงียบ ๆ สีหน้าสงบนิ่งแต่ภายในกลับร้อนแรงด้วยความมุ่งมั่น

ชายชราหัวเราะในลำคอเบา ๆ

เขาหันไปมองกระดานภารกิจ ตาเปล่งแสงแวววาวของนักล่าที่แท้จริง

ภายในห้องรับสมัครของพันธมิตรนักล่าอสูร กลิ่นหมึกแห้งจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ จากนักล่าที่เพิ่งกลับจากสนามรบ

ชายชราเจ้าหน้าที่รับสมัครวางตราวิญญาณของหลี่หยางลงบนโต๊ะ พร้อมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะตรวจพลังที่ปรากฏ

“เจ้าหนุ่ม… อายุยังไม่ถึงยี่สิบดีด้วยซ้ำ แต่พลังอยู่ระดับ หลอมจิตวิญญาณขั้นที่ห้า แล้วงั้นรึ?”

หลี่หยางพยักหน้าช้า ๆ “ใช่ ข้าอยากรับภารกิจเดี๋ยวนี้”

ชายชราพึมพำเบา ๆ พลางส่งสายตาชั่งน้ำหนัก

“ระดับพลังของเจ้า หากเทียบกับระบบของพันธมิตรแล้ว ถือว่าสามารถรับภารกิจระดับ B ลงมาได้อย่างปลอดภัย… แต่ภารกิจระดับ B ก็ใช่ว่าจะง่าย มีตั้งแต่ล่าสัตว์อสูรระดับจอมพล ไปจนถึงล่าผู้ฝึกพลังนอกรีตที่แข็งแกร่ง… เจ้ามั่นใจหรือไม่?”

ชายชราจ้องมองใบหน้าหลี่หยางอีกครั้ง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพลิกกระดาษภารกิจระดับ B กลับไปด้านล่างของกอง แล้วหยิบแผ่นใหม่ออกมาแทน

“เจ้าหนุ่ม ถึงเจ้าจะมีพลังระดับ หลอมจิตวิญญาณขั้นที่ห้า ก็เถอะ… แต่เจ้ายังไม่เคยผ่านภารกิจของพันธมิตรเลยสักครั้ง ไม่คิดจะเริ่มจากระดับ C เพื่อดูระบบก่อนหรือ?”

หลี่หยางนิ่งไปเล็กน้อย สายตาไม่ได้หยิ่งผยอง แต่แน่วแน่และมั่นคง

“ข้าไม่ได้ประเมินตัวเองเกินไป แค่ข้าไม่มีเวลาจะค่อย ๆ ไต่ระดับ ข้ามาที่นี่เพื่อเข้าแดนลับในอีกครึ่งปี ไม่ใช่มารอให้ระบบประเมินข้าด้วยกระดาษไม่กี่แผ่น”

ชายชราหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี แต่สายตากลับฉายแววประสบการณ์อันแหลมคม

“พูดดี… แต่จำไว้นะ ภารกิจระดับ B ขึ้นไปไม่ได้มีแค่สัตว์อสูรเท่านั้น บางครั้งอาจต้องต่อสู้กับนักล่าคนอื่นที่จ้องแย่งผลงาน หรือพวกแอบแฝงที่กลายเป็นนักล่ารับจ้างให้ขบวนการมืด หากเจ้าตายระหว่างภารกิจ ไม่มีใครมาร้องไห้แทนเจ้า”

หลี่หยางกล่าวเสียงเรียบ “ข้ารู้ และข้าก็เตรียมใจไว้แล้ว”

ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วยื่นกระดาษภารกิจระดับ B แผ่นเดิมกลับมา

“ก็ได้ เจ้าเลือกทางนี้เอง หวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจในภายหลัง… แต่ถ้าเจ้ากลับมาได้ ข้าจะเป็นคนแรกที่ยินดีต้อนรับสู่ ‘ระดับนักล่าชั้นจริง’ ของพันธมิตรนี้”

หลี่หยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “มั่นใจ ข้าไม่ได้มาเล่น”

ชายชรายิ้มแสยะ มุมปากกระตุกนิด ๆ ก่อนจะยื่นป้ายโลหะบาง ๆ มาให้

“นี่คือป้ายนักล่าของพันธมิตร มีตราวิญญาณของเจ้าอยู่แล้ว ใช้รับภารกิจและบันทึกผลงาน ห้ามสูญหายเด็ดขาด… และนี่คือภารกิจล่าสุดระดับ B ที่ยังไม่มีผู้ใดกล้ารับ เจ้าลองดู ”

เขาดันกระดาษบาง ๆ สีเทาเงินแผ่นหนึ่งมาข้างหน้า เป็นภารกิจที่มีตรา “B” เด่นชัด

[ภารกิจระดับ B] – ปราบ “รังหมาป่าเกล็ดดำ”

สถานที่: เชิงเขาฉู่หนาน ทางใต้ของป่าเจิ้งหวง

เป้าหมาย: ฆ่าหมาป่าเกล็ดดำอย่างน้อย 80 ตัว และผู้นำฝูง 1 ตัว

ระดับอันตราย: กลุ่มอสูรระดับจอมพลขั้นหนึ่ง

รางวัล: 3,500 หินปราณระดับสูง + ยาเพิ่มวิญญาณขั้นกลาง 1 ขวด

เงื่อนไขพิเศษ: ต้องนำเขี้ยวของผู้นำฝูงกลับมายืนยัน

หลี่หยางหยิบกระดาษภารกิจขึ้นอ่าน ใบหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

ชายชราหัวเราะออกมาเบา ๆ “ใจกล้าดีนัก ถ้าเจ้ารอดกลับมา… ข้าอาจจะแนะนำเจ้ากับหัวหน้าสาขาให้”

หลี่หยางเก็บกระดาษภารกิจและตรานักล่าเข้าถุงเก็บของในมิติ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่กล่าวอะไรอีก

…เส้นทางนักล่าเพิ่งเริ่มต้น แต่แววตาของเขาไม่เคยลังเลแม้แต่น้อย

ป่าเจิ้งหวง, เชิงเขาฉู่หนาน

สายลมเย็นพัดไล้ยอดไม้สูงชะลูด เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันดังเป็นจังหวะสลับกับเสียงสัตว์อสูรแว่วมาไกล ๆ

หลี่หยางยืนนิ่งอยู่ที่ขอบแนวป่า มือหนึ่งกำกระดาษภารกิจแน่น

“รังหมาป่าเกล็ดดำ… ผู้นำระดับจอมพล”

เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะเก็บแผ่นกระดาษลงในแหวนมิติ แล้วมองลึกเข้าไปในผืนป่าเบื้องหน้า

กลิ่นคาวเลือดอ่อน ๆ ตลบอบอวล บรรยากาศโดยรอบชวนให้ตึงเครียดอย่างไม่ต้องสงสัย

สัตว์อสูรในเขตนี้มีชื่อว่าโหดเหี้ยม โดยเฉพาะหมาป่าขนเกล็ดดำที่มีพฤติกรรมล่าเป็นฝูง รวดเร็วและแข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรทั่วไปในระดับเดียวกัน

หลี่หยางกระซิบเรียก

“แม่ทัพบุปผาพิษ ออกมา”

 ปรากฏเงางดงามของ แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขา กลิ่นหอมสมุนไพรอ่อน ๆ แผ่ซ่านรอบกายทันที

“ช่วยข้าค้นหารังของพวกมัน — แต่ระวังอย่าให้พวกมันรู้ตัว”

ไม่นาน แม่ทัพบุปผาก็แผ่เถาวัลย์หายเข้าไปในแนวไม้…

…ครึ่งชั่วยามผ่านไป

หลี่หยางได้รับสัญญาณจากแม่ทัพบุปผา เขาลอบเร้นฝีเท้า แฝงพลังวิญญาณแล้วเร่งไปยังจุดหมายเบื้องหน้า

กลางรังหมาป่า