Pioneer Era

วันที่ 9 เดือนเอนมูว์ทัวร์

วัตถุลึกลับสีเทาจำนวนสิบคันกำลังวิ่งผ่านป่าสีแดงขนาดใหญ่

มันมีรูปทรงคล้ายหัวจรวดท้องแบนราบ มีผิวโค้งมนเหมือนหัวปลาวาฬ และมีประกายแสงส่องจากผิวรอบ จนดูคล้ายกับเป็นประกายแสงจากดวงตาของสัตว์ร้าย

บรรดาสัตว์ป่าที่เห็นแสงนั้น ต่างพากันหลีกหนีถอยห่างเพราะความหวาดกลัวต่อประกายแสงดวงตาจำลองอันน่าหวาดหวั่น

ใต้ท้องผิวเรียบของมันมีช่องแสงสีฟ้าคับแคบวิ่งเป็นเส้นขนานยาวปรากฏให้เห็น

ลมไอออนสีฟ้าที่แผ่กระจายออกมาจากช่องเหล่านั้น กำลังทำหน้าที่เป็นตัวควบคุมการบินและการทรงตัวของยานเหาะเลียบพื้นลำนี้

หากยืนรับลมอยู่ในระยะใกล้ ก็จะได้ยินเพียงแค่เสียงวิ่งตัดอากาศเบาบางอันไร้ซึ่งเสียงเครื่องยนต์รบกวนให้หนวกหู

มันวิ่งแทรกผ่านกลางป่า ผ่านแมกไม้สีแดงที่สั่นไหว วิ่งผ่านผืนป่าทึบอย่างอ่อนโยนด้วยความเงียบของมัน

แม้แต่ใบไม้เปลี่ยนสีพลัดใบที่พร้อมจะร่วงโรยหากมีสายลมพัดมากระแทก ก็ยังแทบจะไม่ขยับในตอนที่วัตถุแปลกปลอมนี้วิ่งผ่าน

วัตถุแปลกปลอมทั้งสิบคันนั้น กำลังขนนักเรียนแผนกการทหารกับจำนวนสามร้อยชีวิต กับนักเรียนแลกเปลี่ยนจำนวนหนึ่งร้อยชีวิตเอาไว้

โดยมีเป้าหมายคือการมาศึกษาป่าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของทวีป

หรือก็คือส่วนปากทางเข้าของดินแดน [ป่าเส้นดายดำ] นั่นเอง

***วีรสตรีรุ่นสิบ [พรุน]

“ปี้~”

“อย่าซนสิค่ะลี่จัง”

สัตว์รูปร่างคล้ายงูตัวยาวขนาดสองเมตรกำลังโผล่ออกมาจากใต้เสื้อคลุมสีเทา แล้วเลื้อยไต่ขึ้นมาตามแขนสีเขียว

เกล็ดอ่อนสีฟ้าของมันกำลังสะท้อนแสงตะวันระยิบระยับ ประดุจเป็นอัญมณีเลอค่าอยู่บนแขนข้างขวาของฉัน

มีเกล็ดขึ้นตามตัวแล้วหรือ เจ้าหนูลี่ไปแอบลอกคราบมาตอนไหนกันจ๊ะ~

“เรียกฉันหรือดอง? ”

“ปี้? ”

ลี่กับหนูลี่หันมาทางฉันพร้อมกัน

“กรี๊ด!? นั่นมันเจ้ามังกรตัวแสบเมื่อตอนนั้นนี่ดอง! ”

“ปี้~”

“ปุฮิ!?!! @#%%$&%^*%”

หนูลี่กระโจนออกจากอ้อมแขนของฉันแล้วงับหัวของลี่

ไม่สิ เนื่องจากตัวใหญ่ขึ้นแล้ว รอบนี้เลยกลืนลงไปครึ่งตัวได้ภายในการอ้าปากเพียงครั้งเดียวค่ะ

แต่เจ้าหนูลี่เป็นเด็กฉลาด ดังนั้นที่มันทำจึงเป็นแค่การหยอกเล่นเท่านั้นค่ะ

“นั่นเธอทำอะไรนะพรุน เขาไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาร่วมคาบเรียนนะ”

“แอบนิดแอบหน่อยไม่เป็นไรหรอกค่ะดิวซ์ อีกอย่าง พวกอาจารย์ประจำอยู่ชั้นล่างของรถ ดังนั้นไม่มีทางความแตกได้หรอกค่ะ”

“…ถ้าโดนอาจารย์จับได้ ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วยนะ”

สตรีเผ่ามนุษย์ที่สวมชุดรัดกุมสีดำใต้ผ้าคลุมสีขาวที่คุยกับฉันเมื่อกี้มีชื่อว่า [ดิวซ์]

เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของลี่ เป็นเผ่ามนุษย์ที่สวยสง่างาม มีผิวสีเทน ตัวสูงใหญ่ และยังมีรูปร่างหน้าตาดี

ถึงจะพึ่งทำความรู้จักกับเธอเมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนว่าเคยเจอเธอเมื่อนานมาแล้ว

ดิวซ์หันไปมองร่างของลี่ที่ดิ้นรนอยู่บนเก้าอี้เพราะถูกกลืนลงไปครึ่งร่าง

ไม่สิ ตอนนี้ถูกกลืนจมมิดไปถึงต้นขาแล้วค่ะ

"ว่าแต่เป็นลูกมังกรวารีที่น่ารักน่าเอ็นดูจัง"

"ใช่มั้ยละคะ"

ดิวซ์ชมสัตว์เลี้ยงของฉันไปพร้อมกับลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน

ฉันรู้สึกมีความสุขมากทีเดียวที่มีคนชมมัน

เป็นความรู้สึกเดียวกับพ่อแม่ที่มีคนมาชมลูกนั่นละ

"..."

พอพูดถึงท่านพ่อกับท่านแม่แล้ว ฉันก็มานั่งคิด

ที่ฉันทำอยู่ทุกวันนี้มันถูกต้องหรือเปล่านะ?

ทำตัวออกห่างจากเงาของพ่อแม่ หนีออกมาพึ่งตัวเองเพื่อล่าตามความฝันที่จะเป็นจอมเวทมนตร์ โดยไม่สนใจความต้องการของพ่อกับแม่เลยสักนิด

พวกท่านมักย้ำเสมอว่าฉันควรก้าวไปในพรสวรรค์ของตัวเองจะดีกว่า แต่… มาถึงขนาดนี้แล้วจะให้หันหลังกลับก็กระไรอยู่

ดื้อนิดดื้อหน่อยคงไม่เป็นการผิดต่อคำสอนพระแม่ไกอาหรอกใช่ไหมคะ?

"อุเกียก! "

"ปี้! "

ในตอนนั้นเองที่เบาะนั่งสีครีมด้านข้างเกิดความวุ่นวายขึ้น

ร่างของภูติตัวน้อยกำลังดิ้นอยู่ค่ะ

แถมดิ้นต่อต้านแรงมาก จนดูเหมือนกับเด็กที่กำลังฟาดงวงฟาดงาเลยค่ะ

แต่กลายเป็นว่าพอทำแบบนี้ เลยไปกระตุ้นต่อมเจ้าหนูลี่ให้เข้าใจผิด ว่าเธอกำลังเล่นกับมัน มันเลยยิ่งกลืนลึกลงท้องมากขึ้นกว่าเดิมค่ะ

"เฮ้ย!? ลี่กำลังโดนมังกรวารีของพรุนแดรกอยู่ฟะ! "

"รีบช่วยเธอกันเร็ว ปิว! "

"เอา พวกเราลุย! "

โฮป เยลโล่ ไฮเจน พวกผู้ชายในกลุ่มต่างพูดออกมาพร้อมกันเช่นนั้น

พวกเขาเริ่มรุมจับเจ้าหนู่ลี่แยกออกมาจากลี่ด้วยการพยายามง้างปากของเจ้าหนูลี่ออกกว้าง

ตลกดีแฮะ

"ชื่อพรุน… ใช่ไหม? "

มีคนทักฉันท่ามกลางความวุ่นวายนี้ค่ะ

ใครกันนะ?

"มีอะไรหรือคะ… คุณวานาดิไนต์? "

ชายที่ทักฉันคือบุรุษที่มีหูหมีนุ่มนิ่มน่าสัมผัส [วานาดิไนต์]

เขาสูงสองเมตร มีขนสีแดงขึ้นเล็กน้อยตามแขนและขา ไหลกว้างเต็มไปด้วยกล้ามพอดีรูป ผมยาวสีแดงหวีเรียบปะบ่า และมีใบหน้าดูคมดุดันคล้ายผู้หญิง

นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาเปิดปากพูดตั้งแต่มาอยู่กลุ่มของเรา

แถมยังใช้ภาษาของเราคล่องแคล่วชัดเจนอีกด้วย

"เธอเป็น… ลูกสาวของ [บานา] ใช่ไหม? "

"..."

หืมมมม!?

***หมีกินแห้ว [วานาดิไนต์]

ที่ตัวข้าถูกนำเสนอมาเป็นตัวประกันของพวกอสูรกายในชื่อของ [นักเรียนแลกเปลี่ยน] นั้น มันเป็นความคิดของท่านแม่เอง

มารดาของข้าคือผู้กล้าของชนเผ่าหมี [รูบี้]

ท่านแม่ถูกพวกอสูรกายที่รุกรานจับเป็นเชลย ดังนั้นจึงมีความรู้สึกหวาดกลัวพวกมันมาก และไม่กล้าที่จะขัดขืนพวกมัน

พอเห็นว่าสู้ไม่ได้ ท่านแม่จึงมีความคิดสุดประเสริฐที่น่าถีบขึ้นมา

นั่นคือการสร้างสายเลือดผสมระหว่างเผ่าสัตว์อันทรงเกียรติ์กับเผ่าอสูรที่ชั่วร้ายนั่นเอง

ให้ตายสิ ท่านแม่นี่ก็ช่างคิดดีเหมือนกันนะ

แต่ว่าจะให้สายเลือดอันทรงเกียรติ์ซึ่งเป็นลูกหลานของท่านเทพโนอาร์ มาแปดเปื้อนด้วยเลือดโสมมของพวกอสูรกายเนี่ยนะ?

นี่เลยเป็นสาเหตุที่ท่านแม่ส่งข้ามาเป็นตัวประกันอย่างไม่ลังเล แล้วสั่งให้ข้าหาลูกสาวของ [บานา] ให้เจอซะ

ส่วนตัวท่านแม่นะหรือ?

เห็นท่านบอกว่าขอไปเรียนวิชามารยาหญิงจากผู้กล้าเผ่าแรคคูน [ออโทเครส] ก่อน แล้วเดียวจะตามมาทีหลังเพื่อหาทางจับกดชายที่ชื่อว่า [บานา] ให้ได้ด้วยตัวเอง

ข้าไม่รู้จักบานาหรอก แต่เห็นท่านแม่ว่าเขาเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง แถมดูแล้วมีอำนาจมากในกลุ่มของพวกอสูรกาย ดังนั้นจึงต้องการให้ข้าเข้ามาจับสายเลือดของเขาให้ได้

ที่ท่านแม่รู้ว่ามันมีลูกสาว เห็นว่ารู้จากข่าววงเหล้าตอนที่ถูกจับเป็นเชลยศึกนี่แหละ

แอบสงสัยเล็กน้อยอยู่เหมือนกันว่าเชลยเชี่ยอะไร ทำไมถึงมีการเลี้ยงเหล้าให้ด้วย

ส่วนพ่อนะหรือ? เนื่องจากพ่อข้าแยกทางกับท่านแม่ไปตั้งแต่ที่ข้ายังเด็ก ดังนั้นเลยไม่มีความผูกพันธ์อะไรกับพ่อมาตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ว่า… จะให้ข้ามามีพ่อใหม่ตอนอายุ 19 เนี่ยนะท่านแม่?

เอาเถอะ ถึงตอนแรกจะทำใจไม่ได้ แต่พอมาเห็นอะไรหลาย ๆ อย่างกับตาตัวเอง ก็เริ่มเข้าใจความจริงบ้างแล้วเหมือนกัน

ข้ารู้แล้วว่าพวกอสูรกายไม่ใช่จะเลวร้ายนัก

พวกเขาเศร้าเป็น เจ็บแค้นเป็น และรักพวกพ้องไม่ต่างจากพวกเรา

แต่ใช้ว่าอสูรกายทุกคนจะเป็นเหมือนกับเจ้าพวกติ๊งต๊องตรงหน้า

ข้าเห็นมาแล้วว่าพวกมันถางป่าของพวกเรายังไง เห็นกับตาว่าพวกมันรุนรากธรรมชาติของพวกเรา ขุดดิน สร้างเมือง และขยับขยายตามอำเถอใจ ราวกับว่าดินแดนแห่งนี้เป็นของพวกมัน

แถมพวกเราไม่มีอะไรที่จะไปต่อกรกับพวกมันได้สักอย่าง…

เมื่อตระหนักว่าสู้ไม่ได้ การยอมก้มหัวแล้วยอมเป็นพวกมันนั้น อาจเป็นทางเลือกหนึ่งที่ฉลาดกว่า

เพราะแบบนั้นข้าเลยเริ่มทำตามที่ท่านแม่สั่ง นั่นคือการตามหาตัวลูกสาวของชายที่ชื่อบานา ซึ่งเธอคนนั้นอาจจะอยู่ในหมู่นักเรียนตรงหน้า ณ ตอนนี้

ว่าแต่ใครคือลูกสาวของบานากัน? ที่ได้รับข้อมูลมาจากท่านแม่นั้น เห็นว่าเป็นอสูรเขาคู่เท่านั้นเอง

ดังนั้นวิธีเดียวที่ข้าจะใช้ได้ คือการไล่ถามทีละคนไปเลยตรง ๆ เลยว่าใช่ลูกของบานาคนนั้นหรือเปล่า

เริ่มจากยัยพรุนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดก่อนเป็นอันดับแรกเลยแล้วกัน

"ชื่อพรุน… ใช่ไหม? "

"มีอะไรหรือคะ… วานาดิไนต์"

เผ่าอสูรเขาคู่หันมาตอบข้าด้วยใบหน้าตายด้านไร้รอยยิ้ม

"เธอเป็น… ลูกสาวของ [บานา] ใช่ไหม? "

"..."

ทำไมทำสีหน้าตกใจแบบนั้นละ?

*ปึ่ง! *

ในตอนนั้นเองที่ร่างกายของข้าถูกพลังอันรุนแรงพลักจนจมมิดลงไปในเก้าอี้สีครีมด้านหลัง

เสียงอันดังก้องนั้นทำให้ผู้คนโดยรอบหันมาจ้องมองตรงนี้เป็นสายตาเดียวกัน

“ทำไมถึงรู้ได้ละคะ!? ”

เธอพูดเช่นนั้นด้วยเสียงที่ร้อนรน

เออ… เดียวนะ

นี่จะบอกว่าข้าเดาถูกตั้งแต่คนแรกเลยเรอะ!

ข้าหันไปทางร่างจำแลงของท่านเทพ [โนอาร์] ที่นั่งติดกับชายที่ถูกเลือกโดยพระเจ้า [ไพไรน์]

ท่านเทพเอียงคอเป็นสัญญาณให้ผมทีหนึ่ง พร้อมกับใบหูแมวที่กระดิกไปมาอย่างร่าเริงน่ารัก

หรือว่านี่จะเป็นการชี้นำของท่านเทพ!?

ใช่แน่ ๆ ท่านต้องรู้ถึงความต้องการของข้า เลยชักนำข้าให้มาอยู่ร่วมกลุ่มกับเธอคนนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

ขอบคุณครับท่านเทพโนอาร์!

“ตอบหน่อยค่ะว่าทำไมถึงรู้ได้? ฉันว่าฉันไม่เคยพูด [ชื่อเต็ม] ออกมาสักครั้งเลยนะคะ”

“...”

เอายังไงดีเนี่ย

สถานการณ์เริ่มวุ่นวายเสียแล้วสิ…

ถ้าเสียงดังมากกว่านี้ เดียวพวกผู้คุมที่อยู่ชั้นล่างของยานพาหนะได้ยกโขยงกันขึ้นมาแน่

งั้นพูดความต้องการของเราออกไปเลยแล้วกัน

“ได้โปรดกรุณาคบกับผมด้วยครับ”

เกิดความเงียบสงบราวกับป่าช้าขึ้นในชั่วอึดใจนั้น

ใบหน้าของสตรีไร้อารมณ์ตรงหน้าเริ่มมีสีแดงระบายอ่อน ๆ ขึ้นบนผิวแก้มสีเขียว

ไอร้อนจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากทางใบหู

เขาคู่สีเลือดหมูได้กลายเป็นสีแดงฉานเหมือนเหล็กร้อนที่โยนเข้าเตาเผา

“โอ๊ววววววววว! ”

พร้อมกับเกิดเสียงระเบิดของผู้คนดังลั่นตามมาเพื่อทำลายความสงบนั้นลง

ชิบหายแล้วไงตรู

ดันลืมไปซะสนิทเลย ว่ากำลังอยู่ต่อหน้าผู้คนจำนวนมากนะ...