หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่ 99 สิ้นหวังของแนวหน้า

ไททันยืนอยู่บนชั้นสองของศูนย์การค้าดัลลัสมือกำขวานแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือดวงตาของเขาจ้องผ่านความมืดออกไปยังถนนด้านหน้า

เงาร่างกองกำลังกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาไม่ช้าไม่เร็วแต่สม่ำเสมอจนน่ากดดัน ราวกับพวกมันไม่ใช่มนุษย์ที่กำลังเดินอยู่บนถนนหากเป็นเครื่องจักรสงครามที่ไม่มีวันเหนื่อย

ด้านข้างกันไททันมีเคนยืนถือปืนลูกซองไว้แน่นอีกมือจับดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอว ใบหน้าของเขาตึงเครียดอย่างชัดเจน

ทั้งสองคือทหารจากค่ายแกนนอนที่รับผิดชอบยึดศูนย์การค้าดัลลัสไว้เป็นแนวหน้าใช้ที่นี่เป็นจุดต้านพวกพันธมิตรผู้แก้แค้นมานานพอสมควร แม้จะถูกบุกหลายครั้งแต่แนวต้านนี้ก็ไม่เคยแตก อย่างน้อย…ก็จนถึงคืนนี้

“เราจะทำยังไงกันดี”เคนถามเสียงต่ำด้วยความกังวล

ไททันไม่ตอบทันทีเขายังคงจ้องไปยังเงากองกำลังที่เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะพูดสั้นๆ

“ติดต่อค่ายแกนนอนได้ไหม”

เคนส่ายหน้า สีหน้าเริ่มแย่ลง “ไม่ได้ ค่ายติดต่อไม่ได้เลยแต่พันธมิตรส่งข่าวมาทางวิทยุ พวกเขาบอกว่าจะส่งกำลังเสริมมาช่วยแน่นอน”

“อีกนานไหม” ไททันหันมามองทันที

“ไม่รู้… พวกเขาบอกแค่ว่าให้ยื้อไว้ให้นานที่สุด กำลังเสริมกำลังรีบมา” เคนกัดฟันแน่น คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงไปชั่วครู่

ไททันมองออกไปยังเงากองกำลังที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

‘ยื้อให้นานที่สุด…’ไททันรู้ดีว่าคำพูดแบบนี้ในสนามรบหมายความว่าอะไร

มันแปลว่า...พวกเขาบางคนอาจต้องตายก่อนกำลังเสริมจะมาถึงหรือไม่ก็ตายทั้งหมด

เคนหันกลับไปมองพรรคพวกด้านหลังของตัวเองที่ยืนรอคำสั่งด้วยความกังวลและหวาดกลัวไม่แพ้กันพวกนั้นมีอยู่สี่สิบคนจริง แต่ในจำนวนนั้น ผู้มีพลังขั้นกลางมีแค่เขากับไททันขั้นต้นอีกห้าคน ที่เหลือเป็นทหารธรรมดาที่ถือปืนคนละกระบอกเท่านั้นถ้าเป็นการตั้งแนวยิงระยะไกล พวกเขายังพอถ่วงเวลาได้แต่ถ้าอีกฝ่ายทะลุเข้ามาในอาคารเมื่อไหร่…

“เราสู้ไม่ไหวหรอกถ้าสู้ต่อ พวกเราตายหมดแน่” เคนเม้มปากแน่นไททันเองก็รู้แต่เขารู้ดีอีกอย่างเหมือนกัน

“เราถอยไม่ได้”

“หมายความว่ายังไง”เคนหันกลับมาทันที

“ถ้าเราเสียที่นี่ลอร์ดแกนนอนต้องฆ่าพวกเราแน่” ไททันสูดลมหายใจลึกดวงตาเย็นลงและพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

“ทั้งนาย ทั้งฉันแบกรับความโกรธของลอร์ดแกนนอนไม่ไหวหรอก ถ้าจะตายแบบนั้น ฉันว่าเราสู้กันจนตายที่นี่ยังดีซะกว่า”

“อีกอย่าง” จากนั้นเขาชี้ไปยังกองกำลังที่อยู่กลางถนน “กองกำลังพวกนั้นมีแค่ขั้นกลางเดาว่าไอ้คนที่เรียกตัวเองว่าแอรีสคงไปสู้กับพวกขั้นสูงตามแนวรบอื่นอยู่”

การที่ไม่มีขั้นสูงมากแสดงว่าพวกเขายังมีโอกาสอยู่ ศัตรูถ้าไม่มั่นใจก็แสดงว่าเป็นพวกประมาทอวดดีที่คิดว่าแค่ขั้นกลางก็จัดการพวกเขาได้ไททันและเคนก็มั่นใจในฝีมือของตัวเองพวกเขาสองคนชนะผู้มีพลังขั้นเดียวกันได้มาก่อนทั้งนั้น

“แต่อยู่ที่นี่เราจะสู้ไหวเหรอ”เคนฟังแล้วก็ยังไม่สบายใจ

“ไม่ต้องชนะแค่ยื้อให้ได้” ไททันตอบทันที มือกำขวานแน่นขึ้นและมองไปยังกองกำลังที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมพูดต่อ “ยื้อจนกว่ากำลังเสริมจะมา”

เคนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

“เข้าใจแล้ว”

ในเวลาเดียวกันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทหารที่เฝ้าหน้าต่าง

“มากันแล้ว!”

ไม่ต้องมีคำสั่งซ้ำ ทหารทุกคนเข้าประจำตำแหน่งทันทีแนวยิงกระจายตามขอบหน้าต่างกับเสาคอนกรีตและราวเหล็กของชั้นสองด้านล่างกองกำลังทหารมืดของค่ายมิดไนท์หยุดลงตรงลานจอดรถด้านหน้ามีทั้งหมดยี่สิบนาย

สี่คนด้านหน้าเป็นขั้นกลางอีกสิบหกคนเป็นขั้นต้น แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากพวกมันกลับหนักกว่าจำนวนหลายเท่าไททันไม่รออีกต่อไป เขายกมือขึ้นแล้วคำราม

“ยิง!”

...

ทหารมืดยี่สิบนายเดินเข้ามาท่ามกลางความมืดเหมือนเงาปีศาจชุดเกราะสิงโตทารัส T1ที่สวมอยู่สะท้อนแสงไฟสลัวๆ ของศูนย์การค้าดัลลัสเป็นประกายหม่นดูเหมือนกำแพงเหล็กที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างช้าๆ แต่มั่นคง

ปัง! ปัง! ปัง!เสียงปืนดังขึ้นทันทีเมื่อพวกมันก้าวเข้าสู่ระยะยิง

กระสุนจากทหารแนวหน้าพุ่งใส่เป็นห่าฝนทว่าเสียงที่ดังขึ้นกลับไม่ใช่เสียงเนื้อฉีกขาดหรือกระดูกแตกหักหากเป็นเสียงเหล็กกระแทกเหล็ก แกร๊ง! แกร๊ง!

กระสุนเด้งออกจากเกราะราวกับยิงใส่กำแพงเหล็ก

ทหารหลายคนเริ่มหน้าซีดขาวเพราะภาพตรงหน้ามันเหมือนพวกเขากำลังยิงใส่ปีศาจมากกว่ามนุษย์ยังไงก็ตามกระสุนจำนวนมากที่ยิงอัดเข้าใส่ก็ยังสร้างแรงกระแทกได้

ทหารมืดสองคนถูกแรงอัดซัดใส่เกราะจนเสียหลักล้มลงกับพื้นเสียงโลหะกระแทกพื้นดังสนั่น แต่เพียงวินาทีถัดมาพวกมันก็ยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ราวกับไม่รู้จักความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อยก่อนจะพุ่งต่อเข้าหาอาคารเหมือนเดิม

“เชี่ย…” ทหารค่ายแกนนอนคนหนึ่งหลุดสบถออกมา

ด้านหน้าสุดทหารมืดขั้นกลางยกโล่เหล็กขึ้นรับกระสุนที่ยังคงยิงมาไม่หยุดกระสุนจำนวนมากกระแทกโล่จนเกิดเสียงถี่รัวเหมือนฝนตกใส่แผ่นเหล็กแต่จังหวะการก้าวของมันกลับไม่ชะงักเลยแม้แต่น้อยจากนั้นมันก็เร่งฝีเท้าพุ่งนำเข้าหาอาคารอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวพวกมันก็มาถึงตัวอาคารแล้ว

โครม!ประตูกระจกชั้นล่างถูกกระแทกจนแตกกระจายเศษกระจกปลิวกระเด็นไปทั่ว ทหารมืดสามคนพุ่งทะลุเข้าไปก่อนในทันทีราวกับหมาป่าที่กระโจนเข้าใส่ฝูงแกะ

พวกมันเข้าประชิดตัวทหารค่ายแกนนอนที่ยังตกใจกับภาพที่เพิ่งเห็นไป

ฉัวะ!ดาบพิฆาตเหล็กฟันผ่านอกทหารคนหนึ่งจนร่างแทบขาดเลือดสาดกระจายเต็มพื้นอีกคนยังไม่ทันตั้งปืนยิงด้วยซ้ำหอกของทหารมืดก็พุ่งแทงทะลุหน้าอกในจังหวะเดียวก่อนจะถูกแรงกระแทกตรึงร่างไว้กับเสาคอนกรีตด้านหลังเหมือนแมลงที่ถูกปักเข็มการต่อสู้ระยะประชิดปะทุขึ้นในทันที

“อย่าหยุดยิง!” เคนคำราม พลางยกปืนลูกซองยิงลงไปอีกนัด ตูม!กระสุนลูกปรายซัดใส่ทหารมืดคนหนึ่งจนเซถอยหลังไปชนเสา แต่เพียงชั่วพริบตาอีกฝ่ายก็ยืนขึ้นอีกครั้งเหมือนไม่รู้จักคำว่าเจ็บ

ไททันเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าปืนธรรมดาแทบไม่มีประโยชน์เขากำขวานแน่นก่อนจะตะโกน “ตั้งแนว! ถ่วงเวลาไว้กำลังเสริมกำลังมา!”

นั่นคือเหตุผลเดียวที่พวกเขายังยืนอยู่ตรงนี้พันธมิตรส่งข่าวมาว่าจะส่งกำลังมาช่วยและหน้าที่ของพวกเขาคือยื้อเวลาให้ได้นานที่สุด

แต่เวลาที่ต้องยื้อกลับสั้นกว่าที่คิดเพราะวินาทีถัดมาทหารมืดก็พุ่งเข้าหาตัวอาคารแล้ว โครม!ประตูกระจกแตกกระจายเหมือนกระดาษ ทหารมืดทะลุเข้ามาเหมือนคลื่นเหล็กที่ซัดเข้าฝั่ง

“ลงไป!” ไททันคำรามก่อนจะกระโดดลงจากบันไดเลื่อน ร่างใหญ่ตกลงพื้นเหมือนหินผาขวานในมือฟันลงใส่ทหารมืดตรงหน้าเต็มแรง

โครม! หมวกเกราะสิงโตทารัส T1 ยุบลงตามแรงฟัน

แม้เกราะจะหนาแต่แรงมหาศาลก็ส่งผ่านลงไปถึงคอกระดูกคอหักทันที ร่างนั้นทรุดลงเหมือนหุ่นที่ถูกตัดสาย แต่ยังไม่ทันได้หายใจทหารมืดอีกคนก็พุ่งเข้ามา ดาบฟันลงเหมือนเสือกระโจนไททันหมุนตัวหลบก่อนเหวี่ยงขวานสวนกลับ

ฉัวะ!ขวานเฉือนผ่านข้อต่อเกราะบริเวณคอ หัวของทหารมืดขั้นต้นกระเด็นลอยออกไป

“หัวมัน! ตัดหัวมัน!”ไททันตะโกน เพราะเขารู้ว่านี่คือจุดเดียวที่ฆ่าพวกมันได้แต่ทหารมืดที่เหลือไม่ได้ชะงักเลย ตรงกันข้ามพวกมันพุ่งเข้ามาเร็วขึ้นเหมือนเครื่องจักรสังหาร

อีกด้านหนึ่งเคนยิงลูกซองอีกครั้ง

ตูม!ทหารมืดคนหนึ่งปลิวตกจากราวชั้นสูง

แต่สองคนถัดมาพุ่งขึ้นมาติดกันเหมือนเงาดำเคนทิ้งปืนลูกซองที่กระสุนหมด เพราะไม่มีเวลามาโหลดกระสุนใหม่แล้วชักดาบเข้าดาบปะทะกันทันที

เคร้ง! ครั้งที่หนึ่ง เคนถอย

เคร้ง! ครั้งที่สอง เขาถอยอีกก้าว

เคร้ง! ครั้งที่สาม แขนเริ่มชา

เพราะแรงปะทะของศัตรูที่สวมเกราะหนักแล้วในจังหวะที่เขารับดาบของคนแรก ทหารมืดขั้นกลางอีกคนก็แทงสวนจากด้านข้าง ฉัวะ!คมดาบแทงผ่านคอของเคนอย่างแม่นยำ หัวของเขาหลุดจากบ่าในทันที

“เคน!” ไททันคำรามด้วยความโกรธแค้น

แต่ยังไม่ทันจะพุ่งเข้าไปช่วยทหารมืดขั้นกลางสองคนก็เข้ามาขวาง หอกพุ่งเข้ามาเหมือนงูเหล็ก ฉึก!ปลายหอกแทงเข้าชายโครงของไททัน เลือดพุ่งกระฉูด...

การชะงักเพียงเสี้ยววินาทีและวินาทีนั้นก็เพียงพอแล้ว ดาบอีกเล่มฟันลงมาจากด้านข้าง ฉัวะ!แขนของไททันขาดกระเด็น ขวานหนักหล่นกระแทกพื้นร่างใหญ่ทรุดลงคุกเข่าก่อนที่เลือดจะไหลทะลักเหมือนเขื่อนแตก

ทหารมืดขั้นกลางตรงหน้าเดินเข้ามาอย่างเย็นชาไม่มีคำพูดใดๆ หรือความลังเลในสายตา มันยกดาบขึ้นแล้วฟันลง ฉัวะ!ศีรษะของไททันหลุดจากบ่าร่างใหญ่ล้มตึงลงกับพื้น

เมื่อผู้มีพลังขั้นกลางทั้งสองตายแนวรับทั้งหมดก็พังลงทันที