“ช่างเป็ร้านที่น่าสนใจ”
ในขณะที่ฉันกำลังนั่งดูรายการเครื่องดื่มก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ เดินตรงมาหาฉันจากด้านหลัง
“สวัสดีครับ!! จะรับเป็อะไรดีครับ”
เสียงทุ้มต่ำที่ฟังแล้วระรื่นหูดังขึ้น
“..................”
ฉันละสายตาจากรายการเครื่องดื่มตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมามองทันที
ชายหนุ่มรูปงามภายใต้ชุดนักศึกษาราวกับรูปที่ถูกแกะสลักขึ้นมา
ใบหน้าที่คมกริบรับกับโครงคิ้วหนาได้รูปและผมสีดำขลับั์ตาสีน้ำตาลเป็ประกาย ผิวพรรณที่เรียบเนียนดูมีชีวิตชีวาปากที่แดงก่ำราวกับหยดเื ทุกสิ่งที่ฉันใฝ่หากลับมารวมกันอยู่ในคน ๆ เดียวได้ยังไงเนี่ย!!
ดูเหมือนว่าฉัน......จะหาพ่อของลูกเจอแล้ว!!
“ขอเป็ลาเต้เย็นค่ะ”
ฉันสั่งพลางมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียดอีกครั้ง
ไม่นานนักเขาก็มาเสิร์ฟกาแฟและออกจากร้านไป
ภายในร้านดูงานยุ่งๆ คงเป็เพราะว่าอยู่ใกล้มหาลัยอาร์เทมิส (Artamis)และเขาก็คงจะเรียนอยู่มหาลัยนี้ด้วยแน่นอน!!
“สวัสดีค่ะคุณเป็เ้าของร้านนี้หรือเปล่าคะ?”
ฉันเดินไปถามผู้หญิงที่ยืนชงกาแฟอยู่เธอน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉันหรือถ้ามากกว่าก็ไม่น่าจะห่างกันเท่าไหร่
“ใช่ค่ะไม่ทราบว่ามีอะไรรึเปล่าคะ?”
เธอเงยหน้ามาถามอย่างเป็ห่วง
“คุณสนใจที่จะขายร้านนี้ให้ฉันไหมคะ?”
ฉันถามอย่างตรงไปตรงมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็มิตร
“คะ?ตอนนี้ฉันยังไม่มีความคิดที่จะขายร้านนี้เลยน่ะค่ะ”
เธอทำหน้าในิดหน่อย
“นี่นามบัตรฉันค่ะถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็ติดต่อมานะคะ”
ฉันยื่นนามบัตรให้เธอก่อนจะเดินออกมาจากร้าน
เมื่อขึ้นรถฉันก็หยิบโทรศัพท์โทรไปยังเบอร์ที่คุ้นเคย
“เซนช่วยสืบประวัติคาเฟ่เหมียวข้างมหาลัยอาร์เทมิสมาให้หน่อยสิแล้วก็ประวัติทุกอย่างของพนักงานด้วย”
“รับทราบครับ!!”
เสียงปลายสายตอบกลับอย่างหนักแน่น
“อ๋อแล้วก็.....วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัทนะ”
ฉันบอกปลายสายก่อนจะวางสายทันที
..........ตื้ดดด..........
“เ้าพวกนี้พอทำหน้าที่ของตัวเองก็พูดสุภาพกันตลอด ไม่มีความยืดหยุ่นเอาซะเลย”
แถมยังเป็แบบนี้กันยกกลุ่มอีกเฮ้อ....
หลังจากนั้นฉันก็ขับรถออกมาแล้วตรงไปยังคอนโดโดยไม่แวะที่ไหนอีก
................................................................................................................................
วันนี้ผมก็มาทำงานตามปกติเหมือนทุกๆ วันก่อนที่จะเข้าเรียน่สาย
ลูกค้าที่ร้านก็ยังคงเยอะเหมือนเดิม
“แค่ต้องทำให้ดีเหมือนทุกวันก็พอสู้ ๆ ตัวฉัน!!”
ชายหนุ่มให้กำลังใจตัวเองก่อนเข้างานกะเช้า
กรุ้งกริ้ง
เสียงกระดิ่งโมบายหน้าร้านดังขึ้นเมื่อมันกระทบกับประตูทางเข้าเพื่อบ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้ามา
หญิงสาวที่เหมือนไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงบนโลกใบนี้เดินเข้ามาในร้านผมสีทองที่เปล่งประกายซึ่งยาวจนถึง่เอวพริ้วไสวไปตามทุกย่างก้าวของเธอ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลกวาดมองไปรอบร้านเพื่อหาที่นั่งผิวขาวซีดที่เหมือนไม่เคยต้องแสงแดด
เธอเดินเข้ามาในร้านอย่างมั่นใจและทะมัดทะแมงซึ่งต่างกับรูปลักษณ์ที่ดูบอบบางของเธอเป็อย่างมาก
สัดส่วนทุกอย่างมันเฟอร์เฟคจนเธอเหมือนออกมาจากภาพวาดของชาวต่างชาติเธอทั้งดูสวย!! และเท่!! ในเวลาเดียวกัน
“................”
พอรู้ตัวอีกทีผมก็เดินตามเธอมาที่โต๊ะซะแล้ว
ผมไม่เคยสนใจใครหรือผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยเพราะแค่ต้องเอาตัวรอดในแต่ละวันมันก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว
แล้วนี่ผมกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย!!
เดินตามเขามาอย่างกับคนโรคจิตเลย
“สวัสดีครับจะรับเป็อะไรดีครับ”
ผมถามเธอด้วยความประหม่า
“ขอเป็ลาเต้เย็นค่ะ”
เธอเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะสั่ง
นัยต์ตาสีฟ้าที่เปล่งประกายจ้องมองฝ่ายตรงข้ามโดยไม่ลังเลริมฝีปากอมชมพูที่ขยับเวลาเธอพูด ขนตาและขนคิ้วที่ยาวหนาทุกอย่างมันดูมีเสน่ห์น่ามอง
ไม่สิๆ ใกล้เวลาที่จะต้องเลิกงานและไปเรียนแล้ว
อย่าคิดอะไรไร้สาระ
ผมส่ายหน้าไล่ความคิดและย้ำเตือนตัวเองพร้อมกับเดินมาที่เคาน์เตอร์ทำเครื่องดื่มและส่งรายการเครื่องดื่มให้กับพนักงานอีกคนจากนั้นก็ชงกาแฟตามรายการที่เธอสั่งมา
“ยุนได้เวลาเลิกงานแล้วนะ เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก”
เสียงพี่สาวเ้าของร้านดังย้ำเตือน
“เสร็จพอดี”
ผมพึมพำก่อนตะคิดว่างั้นก็เอาแก้วนี้ไปเสิร์ฟให้เธอก่อนแล้วค่อยออกไปดีกว่า
“ครับเดี๋ยวไปเสิร์ฟแก้วนี้ก็จะไปแล้วครับ”
ผมตอบก่อนจะเดินไปที่โต๊ะของหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง
เธอจะมาอีกไหมนะ?ถ้าเราบริการดีเธออาจจะมาอีกก็ได้ งั้นก็ต้องสุภาพเข้าไว้แล้วก็ห้ามตะกุกตะกักเด็ดขาด
ระหว่างเดินไปที่โต๊ะความกังวลและความคิดต่างๆ นานาก็ถาโถมเข้ามา
“ถ้า้าอะไรเพิ่มก็บอกได้เลยนะครับ”
ผมพูดอย่างเป็มืออาชีพเยี่ยม!!
“ขอบคุณค่ะ”
เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกันนะทำไมใจมันเต้นแรงแบบนี้กันนะ รู้สึกแปลก ๆ จัง
ไม่สิ!! นี่มันจะสายแล้วนี่นา
“พี่ครับผมไปก่อนนะ”
ผมะโบอกพี่เ้าสาวของร้านก่อนจะวิ่งตรงไปยังมหาลัยทันที
.....................................................................................................................
กริ๊งงง!!
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ฉันถึงคอนโดพอดี
“เื่ที่บอสให้สืบผมได้ข้อมมูลมาแล้วครับ”
เสียงปลายสายรายงาน
“ส่งข้อมูลมาเลย”
ฉันบอก
“ครับ”
.................ตื้ดดด.................
เขาตอบรับก่อนสายจะตัดไป
ฉันก็ได้รับข้อมูลทั้งหมดที่ให้เซนสืบมาแล้วก็เปิดไฟล์อ่านทันทีและแน่นอนว่าฉันเปิดอ่านในสิ่งที่ฉันสนใจก่อน
“ชื่อยุน สินะ อืม...... อายุ 20 ปี ห่างกับฉัน 5 ปี กรุ๊ปเืo กำลังเรียนอยู่ปี 2 คณะบริหารมหาวิทยาลัยอาร์เทมิส”
ฉันเริ่มอ่านข้อมูลที่ได้รับมา
“เป็เด็กกำพร้าที่ต้องส่งตัวเองเรียนและแทบไม่มีเพื่อนสนิทเลยทำงาน 2ที่ใน 1 วัน โห...... ขยันไปไหน”
ฉันอึ้งนิดหน่อย
8K
