High Human

หลังจากนั้นสองวัน สื่อทั่วมูก็ได้ประกาศการจากไปของมนุษย์และคนแคระ แต่พวกเขาก็ยังได้รายงานเรื่องสิ่งที่ชาวมูนันได้รับนั่นก็คือความรู้การสร้างยานอวกาศและพลังงานของยาน นอกจากนี้ยังมียานอวกาศที่คนแคระได้สร้างไว้เพื่อให้ชาวมูนันได้ศึกษา 

เรื่องนี้ทำให้ผู้คนพากันฉลองด้วยความดีใจ พวกเขาคาดหวังว่าจะได้ออกไปท่องเที่ยวอย่างที่ใจต้องการ

อย่างไรก็ตามยังมีหญิงสาวคนหนึ่งที่เฝ้ารอให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ มิวจูมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีดวงดาวส่องสว่างระยิบระยับ 

“ดาวดวงไหนกันนะที่เปิดบ้านเกิดของโจ” มิวจูเอ่ยพึมพำด้วยแววตาโหยหา เธอยอมรับแล้วว่าตัวเองหลงรักชาวต่างดาวเข้าซะแล้ว

……

หลังจากที่มนุษย์ทุกคนกลับขึ้นยานพร้อมคนแคระก็ได้ออกเดินทางทันที โดยจุดหมายคือสหพันธ์ซึ่งต้องใช้เวลาประมาณเกือบเดือนเพื่อจะไปถึง 

เวลาเกือบหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ พวกเขามาถึงสหพันธ์เป็นที่เรียบร้อย เมื่อมาถึงทุกคนก็ถูกเรียกให้ไปรวมตัวกันที่ลานกว้าง โดยมีเพียงโจและบีบีซึ่งเป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์เข้าไปในห้องประชุม

คนอื่นๆที่รอข้างนอกต่างกระวนกระวายกังวลว่าจะมีปัญหาอะไรหรือไม่ เพราะพวกเขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นผิดกฏมากมายเพียงใด

ภายในห้องประชุมมีโต๊ะกว้างยาวหลายสิบเมตรและมีผู้นำเผ่าพันธุ์หลายร้อยมารวมตัวกัน โจและบีบีต่างก็นั่งลงในที่ของตัวเอง

ทุกคนที่เข้ามาจะต้องเหลือบมองโจและบีบี บางคนมองด้วยสายตาไม่พอใจ บางคนมองด้วยสายตาชื่นชมผสมกันไป เผ่าพันธุ์หลายร้อยเผ่านี้ย่อมมีทั้งเกลียดและชอบ และแน่นอนว่าพวกที่เกลียดจะคอยพยายามหาทางขัดขาให้ได้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน

เมื่อทุกคนมากันครบและคนสุดท้ายที่เข้ามาคือพลเอกไซน๊อต

“เริ่มการประชุมได้!!” ทันทีที่ไซน๊อตนั่งลงเขาก็ประกาศขึ้นอย่างเป็นทางการ

“ตามกฏของสหพันธุ์สิ่งที่มนุษย์ทำถือว่าผิดกฏของสหพันธ์ ผมร้องขอให้มีการทำโทษตามกฏของสหพันธ์” ในทันใดนั้นใครบางคนในที่ประชุมกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความไม่ชอบใจเมื่อพูดถึงมนุษย์ เขามีผิวสีขาวอมฟ้าและแข็งเหมือนกับหิน ดวงตาสองข้างปูดโปนทั้งหัวไม่มีแม้แต่เส้นขนใดๆ เหมือนกับว่าตัวของเขาทำมาจากหิน

“อะไร? แล้วพวกคนแคระล่ะ?” โจกล่าวอย่างเย็นชาเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนพูดขึ้นมา

“คนแคระเป็นเผ่าพันธุ์ที่ได้สร้างคุณประโยชน์แก่สหพันธ์มาอย่างยาวนานสามารถใช้ตรงนี้เพื่อลบล้างความผิดครั้งนี้ได้” ชายคนนั้นตอบ

“อย่ามาตลกไปหน่อยเลย ที่ผ่านมาเขตชายแดนสามารถยึดครองพื้นที่ได้หลายเขตด้วยฝีมือมนุษย์และนอกจากนี้เทคโนโลยีและวิทยาการที่ไม่รู้จักที่มนุษย์ค้นพบก็แจ้งให้สหพันธ์เสมอ จะบอกว่าเรื่องที่ทำมาทั้งหมดไม่มีค่า?” โจกล่าวด้วยความเย็นชา

“มันไม่เหมือนกัน เผ่าคนแคระได้สร้างอาวุธและยานรบเพื่อต่อกรกับพวกสเปคมาตั้งแต่สมัยแรกๆ สิ่งที่พวกมนุษย์ทำเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น" ชายคนนั้นตอบกลับ

ทันใดนั้นบีบีก็ตบโต๊ะและยืนขึ้นด้วยความโกรธแต่เนื่องจากเขาตัวเตี้ยเกินไปจึงต้องปีนขึ้นเก้าอี้ก่อนจะชี้หน้าใส่ชายที่เหมือนกับหินคนนั้น “จะบอกว่าพวกเขาที่ไปช่วยคนแคระเป็นเรื่องเล็กน้อยงั้นเหรอ!! พูดแบบนี้มันหยามพวกเราคนแคระชัดๆ!!”

“เอ่อ ผมไม่ได้หมายความว่ายังงั้น” ชายที่เหมือนหินกล่าวด้วยความเร่งรีบเขาไม่อยากมีปัญหากับพวกคนแคระ แต่เขาคิดไม่ถึงว่าคำพูดของเขาจะทำให้บีบีโกรธเคืองขึ้นมา

“พอ!!” ไซน๊อตกล่าวขัดทั้งสองทำให้ทั้งสองต้องเงียบลงและนั่งลงเช่นเดิม จากนั้นไซน๊อตก็พูดขึ้นมาว่า “มีใครจะพูดอะไรอีกไหม?”

จากนั้นก็เริ่มมีคนยืนขึ้นและกล่าวสิ่งที่ตนเองคิด บางคนก็เข้าข้างชายที่เหมือนหิน บางคนเข้าข้างโจ แน่นอนว่าในสหพันธ์ที่มีหลายร้อยเผ่าพันธุ์ย่อมมีความขัดแย้งกัน 

ในระหว่างนั้นก็มีใครบางคนพูดขึ้นมาว่า “ผมคิดว่าหากจะปล่อยเรื่องนี้ไปโดยไม่มีอะไรเลยก็ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้และมันจะทำให้หลายๆคนไม่พอใจ แต่ผมก็เข้าใจกับหลายๆคนที่อธิบายถึงความดีความชอบของมนุษย์ ผมจึงขอเสนอด้วยความเป็นกลางว่า ให้พวกมนุษย์ไปทำงานที่ดาวปาเป็นเวลา 2 ซี๊ก”

หลังจากที่เขาพูดจบคนอื่นๆก็พูดคุยกันเบาๆ 

“มีใครจะเพิ่มเติมอะไรไหม?” ไซน๊อตกล่าวออกมา เมื่อเขากล่าวเช่นนี้หมายความว่าเขาเองก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ 

ไม่มีใครเสนออะไรเพิ่มจากนั้นไซน๊อตก็หันไปทางโจและกล่าวว่า “พันเอกโจ คุณมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”

“ไม่ครับ” 

การไปทำงานที่ดาวปาก็ไม่ใช่เรื่องแย่ ดาวปาเป็นดาวเคราะห์เล็กๆ มันมีขนาดเพียง 1 ใน 10 ของโลก แต่ที่ดาวนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชพันธุ์นานาชนิด และยังเป็นดาวเกษตรที่ทางสหพันธ์ไว้ใช้ในการปลูกพืชผักและต้นไม้ที่จำเป็นต้องใช้

อย่างไรก็ตามมันเป็นงานของทหารฝึกหัดที่ไม่มีพลังแข็งแกร่งหรือเป็นผู้ที่มีพลังเกี่ยวข้องด้านพืชถึงจะไปทำงานที่นั่น มนุษย์ที่ถูกขนานนามว่าเป็นเผ่าพันธุ์น้องใหม่ทรงพลังและมีพลังมากพอในการต่อสู้กับพวกสเปคที่ชายแดนต้องถูกลดตัวลงไปทำงานระดับล่าง หากเป็นเผ่าพันธุ์อื่นจะคิดว่าตัวเองถูกหยาม

ทว่าสำหรับพวกโจแล้ว เขาเพียงคิดแค่ว่ายังไงก็ได้ 

‘ไปทำงานบนดาวปาก็ถือว่าไปพักผ่อนแล้วกัน’ โจคิดในใจ เขาไม่อยากโต้แย้งอะไรอีกเพราะนี่ถือว่าเป็นโทษที่เบามากๆแล้วสำหรับมนุษย์

หลังจากนั้นการประชุมก็เสร็จสิ้น ในระหว่างที่โจกำลังจะกลับไปหาพวกมายด์ที่รออยู่ บีบีก็เดินเข้ามาข้างๆเขาแล้วพูดขึ้นว่า “ฉันรู้เรื่องเกี่ยวกับรางวัลที่ทีโบได้ประกาศไว้ ยานบัญชาการลำใหม่จะถูกส่งมอบให้กับพวกนายหลังจากการลงโทษจบลง ตกลงไหม?”

โจพยักหน้า “ตามนั้น”

จากนั้นเขาก็เดินมาถึงกลุ่มของมายด์ พวกนั้นมีใบหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด 

“การตัดสินจบแล้ว พวกเราจะไปทำงานที่ดาวปาเป็นเวลา 4 เดือน” โจกล่าวกับทุกคน

“มันเป็นงานอะไรคะ?” มายด์กล่าวถามขึ้นมาด้วยความกังวล

“มันเป็นเพียงงานดูแลพืชผักกับต้นไม้ เป็นงานง่ายๆสบายๆแถมอากาศก็สดชื่น คิดซะว่าไปพักผ่อน” โจพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อทุกคนได้ยินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาคิดว่าจะถูกลงโทษหนักซะอีกแต่เพียงแค่ไปเป็นชาวนาชาวสวนแค่นั้นเอง มันไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรเลย