ชีวิตที่สงบสุขของหมู่บ้านหุบเขาเมฆาคล้อยไม่ได้ยืนยาวนัก
วันหนึ่ง กลุ่มโจรเพลิงทมิฬ กลุ่มโจรที่แข็งแกร่งและโหดเหี้ยมกว่าโจรเงาหินหลายเท่า ได้บุกเข้ามาในหมู่บ้าน พวกมันมีผู้ฝึกปราณไฟระดับสูงหลายคน โดยเฉพาะหัวหน้าโจรที่มีพลังปราณไฟอยู่ในระดับปราณเหลืองขั้นเจ็ด
"ชาวบ้านทุกคน! ออกมาต้อนรับพวกข้าให้ดี! ไม่งั้นบ้านเรือนของพวกเจ้าจะกลายเป็นเถ้าถ่าน!" หัวหน้าโจรเพลิงทมิฬคำรามเสียงดัง พลางปล่อยเปลวไฟร้อนระอุออกมาจากฝ่ามือ เผาผลาญบ้านเรือนไม้ไปหลายหลัง
ชาวบ้านแตกตื่น หลี่เทียนและผู้ฝึกปราณในตระกูลหลี่รวมตัวกันเผชิญหน้ากับโจร พวกเขาแข็งแกร่งกว่าชาวบ้านทั่วไป แต่ก็ยังเทียบไม่ติดกับกลุ่มโจรเพลิงทมิฬ
"พวกเจ้า... อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ง่าย ๆ!" หลี่เทียนตะโกน พลางรวบรวมปราณเข้าสู่ฝ่ามือ
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ผู้ฝึกปราณของตระกูลหลี่ต่อสู้ด้วยความกล้าหาญ แต่พวกเขาก็ถูกกดดันอย่างหนัก ผู้คนล้มตายไปทีละคน
หลี่ฟงอยู่กับหลี่เหมยในที่ปลอดภัย เขามองดูการต่อสู้ด้วยความเจ็บปวด เขารู้ว่านี่คือสถานการณ์เดียวกับที่เขาเคยเผชิญหน้ากับโจรเงาหิน แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าหลายเท่า
"ท่านพี่... ท่านช่วยพวกเขาได้ไหมเจ้าคะ" หลี่เหมยถามเสียงแผ่ว ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียว
หลี่ฟงกำหมัดแน่น เขารู้ว่าถึงเวลาที่เขาต้องแสดงพลังที่แท้จริงออกมาแล้ว ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง แต่เพื่อปกป้องคนที่เขารัก และหมู่บ้านที่เป็นบ้านของเขา
"ได้สิเหมยเอ๋อร์... พี่จะปกป้องพวกเขาเอง"
หลี่ฟงพุ่งเข้าไปในการต่อสู้ทันที สร้างความประหลาดใจให้กับทั้งโจรและคนในตระกูล
"ไอ้เด็กไร้ปราณนี่มาทำอะไร!" หัวหน้าโจรเพลิงทมิฬมองอย่างดูถูก