โปรแกรมสร้างนักรบ

        “ไงมารุ!? สีหน้าไม่ค่อยดี … ที่ผ่านมาหนักหรือยังไง? เอาน่า ยังรอดอยู่ได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว!”

        ออสการ์เดินเข้ามาในร้านขายอาหาร และเมื่อเห็นมนุษย์เสือชีต้ากำลังนั่งกินอยู่ด้วยอาการหน้านิ่วคิ้วขมวด เขาก็เอ่ยทักทักทายและเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับอีกฝ่าย พร้อมกับคำปลอบใจที่ไม่ค่อยจะมีประโยชน์อะไรมากนัก

        “อ้อ! นายเองเหรอออสการ์? แล้วนายล่ะเป็นยังไงบ้าง … สุดท้ายหายไปนานเหมือนกันนะ!”

        “ฮ่าฮ่าฮ่า! โดน … … … จนเกือบออกมาไม่ได้ … … … มากเกินไป กว่าจะจัดการได้ก็เกือบจะตายไปแล้วเหมือนกัน นี่ว่าจะพักสัก 2-3 วันแล้วค่อยไปต่อ!”

        “นายเหลืออยู่เท่าไร?”

        “66! เฉียดฉิวไปหน่อย แต่ถ้าไม่พักเลยคงไม่ไหว เดี๋ยวค่อยเร่งเอาอีกทีตอนหลัง มันน่าจะมีที่ง่าย ๆ ให้ทำเวลาได้อยู่บ้างหรอกน่า แล้วนายล่ะ?”

        “72! แต่ยังตามนายอยู่ 2 … กว่าจะผ่านได้คงเหลือน้อยกว่านายแน่ ถึงได้นั่งกลุ้มใจอยู่นี่ไง … … … … ไม่ไหวแล้ว … … ก็ไม่ค่อยได้ผล เป็นครั้งแรกเลยที่คะแนนของฉันหมด แต่ … … … ที่ได้มาก็ไม่ไหวเหมือนกัน”

        “เฮ้อ! ค่อย ๆ คิดไป ถ้าจะให้แนะนำ … … … อืม? แบบนี้ดีกว่า ‘รู้อะไรไม่สู้รู้วิชา’ แต่ความรู้ถ้ามันท่วมหัวก็เอาตัวรอดได้ลำบาก คงต้องเลือกแบบ ‘รู้กระจ่างแต่อย่างเดียว แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล’ … … …. กันได้ หือ? เฮ้อ… นายพอจะเข้าใจใช่มั้ย?”

        ออสการ์ถอนหายใจยาวออกมา ในสังคมที่ปิดกั้นข่าวสารจำกัด และไม่มีอิสระในการพูดแบบนี้มันช่างอยู่ยากเหลือเกิน เขาได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองต้องการจะสื่อออกมา

        “… ไม่! ความรู้ไม่ใช่น้ำ มันจะท่วมหัวได้ยังไง? แล้วจะเชี่ยวชาญไปทำไม? ในเมื่อถ้าสามารถทำได้ดั่งใจมันดีกว่า!”

        “เอ่อ…”

        ดูเหมือนว่าดาวของเจ้ามนุษย์เสือชีต้าจะไม่ค่อยมีสุภาษิตคำพังเพยมากนัก ออสการ์ไม่รู้แล้วว่าจะอธิบายอย่างไรดี

        ……

        “ฟู่! ได้แล้ว! ในที่สุดก็หลอมรวมดาบวายุถล่มปฐพีได้เสียที”

        เด็กหนุ่มระบายลมหายใจยาวออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ สภาพร่างกายที่พัฒนามากขึ้นมีส่วนช่วยให้การผสานรวมทักษะการต่อสู้ทำได้ง่ายกว่าเดิมมาก

        และในตอนนี้เขาสามารถใช้หอกอสรพิษด้วยดาบยักษ์ได้แล้วด้วย ทางเลือกในการโจมตีจะไม่ถูกจำกัดเพียงแค่ดาบผ่าปฐพีอีกต่อไป

        มันคือผลของค่าความแข็งแรงที่เพิ่มจาก 23 ขึ้นมาเป็น 24 แต้ม

        น้ำหนักของดาบยักษ์ไม่ส่งผลต่อการกวัดแกว่งใช้กระบวนท่าในทักษะไหนอีกเลย

        ความทนทานเพิ่มเป็น 23 แต้ม ความคล่องแคล่วเพิ่มเป็น 23 แต้ม และความยืดหยุ่นค้างอยู่ที่ 22 แต้ม

        ค่าสแตทของสภาพร่างกายเพิ่มสูงขึ้น มันหมายถึงค่าพลังชีวิตที่เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

        พลังชีวิต 30! มันเพิ่มขึ้นมาจากเดิม 2 แต้ม หลอดเลือดของออสการ์ยาวมากกว่าเดิมอีกเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มอุ่นใจขึ้นมาได้เลย

        ต่อให้หลอดเลือดยาวเป็นกิโล เจ้าดาบยักษ์จอมตะกละก็ยังน่าจะสูบมันให้แห้งได้ในชั่วพริบตา

        ถ้าเขาคิดจะใช้ดาบยักษ์เล่มนี้เป็นอาวุธคู่มือต่อไป สิ่งแรกที่ต้องทำ!?

        สอนให้มันรู้ว่าจะใช้พลังชีวิตของเขาได้แค่ไหน!

        “ตรวจสอบพลังชีวิต!”

        ออสการ์เรียกหลอดเลือดของตัวเองให้แสดงออกมา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจก่อนที่จะทำการเสี่ยงตายอีกครั้ง

        “เอาล่ะ! พ่อดาบยักษ์รูปหล่อ! เดี๋ยวพอฉันบอกว่า ‘หนัก’ พ่อรูปหล่อก็เพิ่มน้ำหนักตัวเองได้เลย แต่ให้หยุดทันทีที่ฉันสั่ง ‘หยุด’ เข้าใจมั้ย?

        ระวังให้ดีด้วยล่ะ ถ้าฉันเกิดตายไปจริง ๆ พ่อรูปหล่อจะไม่มีคนคุยด้วยรู้มั้ย?”

        เด็กหนุ่มพูดกับดาบยักษ์ในมือด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน และหวังว่ามันจะเข้าใจเหมือนกับตอนที่สอนให้ใช้มานาซ่อมแซมตัวเอง

        “หนัก!”

        วูบ!

        “หยุด!! หยุดเดี๋ยวนี้! หยุดดดดด!”

        สีแดงบนหลอดเลือดที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้ออสการ์ต้องตวาดสั่งออกมาอย่างตื่นตระหนก แค่เวลาไม่ถึง 1 วินาที พลังชีวิตของเขาหายไปเกินครึ่งหลอดแล้ว!!

        โชคดีที่ดาบยักษ์หยุดเพิ่มน้ำหนัก และหยุดการใช้พลังชีวิตทันทีที่ได้ยินเสียงตวาด

        “วารีบำบัด!”

        อย่างไม่ประมาท เด็กหนุ่มฟื้นฟูพลังชีวิตของตัวเองให้กลับมาเต็มหลอดเอาไว้ก่อน

        ...

        “ไม่ได้! ยังไม่ได้! มันไม่เหมือนกับการใช้มานาซ่อมแซมตัวเอง น้ำหนักมันเพิ่มขึ้นได้แบบไม่มีขีดจำกัด! ให้ตายสิ แล้วแบบนี้จะใช้ประโยชน์ได้ยังไง?

        ถ้าต้องเสี่ยงตายทุกครั้งเวลาที่ใช้คงพลาดตายจริง ๆ เข้าสักที ยิ่งถ้าใช้ตอนต่อสู้จริง ไม่มีเวลามาสั่งให้หยุดแน่”

        ออสการ์พึมพำออกมาด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น ตอนนี้เขารู้แล้วว่าการเกือบตายในครั้งที่แล้วไม่ใช่ความผิดของเจ้าดาบยักษ์ทั้งหมด แต่ความสามารถแบบนี้ควบคุมได้ยากเกินไป

        น้ำหนักของดาบยักษ์เพิ่มขึ้นตามเวลาและปริมาณพลังชีวิตที่ดึงไปใช้ และปัญหาใหญ่คือความเร็ว!

        แค่ไม่ถึงวินาที น้ำหนักของดาบยักษ์เพิ่มขึ้นจนเด็กหนุ่มแทบจะถือเอาไว้ด้วย 2 มือไม่ไหว และพลังชีวิตของเขาหายไปเกินครึ่งทันที

        สรุปว่าออสการ์มีเวลาแค่ประมาณ 2 วินาทีเท่านั้นก่อนพลังชีวิตจะหมดลง

        มันใช้ในการต่อสู้จริงได้ เวลาแค่ 2 วินาทีมากพอที่จะใช้สังหารศัตรู

        แต่โอกาสที่ตัวเองจะตายตามไปด้วยนั้นสูงลิ่ว

        และข้อจำกัดใหญ่ก็คือมันจะถูกใช้เป็นท่าไม้ตายตอนสุดท้ายได้อย่างเดียวเท่านั้น ไม่สามารถใช้ในการต่อสู้ระยะยาวได้

        “อืม… พ่อรูปหล่อ!? เพิ่มน้ำหนักขึ้นแค่นิดเดียวได้มั้ย? อืม… ลองดูนะ แบบนี้คือเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”

        ฟู่!!!!!

        หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่นาน เด็กหนุ่มก็พึมพำปรึกษากับดาบยักษ์ของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะกระตุ้นเวทย์เพลิงสีชาดเพื่อแสดงเป็นตัวอย่างให้ดู

        “แบบเมื่อกี้ไม่เอา! อย่าจำสับสนล่ะ เอาแบบเพิ่มนิดเดียวแต่คงที่ไปเรื่อย ๆ แบบนี้”

        ฟู่…

        คราวนี้ดาบยักษ์แค่เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ไม่ได้มีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาเหมือนครั้งแรกอีก และออสการ์ก็คุมระดับความเข้มข้นของเพลิงสีชาดให้คงที่อยู่ระยะหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าถ้าเจ้าดาบยักษ์รู้ความจริง ๆ ก็น่าจะจำได้แล้ว เขาก็หยุดการใช้เวทย์ลง แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวน

        “ได้มั้ย? ทำแบบอันหลังนี้ได้มั้ย? หือ… ไม่รู้อย่างนั้นหรือ?”

        คิ้วของเด็กหนุ่มกระตุกเล็กน้อย เพราะเหมือนกับตัวเองรู้คำตอบของดาบยักษ์ ซึ่งมันไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่...

        เขาคิดว่าตัวเองได้ยินคำตอบดังขึ้นในหัวจริง ๆ

        “ไม่รู้ก็ต้องลองดู! มา! เดี๋ยวพอฉันบอกว่า ‘หนัก’ พ่อรูปหล่อก็เริ่มได้เลย พอสั่ง ‘หยุด’ ก็ให้รีบหยุดทันทีล่ะ”

        ออสการ์สลัดความคิดวุ่นวายออกจากหัวไปก่อน เขาเหลือบมองหลอดพลังชีวิตที่เปิดค้างเอาไว้อีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันยังเต็มอยู่ ก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วเอ่ยสั่งทันที

        “หนัก!”

        วูบ! … วูบ.. … วูบ!

        “หยุด! ดีมาก! เก่งมากเลย! เก่งมากจริง ๆ สมกับเป็นดาบที่หน้าตาดีที่สุดใน 3 โลก สุดยอดไปเลย…”

        คราวนี้ใช้เวลาไปเกือบ 3 วินาที ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยสั่งให้ดาบยักษ์หยุดเพิ่มน้ำหนักของตัวเอง และเอ่ยชมเชยอย่างยินดีออกมาไม่หยุดปาก เพราะผลออกมามันหมายถึงนิมิตหมายที่ดี 

        ดาบยักษ์เล่มนี้ฝึกได้!

        มันฟังคำพูดของเขารู้เรื่อง และทำตามได้เกือบทั้งหมด ไม่สิ! ทำตามทั้งหมดอย่างเคร่งครัด แค่ยังทำได้ไม่ดีเท่านั้น

        น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นของดาบยักษ์ในครั้งนี้ขึ้น ๆ ลง ๆ ไม่สม่ำเสมอ แต่ไม่มีการดูดพลังชีวิตไปใช้แบบรวดเดียวอีก มันเหมือนมือใหม่ที่เพิ่งหัดขับรถแล้วไม่รู้ว่าจะคุมน้ำหนักเท้าในการเหยียบคันเร่งยังไง

        แต่ไม่มีการเหยียบลงแบบมิดไมล์อีก!

        แถมมันยังน่าจะเป็นคนขับรถนิสัยดีคนหนึ่งแน่ ๆ ไม่มีการเบิ้ลเครื่องพร่ำเพรื่อเหมือนกับเด็กแวนส์เลยแม้แต่นิดเดียว

        แค่นี้ก็น่าพอใจมากแล้ว…

        “มา! มาฝึกกันต่อ อีกสักครั้ง 2 ครั้งก็น่าจะคล่องแล้ว พ่อรูปหล่อเก่งจะตาย เรื่องง่าย ๆ แค่นี้ทำได้อยู่แล้ว!”

        “หนัก”

        วูบ! … วูบ…….. วูบ!

        มันราบรื่นมากขึ้นอย่างที่คิด ดาบเล่มนี้ฝึกได้จริง ๆ...