ทันทีที่ความคิดตกผลึก หลงเทียนหยูก็ลงมือจัดการร่างของจงหลีิอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ทรัพย์สินที่สุ่มเสี่ยงทุกชิ้นถูกฝังกลบลงดินลึกอย่างไม่มีเหลือ ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นคาวเื ดาบที่เทพสาวมอบให้นั้นพิสูจน์แล้วว่าเหนือความคาดหมาย มันกรีดผืนดินที่แข็งกระด้างราวกับเจาะเต้าหู้ ช่วยประหยัดทั้งแรงและเวลาให้เขาได้มหาศาล
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลงเทียนหยูพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาทำได้เพียงเท่านี้ ที่เหลือก็คงต้องปล่อยให้โชคชะตาเป็ผู้กำหนด แต่ในใจเขาสาบานว่าสักวันจะต้องมีอำนาจมากพอที่จะไม่ต้องมาคอยพะวงกับเื่เล็กน้อยเช่นนี้อีก!
เขาเร่งก้าวออกจากตรอกมืดมิด ลัดเลาะไปตามทางจนกระทั่งมาถึงถนนใหญ่ที่ผู้คนคลาคล่ำอีกครั้ง แสงสีของเมืองหลวงสาดส่องกระทบใบหน้า เขาตัดสินใจหาที่พักก่อนเป็อันดับแรก ก่อนจะเริ่มวางแผนชีวิตใหม่ในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย เมื่อมาถึงโรงแรม เขายื่นใบลงทะเบียนเข้าเมืองพร้อมชำระค่าที่พัก
ก้าวเข้าสู่ห้องพักระดับห้าดาว ความหรูหราตระการตาก็ปรากฏสู่สายตา เฟอร์นิเจอร์และสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ห้องสะอาดสะอ้าน ปราศจากกลิ่นอับใดๆ อากาศภายในห้องนั้นปลอดโปร่งจนน่าประหลาดใจ หลงเทียนหยูไม่รอช้า พุ่งตรงเข้าห้องอาบน้ำจัดการชำระล้างคราบสกปรกและความตึงเครียดที่เกาะกุมมาทั้งวันออกไป
จากนั้น เขาก็ตรงไปที่ตู้เย็น เปิดออกสำรวจเครื่องดื่มที่เรียงรายอยู่ “อืม... นี่สินะเหล้าของโลกใบนี้” เขาพึมพำกับตัวเอง รสชาติไม่เลวเลยจริงๆ มีหลายยี่ห้อให้เลือกเต็มไปหมด เขาตัดสินใจจะลองชิมมันให้หมดทุกยี่ห้อ! เื่ราคาหรือ? นั่นไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว! สินาที่เขายึดมาได้มีมากถึงห้าสิบสองล้านเกท ไม่รอช้า เขายกหูโทรศัพท์สั่งอาหารเลิศรสจากเคาน์เตอร์โรงแรมให้ขึ้นมาส่งถึงห้อง
อาหารมากมายพร้อมเหล้าชั้นดีถูกจัดวางเต็มโต๊ะ อาหารอร่อย เหล้าชั้นเลิศ สถานที่หรูหรา สิ่งที่ขาดไปอย่างเดียวคือสตรีรูปงามเรือนร่างสะคราญตา มิเช่นนั้นคงสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ หลงเทียนหยูเลียริมฝีปากตัวเองอย่างกระหาย รอให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางเสียก่อนแล้วค่อยหาผู้หญิงมาบำเรอ หลังจากอิ่มหนำสำราญ เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ แต่สมองกลับครุ่นคิดเื่ราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่หยุดหย่อน
ดูท่าทาง “ผู้ถูกเลือก” คงจะไม่ได้เป็แล้ว งั้นก็ต้องเป็ “ผู้พิทักษ์” แทน! ไม่ว่าจะสถานะใด ก็ต้องมีตำแหน่งเหล่านี้มาหนุนหลังตัวเองเอาไว้ก่อน ทว่า การเป็ผู้พิทักษ์นั้นจำเป็ต้องรับภารกิจเพื่อเลื่อนระดับ และถ้าเป็ภารกิจนอกเมืองล่ะ?
สถานการณ์ของเขากับเ้าหน้าที่ลาดตระเวนกำแพงไม่สู้ดีนัก โดยเฉพาะกับหัวหน้าของเ้าเด็กสารเลวนั่น! การต่อสู้ตัวต่อตัวตอนนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะชนะได้หรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้น หากอีกฝ่ายคิดจะเล่นงานเขาจริง คงระดมลูกน้องจำนวนมากพร้อมอาวุธครบมือมาจัดการเขาเป็แน่แท้ เฮ้อ... ตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไปจริงๆ!
ปัญหาสำคัญตอนนี้คือ ที่อยู่! ต้องหาที่พักหลักแหล่งในเมืองนี้ให้ได้ก่อน มิเช่นนั้นจะทำอะไรก็ลำบาก คงต้องเป็บ้านเช่ารายปี เขาไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ที่เมืองนี้นานแค่ไหน แต่แน่นอนว่าไม่มีทางอยู่ตลอดไป การซื้อขาดจึงไม่คุ้มค่า
นอกจากนี้ เขายังต้องเปิดบัญชีธนาคารเพื่อความสะดวกในการใช้จ่ายผ่านมือถือ แน่นอนว่าเงินสดก็ยังต้องพกติดตัวไว้เสมอ เสียดายเงินในบัญชีของพวกที่เขาฆ่าไปมากมาย แต่ก็ไม่สามารถนำมาใช้เองได้ และแน่นอนว่า มือถือ ก็เป็สิ่งจำเป็! โลกใบนี้เทคโนโลยีต่าง ๆ ช่างไม่แตกต่างจากโลกเดิมของเขาเลย นี่คือข้อดี เขาจะได้ไม่ต้องมาปรับตัวอะไรมากมายนัก
มีเพียงกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ที่แตกต่างออกไปเท่านั้น แม้จะมีกฎห้ามฆ่ากันในเมือง แต่ที่นี่กลับอนุญาตให้พกพาอาวุธได้ตามท้องถนน เขาเชื่อว่าโลกเดิมของเขาหากเจอสถานการณ์เช่นนี้ ก็คงลงเอยคล้าย ๆ กับดาวดวงนี้เช่นกัน
ข้าวของต่าง ๆ ที่ได้มาก็ต้องนำไปขาย อาวุธมีคมอย่างดาบหรือมีดจะถูกขายทิ้งทั้งหมด ส่วนหน้าไม้และปืนพกจะขายไปบางส่วน อาวุธโจมตีระยะไกลเหล่านี้เป็ของดีก็จริง แต่จะแสดงประสิทธิภาพได้ก็ต่อเมื่อผู้ใช้ได้ยิงออกมาก่อน ถ้าตายก่อนได้ยิงก็ไร้ความหมาย เหมือนคนที่เขาฆ่าไปหลายคน ต่างก็ถือปืนอยู่ในมือ แต่ยังไม่ทันได้ลั่นไกก็ถูกเขาปลิดชีพไปเสียก่อนแล้ว
ส่วนยาต่าง ๆ เขายังไม่รู้สรรพคุณ จึงคิดจะลองไปร้านขายยาเพื่อหาข้อมูล หากได้เห็นตัวยาต่าง ๆ ในร้าน เขาก็น่าจะพอรู้ว่ายาที่อยู่ในมือเขานั้นมีอะไรบ้าง
สำหรับ หินการ์เดี้ยน เขาจะเก็บไว้ก่อน สมาคมธานอสดูเหมือนจะ้ามันมากเป็พิเศษ แสดงว่ามันต้องมีประโยชน์อะไรบางอย่าง ตราบใดที่ยังไม่รู้ ก็อย่าเพิ่งใช้มากไปจะดีกว่า
“ค่าประสบการณ์เหลืออีกเท่าไหร่ถึงจะเลื่อนระดับกันนะ?” เขาตรวจสอบ “อืม... เพิ่งจะมีแค่สิบหกเองเหรอเนี่ย? ยังขาดอีกตั้งสามสิบสี่!” ยังเหลืออีกเยอะจริงๆ...
การฆ่าคนในเมืองนั้นเสี่ยงต่อการโดนเ้าหน้าที่ตามล่า สถานะของเขาในตอนนี้ควรหลีกเลี่ยงการฆ่าในเมืองให้มากที่สุด แต่ถ้าเป็นอกเมืองล่ะก็... ไม่ว่าจะเป็คนด้วยกันเองหรือพวกการ์เดี้ยนต่าง ๆ ตอนนี้เขาไม่เหมาะที่จะนั่งแช่อยู่ในเมืองนานนักจริงๆ
แต่ที่นอกเมืองตอนนี้... “อ่อนแอ! อ่อนแอ! ไร้อำนาจสิ้นดี!” เสียงคำรามที่แฝงด้วยความเ็ปและคับแค้นใจดังก้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
หลงเทียนหยูไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะมีวันที่จะกลับมาอยู่ในสภาพที่ไร้อำนาจเช่นนี้อีก เขาอดคิดถึงตัวตนเดิมบนโลกไม่ได้ เขามีทั้งอำนาจ เงินทอง และสตรีงดงามมากมายให้เลือกสรร ไปที่ไหนก็มีแต่คนก้มหัวให้ มีลูกน้องมากมายคอยรับใช้ แต่มาดูตอนนี้สิ!
ผ่านไปได้สักพัก หลงเทียนหยูเริ่มได้สติ เขายกมือทั้งสองข้างตบแก้มตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติตัวเอง “ใจเย็นไว้!” แม้ตอนนี้จะยังไม่มีอำนาจ ก็แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่สิ! ตอนที่อยู่บนโลก เขาก็เริ่มต้นจากคนตัวเล็ก ๆ ค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นมาจนมีอำนาจยิ่งใหญ่ได้ ที่โลกนี้ เขาก็ต้องทำได้สิ! ถ้าเื่แค่นี้ยังทำไม่ได้ ก็อย่าไปพูดถึงภารกิจที่เทพสาวมอบให้เลย!
หลงเทียนหยูถอนหายใจยาว เมื่อตั้งสติได้แล้ว ตอนนี้ต้องทิ้งทิฐิเดิมจากโลกเก่าไปก่อน ทำตามแผนที่คิดไว้ก่อนหน้านี้ ทุกอย่างต้องทำอย่างรอบคอบและมั่นคง จะรีบร้อนเกินไปไม่ได้ ด้วยอายุของร่างนี้ เขายังมีเวลาอีกมาก!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ล้มตัวลงนอน จนกระทั่งรู้สึกตัวตื่นอีกทีก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็เวลาไหนแล้ว ร่างกายของเขายังไม่มีนาฬิกาบอกเวลาของโลกใบนี้เลย “เดี๋ยววันนี้ออกไปซื้อทั้งนาฬิกาข้อมือและมือถือไปด้วยเลยก็แล้วกัน”
หลงเทียนหยูลงไปที่เคาน์เตอร์โรงแรมเพื่อชำระเงินและถามเวลา เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว ค่าโรงแรมหนึ่งคืนทั้งหมดสองแสนกว่าเกท “แต่แล้วไง? ก็แค่เศษเงินเท่านั้นละนะ...” เขาแสยะยิ้มก่อนก้าวออกจากโรงแรม พร้อมแผนการอันยิ่งใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
3K
