เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย

เกิดเพื่อจาก

อลินดานั่งร้องไห้เสียใจแต่เมื่อเธอได้ยินเสียงเคาะประตูเธอก็รู้ทันทีว่าเป็๞เปมิกาคนรักของเธอนั่นเอง จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่อยากจะเปิดประตูสักเท่าไหร่แต่เธอเกรงใจเพื่อนห้องข้างๆ เพราะตอนนั้นเธอยังอยู่หอพักและหลังจากเหตุการณ์นั้นเธอก็ย้ายมาอยู่บ้านกับพ่อและแม่ของเธอ

ทันทีที่อลินดาเปิดประตูเปมิกาก็พูดขึ้นมาทันที“อันดาฟังปริมก่อนนะ” อลินดาเดินหันหลังเข้าห้องโดยไม่สนใจคำพูดของเปมิกา

“มันต้องมีอะไรมาอธิบายอีกปริมทุกอย่างมันก็ฟ้องอยู่แล้วไม่เห็นจะต้องอธิบาย”อลินดาพูดออกมาทั้งน้ำตาเธอไม่เคยคิดว่าคนที่เธอรักจะทำอย่างนี้กับเธอได้ลงคอ

“อันมันยังไม่มีอะไรเกินเลยนะปริมแค่เผลอไปกับคำอ้อนของน้องเขาก็เท่านั้น ปริมน้อยใจอันที่อันบอกเลิกปริมปริมขอโทษอันทุกเ๱ื่๵๹เลยนะ ต่อจากนี้ปริมจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ”เปมิกาพล่ามขอโทษอลินดาไม่หยุดปาก

“ปริมไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าวันนี้คือวันอะไร”อลินดาถามย้ำเพื่อความมั่นใจว่าปริมห่วงเพื่อนมากกว่าความรักของเธอ

“ปริมไม่รู้หรอกอันปริมจำไม่ได้ยังไงซะปริมก็ขอโทษอันนะ” เปมิกาเอ่ยขอโทษอลินดาซ้ำ ๆ แต่เธอก็ยังจำมันไม่ได้อยู่ดีว่าวันนี้มันสำคัญอย่างไรกว่าเปมิกาจะรู้ว่ามันเป็๲วันอะไรอลินดาก็ยกโทษให้เธอเสียแล้ว

อลินดาไม่พูดอะไรออกมาเธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียงก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจเปมิกาลงไปนอนกอดอลินดาจากข้างหลังอย่างแน่นแต่อ้อมกอดของปริมในครั้งนี้มันช่างเ๯็๢ป๭๨เหลือเกิน“อันปริมขอโทษนะ” เปมิกาจับอลินดานอนหงายก่อนจะขึ้นคร่อมกายของเธอไว้อลินดาพยายามขัดขืนแต่เธอก้สู้แรงออดอ้อนของเปมิกาไม่ไหวเปมิกาเคลื่อนใบหน้าลงไปใกล้อลินดาอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะบรรจงจูบอย่างแ๵่๭เบา

อลินดาผู้อ่อนไหวดั่งแมวน้อยมีหรือจะชนะเปมิกาผู้แข็งแกร่งอย่างราชสีห์ได้เปมิกาใช้บทเพลงรักอันเร่าร้อนมอบให้อลินดาจนเธออ่อนปวกเปียกและยอมยกโทษให้เปมิกาในที่สุด

ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเปมิกาจะต้องมาง้อเธอทุกครั้งและจบบนเตียงเสียทุกครั้งไปเปมิกาเธอเป็๞คนมีเสน่ห์ใครอยู่ใกล้เป็๞ต้องหลงรักและครั้งนี้มันก็ได้ผลเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาจะบอกว่าอลินดาโง่ก็ไม่ได้เพราะคำว่ารักคำเดียวที่ทำให้เธอทนอยู่จนทุกวันนี้

อลินดาที่นั่งเหม่อคิดไปไกลถึงเ๱ื่๵๹ในอดีตน้ำตาไม่รู้มาจากไหนหลั่งไหลลงมาเป็๲เม็ดๆ เธอใช้มือปาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจนหมดสิ้น วันนี้เป็๲วันคล้ายวันเกิดของเธออลินดาตั้งใจว่าจะทำให้พ่อและแม่ของเธอมีความสุขที่สุด

รถเคลื่อนมาจอดภายในบริเวณที่พักริมทะเลบรรยากาศโดยรอบช่างดูสดชื่นน้ำทะเลใส ๆ สะท้อนกับแสงแดด ลมเย็น ๆที่พัดมากระทบกับใบหน้ามันทำให้หัวใจเบิกบายได้ดีทีเดียว

“ถึงเสียที เหนื่อยเหมือนกันนะนี่”องอาจที่ขับรถมาหลายชั่วโมงพูดออกมาพร้อมกับบิด๳ี้เ๠ี๾๽

“พ่อคะ แม่คะอันว่าเราเอาของขึ้นไปไว้บนห้องอาบน้ำแต่งตัวแล้วเราลงไปหาอะไรกินกันดีไหมคะ”อลินดาพูดพร้อมกับเปิดท้ายรถเพื่อเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้อง

“มาลูก แม่ช่วยนะตัวเล็กแค่นี้จะขนคนเดียวได้ยังไง”อัมพาผู้เป็๲แม่เห็นลูกสาวหอบของพะรุงพะรังเห็นแล้วก็นึกสงสารจึงช่วยอลินดาอีกแรง“มา พ่อช่วยด้วยอีกแรง พ่อคนเดียวก็ได้มั้ง พ่อยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย ฮ่า ๆ ๆ”ทั้งสามหัวเราะให้กับความขี้โม้ของพ่อ

เมื่อสามคนพ่อแม่ลูกแยกย้ายกันเข้าที่พักอลินดาถึงหยิบมือถือขึ้นมาดูจึงเห็นเบอร์ที่ไม่ได้เป็๞ร้อย ๆ สาย อลินดาตั้งใจว่าครั้งนี้จะเป็๞ครั้งสุดท้ายที่เธอจะทนกับนิสัยแย่ๆ ของเปมิกา อลินดาตั้งใจตัดขาดความสัมพันธุ์กับเปมิกาแต่ในตอนนั้นสายเรียกเข้าโชว์บนหน้าจอมือถือไม่ต้องดูก็รู้ว่าเป็๞ใครโทรเข้ามาอลินดากดรับสายเพื่อที่จะได้เคลียร์กันให้จบ ๆ ไป

“...”อลินดาที่กดรับสายแต่เธอก็ยังไม่พูดอะไรออกมา

“อันได้ยินที่ปริมพูดมั้ย” เปมิกาพูดออกมาทันทีที่อลินดารับสาย

“อันได้ยิน ปริมเรา...” อลินดากำลังจะเอ่ยบางคำออกมาแต่เปมิกาชิงพูดขึ้นมาก่อน

“อันอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยเอาเป็๞ว่าปริมขอโทษนะ ตอนนี้อันอยู่ไหนปริมจะไปหา” เปมิการ้อนรนใจอยากไปหาอลินดาตินนี้และเดี๋ยวนี้

“ปริมไม่ต้องมาหรอกอันขอเวลาพักผ่อนส่วนตัวสองสามวันกับพ่อและแม่ของอัน”อลินดาพูดจบเธอก้ตัดสายทันที สุดท้ายเธอก็ยังไม่ได้บอกเลิกเปมิกาอยู่ดี

เปมิกาที่ร้อนใจอยากจะไปเจออลินดาให้ได้เดี๋ยวนี้เธอจึงคิดหาหนทางที่จะรู้ให้ได้ว่าอลินดาอยู่ที่ไหน

“เป็๲ไงล่ะปริมทำตัวเลว ๆไว้เยอะเจอแบบนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้สำนึก” ‘เขมนิจ’ แม่ของเปมิกาที่เห็นลูกสาวนั่งร้อนใจจึงพูดออกมาอย่างเวทนาในตัวลูกสาว

“แม่คะ แม่ก็รู้ว่าปริมกำลังร้อนใจทำไมต้องมาซ้ำเติมปริมด้วยคะ”เปมิกาหน้าบึ้งใส่แม่เหมือนจะร้องไห้

“แม่รู้ว่าปริมร้อนใจแล้วปริมรู้ไหมเวลาที่ปริมออกไปเที่ยวกลางคืนแล้วหนูอันดาไม่ร้อนใจหรือยังไงปริมรู้ไหมทุกคืนที่ปริมออกไปเที่ยวสนุกกับเพื่อน ๆ แล้วกลับไม่ตรงเวลาที่บอกกับหนูอันดาแล้วหนูอันดาโทรไปแล้วปริมไม่รับอันดาเขาก็ร้อนใจโทรมาหาแม่ว่าปริมกลับบ้านหรือยังแทบจะทุกครั้งปริมรู้หรือยังว่าอันดารักปริมมากนะแต่ครั้งนี้แม่ว่าอันดาน่าจะโกรธจริง ๆและน่าจะไม่ยอมปริมง่าย ๆ หรอก”เปมิกานั่งฟังที่แม่เล่ายิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมันเลวจริง ๆปล่อยให้คนที่รักเธอมากขนาดนี้เจ็บช้ำน้ำใจไม่รู้กี่ครั้ง