ตอนที่ 7 ไวน์หกใส่หน้าอกพริน
พรินลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในความสลัวรางของห้องนอน หล่อนไม่แน่ใจว่าเผลอไผลไปกับห้วงนิทรานานเท่าใด รู้เพียงแสงแดดอ่อนแสงยามเย็นที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านตรงปลายเตียงนั้นฉายอาบเรียวขาของหล่อนไว้ เมื่อมือเรียวเลื่อนผ่านลงไปยังจุดกึ่งกลางกายที่ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งความหฤหรรษ์เอาไว้ คราบเหนียวเหนอะที่แห้งกรังบริเวณพุ่มไหมอ่อนละมุนก็สะดุดเข้ากับปลายนิ้ว
“บ้าจริง...”
หล่อนสบถพึมพำพลางหัวเราะเยาะหยันตัวเองเบา ๆ ขณะพยุงกายลุกขึ้นนั่ง ความซ่านสยิวยังคงหลงเหลือเป็ตะกอนอยู่ในอก ร่างอ้อนแอ้นอรชรไร้อาภรณ์ก้าวลงจากเตียงอย่างเชื่องช้า เยื้องย่างตรงไปยังห้องน้ำโดยไม่ยี่หระต่อสายตาของสิ่งใด
สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวไหลพรั่งพรูชโลมผิวกาย นำพาเอาคราบคาวโลกีย์ให้ไหลรินลงสู่ท่อน้ำทิ้ง พรินปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปตามหยดน้ำ แล้วชื่อของ ‘วิชิต’ ก็ผุดขึ้นมาในมโนนึก เขาคือหนึ่งในสามเป้าหมายที่หล่อนยังไม่เคยเผชิญหน้า นักการเมืองท้องถิ่นผู้มีอิทธิพลคงหาตัวได้ไม่ยากนัก และเมื่อใดที่หมากทุกตัวถูกวางลงบนกระดานอย่างครบถ้วน เมื่อนั้นชีวิตของชายทั้งสามจะต้องพังทลายลงไม่ต่างจากปราสาททราย
หล่อนก้าวออกมาจากห้องน้ำ ห่อหุ้มร่างกายด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตา เส้นผมที่ยังเปียกชื้นถูกปล่อยสยายคลอเคลียไปกับลำคอระหง พรินนั่งลงที่ปลายเตียง เริ่มจัดการกับสัมภาระในกระเป๋าเดินทางอย่างใจลอย ทันใดนั้น ภาพใบหน้าของ อาคม ก็ผุดขึ้นมาในหัว
“แผนการของรินคืออะไร?” เขาเคยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“แผนการอะไรคะ?” หล่อนย้อนถามกลับด้วยรอยยิ้มปริศนา
“ก็แผนการที่จะจัดการทำลายชีวิตของพวกมันทั้งสามคนนั่นไง”
พรินในตอนนั้นทำเพียงหัวเราะรื่นเริง แจกรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะปลอบประโลมใจคนถาม แต่แท้จริงแล้วมันคือความเย้ยหยันในโชคชะตา หล่อนขำตัวเองที่ต้องมาทำเื่แบบนี้ มากกว่าขำคำถามของเขา
“ไม่มีแผนค่ะ” หล่อนสะบัดหน้าจ้องมองเขาด้วยสายตาจริงจังจนน่าขนลุก “ทุกอย่าง... ทุกสถานการณ์ รินจะปล่อยให้กามารมณ์มันนำทางไปก็เท่านั้น”
อาคมทำได้เพียงยักไหล่อย่างจำนน แม้ในใจจะหนักอึ้งด้วยความกังวลว่าจะรายงานต่อ ‘ผู้จ้างวาน’ กระเป๋าหนักคนนั้นได้อย่างไร
ติ้งต่อง!
เสียงกริ่งหน้าบ้านดึงพรินออกจากภวังค์ขณะกำลังเก็บกระเป๋าเข้าตู้ หล่อนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย อาหารออนไลน์ก็ไม่ได้สั่ง พัสดุก็ไม่น่าใช่ เพราะหล่อนเพิ่งจะย้ายเข้ามาวันแรก ภายในบ้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น หล่อนเดินลงบันไดมาอย่างใจเย็น หยุดยืนหน้าประตูครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดออกโดยไม่ลังเล
ชายหนุ่มข้างบ้านยืนอยู่ตรงนั้น... อดุลย์ ในอ้อมแขนของเขาคือขวดไวน์แดงที่เพียงแค่เหลือบมองฉลากก็รู้ว่าเป็ของวินเทจราคาแพง
“ค่ะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ผม... อดุลย์ครับ เพื่อนบ้านของคุณ พอดีเห็นว่าคุณเพิ่งย้ายมา เลยถือโอกาสแวะมาทักทาย”
พรินจำเขาได้แม่นยำ แววตาคมปลาบที่เคยสบประสานกันก่อนหน้านี้หล่อนไม่มีวันลืม แต่หล่อนกลับแสร้งทำเป็ขัดเขินเล็กน้อยเพื่อรักษาท่าที
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่อรินค่ะ เพิ่งย้ายเข้ามาวันนี้เอง”
หล่อนใช้มือข้างหนึ่งเกาะขอบประตู ส่วนอีกข้างแสร้งขยับปอยผมและจัดระเบียบชุดคลุมอาบน้ำให้เข้าที่เข้าทาง ทว่าในใจกลับฉายภาพซ้ำตอนที่เขาอัดกระแทกสะโพกใส่แม่บ้านอย่างบ้าคลั่ง พรินรีบสะบัดภาพนั้นทิ้งก่อนจะเผยรอยยิ้มเชิญชวน
“พอดีผมสะสมไวน์ไว้เยอะ เลยอยากเอามามอบให้เป็ของขวัญต้อนรับสมาชิกใหม่ครับ”
หล่อนรับขวดไวน์มาไว้ในมือ ส่งสายตาฉ่ำเยิ้มราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิรักร่วมกันมา
“เข้ามาก่อนสิคะ”
พรินเดินนำเข้าไปในบ้าน ผายมือเชิญแขกให้นั่งลงที่โซฟาตัวยาว ก่อนจะหายเข้าไปในครัวเพื่อเปิดจุกไวน์ หล่อนหยิบแก้วก้านยาวสองใบติดมือกลับมาด้วย
“ให้ผมบริการดีกว่าครับ” เสียงนุ่มทุ้มแบบสุภาพบุรุษเอ่ยขึ้น
พรินทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ตั้งใจยกขาขึ้นไขว่ห้างจนชุดคลุมอาบน้ำรั้งขึ้นเผยให้เห็นเรียวน่องเนียนละเอียดและขาอ่อนขาวผ่อง อนันต์ไม่อาจละสายตาจากภาพเย้ายวนตรงหน้าได้เลย มือที่ยื่นแก้วไวน์ให้หล่อนสั่นเทาเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
“คุณรินเพิ่งมาอยู่ มีอะไรขาดเหลือบอกผมได้ตลอดนะครับ”
“นั่นสินะคะ รินคงต้องไปรบกวนคุณดุลย์ถึงที่บ้านแน่ ๆ” หล่อนทอดเสียงหวาน แฝงความหมายนัยลึกซึ้งที่อาจหมายถึงการรบกวนไปจนถึงในห้องนอน
เหมียว!
เสียงร้องแหลมและกรงเล็บที่ข่วนกระจกหน้าต่างทำให้พรินสะดุ้งสุดตัว หล่อนหันขวับไปมองด้วยความใ จนไวน์แดงในแก้วกระฉอกหกราดรดลงบนร่องอกอิ่มพอดี
“อ้อ นั่นเ้าโมจิ แมวของผมเองครับ” ชายหนุ่มรีบบอกพลางลุกขึ้นมาช่วยด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน
ของเหลวสีแดงฉานซึมลึกลงในเนื้อผ้าสีขาวสะอาด ตรงร่องอกที่เปิดกว้างนั้นเปียกชุ่มจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน อนันต์หยิบทิชชู่ออกมาส่งให้ แต่กลับเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างอย่างคนทำตัวไม่ถูก
“เ้าโมจิตัวแสบ ก่อเื่แล้วก็หนีไปเลย”
“รบกวนคุณนันต์... ช่วยเช็ดให้รินหน่อยได้ไหมคะ?”
น้ำเสียงของหล่อนราบเรียบแต่ทรงพลัง พรินขยับคอเสื้อชุดคลุมให้กว้างขึ้น แอ่นอกรับเพื่อให้เขาเห็นความอวบอูมชัดถนัดตา ชายหนุ่มจำต้องหันกลับมา เขาลอบกลืน
น้ำลายอึกใหญ่ มือที่ถือทิชชู่ค่อย ๆ เลื่อนเข้าหาเนินอกอย่างระมัดระวัง
253
