Pioneer Era

รุ่งอรุณของวันที่ 35 เอนมูว์ทัวร์

***พ่อหนุ่มปากหวาน [ไพไรต์]

“เฮ้ย!? ”

เกิดเสียงดินถล่มอย่างรุนแรงดังขึ้นมาจากข้างล่างในจุดที่ผมกำลังลอยตัวอยู่

“เกิดอะไรขึ้นที่ข้างล่างกันละนั่น? ”

ว่าแล้วก็ลองก้มลงไปมองที่ต้นเสียงนั้นโดยไม่สนใจเหล่าตัวประกันที่กำลังลอยเท้งเต้งอยู่ตรงหน้า

แต่ทว่าฝุ่นกับหมอกจำนวนมากที่อยู่ข้างล่าง มันทำให้มองไม่เห็นว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นที่ตรงนั้น

“ไม่เป็นไรครับนายท่าน แสงตะวันยามเช้าจะช่วยทำให้ท่านมองเห็นเองครับ”

“ยามเช้า? ”

บุรุษพ่อบ้านกอลิล่าที่สวมชุดสูทดำสุดเนียบเอยด้วยวาจาเยือกเย็น พร้อมกับเปิดนาฬิกาเคลือบทองคำทรงกลมขึ้นมาดู

แสงตะวันยามเช้าได้ถูกคลี่ออกเฉิดฉายสู่แผ่นดินโลก

ท้องฟ้าสีเขียวอมน้ำเงินของฤดูใบไม้ร่วงที่แสนเศร้า ได้ถูกระบายทับลงบนท้องนภายามราตรี

ดวงตะวันสีแดงทั้งสองเคลื่อนคล้อยลอยขึ้นสาดส่อง ณ ปลายเส้นขอบเขตดวงดาราจักร

บดบังหมู่ดวงดาวยามราตรีให้เลือนหายด้วยแสงสีแห่งรุ่งอรุณ

เสียงนกน้อยขับขานรับตะวันดังขับขาน สอดประสานเสียงแห่งสายธาร กับสายลม

เป็นเสียงแห่งบทเพลงธรรมชาติที่ไพเราะซึ่งเกิดขึ้นรบยามเช้า ราวกับเป็นท่วงทำนองที่ถูกประพันธ์ขับร้องโดยพระสุริยะจากปลายเส้นขอบฟ้า

งดงาม

งดงามจนไม่อยากจะสายตาไปจากภาพตรงหน้า

อยากจะเก็บและจดจำสิ่งที่เห็นนี้ให้ตราตรึงลงไปในความทรงจำตราบนานเท่านาน

แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวปราบปลื้มชื่นชมธรรมชาติ

“นั่นไพไรต์กับท่านโนอาร์นี่น่า! ”

“ช่วยพวกเราด้วยครับท่านเทพเจ้า! ”

เหล่าตัวประกันเริ่มรับรู้การคงอยู่ของพวกเรากันแล้ว

พวกตัวประกันที่เจอตรงบริเวณนี้ส่วนใหญ่จะเป็นชนเผ่าสัตว์

หนึ่งในนั้นมีท่านผู้กล้าจากเผ่ากอลิล่า เผ่าหมี และเผ่าแรคคูณรวมอยู่ในนั้นด้วย

ส่วนพวกคนที่มาจากเผ่าอสูรกาย--- เออ… เรียกว่าเผ่าผู้รุกรานดีกว่าแฮะ

พวกเผ่าผู้รุกรานมีเป็นจำนวนน้อยมาก

น้อยจนรู้สึกว่าคนที่ถูกจับมาในวันนั้น มันไม่น่าจะมีน้อยถึงขนาดนี้

"ถ้าอย่างงั้น กระผมจะลงไปตรวจสอบตรงฐานของหอคอยนะครับ แล้วจะลากท่านลัซไปด้วย"

"แหม่~ ไพรด์อยากจะมาสนุกกับฉันสองต่อสองอย่างงั้นหรือจ๊ะ~"

ผมหันไปมองบุรุษสุดเนียบไพรด์

ยัยลัซมันเพี้ยนสุดกู่จนเอาไม่อยู่ เลยคิดจะลากออกไปไกล ๆ ให้สินะ?

"งั้นฝากด้วยครับคุณไพรด์"

" ครับท่าน"

ว่าแล้วไพรด์ก็ลากคอยัยลัซสุดเพี้ยนหายลับไปในกลุ่มหมอกควันที่ฐานของหอคอย

เอาละ งั้นมาเริ่มลงมือตามหาแฟตกันเลยดีกว่า

“โทแพซอยู่ที่ไหน ถ้าได้ยินเสียง ก็ช่วยตอบด้วย! ”

ผมพยายามมองหาเพื่อนสมัยเด็กที่ถูกจับตัวมา

“ไม่ใช่ว่าต้องตามหาแฟตก่อนหรือวะ? ”

นั่นสินะ…

"เรื่องนั้น… ฝากแกกับวานาดิไนต์ช่วยไปตามหาให้ทีสิ”

“ฮะ ฮะ ฮะ! มันต้องอย่างงี้สิฟะ! ถ้าเจอยัยนั่นแล้ว อย่าลืมกอดจูบประโลมจิตใจของนางนะเพื่อนยาก! ”

“ใครมันจะกล้าทำวะ! ”

ว่าก็ขอเขกกะโหลกเจ้าซุนไกท์ซักทีหนึ่ง

แต่ทว่ามันดันบินหนีไปเสียก่อนนี่สิ

เพราะเจ้าบ้าซุนไกท์ดันพูดอะไรไม่เข้าท่า เลยพลอยทำให้หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นมา

เจอหน้าแล้วกอดยัยนั่นนะหรือ?

มันไม่ใช่เวลาจะมามัวทำแบบ---

“ไพไรต์ นายมาช่วยฉัน! ”

“โทแพซ ผมไม่มีวันยอมทิ้งเธอไปหรอกนะ”

“ไพไรต์~”

“โทแพซ~”

ภายในหัวของผมมีภาพของยัยเสือขนสีชมพูอมฟ้ากำลังเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้---

“เจี๊ยก! ”

“...นายท่าน สติค่ะ กรุณาตั้งเอาไว้สติด้วยค่ะ”

โดนโนอาร์ตบหัวเรียกสติเป็นรอบที่สองแล้วแฮะ…

***เจ้าแห่งฮาเร็มสาวยัน [โนอาร์]

นายท่านคนบ้า

ทั้งที่กอดจูบฉันเป็นคนแรก แต่ภายในหัวยังเอาแต่รำพึงถึงยัยร่านไม่หาย

คนเจ้าชู้

คนบ้า

บ้า บ้า บ้า!

ความจริงฉันรู้ตำแหน่งของโทแพซผ่านทางเครือข่ายของยัยลัซมาตั้งแต่แรกแล้ว

ระบบสนามแม่เหล็กที่ใช้ควบคุมการลอยตัวของที่แห่งนี้ มันสามารถแยกเยอะคลื่นสมองของผู้ใช้งานได้

ดังนั้นฉันจึงรู้ตำแหน่งของทุกคนที่อยู่รอบหอคอยแห่งนี้ค่ะ

แล้วยังสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของทุกคนได้อย่างอิสระตามใจชอบที่ฉันจะปราถนาเช่นกันค่ะ

จะทำให้การลอยตัวหายไปเลย หรือจะเพิ่มแรงโน้มถ่วงจนท้องไส้ทะลักออกมาจากร่างกายเลยก็ยังได้

สรุปคือฉันสามารถฆ่ายัยโทแพซทิ้งจากตรงนี้ได้ในทันที โดยที่นายท่านไม่มีวันรู้ได้ว่ามันเป็นฝีมือของใคร

ความจริงอยากขยี้ศัตรูหัวใจทิ้งไปเลย แต่ฉันกลัวว่านายท่านจะเสียใจ เลยพยายามหักห้ามใจเอาไว้ค่ะ

“ (ยัยขี้ขลาด) ”

หุบปากไปเลยค่ะ [คุณโนอาร์ผู้สร้าง]

ตอนนี้ฉันไม่มีความจำเป็นต้องทำเรื่องโหดร้ายขนาดนั้นค่ะ

ซึ่งนั่นรวมไปถึงการล้างสมองคนอื่นด้วยค่ะ

เพราะว่าฉันกลายเป็นของนายท่านไปแล้วยังไงละคะ

แต่เรื่องที่ฉันเคยจับคนอื่นมาล้างสมองนั้น ฉันยังไม่ได้บอกให้นายท่านไพไรต์รู้ค่ะ

เพราะต่อให้นายท่านจะยอมให้อภัยฉัน เพราะความรักที่มีให้ แต่ไม่มากก็น้อย นายท่านจะต้องรู้สึกไม่ดีกับฉันอยู่ลึก ๆ แน่นอนค่ะ

เฉพาะเรื่องนี้เท่านั้น ที่ต้องเหยียบให้มิด ไม่ให้นายท่านรู้ค่ะ

“โทแพซ! ”

“...”

นายท่านยังคงตะโกนเรียกหายัยร่านจนเสียงแหบแห้ง

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงได้ตะโกนจนทำร้ายคอของตัวเองเป็นแน่

ช่วยไม่ได้ค่ะ

“นายท่านค่ะ ฉันเจอท่านโทแพซแล้วค่ะ”

“จริงหรือ! ”

นายท่านดูมีความสุขมาก

ถึงส่วนหนึ่งของหัวใจจะเจ็บปวด แต่รอยยิ้มของนายท่านมันทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขมากกว่า

“...”

ฉันนำทางพานายท่านไปหายัยร่านด้วยความรู้สึกสับสนเช่นนั้น

“โทแพซ! ”

พอเจอเป้าหมาย เขาก็รีบบินไปหายัยร่านด้วยความเป็นห่วงทันที

อึ๊ก…

“นี่มัน… พวกมันทำเธอถึงขนาดนี้เลยเรอะ! ”

เขาตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธ

เพราะทั่วทั้งร่างของยัยร่านนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล

แขนขาถูกตัดขาดแยกส่วนออกจากร่างกาย

แม้แต่ใบหน้ายังถูกกรีดทำร้ายจนเสียโฉมดูไม่ได้

เมื่อพิจารณาจากบาดแผลของยัยร่าน เทียบกับคนอื่นที่แทบไม่มีบาดแผลแล้ว คงอนุมานได้ ว่ายัยนี่คงต่อต้านอย่างรุนแรง พวกศัตรูเลยมอบบทเรียนอันร้ายกาจให้

หึ!

คิดจะให้สิ่งนี้ล่อลวงนายท่านไพไรต์ของฉันอย่างงั้นหรือยะ!?

“ไพ...ไรต์..? ”

ยัยร่านเริ่มส่งเสียงที่อ่อนแรงตอบกลับนายท่านของฉัน

“โทแพซ! ”

มันเบิกตาโตอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า

ใบหน้าของมันดูดีใจราวกับขึ้นสวรรค์อยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเริ่มรู้สึกตัวถึงสถานการณ์ปัจจุบันที่กำลังเผชิญ

“ไม่! อย่ามองฉัน! ”

มันกรีดร้องราวกับคนบ้า แล้วพยายามใช้มือปิดบังใบหน้าของตัวเองเอาไว้

แต่นายท่านของฉันกลับไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น

เขาใช้สองมือของตัวเองเข้าโอบกอดอย่างอ่อนโยน แล้วประทับรอยจูบลงใบริมฝีปาก โดยไม่คิดรังเกียจต่อใบหน้าที่เสียโฉมของมัน

“ฉันไม่มีวันทิ้งเธอไปหรอกนะ”

“...ไพไรต์~”

ทั้งสองคนเริ่มสร้างโลกส่วนตัวขึ้นมากันแล้ว

นายท่านค่ะ…

นั่นนะ มันวิธีเดียวกับที่นายท่านใช้กับฉันเลยไม่ใช่หรือคะ?

นายท่านจอมเจ้าชู้!

ฉันอยากจะบินลงไปจับแยก ณ ตอนนั้น

แต่พอเห็นรอยยิ้มเปี่ยมสุขของนายท่าน ฉันก็เริ่มคิดได้

หรือว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปจะดีกว่า?

ถ้าฉันแยกนายท่านออกจากยัยร่าน มันคงทำให้นายท่านรู้สึกเป็นทุกข์

แล้วฉันก็จะไม่ได้เห็นรอยยิ้มเปี่ยมสุขของนายท่านอีกต่อไป

ฉันไม่ต้องการให้นายท่านเป็นแบบนั้นค่ะ

“ (เธอนี่นะ… ถ้าไม่ได้ครอบครอง มันก็ไม่มีความหมายสิยะ) ”

หุบปากไปเลยค่ะคุณโนอาร์ผู้สร้าง

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาแทรกแทรงให้ตัวเองบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้งนะคะ

“... นายท่านค่ะ”

“อืม รู้ตัวแล้วละ”

มีใครบางคนกำลังบินตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

“ไพไรต์! ไอหอคอยบ้านี่คือฝีมือของแกใช่ไหม!? ”

“กระต่ายขาวเมื่อตอนนั้นเองหรือ? ”

“เบริลยะ! หัดจำชื่อคนหน่อยสิยะ! ”

คนที่บินมาปรากฏตัวตรงหน้า คือยัยกระต่ายขาวของกองทัพนักรบขาว

ดูเหมือนว่ายัยนี่จะรู้จักกับนายท่านค่ะ

นี่นายท่านจะมีผู้หญิงมารู้จักมากเกินไปแล้วนะคะ!

เนื่องจากระบบควบคุมโน้มถ่วงที่เปิดใช้เพื่อตรึงทุกคนให้ลอยอยู่ใจกลางอากาศนั้น มันถูกควบคุมด้วยคลื่นสมองของเจ้าตัว จึงไม่แปลก ที่จะมีคนค้นพบแล้วควบคุมจนสามารถบินได้

ที่แปลกคือการที่ยัยนี่สามารถรู้ถึงความลับนั้นได้ด้วยตัวเองนี่ละ

“หอคอยแห่งนี้! ฐานทัพของพวกเรา! ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในคุกข้างล่าง! แล้วยังเจ้านิลที่หายตัวไป! ทั้งหมดนี้คือฝีมือของแกสินะ! ”

“ถูกแค่ครึ่งหนึ่ง”

นายท่านไพไรต์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

คนที่สั่งเปิดระบบการทำงานของหอคอย คือนายท่านของฉันเอง

นายท่านเปิดสั่งการ โดยเตรียมใจที่จะมีความสูญเสียเกิดขึ้นตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ที่ว่าความวุ่นวายในคุก กับเจ้าคนที่ชื่อนิลอะไรนั่น พวกฉันไม่รู้เรื่องด้วยหรอกนะคะ

“ท่านเทพเจ้าโนอาร์! ทำไมกัน! ทำไมท่านถึงยอมเป็นพลังให้กับคนอย่างไพไรต์! หมอนี่มันไม่ได้คิดถึงทวีปนี้เลยสักนิด! มันยอมก้มหัวเป็นมิตรกับพวกรุกรานแผ่นดินของพวกเราเลยนะคะ! ”

คราวนี้เธอเริ่มหันมาโวยวายใส่ฉันแทน

ต้องบอกว่าไร้สาระค่ะ

จะมานับถือว่าฉันเป็นเทพเจ้าอะไรก็เรื่องของพวกคุณค่ะ

คนที่ฉันยินดีพลีกายถวายชีวิตรับใช้ มีแค่นายท่านไพไรต์คนเดียวเท่านั้นค่ะ

"พอกันที! พระจงพระเจ้าอะไรไม่สนใจแล้ว! ฉันจะสู้เพื่อเป้าหมายของฉันเองเท่านั้น! "

ว่าแล้วเธอก็นำกริชคู่สีขาวขึ้นมาถือเอาไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วบินทะยานตรงมาทางพวกเรา

แสงสีแดงที่ห่อหุ้มร่างกาย ถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังจนเป็นเส้นแสงประดุจไอพ่นของเครื่องบินรบ

ว่าแล้วก็ตัดระบบควบคุมแรงโน้มถ่วงของยัยนี่ดีกว่าค่ะ~

"กรี๊ดดดดดด!? "

ฉับพลันนั้น ร่างของกระต่ายขาวก็เลือนหายไปจากตรงหน้า

หายไปด้วยการทิ้งตัวโหม่งโลกอำลาชีวิตนะคะ~ เนี๊ยว~

“เออ… โนอาร์? ”

“ค่ะ~”

“ไม่ต้องมา [ค่ะ~] ด้วยสีหน้าบ้องแบ๊วเลยนะ ไม่ต้องถึงกับฆ่าแกงกันหรอก ช่วยยัยนั่นก่อนที่จะโหม่งโลกทีสิ”

“ตามความปราถนาค่ะนายท่าน”

นายท่านยังคงเป็นคนใจอ่อนเหมือนเคยเลยนะคะ

โดยเฉพาะกับผู้หญิง…

รู้สึก… ริษยาขึ้นมาแล้วค่ะ

งั้นก่อนจะช่วย ฉันขอแกล้งให้หนัก ๆ ก่อนก็แล้วกันค่ะ

“แว๊กกกก! ”

ฉันใช้วิธีเปิดปิดระบบควบคุมแรงโน้มถ่วงรอบตัวยัยนั่นเป็นระยะ เพื่อให้ยัยนั่นได้สัมผัสถึงประสบการณ์อันน่าเร้าใจจากการทิ้งตัวโหม่งโลก

สนุกดีไหมละคะคุณกระต่ายสีขาว?

“อึ๊ก!? ”

จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสัญญาณประหลาดแทรกเข้ามาในหัว

ฉันเลยรีบขยายคลื่นเรด้าเพื่อตรวจสอบวัตถุรอบทวีป

นี่มัน… ชิบหายแล้วค่ะ!

ดูเหมือนว่าเรือรบของเจ้าพวกเผ่าเอเลี่ยนของดาวดวงนี้กำลังจะเริ่มเปิดฉากถล่มหอคอยกันแล้ว

ให้ตายสิ ทั้งที่คราวนี้ฉันไม่คิดจะเปิดฉากโจมตีใส่ก่อนนะ!

ไม่คิดที่จะไว้ใจกันบ้างเลยหรือยังไง!?

“รีบลงไปข้างล่างกันเถอะค่ะ เดียวฉันจะควบคุมทุกคนไปลงจอดในจุดปลอดภัยให้เอง”

ฉันปิดเรื่องที่จะโดนถล่มหอคอยกับนายท่าน เพื่อไม่ให้เขาคิดทำอะไรบ้า ๆ ออกไป

“หืม? อืม? ”

ทั้งที่บอกว่าจะควบคุมให้ แต่นายท่านก็ยังคงใช้สองแขนประคองร่างที่น่าเวทนาของยัยร่านเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

ราวกับว่ายัยร่านที่น่าเวทนานั้น คือสิ่งล้ำค่าที่จะไม่มีวันจะยอมให้หายไปไหนได้อีก

ชิ…

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นความสุขของนายท่าน แกนะคงได้ตายไปแล้ว

ฉันรีบแทรกแทรงระบบของยัยลัซ แล้วควบคุมทุกคนให้ไปลงจอดที่พื้นดินข้างล่าง

ทำการจำลองสถานการณ์ที่หอคอยถูกยิงถล่ม เพื่อหาตำแหน่งปลอดภัยจากการถูกตัวหอคอยหล่นทับใส่

"ไพไรต์~"

ในตอนนั้นเอง ที่ยัยร่านเริ่มใช้ใบหน้าซุกไปในแผงหน้าอกสีทองของนายท่านไพไรต์

น่าหงุดหงิด!

ดีละ ฝากทุกอย่างให้สองคนนั้นจัดการดีกว่า

" (ไพรด์ ลัซ! ฝากจัดการเรื่องการควบคุมที! ฉันมีบางอย่างต้องทำ!) "

***ผ่านไปหนึ่งนาที

ทำไมไอสองคนนั้นถึงไม่ตอบกลับมากันยะ!

จากตำแหน่งสัญญาณ เจ้าบ้าสองคนนั้นไปทำอะไรกันที่ฐานของหอคอยกันแน่ยะ!?

นี่อยากถูกแฮกล้างสมองกันมากใช่ไหม!?

ฮืม!?

ฮืมมม!!

"งืม~ ไพไรต์~"

*เป๊าะ! *

เสียงสติที่ขาดกระจุยของฉันได้ดังขึ้นมา

ทนไม่ไหวแล้ว!

จุดปลอดภัยห่าเหวอะไรช่างหัวแม่ม!

ใครจะอยู่ ใครจะรอด ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมไปเลย!

ส่วนนายท่านนะ ฉันคนนี้จะเข้าไปปกป้องด้วยตัวของฉันเองเลยละ~

ว่าแล้วฉันก็ทำการส่งทุกคนลงไปที่ผิวดินข้างล่าง

พุ่งทะลุผ่านกลุ่มควันกับหมอกสีชมพูที่หนาทึบ ทะลุลงไปสู่ถ้ำใต้ดินที่อยู่ตรงฐานของหอคอย

*** ณ ที่ฐานของหอคอย

"นี่มันบ้าอะไรกันยะ? "

สิ่งที่รออยู่ตรงฐานของหอคอย คือภาพที่เหนือการวิเคราะห์ของฉันไปไกลลิบ

ภาพของกองกำลังนักรบสีขาวที่ถอดเกราะแล้ววิ่งวุ่นไปทั่ว

ภาพของจระเข้เวหา [เอลิโดโค-เอส] ที่กำลังแผ่ฮอร์โมนสีชมพูออกมาจากผิว

ภาพของพวกตัวประกันที่พยายามอุดจมูกกันเต็มที่ แต่คงไร้ผล

และภาพของกลุ่มคนที่ถูกรมยา จน**ตรูด**ตรูด**และ **ตรูด**กันกลางแจ้ง

ฉันเหล่ไปที่เจ้าบ้าไพรด์

"ชะ ช่างเป็นสตรีที่งดงามอะไรเช่นนี้! เดียวกระผมจะเติมพลังงานให้ท่านเองขอรับ! "

เจ้าบ้านั่นกำลังเริ่มม่อหุ่นยนต์ของพวกเอเลี่ยนที่ชื่อว่าจาวิสอยู่

ทำไมจาวิซถึงมาอยู่ที่นี่?

แล้วสภาพที่หมดพลังนั้นคืออะไร?

แล้วนั่นแกคิดที่จะขมขื่นผู้หญิงไร้ทางสู้หรือเจ้าไพรด์?

ว่าแต่หุ่นยนต์อย่างพวกเราสามารถโดนฮอร์โมนกระตุ้นอารมณ์ได้ด้วยหรือ?

เอาเถอะ ถูกสร้างมาดีระดับตั้งท้องได้ คงไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกมั้ง?

"... นายท่านอย่าอยู่ห่างจากฉันนะคะ"

ฉันเริ่มสร้างม่านพลังงานปิดกั้นพื้นที่ขึ้นมารอบตัวเอง

"เออ… ปล่อยไปแบบนี้จะดีหรือโนอาร์? "

"ค่ะ"

นายท่านยังไม่รู้ว่าอีกเดียวหอคอยจะถูกยิงปูพรมถล่มลงมา

ซึ่งสภาพแบบนี้ ถ้าหอคอยพังลงมา เจ้าพวกนี้คงไม่น่ารอด

อัตรารอดชีวิต… คงมีแค่ราว 5% เท่านั้น

ถ้านานท่านรู้ คงได้บุ่มบ่ามทำอะไรเสี่ยง ๆ แน่นอน

ดังนั้นเก็บเงียบรู้แค่เราคนเดียวก็พอแล้ว

ว่าแต่ที่มันวุ่นขนาดนี้ คงเป็นเพราะผลจากฮอร์โมนกระตุ้นของพวกจระเข้เวหา---

"เอาทุกโคน~ มา**ตรูด**และตรูด***ให้สนุก! มาเริงระบำไปกับความหรรษาของกามราคะให้สุดเหวี่ยงไปเลยค่ะ! "

ในตอนนั้นเองที่เสียงของยัยลัซดังก้องไปทั่ว

ยัยนั่นกำลังบินอยู่เหนือลม พร้อมกับปล่อยสารกระตุ้นทางเพศออกมาเป็นจำนวนมาก

สารกระตุ้นนั้น คือสารที่พัฒนามาเพื่อให้ได้ผลกับสิ่งมีชีวิตทุกประเภท

" …"

เป็นเพราะฝีมือของยัยนี่เองหรอกเรอะ!?