ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     เมื่อชุนกลับมาถึงบ้านภายในเมืองอันเงียบสงบ เขาได้เข้าไปในบ้านเพื่อหาตัวหานเยว่ เพียงนางนั้นมิอยู่ เพราะออกไปหาผลไม้

     "ไม่ดีแล้วลืมไปว่านางออกไปหาผลไม้..ต้องรีบไปหา หวังว่าคงไม่ได้เข้าไปในป่าลึกนะ" ชุนเป็นกังวลมันแสดงออกผ่านใบหน้า ซึ่งเขามิรอช้าเร่งไปจากบ้านตรงเข้าไปป่าพร้อมกับปลดปล่อยสัมผัสเพื่อตามหาตัวหานเยว่ในระยะสิบกิโลเมตร
     "ไม่เจอ! นางต้องเข้าไปป่าในลึกเป็นแน่" ชุนกล่าวด้วยความกังวลที่แทบจะกลายเป็นความเครียดและเริ่มแผ่ขยายจิตสัมผัสไปถึงขีดสุด ช่วงเวลานั้นเองเขาได้พบตำแหน่งของหานเยว่
     "เทพ ครั้งนี้เราเจอเคราะห์เข้าให้แล้ว นายหญิงของแกอยู่ใกล้กับสัตว์ร้ายแห่งห้วงมิติ รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง"
     'มิเอาขอรับ ข้ามิอาจไปด้านนอกได้หาไม่แล้วเกิดโชคร้ายถูกส่งไปมิติอื่นนายท่านคงไม่รอ มีทางเดียวคือให้นายท่านตรงไปหานายหญิง ส่วนข้าน้อยจะต้านพลังเหล่านั้นเอาไว้'
     "ขัดใจจริงๆ แต่ช่วยไม่ได้" ชุนส่งเสียงไม่พอใจและเร่งความเร็วสูงสุดตรงไปหาหานเยว่ด้วยความเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับนาง 
     .     .     .
     ในป่าลึก
     หานเยว่ที่เข้ามาเก็บผลไม้ป่าก่อนหน้านี้ไม่นานกำลังเผชิญกับอันตรายโดยไม่รู้ตัว เพราะนางนั้นพบเห็นสิ่งมีชีวิตไม่คุ้นตาในป่าลึก มันรูปร่างคล้ายจิ้งจอกทะเลทรายที่ตัวเล็กดูน่ารัก แม้ใบหูกับหางมันจะเหมือนจิ้งจอกปกติทั่วไป แต่ขนทั่วร่างของมันเป็นสีน้ำตาลอมทอง แผ่กลิ่นอายทรงพลังอำนาจ กล่าวให้ถูกคือมันเป็นจิ้นจอกตัวน้อยมีขนสีน้ำตาลอมทองแค่นั้น ซึ่งในสายตาของหานเยว่มันน่ารักเสียนางอยากจะเข้าไปกอดมัน
     "เจ้าตัวน้อยมานี่มา" หานเยว่ส่งเสียงเรียกจิ้งจอกตัวน้อยพลางเขยิบเข้าไปใกล้มันอย่างช้าๆหวังลูบสัมผัสตัวของมัน แต่จิ้งจอกน้อยเหมือนจะรู้เจตนามันจึงถอยห่างไปในระยะที่หานเยว่เข้าใกล้มัน ทำให้หานเยว่คิดจะเข้าใกล้เพียงใดระยะห่างยังคงเหมือนเดิม
     "เจ้าตัวน้อยอย่ากลัวไปข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก..เอานี่!" หานเยว่กล่าวอย่างเป็นมิตรพร้อมยื่นผลไม้กลิ่นหอมหวานอัดแน่นไปด้วยพลังปราณให้จิ้งจอกน้อย กระนั้นจิ้งจอกน้อยยังคงระมัดระวังตัวไม่เข้าใกล้หานเยว่ เพียงแต่นางยังคงคิดจะลูบสัมผัสเจ้าจิ้งจอกตัวน้องอย่างไม่ละความพยายามจวบจนเสียงตะโกนของชุนได้ดังขึ้น ซึ่งเป็นจังหวะที่นางจะได้สัมผัสศีรษะของจิ้งจอกน้อย
     "น้องเยว่ถอยให้ห่างจากมัน"
     "พี่ชุน!?" หานเยว่หันไปมองตามเสียงด้วยความสงสัยปนตกใจ เพราะเสียงของชุนมีความกังวลอยู่ ถึงนางจะไม่ค่อยมั่นใจแต่นางรู้สึกว่าชุนมองจิ้งจอกตัวน้อยเป็นตัวอันตราย และนั่นทำให้นางไม่รู้ว่าควรจะถอยห่างหรือกระทำอย่างไร แต่ที่แน่ๆเทพได้ร้องเตือนผ่านกระแสจิต เป็นจิ้งจอกตัวน้อยเปิดห้วงมิติหวังส่งชุนไปยังสถานที่อื่น
     'นายท่าน ระวัง!'
     ฟุบ!          ชุนเบี่ยงตัวหลบห้วงมิติด้านหน้าที่ถูกจิ้งจอกตัวน้อยเปิดอย่างหวุดหวิด
     "บ้าเอ๊ย เกือบไปแล้ว เล่นโผล่พร๊วดแบบนั้นต้องเว้นระยะห่างแล้ว..อันตรายชิบ!" ชุนบ่นพลางมองไปยังหานเยว่ที่อยู่ใกล้จิ้งจอกตัวน้อย สายตาเขามองไปรอบๆอย่างระมัดระวังเพื่อหาวิธีช่วยหานเยว่ให้อยู่ห่างจากสัตว์ร้ายแห่งห้วงมิติ
     'นายท่าอย่าลดการป้องกันเจ้าสัตว์ร้ายนั่นมันเปิดมิติใต้เท้าท่านแล้ว'
     "บอกช้าไปแล้วโว้ย เทพ!" ชุนตะโกนขึ้นมา ก่อนห้วงมิติจะดูดร่างเขาเข้าไปในพริบตาไม่ให้เขาตั้งตัวได้
     วูบ!
     เมื่อชุนถูกห้วงมิติดึงดูดหายไป เจ้าจิ้งจอกน้อยก็หันมาเล่นงานหานเยว่โดยที่หานเยว่มิมีทางตอบโต้หรือรู้สึกตัวได้ เพราะจิ้งจอกน้อยเปิดมิติดึงดูดหานเยว่ไปเหมือนกับชุน
     ไม่นานหลังจากชุนและหานเยว่หายไปในห้วงมิติ จิ้งจอกตัวน้อยก็เปิดมิติหายไปจากดินแดนวิญญาณ ทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
     .     .     .     .
     ณ รอยแยกมิติไร้ทางออก
     ชุนได้ปลดปล่อยพลังเวทมาต้านแรงฉีกกระชากของห้วงมิติ ทั้งยังให้เทพและเต๋าปกป้องอวัยวะภายในกับอวัยวะสำคัญไม่ให้เกิดผลกระทบร้ายแรงยามเขามิอาจต่อต้าน เพราะในห้วงมิตินั้นเขาไม่สามารถขยับร่างกายและหายใจด้วยอากาศ ทำได้แค่ใช้ลมปราณหายใจและปล่อยให้ร่างกายถูกดึงไปที่ใดสักแห่ง
     "ไอ้เทพ หาทางทำอะไรสักอย่างก่อนลมปราณจะหมด ไม่งั้นตายกันจริงๆแน่" ชุนกล่าวเสียงแผ่วเบา เขานั้นรู้สึกทรมานกับสถานการณ์นี้ไม่น้อย ซ้ำร่างกายยังไม่เคยรับแรงกดดันมหาศาลรอบด้านเหมือนตกไปสู่หลุมดำ
     'ข้าน้อยมิอาจกระทำสิ่งใดได้ขอรับนายท่าน' เทพกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ เพราะมันมิมีหนทางช่วยเหลือชุนแล้วจริงๆ หากจะมีก็มีแต่มันจะต้องสละตัวมันให้ชุนรอด เพียงแต่มันมิอาจทะลุพลังของชุนไปด้านนอกได้ มิเช่นนั้นแรงฉีกกระชากจะเข้ามาฉีกร่างของชุน
     "แล้วแกล่ะเต๋ามีวิธีอะไรบ้างไหม!" ชุนถามเต๋าพร้อมกับตั้งความหัวงสุดท้ายเอาไว้ แต่สิ่งที่ได้คือคำตอบไม่ต่างจากเทพ 'โปรดอภัยนายท่าน ข้าน้อยไร้หนทางไม่ต่างจากมัน'
     "ไร้หนทางงั้นก็คงใกล้จะถึงคราวเคราะห์แล้วละ" ชุนกล่าวติดตลกกลบเกลื่อนถึงจะยอมรับได้ยาก เขาก็มิอาจทำสิ่งใดได้นอกจากยอมรับความจริง ความจริงที่ว่า..เขาใกล้จะตายแล้ว
     .     .     .
     ที่ใดสักแห่งในรอยแยกมิติ
     หานเยว่ได้ลอยเคว้งคว้างไม่ได้สติท่ามกลางแรกฉีกกระชาก น่าแปลกที่นางนั้นไม่ได้รับผลกระทบใดๆเหมือนชุนราวกับได้รับการปกป้องจากใครบางคน แปลกไปกว่านั้น..นางอยู่ในรอยแยกมิติไม่นานก็มีรอยแยกมิติเปิดออกแล้วดูดร่างนางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง