Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่เจ็ดสิบหกย่อตัวก่อนที่จะกระโดด

หากเจอกับทางเลือกที่จะสามารถใช้ทรัพยากมากกว่าก่อนที่จะลงมือต่อไปผมจะเลือกเส้นทางนั้นทันที

นายน้อยในนิยายโดนตำหนิว่าเพราะพึ่งพายาและทรัพยากรจากตระกูลใหญ่ถึงจะได้เก่งกาจที่แท้จริงก็งั้นๆไม่สามารถสู้พระเอกที่กลับจากโลกเวียนหรือเป็นจอมจักรพรรดิกลับชาติมาเกิดได้

แหงล่ะ หากมองในภาพรวมจอมจักรพรรดิมาทะเลาะกับนายน้อยหมู่บ้านเล็กๆหรือมิติระดับล่างมันก็ไม่ต่างอะไรกับตบหัวเด็กนั่นล่ะ

มีอะไรให้น่าภูมิใจมิทราบ?

และเรื่องของการทานยาเพิ่มพลังนั้น

คนรวยนั้นได้เปรียบกว่าคนจนมหาศาลอยู่แล้วต่อให้เราพยายามแค่ไหนคนเราไม่สามารถผลิตคอมพิวเตอร์ด้วยตนเองหรือแม้แต่ปากกาขึ้นเองโดยไม่เสียเวลาไปเป็นวันได้

ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นช่างฝีมือที่เก่งแค่ไหนก็ตาม

นั่นคือพลังของอุตสาหกรรมสมัยใหม่

ซึ่งผมก็พยายามทำให้เป็นอย่างนั้นนั่นล่ะในการฝึกวิชาของผม

คิดอะไรไม่ออก เพิ่มปริมาณคนที่สามารถใช้ในการค้นคว้าได้เอาไว้ก่อน

จนกระทั่งคนธรรมดาเพียงแค่คนเดียวไม่สามารถผลิตได้เท่ากับคนหมู่มากอีกต่อไป

นั่นคือพลังของอุตสาหกรรมสมัยใหม่

หมู่บ้านที่พึ่งตนเองตามป่าตามเขาไม่สามารถมีสิ่งเหล่านี้ได้

แต่แน่นอน การที่ผมจะบรรลุถึงขั้นนั้นได้ผมต้องมีจำนวนลุกน้องในองค์กรมากพอที่จะค้นคว้าจำนวนมหาศาลได้อย่างนั้นนั่นเอง

ตอนนี้ยังคงห่างจากสิ่งที่ผมต้องการอีกสักพัก

เราต้องสามารถสร้างสิ่งที่สามารถถ่ายทอดได้ผ่านกาลเวลา

เพราะคนผู้หนึ่งสามารถตายได้และความรู้ทักษะของเขาจะหายไปหากขาดลูกศิษย์สืบทอด

ทำให้พวกตัวประหลาดเฒ่าไม่ว่าจะต้องลักพาตัวใครก้ตาม ต้องหาศิษย์สืบทอดให้ได้ ไม่ให้ความรู้เคล็ดวิชาของพวกเขาหายไปแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของเขาแก่ชนรุ่นหลัง

แต่ท่าทางคนกลับมาจากโลกเซียนที่คิดว่าตนเองจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดกาล คงไม่คิดเช่นนั้นแม้เวลาจะผ่านมานานแค่ไหนความรู้ก็ยังไม่สามารถแพร่ไปยังคนหมู่มากจนสามารถกลายเป็นอุตสาหกรรมได้

การทดลองของผมตรงนี้ก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของกระบวนการทั้งหมดเท่านั้น

ยังมีอีกหลายกลุ่มการทดลองที่ผมสร้างขึ้นเพื่อสร้างโมเดลที่แท้จริงของจักรวาลนี้ขึ้นมา

ผมวางตัวเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการทดลอง

แม้ว่าจะเป็นส่วนสำคัญเพราะคือคนที่พลังมากที่สุดเหนือกว่านามูแต่ประสบการณ์ต่างๆก็ยังอ่อนกว่าพวกจอมยุทธต่างๆมาก

แต่ผมใช้ร่างกายที่อยู่เหนือกว่าพวกเขาของตนเอง

ทดลองฝ่าขีดจำกัดของความรับรู้ที่เคยมีอยู่ไป

พวกจอมยุทธระดับสูงๆ

แทบจะไม่ถ่ายทอดวิชาให้ลูกศิษย์ของตนเองและเล่นมุก

“เจ้าจงเรียนรู้ด้วยตนเองหากข้าช่วยเจ้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถบรรลุได้อย่างแท้จริง”

ที่เคยเห็นตั้งแต่แนวโชวเน็นยันแนวจอมยุทธต่างๆ

แนวคิดเช่นว่านั้นตรงกันข้ามกับสิ่งที่ผมจะสร้างอย่างสิ้นเชิง

เราอฺบายทางเทคนิคและทดลองอย่างละเอียดว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นได้เพราะอะไรและเอาทฤษฎีของแต่ละคนมาทดลองตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกไปและที่เหลือก็คือความจริงที่จริงกว่า

ความก้าวหน้าของกระบวนการนี้ของผมเนหนือกว่าการฝึกด้วยตัวคนเดียวนัก

เราเน้นเรื่องการก้าวหน้าไปทีละเล็กละน้อยแต่แน่นอนเพราะเราหากอาศัยปริมาณที่มากกว่ากำลังของคนคนเดียวมหาศาล

ความก้าวหน้าของวิธีการนี้ก็จะมากกว่าการที่คนคนเดียวจะฝึกเองได้มากนัก

การค้นคว้าพันธุ์พืชในยุคปัจจุบันคนที่พอทำไปรอดได้จึงมีแค่ทางมหาวิทยาลัยที่มีเงินทุนของทางรัฐสนับสนุนกับบริษัทขนาดใหญ่เท่านั้นจึงจะมีการอยู่รอดต่อไปได้

เราอยู่ในโลกที่ความสามารถส่วนบุคคลช่างน้อยนิดนัก

ยาธาตุหยางที่มีประสิทธิภาพผมก็สามารถหาซื้อได้อย่างง่ายดายไม่ต้องปรุงด้วยตนเอง

แต่โสมร้อยปีนั้นประสิทธิภาพดีกว่ายาประเภทอื่นๆ

ที่แม้แต่ระดับชั้นพลังใกล้กับกลั่นวิญญาณแล้วก็ยังมีประสิทธิภาพอยู่

ผมสัมผัสได้ถึงความมีประสิทธิภาพมากขึ้นของการที่ผมเดินพลังย่อยสลายโสมร้อยปีที่ไหลมาในร่างกายของผมอีกครั้ง

จากเย็นที่เป็นหยินก็สลับมาร้อนที่เป็นหยาง

ย่อก่อนที่จะกระโดด

และมองความจริงจากแง่มุมใหม่ๆว่าร้อนหรือเย็นที่แท้จริงแล้วเป็นแค่เรื่องของอุณหภูมิและพลังงาน

ศูนย์องศาสัมบูรณ์เป็นเพียงทฤษฎีที่ทุกอย่างหยุดนิ่งแม้กระทั่งอะตอมและเป้าหมายของผมไม่ใช่เพียงแค่-80 องศาเซลเซียส

การมาฝึกวิชาสายร้อนสลับกันไปเป็นเพียงแค่การฝึกวิชาที่อยู่บนรากฐานเดียวกันกับสายเย็นเท่านั้นเองไม่มีอะไรแตกต่าง

หากมองด้วยทฤษฎีทั้งหมดแล้วพลังงานทุกอย่างเป็นอย่างเดียวกันและสสารก็คือพลังงานอย่างหนึ่ง

ผมส่งปัญหาให้โรเบิร์ตในการสร้างโมเดลจักรวาลเรื่องสสารและพลังงาน

ไม่ใช่แค่ตั้งเป้าหมายที่ -80 องศาเซลเซียส แต่คือศูนย์องศาสัมบูรณ์

ไม่ใช่แค่ด้านตรงกันข้ามกัน

แต่อุณหภูมิเป็นเพียงแค่เรื่องของอะตอมว่าเคลื่อนที่เร็วเท่าไร

อ้าวป้าหม่าไฟสีน้ำเงินล้อมรอบตัวผม

แต่ผิวกายของผมไม่ได้รับการกระทบกระเทือนแต่อย่างใดจากไฟธาตุหยาง

ผมกลายเป็นพวกเหนือมนุษย์ไปแล้วอย่างแท้จริง

“นายจ๋าสามารถบรรลุพลังไฟศักดิ์สิทธิ์เหนือกว่าฉานได้แล้วนายจ๋าช่างอัจฉริยะจริงๆ”

ผมให้นามูที่เก่งในการคำนวรตัวเลขหลักสิบล้านโกฏิ

อธิบายสิ่งที่นามูเข้าใจเป็นสมการและสร้างมาเป็นโมเดลของจักรวาล

การเปลี่ยนแนวคิดเพียงแค่นิดเดียวว่าเรื่องอุณหภูมิร้อนเย็นที่แท้จริงไม่ใช่ด้านตรงข้ามแต่เป็นอย่างเดียวกัน

แนวความคิดของอัจฉริยะในโลกปัจจุบันผสมผสานเข้ากับเคล็ดวิชาทำให้ความก้าวหน้าของวิชาไม่ใช่เพิ่มขึ้นเป็นเพียงแค่เปอร์เซ็นแต่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

จากไฟสีน้ำเงินที่ร้อนพอๆกับเตาไฟจากเตาแก๊สในครัว

กลายเป็นน้ำแข็งด้วยความรวดเร็วจากากรลดการเคลื่อนไหวของอะตอมและการควบคุมอุณหภูมิ

ผนังรอบข้างจับไปด้วยน้ำแข็งด้วยความรวดเร็ว

-40 องศาเซลเซียส

เมื่อเข้าหาพลังร้อนทำให้สามารถใช้พลังเย็นได้มากยิ่งขึ้น

เมื่อมองจากภาพรวมจะเห็นวิชากว้างไกล

และโรบิร์ตและเหล่านักวิทยาศาสตร์ได้บันทึกการทดลองนี้ไว้

“ทำได้ดีมากครับท่านอ้าวป้าหม่าพักได้ตามตารางเวลา”

การพักก็คือการฝึกอย่างหนึ่ง

ผมทำหน้าที่ในส่วนของตนเองที่ทดลองตามที่ผมวางแผนด้วยพลังที่มากกว่าคนอื่น

จากนั้นนักวิทยาศาสตร์ก็เอาข้อมูลที่ผมคิดได้มาวิเคราะห์และพัฒนาเป็นทฤษฎีให้เป็นจริงยิ่งขึ้นต่อไป

แม้ผมจะพักผ่อนก็ยังมีคนอื่นเอาเคล็ดวิชาที่ผมตีความได้ตีความต่อไปโดยไม่หยุดยั้ง

ตอนนี้สารภาพตามตรงว่าก้าวหน้าอย่างรวดเร็วมากๆในด้านเคล็ดวิชาเพราะยังมีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์และวิทยาการต่างๆที่จะสามารถเปรียบเทียบกับปราณยุทธได้เต็มไปหมด

แต่หากความรู้ทางวิทยาศาสตร์หมดลงและต้องคิดอะไรที่ไม่เคยมีมาก่อนก็คงจะยากกว่าเดิม

แต่ในตอนนี้ผมมองว่าอีกสักพักกว่าความรู้ของโลกปัจจุบันจะหมดประโยชน์

ผมมองดูค่าพลังของผมจากการคำนวณของโรเบิร์ต

ห่างไกลจากค่าพลังหลักหลายสิบล้านล้านอีกมากมาย

แต่ไม่ได้เป็นสาเหตุที่ผมท้อใจ

ขอเพียงเอาความรู้ทั้งหมดของโลกปัจจุบันมาพัฒนาควบคู่กับลมปราณและเคล็ดวิชาต่างๆได้ก็ถือว่าผมประสบความสำเร็จแล้ว

รวบรวมความรู้ของทั่วโลกและเพิ่มการทดลองให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้