เทพจุติพิชิตฟ้า

ตอนที่ 53 หลินชิ่งจู๋ต้องการความช่วยเหลือ!

“ไหน ๆ คุณก็อยู่ที่นี่แล้ว ทานมื้อเย็นด้วยกันก่อนสิครับ ผมจะให้คุณพ่อออกมาต้อนรับ” หลินจงเทากล่าวด้วยความเคารพอย่างจริงใจ

“ไม่ดีกว่าครับ ผมมีธุระต้องจัดการ คงต้องขอตัวก่อน” หลินเยี่ยกล่าวลา

ทันทีที่หันหลังกลับ เขาเห็นหลินจงไห่เดินกะเผลกพร้อมจ้องมองตนด้วยความขุ่นเคือง

หลินจงไห่เกลียดชังหลินเยี่ยเป็นอย่างมากเพราะหลินเยี่ยทำให้เขาต้องเป็นเช่นนี้

เขารู้ว่าหลินเยี่ยมีทักษะและพลังอันน่าทึ่งจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เพียงจ้องมองด้วยแววตาชั่วร้ายเท่านั้น

"จงไห่..."

หลินจงเทาตีแแขนน้้องชายพร้อพร้อมเตือน ““รีบขอโทษเสี่ยวหลินซะ”

“อะไรนะ? เขาทำให้ผมเป็นแบบนี้ พี่ยังจะให้ผมขอโทษเขาอีกเหรอ?” หลินจงไห่กัดฟันถามอย่างไม่พอใจ

หลินจงไห่แทบทนไม่ไหวที่จะฉีกหลินเยี่ยออกเป็นชิ้นเพื่อบรรเทาความเกลียดชัง

“ที่ต้องเป็นแบบนี้เพราะแกทำผิดต่อเสี่ยวหลินก่อน เขาช่วยรักษาโรคประหลาดของพ่อและเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลเรา” หลินจงเทากล่าวอย่างจริงจัง

“ให้ขอโทษทั้งที่ไม่ได้ผิดอะไรเนี่ยนะ” หลินจงไห่กล่าวพร้อมเดินกะเผลกจากไป

ทันใดนั้น หลิวฉิงพุ่งเข้าใส่หลินเยี่ยราวกับคนบ้าพร้อมชี้หน้าเขา “แกทำให้สามีฉันต้องเป็นแบบนี้ แกไม่ตายดีแน่ ฉันจะตามจองเวรแกตลอดไป...”

เธอแช่งด่าหลินเยี่ยไม่หยุดด้วยความโมโหราวกับคนบ้า

“น้องสะใภ้สาม หยุดเดี๋ยวนี้” หลินจงเทารีบเข้าไปขวาง

แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ หลิวฉิงคลั่งราวกับคนเสียสติ

ไม่ว่าอย่างไรหลิวฉิงก็เป็นลูกสะใภ้ตระกูลหลิน ไม่ใช่เรื่องง่ายหากจะจัดการหรือควบคุมเธอ

“หากคุณยังไม่หยุดก็อย่าโทษที่ผมหยาบคาย” หลินเยี่ยเตือนอย่างเย็นชา

หลิวฉิงตกตะลึงต่อท่าทีของหลินเยี่ยก่อนจะควบคุมสติอารมณ์พร้อมกล่าวด้วยความกลัว “อย่าอวดดีกับตระกูลหลิน”

“อย่าคิดว่าผมไม่กล้าทำอะไรเพียงเพราะคุณเป็นสะใภ้ตระกูลหลิน” หลินเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชา แววตาเปล่งประกายด้วยความอาฆาต

ไม่เพียงหลิวฉิง หลินจงเทาก็ตกใจต่อเหตุการณ์นี้ไม่น้อย

หลิวฉิงหดคอพร้อมกล่าวอย่างสั่นเทา “ฉันมีธุระต้องทำ ฉัน... ฉัน... ฉันไปก่อนนะ”

เธอวิ่งหนีไปด้วยความตกใจทันทีที่พูดจบ

"เฮ้อ!"

หลินจงเทาถอนหายใจพร้อมกล่าวขอโทษหลินเยี่ย “น้องชายและน้องสะใภ้ของผมเป็นคนไม่มีเหตุผล ขอโทษแทนพวกเขาด้วยนะครับ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ขอตัวนะครับ” หลินเยี่ยกล่าวพลันเดินจากไป

เมื่อเดินมาถึงประตูพบว่าหลินชิ่งจู๋กำลังจะออกไปข้างนอก

หลินจงเทาจึงรีบเดินไปหาเธอพร้อมพูด “ชิ่งจู๋ไปส่งเสี่ยวหลินที่บ้านให้ลุงทีสิ”

“ได้ค่ะลุงสาม” หลินชิ่งจู๋ตอบรับก่อนจะเปิดประตูรถพร้อมยิ้มให้หลินเยี่ย “เชิญค่ะ ท่านผู้มีพระคุณ”

"ขอบคุณ!"

หลินเยี่ยเปิดประตูขึ้นนั่งฝั่งข้างคนขับ

หลินชิ่งจู๋ขึ้นนั่งฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์ทรถและขับออกไปด้วยความกังวลไปและหดหู่ตลอดทาง

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมาผิดทาง หลินเยี่ยจึงเตือน “บ้านผมอยู่อำเภอหยาง คุณควรใช้ถนนชิงเหนียน”

“โอ้ ฉันผิดเองค่ะ” หลิงชิ่งจู๋ตบหน้าผากตัวเองด้วยความผิดหวัง

“กำลังคิดอะไรอยู่?”

“ฉันกำลังจะไปงานปาร์ตี้ หลิวเหว่ยเองก็ไปด้วย เขามักตามตื๊อฉันอยู่ตลอด น่ารำคาญชะมัด””

“งั้นก็อย่าเพิ่งไป”

“ฉันรับปากไปแล้ว ถ้าไม่ไปคงน่าเกลียด” หลินชิ่งจู๋เกาหัว ทันใดนั้นเธอมองหลินเยี่ยด้วยแววตาเปล่งประกาย “หลินเยี่ย หรือคุณจะไปกับฉัน?”

"ไม่มีเวลาไป"

“ก็ได้!” หลินชิ่งจู๋กล่าวพร้อมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและนึกขึ้นได้ “เอาอย่างงี้ ฉันจะไปร่วมงานปาร์ตี้ประมาณยี่สิบนาทีและคุณต้องโทรหาฉัน พอถึงตอนนั้นฉันจะบอกพวกเขาว่ามีธุระด่วน”

"ไม่มีปัญหา"

“หลังจากออกมาฉันจะไปส่งคุณที่บ้าน แต่จำไว้ว่าคุณต้องโทรหาฉันภายในยี่สิบนาที” หลินชิ่งจู๋ย้ำก่อนจะเบี่ยงรถไปยังถนนหยางกวง

เมื่อมาถึง หลินเยี่ยเตือนหลินชิ่งจู๋ทันทีที่ลงจากรถ “ระวังตัวด้วย”

เขาเห็นเงาดำตามติดหลินชิ่งจู๋ซึ่งถือเป็นลางร้าย บางทีเธออาจกำลังตกอยู่ในอันตราย

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร อย่าลืมโทรหาฉันภายในยี่สิบนาที” หลินชิ่งจู๋โบกมือลาพร้อมมุ่งหน้าไปบาร์สุดหรูแห่งหนึ่งเพื่อเข้าร่วมงานปาร์ตี้

หลินชิ่งจู๋ไม่รู้เลยว่าหลิวเหว่ยได้เตรียมการกับเพื่อน ๆ ในงานไว้แล้วว่าจะวางยาเธอ

หลินเยี่ยขับรถกลับมาบ้านและพบว่ายี่ยี่กำลังดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ขณะที่หลงซือหยิงกำลังทำอาหาร

“ป่าป๊ากลับมาแล้ว” ยี่ยี่กระโดดลงจากโซฟาพลันวิ่งเข้าหาหลินเยี่ย

“ยี่ยี่น้อย!”

หลินเยี่ยอุ้มลูกสาวพร้อมหอมแก้มก่อนจะถาม “ระหว่างที่พ่อไม่อยู่ ยี่ยี่เป็นเด็กดีรึเปล่า?”

“ยี่ยี่เป็นเด็กดี เชื่อฟัง ไม่ร้องไห้ และไม่สร้างปัญหาด้วยค่ะ” ยี่ยี่เม้มปากกล่าวอย่างอารมณ์ดี

“ยี่ยี่เก่งมาก” หลินเยี่ยลูบหัวลูกสาวพร้อมอุ้มเข้าไปในครัว

หลงซือหยิงที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหารยิ้มออกทันทีเมื่อเห็นหลินเยี่ย “คุณกลับมาแล้ว รอเดี๋ยวนะคะ อาหารกำลังจะเสร็จแล้ว”

“มีอะไรให้ผมช่วยไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณตัวใหญ่เดี๋ยวจะเกะกะเปล่า ๆ ไปพักผ่อนเถอะ!” หลงซือหยิงยิ้มพร้องผลักหลินเยี่ยออกจากห้องครัว

หลินเยี่ยเล่นกับยี่ยี่ในห้องรับแขก

เขากลับบ้านมาหายี่ยี่ก่อนจะกลับไปฝึกวิชา ณ ภูเขาเทียนหูหลังเพื่อไม่ให้ความก้าวหน้าของระดับพลังได้รับผลกระทบ

ไม่นานหลงซือหยิงก็ทำอาหารเสร็จ ทั้งสามร่วมโต๊ะกันอย่างเอร็ดอร่อย

หลงซื้อหยิงคีบผักให้หลินเยี่ยพร้อมกล่าว “กินเยอะ ๆ นะคะ อร่อยแบบนี้หาทานข้างนอกไม่ได้”

“ขอบคุณครับ!” หลินเยี่ยมองหลงซือหยิงอย่างซาบซึ้ง

หลินเยี่ยรู้สึกขอบคุณหลงซือหยิงอย่างมาก หากไม่มีเธอหลินเยี่ยคงต้องดูแลยี่ยี่จนไม่มีเวลาฝึกตน

“ขอบคุณอะไรกัน คุณจ้างฉันมา ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ฉันควรทำ” หลงซือหยิงกล่าว

ด้วยความสัมพันธ์อันดีของเธอและเยว่เหยา แม้ไม่ได้รับเงิน เธอก็ยังจะดูแลยี่ยี่อย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น เธอหลงรักยี่ยี่มาก หลงซือหยิงมีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตในครอบครัวนี้และได้สัมผัสความสุขของการเป็นแม่

“คุณคนต้องเหนื่อยไปอีกสักพัก เพราะงานของผมยังไม่เรียบร้อยดี” หลินเยี่ยหาข้ออ้าง

เขาฝึกตนมาจนถึงรากฐานขั้นต้นระดับกลางแล้วจึงไม่ควรประมาทเลินเล่อ

“ทำงานให้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงยี่ยี่นะคะ ฉันจะดูแลเอง ่” หลงซือหยิงยิ้ม

“ยี่ยี่ต้องเชื่อฟังแม่ทูนหัวนะลูก...” โทรศัพท์ดังแทรกขึ้นขณะที่เขากำลังพูด

เขาหยิบขึ้นมาดูและพบว่าเป็นหลินชิ่งจู๋

เธอสั่งให้เขาโทรหาภายในยี่สอบนาที ทว่าตอนนี้ล่วงเลยมาจนครึ่งชั่วโมงแล้ว

หลินชิ่งจู๋โทรมาขณะที่หลินเยี่ยลืมสนิท

ทันทีที่รับสาย เขาได้ยินหญิงสาวร้องขอความช่วยเหลือ “หลินเยี่ย รีบมา... ช่วย... ช่วยด้วย”