บทนำ
ณ เทือกเข้าสูงเสียดฟ้าแห่งหนึ่งมีหน้าผาที่มีความสวยงามและอันตรายที่สุด1ใน3ของโลกซึงถูกขนานนามว่า "หมื่นดาราผาชมจันทร์" ด้วยเวาลาที่ผ่านมาอย่างยาวนานได้มีคนพยายามปีนป่ายขึ้นไปยังหน้าผาแห่งนี้มากมายนับไม่ถ้วน แต่ด้วยพลังบางอย่างจากเทือกเขาจึงทำให้เกิดเป็แรงดันที่มหาศาลและมีผู้ที่สามารถขึ้นมาได้มีประมาณไม่ถึง 1ใน1000 ของคนที่ตายลงไป คนที่ขึ้นมาได้ก็แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา ส่วนใหญ่จะเป็คนที่มีชื่อเสียงอย่างมากในโลก
แต่ในขณะนี้ได้มีชายหนุ่มผมสีขาวสวมชุดสีขาวที่ขาดรุ่งริ่งมีาแเล็กใหญ่กระจายทั่วตัวและเืที่อาบทั่วทุกตารางนิ้วนั้งพิงก้อนหินขอนาเท่าคนสองคน ในชั่วขณะเค้าหายใจสองสามครังและยืนขึ้นอย่างยากลำบาก ปรากฏให้เห็นถึงแอ่งเืขนาดใหญ่จนหน้าใที่อยู่ใต้เท้าของเค้า
อกของชายหนุ่มขยับขึ้นลงอย่างน่าใและเสียงหายใจที่หนักหน่วง กล้ามเนื้อทุกส่วนบีบรัดและโอดครวญ สภาพร่างกายเมื่อยล้าถึงขีดสุด หากไม่ได้ก้อนหินที่อยู่ข้องหลังเค้าก็ไม่อาจยืนได้ด้วยกำลังของตนเองในขณะนี่
แต่ทว่าสายตาของชายหนุมนั้นเ็าและมืดมน สะท้อนประกายอำมหิต มุมปากยกขึ้นอย่างยิ้มเย้ยหยัน ทุให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเย็นจนหน้าขนลุก
ด้านหน้าของชายหน่มมีผู้คนมากมายมาปิดทางหนีของเขาเอาไว้แ่า
"แพทย์เทวะ เ้าไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว หากยอมเชื่อฟังและส่งมอบ "ของวิเศษ" ให้พวกเราพวกเราอาจปล่อยเ้าไป " "
แพทย์เทวะ วันนี้เราจะพดุงความยุติธรรมแทน์ เพื่อกำจัดตัวอันตรายอย่างเ้าสะ แต่ถ้าเ้าส่งมอบ "ของวิเศษ" มาให้พวกเรานั้นเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเ้า"
" แพทย์เทวะ เ้าคิดให้ดีถ้าเ้าส่งมอบมันให้กับพวกเราเ้าอาจรอดแต่ถ้าเ้ายังดื่อดึงอยู่แบบนี้เ้าจะทรมานยิ่งกว่าตาย"
เสียงร้องะโของผู้คนดังเป็ระลอก ต่างคนต่างอ้างถึงความยุติธรรม อ้างถึงความเหมะสม หากใครมาเห็นปรากฏการณ์นี่คนคนนั้นคงยื่นอาปากตาโตเป็ไข่ห่านเป็แน่ เพระคนที่มายื่นอยู่ที่นี่ล้วนเป็คนที่มีชื่อเสียงสท้านแผ่นดิทั้งนั้น ทั้งผู้นำตระกูล ผู้าุโ เ้าสำนักต่างๆ รวมถึงปีศาจเฒ่าที่คอยฝึกฝนอยู่อย่างเงียบๆก็ยังออกมาปรากฏตัว มันไม่เกินเลยที่จะพูดว่าหากสุ่มชี้ไปที่ใครคนผู้นั้นคือผู้ที่ยิ่งใหญ่ในแผ่นดิน
และในขณะนี้คนเ่าั้ได้มารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้สืบเนื่องจาก ชายหนุ่มที่ยืนอยุ่ตรงก้อนหินที่ปลายหน้าผา เพื่อวัตถุประสงค์เดียวกันคือ"ของวิเศษ"ที่ชายหนุ่มถือครอง วัตถุศักสิทธิ์ที่มีค่าสูงล้ำ ผู้คนเหล่านี้ต่างร้องะโข่มขู่ให้ชายหนุ่มส่งมอบมันให้กับพวกเขา และในขณะเดียวกันก็พยายามตืบคลานเข้าใกล้อย่างช้าๆ
"หึ...พวกเ้า....อยากได้...ไอ้...นี้...งั้นรึ?"
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเ็า เข้ายกมือขวาขึ้นอย่างช้าๆ ปรากฏให้เห็นศิลาสีดำเป็ประกายเหมือนดวงดาว เสียงผู้คนก็เงียบหายไปเหมือนไม่เคยมีปะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ ทุกๆสายตาจับจ้องไปยังสิ่งที่ปรากฏอยู่บนมือขวาของชายหนุ่ม ดวงตาที่บ่งบอกถึงความโลภ
"เ้าคงคิดได้แล้วสินะ"เสียงของคนที่อยู่ในแถวหน้าได้ดังขึ้นทำให้ผู้คนตื่นจากห้วงความคิดและมองไปยังชายหนุ่ม
"หึ..ข้า...ออกเดินทาง...เป็เวลานาน...ไปทั่วทุกที่....เพื่อ...รักษา...ผู้คน...หลายคน...เป็...ครอบครัว...ของ...พวกเ้า...แล้ว...สิ่งที่...ข้าได้"
ดวงตาของชายหนุ่มกวาดมองเหล่าผู้คนที่อยู่ที่แห่งนี้หลายคนเป็คนที่เค้าช่วยเอาไว้ด้วยความยากลำบาก
"อะ...มัน" เหล่าผู้คนได้แต่ทำหน้ากระอักกระอ่วนเพราะสิ่งที่เค้าพูดมามันก็เป็จริง
"เฮอะ ไม่ต้องพูดให้มากความ ส่งมอบของวิเศษที่สามารถรักษาได้ทุกอย่างมาให้พวกเราสะ"เสียงของคนที่ชายหนุ่มไม่ได้เคยช่วยเอาไว้ดังขึ้น
ส่วนคนที่ถูกชายหนุ่มช่วยเอาไว้ก็เริ่มเงียบลงและไม่กล้าที่จะมองหน้าเขา
" หึ หึ หึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อัก " เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังขึ้นและไอขึ้นเพระร่างกายที่อ่อนแอ พร้อมกับมองไปที่คนที่พูดขึ้นและยึ้มให้อย่างเย้ยหยันและมองคนที่ถามอย่างกับว่ามองคนโง่เขลาเกินเยียวยา"รักษา...งั้นรึ...ถ้ามัน..รักษาได้...ทำไม...ข้าถึงไม่ใช้...คิดว่า...ข้า...อยาก...อยู่...สภาพ...นี้...งั้นรึ...ช่าง...โง่เขลา "
"อะ...แก " หน้าของคนที่ถามเขียวคล้ำเพระมันเคยแต่ได้ยินคำสรรเสริญไม่มีใครกล้าด่ามันเช่นนี้
เสียงของทุกคนเงียบเชียบ และใบหน้าที่ตกตะลึงเนื่องจากพวกมันลองคิดตามแล้วก็พบว่าสิ่งที่ชายหนุ่มกล่าวเป็เื่จริง
"แล้วสิ่งที่เ้าถืออยู่คือสิ่งใด"เสียงของใครบางคนถาม
"อยากรู้...งันรึ"
งึกๆ หลายคนต่างพยักหน้าด้วยความสงสัย
"เหอะ...ดูให้ดีๆละ"จากนั้นชายหนุ่มก็กำมือและส่งพลังไปที่ศิลา
วิ้งงงงง
"หยุดเขาเร็ว"เสียงร้องตระโกนของผู้าุโดังขึ้น
"มันสายไปแล้ว"ชายหนุ่มพูดพร้อมกับศิลาที่หายเข้าไปในมือของเขา
ครืนนนนนนนนน
จากนั้นท้องฟ้าก็ปั่นป่วนรัศมีสีดำแผ่ขยายและกระจายออกไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่นาทีรัศมีก็กระจายไปมากกว่า1000ลี้
"เกิดอะไรขึ้นเขาทำอะไร"ผู้คนถามด้วยความสงสัย "ฆ่าพวกเ้าไงละ" เสียงที่แสนเ็าของชายหนุ่มดังขึ้น
จากนั้นก็เกิดเหตุการประหลาดขึ้น ิัและกล้ามเนื้อของผู้คนบริเวณโดยรอบเริ่มหลุดออกมาเหมือนโดนกัดฉีกจากหมอกสีดำ
"อะ อ๊ากกกกก" "เป็อะ อ๊ากกกก" "อ๊ากกกก" เสียงร้องโหยหวนและทรมานดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเป็เวลานาน
"ได้โปรดเถอะ ไว้ชีวิตพวกเราด้วย" เสียงร้องขอความเมตาดังขึ้นเป็ระยะๆ
"เฮอะ" ชายหนุ่มเค้นเสียงอย่างเ็าและสายตาที่อำมหิต
เวลาผ่านไปอย่างต่อเนื่องในที่สุดเสียงร้องโหยหวนและทุกๆคนที่เคยยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี่ก็ได้ตายไปจนหมดสิ้น นี่เป็การสังหารหมู่ที่โเี้ที่สุด จากคนที่มีอยู่มากกว่าหลายร้อยล้านคนได้ถูกสังหารโดยคนเพียงคนเดียวและใช้เวลาเพียงไม่นาน
"อัก" ชายหนุมทรุดตัวลงนั้งพิงก้อนหินเหมือนเดิม เสียงไอและเืคำโตได้ออกจาปากของชายหนุ่มอย่างต่อเนื่องและเขาก็แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สวยงาม
"ช่าง...สวย...สมชื่อ" และเค้าก็ยิ้มอย่างพอใจ เขามองมาที่หลังมือขวาที่มีสัญลักษณ์บางอย่าง "ข้า...คง...มาได้...เท่านี้...สินะ"
เขาหลับตาลงเพระความเหนื่อยล้าและหลับไหลเพราะความอ่อนแรง.........
หือ ทำไมข้ายังมีชีวิตอยู่ละเนี่ย ชายหนุ่มรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมาอย่างงงงวยและสำรวจร่างกายของตัวเอง
หะ ั์นิ ไม่สิ มือ ทำไมมือข้าเล็กจัง หะ ตัวเราเล็กจัง ไม่สิ นี้ นี้มันนน เด็กทารก ม่ายยยยยยยยย
" อุแว้ อุเเว้ อุแว้ "