สุดยอดนักผจญภัย

เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง ชื่อเสียงของร้านทาโกะยากิก็โด่งดังไปทั่วเมืองเมืองซาวน์เลียน่า

ในขณะที่พวกไลท์กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการทำทาโกะยากิและการต้อนรับลูกค้า จู่พวกเขาก็ได้ยินเสียงของเดซี่ดังขึ้น

“ นี้พวกนายกำลังทำอะไรอยู่เนี้ย ” เดซี่ที่กำลังต่อแถวซื้อทาโกะยากิ แต่เมื่อเห็นว่าไลก้าและคอลรุยกำลังต้อนรับลูกค้าอยู่ก็ถามขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ อ่าวเดซี่ ” ไลก้าหัวเราะ

“ พวกนายเล่นอะไรกันเนี้ย ” เวโรนิก้าที่อยู่ด้านข้างถามขึ้นพร้อมกับมองไปยังไลก้าและคอลรุยด้วยแววตาสงสัย

“ ฮ่าฮ่าเป็นความคิดของลูกพี่น่ะ ” ไลก้ายิ้มพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ไลท์ที่กำลังสวมผ้าโพกหัวสีขาวพร้อมกับกำลังทำทาโกะยากิด้วยความตั้งใจ

ภาพนี้ทำให้พวกเดซี่ เวโรนิก้าและเบเรียลอึ้ง นึกไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าของพวกเธอกำลังกลายเป็นคนทำอาหารจริงๆจังๆ ถ้าหากไม่รู้มาก่อนว่าไลท์คือใครพวกเธอก็คงคิดว่าไลท์คือพ่อค้าขายทาโกะยากิจริงๆ 

“ นี้ใช่หัวหน้าจริงๆใช่ไหม? ” เวโรนิก้าถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ ก็ใช่น่ะสิ หัวหน้าบอกว่าอยากลองทำอะไรขายแล้วก็ไม่รู้ไปคิดมายังไงถึงสามารถทำอาหารที่ชื่อทาโกะยากิได้แถมมันยังอร่อยอีกด้วย ” คอลรุยพูดขึ้น 

“ ไหนๆฉันไม่ได้กินอาหารฝีมืออาจารย์มานานแล้ว ” เดซี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 

“ นั้นสิๆ ฉันเองก็ไม่ได้กินฝีมือหัวหน้ามานานแล้วเหมือนกันจริง ”  เวโรนิก้าเสริม

“ หือ? เมื่อก่อนไลท์ทำอาหารด้วยหรอ ” เบเรียลที่เข้าร่วมกลุ่มทีหลังถามด้วยความสงสัย

“ ใช่แล้วพี่เบเรียล เมื่อก่อนตอนที่หนูกับอาจารย์เดินทางด้วยกันก็ยังไม่มีพี่เวโรนิก้าทำอาหาร เพราะงั้นอาจารย์จึงทำอาหารให้กินบ่อยๆ แต่พอได้พี่เวโรนิก้าเข้าร่วมกลุ่มแล้วอาจารย์ก็คอยสอนพี่เวโรนิก้าทำอาหารบ่อยๆ ซึ่งอาหารที่พวกเรากินกันตอนนี้ก็เป็นอาจารย์ที่สอนพี่เวโรนิก้ามา ” เดซี่พูดขึ้น 

“ เอ๋ ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี้ยว่าหัวหน้าจะทำอาหารเก่งแบบนี้ ” คอลรุยประหลาดใจ เพราะเขารู้ว่าเวโรนิก้าทำอาหารเก่งแต่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าจะเป็นหัวหน้าที่สอนเวโรนิก้าทำอาหาร 

แม้แต่เบเรียลเองก็รู้สึกประหลาดใจเพราะตั้งแต่เธอมาอยู่กลุ่มเดธปาร์ตี้ก็ไม่เคยเห็นไลท์ทำอาหารเองเลย นอกจากอาหารง่ายๆพวกข้าวผัดอะไรอย่างนี้

“ ไหนๆพวกเราลองกินอาหารของหัวหน้าหน่อย ” เวโรนิก้าพูด ในฐานะเชฟของกลุ่มเดธปาร์ตี้เธอจะต้องเรียนรู้วิธีการทำอาหารต่างๆให้มากเพื่อให้เพื่อนๆของเธอมีความสุขในการกินอาหารของเธอ

ไม่นานสามสาวก็ได้กินทาโกะยากิและทั้งหมดต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “ อร่อย!! ” 

“ หัวหน้าเดี๋ยวฉันจะเป็นลูกมือให้ ” เวโรนิก้าพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปด้านหลังร้านทันที

“ เอาสิ ” ไลท์เองก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะเขาก็เริ่มเมื่อยแขนเล็กน้อยแล้ว

หลังจากนั้นเดซี่และเบเรียลก็ทำหน้าที่เป็นพนักงานของร้านทาโกะยากิไปโดยปริยาย 

ทางด้านไลท์ก็คอยสอนงานให้กับเวโรนิก้า

ไม่นานเวโรนิก้าก็ทำทาโกะยากิจนชำนาญและความเร็วในการทำทาโกะยากิของเธอก็เร็วกว่าไลท์อีกด้วย

สองวันต่อมา

ชื่อเสียงของร้านทาโกะยากิก็โด่งดังไปทั่วจนทำให้มีแถวต่อยาวนับร้อยเมตร 

ในเมื่อลูกค้ามีมากจนเกินไปทำให้ไลท์ต้องให้เบเรียลที่พอจะทำอาหารเป็นมาช่วยทำทาโกะยากิอีกคน จึงกลายเป็นพนักงานต้อนรับสามคนและคนทำทาโกะยากิสามคน 

ในขณะที่ทุกคนกำลังต่อแถวอยู่นั้นจู่ๆก็มีกลุ่มคนขนาดใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับสั่งทาโกะยากิ

“ กรุณาไปต่อแถวด้วย ” เดซี่พูดขึ้นพร้อมกับมองไปยังกลุ่มคนด้านหน้าด้วยแววตาเย็นชา

“ เหอะหนูน้อย เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ” ชายวัยกลางคนใบหน้าเย็ฯชาพูดด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งผยอง 

“ นายจะเป็นใครไม่สำคัญถ้าหากไม่ไปต่อแถวก็ถอยไปซะ มันเกะกะหน้าร้าน ” ไลก้าตะโกนขึ้นด้วยความไม่พอใจ 

“ สารเลว ” ชายวัยกลางคนตะโกนด้วยความไม่พอใจก่อนที่ร่างของเขาจะลอยกระเด็นไปไกลหลายเมตรและหมดสติลง

“ ถ้าหากไม่ซื้อก็ถอยไปซะไม่งั้นพวกแกได้ลอยไปแบบนั้นแน่ ” ไลก้าชักเท้ากลับมาที่เดิมพร้อมกับพูดด้วยความรอยยิ้ม

“ ไอบ้านี้แกกล้าทำร้ายท่านเซลรอนงั้นหรอ ” ชายวัยกลางคนอีกคนชี้หน้าตะโกนด่าใส่ไลก้า

ทันใดนั้นชายที่ตะโกนด่าก็ลอยกระเด็นไปไกลพร้อมกับหมดสติไปอีกคน 

“ จะเป็นใครฉันก็ไม่สนต่อให้ใหญ่ถึงขนาดผู้พิทักษ์ก็ต้องไปต่อแถวอยู่ดี ” ไลก้าพูดด้วยรอยยิ้มและกลับไปทำหน้าที่พนักงานต้อนรับอีกครั้ง 

ทันใดนั้นชาวบ้านต่างก็รู้สึกชื่นชมนิสัยของไลก้าพร้อมกับยกนิ้วโป่งให้ในใจ

“ แล้วพวกแกจะต้องเสียใจ ” ชายวัยหนุ่มที่มาด้วยกันก็มองไปที่ไลก้าด้วยแววตาเย็นชาพร้อมกับพาคนอื่นๆไปแบกร่างที่หมดสติแล้วก็เดินจากไป

“ ลูกพี่จะให้ผมไปอัดพวกมันเลยไหม? ” ไลก้าถามไลท์ที่กำลังทำทาโกะยากิอยู่

“ นายนี้ทำตัวเป็นอัธพาลจริงๆเลยนะเนี้ย ปล่อยพวกมันไปเถอะแต่ถ้าหากพวกมันมาหาเรื่องล่ะก็อัดพวกมันให้ยับ ” ไลท์หัวเราะ แน่นอนว่าไลท์ไม่ได้บอกแค่ไลก้าแต่บอกกับทุกๆคน

“ รับทราบลูกพี่ ” ไลก้าและคนอื่นๆต่างก็พยักหน้ารับ

ส่วนทางด้านเซลรอนที่ถูกไลก้าเตะสลบก็ตื่นขึ้น

“ ไอบ้านั้นมันกล้าดียังไงถึงทำร้ายฉันคนนี้ ” เซลรอนตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

“ ท่านเซลรอนได้โปรดใจเย็นๆ ” ชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้น

“ แกจะให้ฉันใจเย็นงั้นหรอไคล์โลว์ ” เซลรอนตะโกนด้วยควาไม่พอใจ

เซลรอนเป็นหัวหน้ากิลจอมเวทย์ทวิลเพลส และยังเป็นถึงจอมเวทย์ระดับAที่แข็งแกร่งในพื้นที่แถบนี้อีกด้วยแม้แต่เจ้าเมืองซาวน์เลียน่าก็ยังต้องไว้หน้าเขา แต่ทว่าวันนี้เขากลับถูกใครก็ไม่รู้เตะอัดจนสลบแล้วเขาจะลืมความอัปยศครั้งนี้ได้อย่างไง อีกอย่างเขาก็เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นถ้าหากไม่ได้แก้แค้นแล้วล่ะก็คงไม่ใช่เขาแล้ว 

“ คืนนี้ส่งคนไปทำลายร้านค้าของมันซะและสั่งให้คนจับตาดูพวกมันทั้งหมดเอาไว้ด้วย ” เซลรอนพูดขึ้น

“ เข้าใจแล้วครับบอส ” ชายหนุ่มตอบรับก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

“ ฉันจะต้องจัดการกับพวกแกให้ได้ไอพวกสารเลวเอ้ย ” เซลรอนกัดฟันพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร 

เนื่องจากร้านทาโกะยากิขายดีจนทำให้ร้านค้าอื่นๆพากันอิจฉาแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ 

ร้านของไลท์ขายทาโกะยากิตั้งแต่สายๆจนถึงตอนค่ำๆก่อนที่จะปิดร้าน 

หลังจากที่ปิดร้านแล้วพวกไลท์ก็ไปพักผ่อนตามปกติ

วันต่อมา

“ ลูกพี่ดูเหมือนว่าร้านของเราจะถูกพังด้วยสิ ” ไลก้าเดินมาหาไลท์ที่กำลังเดินออกจากโรงแรม 

“ งั้นหรอ… งั้นนายก็ไปบอกให้คอลรุยไปบอกเจ้าหน้าที่ซ่อมแซมร้านให้เหมือนเดิมด้วยล่ะกัน ” ไลท์พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ เขาไม่ได้คิดมากเรื่องที่ถูกทำลายร้านค้าแม้แต่น้อย เพราะถึงอย่างไงเขาก็แค่อยากลองเป็นพ่อค้าทาโกะยากิดูเท่านั้น

ไลก้าก็เดินไปหาคอลรุยทันที

ที่คฤหาสน์เจ้าเมือง

คอลรุยเดินไปหาเจ้าเมืองซาวน์เลียน่าที่ชื่อว่า บีสเดอร์

“ ท่านคอลรุย ” บีสเดอร์รีบลุกขึ้นทักทายทันที

ในวันที่จัดการกับพยัคฆ์เนตรเพลิง เขาได้เห็นว่าท่านคอลรุยฆ่ามันด้วยการยิงปืนเพียงแค่ครั้งเดียว แสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของคอลรุยจะต้องแข็งแกร่งกว่าเขามาก

“ บีสเดอร์ ร้านค้าของฉันถูกพัง น่าจะเป็นพวกที่มาหาเรื่องเมื่อวานน่ะ ” คอลรุยพูดขึ้น

“ ท่านคอลรุยจะต้องระวังตัวด้วยนะครับเพราะคนที่เมื่อวานพวกท่านคอลรุยไปหาเรื่องด้วยก็คือเซลรอน มันเป็นจอมเวทย์ที่แข็งแกร่งมากในแถบนี้ ส่วนลูกกิลด์ของพวกมันก็เป็นอัธพาลที่คอยรังแกคนที่อ่อนแอ ” บีสเดอร์พูดขึ้น

“ ไม่เป็นไรๆ ต่อให้พวกมันแข็งแกร่งแค่ไหนก็สู้พวกเราไม่ได้อยู่ดี เอาเป็นว่านายสั่งให้เจ้าหน้าที่ของนายไปซ่อมแซมร้านค้าของพวกฉันให้เหมือนเดิมแล้วกัน ทางด้านเจ้าเซลรอนอะไรนั้นเดี๋ยวฉันจะจัดการเอง ” คอลรุยพูด

“ แต่ว่าพวกมันแข็งแกร่งมากเลยนะครับ ” บีสเดอร์แสดงสีหน้าลังเล

“ เอาน่าๆนายไม่ไว้ใจฉันงั้นหรอ? เชื่อเถอะถ้าหากพวกมันรู้จักพวกฉันล่ะก็เกรงว่าพวกมันได้รีบวิ่งหนีออกจากเมืองแน่ๆ ”คอลรุยหัวเราะ

บีสเดอร์แสดงสีหน้าลังเลครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้ารับและสั่งให้เจ้าหน้าที่ไปซ่อมแซมร้านค้าให้กับคอลรุย 

“ จริงสิท่านคอลรุยผมมีเรื่องอยากจะขอจากท่านคอลรุยสักอย่างได้ไหมครับ ” บีสเดอร์ถาม

“ ว่ามาสิ ” คอลรุยสงสัย

“ ผมอยากจะสั่งทาโกะยากิล่วงหน้าน่ะครับ ผมจะสั่งสักสิบกล่องเลยเดี๋ยวผมจะให้คนไปรับที่ร้าน ” บีสเดอร์เกาแก้มแบบเขินๆ

“ ได้สิเดี๋ยวตอนที่ร้านเปิดแล้วนายก็ให้คนมาเอาไปแล้วกัน ” คอลรุยพูดขึ้น

“ เข้าใจแล้วครับท่านคอลรุย ” บีสเดอร์ยิ้มอย่างมีความสุข อีกอย่างทาโกะยากิที่ขายนั้นอร่อยจริงๆ

ทางด้านไลท์ก็เดินเล่นกับเบเรียล

ไลท์พาเบเรียลไปเดินเล่นที่ตามร้านค้าต่างๆ เพราะตอนนี้ใกล้วันงานเทศกาลจะเริ่มแล้วทำให้ร้านค้ามากมายเปิดเป็นจำนวนมาก

สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารขนาดเล็กหรือร้านขายเนื้อเสียบไม้ ร้านน้ำผลไม้ 

ไลท์และเบเรียลเดินเล่นไปเรื่อยๆบ้างก็แวะตามร้านค้าต่างๆ ไม่นานในมือของเบเรียลก็มีผลไม้เคลือบน้ำตาล

งานเทศกาลแบบนี้มันทำให้ไลท์คิดถึงประเทศญี่ปุ่นขึ้นมาเลย นี้ถ้าหากมีพลุตอนงานเริ่มเทศกาลล่ะก็ใช่เลยล่ะ 

“ นี้ไลท์นายคิดว่าหน้ากากนี้สวยไหม? ” เบเรียลหยิบหน้ากากจิ้งจองมาสวม

“ สวยสิ อะไรที่เธอใส่ก็สวยหมดแหละ ” ไลท์ยิ้มให้กับเบเรียล

เบเรียลเองก็ยิ้มให้กับไลท์ก่อนที่จะหยิบหน้ากากยักษ์ให้กับไลท์และพูดขึ้นว่า “ นายก็เอาหน้ากากนี้ไปด้วยสิ ” 

ไลท์หยิบหน้ากากมาคาดหัวพร้อมกับจ่ายเงินค่าหน้ากากให้กับพ่อค้า

ทันใดนั้นไลท์ก็ถูกกลุ่มคนล้อมเอาไว้

“ ท่านเซลรอน เจ้านี้แหละหัวหน้าของพวกมัน ” ชายวัยกลางคนพูดขึ้น

เขาสอบถามคนอื่นๆดูแล้วดูเหมือนว่าทุกคนในร้านทาโกะยากิจะเป็นลูกน้องของชายคนนี้ 

เซลรอนมองไปที่ไลท์จากนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เบเรียล จากนั้นรอยยิ้มของเขาก็ยกขึ้น

“ ไม่เลวนิหว่าไอหนูผู้หญิงของแกนี้มันใช้ได้จริง” เซลรอนพูดขึ้น

เพียงแต่จู่ๆร่างของเซลรอนก็ลอยกระเด็นไปไกลก่อนที่จะหมดสติอีกครั้ง 

“ นี้มัน!! ” คนอื่นๆที่มากับเซลรอนพากันตกใจเพราะจู่ๆร่างของเซลรอนลอยกระเด็นไปไกลโดยที่ไม่มีใครทำอะไร 

หลังจากนั้นทุกๆคนที่อยู่รอบข้างของเซลรอนก็ถูกอัดกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง 

ผู้คนที่อยู่รอบๆพากันประหลาดใจและตกใจเพราะพวกเขาไม่เห็นว่าใครเป็นคนทำร้ายพวกของเซลรอน เพราะจู่ๆทุกๆคนก็ลอยกระเด็นไปคนละทิศละทางเอง 

“ ไปกันเถอะ ” ไลท์พูดพร้อมกับจับมือเบเรียลเดินไปด้วย 

ไม่นานก็มาเจ้าหน้าที่ของเมืองซาวน์เลียน่ารีบเข้ามาดูอาการของพวกเซลรอนก่อนที่จะแบกร่างของพวกมันไปหาหมอ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาร้านทาโกะยากิก็กลับมาเปิดใหม่อีกครั้ง ซึ่งพอทุกคนรู้ข่าวก็รีบมาต่อแถวทันที 

“ หัวหน้า บีสเดอร์เขาจองสิบกล่องเดี๋ยวจะมีคนมารับ ” คอลรุยพูดขึ้น

“ บีสเดอร์นี้ใคร? ” ไลท์สงสัย

“ อ่อ บีสเดอร์คือเจ้าเมืองซาวน์เลียน่าครับ ” คอลรุยตอบ

“ เข้าใจแล้วสิบกล่องใช่ไหม ” ไลท์ถามย้ำ

“ ครับหัวหน้าสิบกล่อง ” คอลรุยตอบ

หลายชั่วโมงต่อมา

ในขณะที่พวกไลท์กำลังทำทาโกะยากิอยู่จู่ๆก็มีเสียงกรีดดังขึ้นก่อนที่คนที่ต่อแถวอยู่ก็รีบวิ่งหนีกันไปด้านข้างด้วยความหวาดกลัว

“ เกิดอะไรขึ้น? ” ไลท์เงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าเป็นพวกเซลรอนที่กำลังถืออาวุธเดินมาทางนี้

“ เจ้าพวกนี้มันไม่เข็ดจริงๆสินะ งั้นก็จัดการขั้นเด็ดขาดเลยแล้วกัน ” ไลท์พึมพำเบาๆ

“ ไลก้า คอลรุย ทำให้พวกมันนอนติดเตียงสักปีสองปีแล้วกันจะได้ไม่ต้องไประรานชาวบ้านเขา ” ไลท์พูดขึ้น

“ เข้าใจแล้วลูกพี่/หัวหน้า ” 

เสียงกรีดร้องของพวกเซลรอนก็ดังขึ้นพร้อมกับแขนขาที่ผิดรูปจนน่ากลัว จนถึงขั้นทำให้ชาวบ้านที่ดูอยู่ถึงกับอ้วกออกมาด้วยความหวาดกลัว

ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่ของเมืองมาพาร่างของพวกเซลรอนไปอีกครั้ง

ในที่สุดทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่งานเทศกาลจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำให้ทั่วทั้งเมืองถูกตกแต่งด้วยโคมไฟหลากสีสันจำนวนมาก

ตอนนี้ที่ใจกลางเมืองก็มีเวทีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ห่างออกไปไม่ไกลก็มีรูปปั้นของเทพีน้ำพุร้อน

รูปปั้นเทพีน้ำพุร้อนวางอยู่บนก้อนหินที่ด้านล่างเป็นบ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่

ตอนกลางคืน ไลท์และคนอื่นๆกำลังทำความสะอาดร้านทาโกะยากิ

“ ลูกพี่ๆ ดูเหมือนว่ามาการีน่าจะมาถึงแล้ว ” ไลก้าพูดขึ้น

“ มาการีน่า? ” ไลท์ทวนคำ

“ ก็นักร้องระดับโลกคนนั้นไงลูกพี่ ” ไลก้าพูดขึ้น

“ อ่อจำได้แล้ว..แล้วนักร้องคนนั้นมาถึงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันกันล่ะ? ” ไลท์หัวเราะพร้อมกับกระพริบตาให้กับไลก้า

“ โถ่วลูกพี่ มาการีน่าสวยนะลูกพี่ ผมเชื่อว่าจะต้องถูกใจลูกพี่แน่ๆ ” ไลก้าพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้สังเกตไลท์ที่กำลังกระพริบตาให้อยู่

“ นี้ไลก้านายจะพาไลท์ไปไหน? ” เบเรียลที่ยืน

ไลก้าตัวสั่นขึ้นมาทันทีพร้อมกับรีบหันไปมองด้านหลังที่เบเรียลกำลังยืนยิ้มให้กับเขาอยู่

“ เปล่าๆๆ ไม่ได้พาไปไหนทั้งนั้นครับ ” ไลก้าส่ายหน้าก่อนที่จะรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วด้วยความกลัว

“ เหอะคิดว่าฉันไม่ได้ยินงั้นหรอไลก้า ” เบเรียลแยกเคี้ยวตะโกน

ไลท์และคนอื่นๆพากันหัวเราะ