"ท่านพ่อหากว่ามันจำเป็ลูกก็ยอมเ้าค่ะ"น้ำใสๆที่คลออยู่บนหน่วยตาเริ่มรินไหลอาบแก้มนวลสองฝั่งมองดูก็คล้ายว่านางพยายามจะฝืนไม่ได้ตนเองนั้นร้องไห้ออกมาช่างดูน่าสงสารเหลือทน
"ไม่ได้!เ้าแต่งไม่ได้ข้าจะให้นางแต่งแทนเ้าหากยังกล้าดื้อดึงไม่ยอมเชื่อฟังก็ให้ขังไว้ในห้องจนกว่าจะถึงวันแต่งเสีย"ลูกเช่นนี้แต่งๆออกไปเสียก็สิ้นเื่อยู่ไปก็ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้เขา
"เซียนเอ๋อร์เ้าอย่าร้องไห้เลยแม่จะช่วยเ้าเองไม่ต้องร้องเด็กดี"หลินฮูหยินเมื่อเห็นบุตรสาวร้องไห้ก็รีบเดินเข้าไปโอบกอดนางเช็ดน้ำตาให้พลางพูดปลอบใจ
การแสดงละครยังคงดำเนินต่อไปท่าทางการร้องไห้เช่นนั้นนางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าน้องรองของนางนั้นกำลังเสแสร้งอยู่แต่พูดไปแล้วใครจะฟังนางบ้างในห้องนี้มีคนที่เห็นว่านางเป็คนในครอบครัวด้วยหรือ
หากว่าการแต่งงานออกไปแล้วทำให้นางไม่ต้องติดค้างพวกเขาอีกนางก็จะทำที่นี่ไม่มีใครให้นางต้องคิดถึงไม่มีใครที่คอยเป็ห่วงนางอีกแล้วจะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน
"ลูกตกลงเ้าค่ะ" เสียงเล็กๆกล่าวขึ้นเบาๆ
"ดีที่เ้าคิดได้เช่นนี้หากไม่แล้วข้าคงต้องใช้ไม้แข็ง"ผู้เป็บิดากล่าวขึ้นท่าทางไม่รู้สึกเสียใจกับการกระทำของตนเองเลยราวกับว่านางไม่ใช่ลูกของเขาอย่างไรอย่างนั้น
"ซินเอ๋อร์แม่ขอบใจเ้ามากเอาล่ะเ้าเองก็เหนื่อยมากแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะเื่การแต่งงานแม่จะจัดการให้เ้าเอง"เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้วนางก็ไม่อยากเห็นหน้าเด็กนี่อีกส่วนเื่แต่งงานหรือทำไปพอเป็พิธีก็พอ
"พี่ใหญ่ขอบคุณท่านมากนะเ้าคะ" ฟางเฟยเซียนลุกขึ้นย่อกายขอบคุณ
"เอาล่ะๆแยกย้ายกันได้แล้วทำงานมาก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้วยังจะต้องมาแก้ปัญหาเื่ไร้สาระนี่อีก"ในเมื่อเื่ตกลงกันได้แล้วก็รีบๆกลับไปเสียทีเขาอยากจะไปหาบุตรชายของเขาเต็มทนแล้ว
"เ้าค่ะๆท่านพี่จะไปหาเทียนเอ๋อร์กับน้องหรือไม่เ้าคะ เด็กคนนั้นน่าจะตื่นนอนพอดี" ฟางเฟยเทียนบุตรชายที่ท่านพ่อแสนจะห่วงหายามเมื่อกลับมาจากที่ทำงานจะต้องไปหาเด็กน้อยก่อนทุกครั้ง
"ไปสิข้าต้องไปอยู่แล้ว"พูดเสร็จก็รีบเดินออกไปทันทีหลินฮูหยินเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มหน้าบานรีบเดินตามสามีไปอย่างรวดเร็ว
"พี่ใหญ่ก็กลับไปพักผ่อนนะเ้าคะข้าเองก็ต้องไปดูน้องชายด้วยเช่นกัน"ฟางเฟยเซียนกล่าวขึ้นหลังจากที่ท่านแม่ของนางเดินออกไปแล้วยามเมื่อที่ท่านแม่ยังเป็อนุอยู่นั้นนางเคยได้แต่ถามตนเองว่าหากวันหนึ่งนางได้เป็บุตรฮูหยินเอกแล้วนางจะมีความสุขเพียงใดตอนนี้นาง
ตอบได้แล้ว
นางมีความสุขมาก
ยิ่งได้เห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของพี่ใหญ่ที่เคยเป็บุตรฮูหยินเอกเพียงคนเดียวของจวนก็ยิ่งรู้สึกมีความสุขเป็พิเศษ ต่อไปนี้นางก็จะเป็บุตรตรีของฮูหยินเอกเพียงคนเดียวของจวนแล้วเช่นกัน
พี่ใหญ่...ต่อไปก็ขอให้เ้ามีความสุขกับชีวิตแต่งงานนะเ้าคะ
"ขอบคุณน้องรอง"วาจากับสายตาของน้องรองนั้นมันสวนทางกันอย่างชัดเจนแววตาวาววามที่แปล่งประกายราวกับเห็นเื่สนุกสนานกับวาจาที่เป็ห่วงเป็ใยน้องรองคงจะเห็นว่านางเป็ตัวโง่งมใช่หรือไม่ นางรู้หากแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
เมื่อเดินออกมาจากห้องโถงแล้วก็เห็นลี่ซือยืนรออยู่ด้านนอกเห็นนางขอบตาแดงๆก็คิดว่าคงจะรู้เื่จากสาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านนอกด้วยกัน
"คุณหนู..."ก้อนสะอึกติดอยู่ในลำคอนางอยากจะกล่าวปลอบใจคุณหนูหากแต่ก็กลัวว่าจะร้องไห้ต่อหน้าคุณหนูเสียก่อนจึงไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก
"ข้าไม่เป็ไร พวกเรากับเรือนกันเถอะ" นางรู้ว่าลี่ซือ้ากล่าวปลอบใจนางนางเองก็เช่นกันอยากจะกล่าวปลอบใจสาวใช้บอกว่านางไม่เป็อะไรนางเป็คนตัดสินใจเองก็ต้องยอมรับผลที่จะเกิดขึ้น
การแต่งงานครั้งนี้นางไม่รู้เลยว่าเ้าบ่าวเป็ใครไม่รู้ว่าวันแต่งงานจะจัดเมื่อใดไม่รู้แม้กระทั้งว่าต่อไปนางจะมีชีวิตอยู่อย่างไร
นางไม่รู้อะไรเลย
"เ้าค่ะพวกเรารีบกลับเรือนกันเถิดบ่าวจะไปเอาขนมดอกกุ้ยฮวาในครัวมาให้คุณหนูทานนะเ้าคะ"นางไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าคุณหนูแต่ก็อยากปลอบใจคุณหนูด้วยเช่นกันจึงคิดว่าของอร่อยน่าจะทำให้คุณหนูหายเศร้าได้บ้าง
"อือ ขอบใจมากนะลี่ซือ"
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะต่อไปคุณหนูอยู่ที่ไหนบ่าวก็จะอยู่ที่นั่นด้วยเ้าค่ะคุณหนูไม่ต้องเป็ห่วงบ่าวทั้งแข็งแรงแล้วก็อดทนมากด้วยเ้าค่ะ"ต่อไปต่อให้ยากลำบากแค่ไหนนางก็จะไม่ทอดทิ้งคุณหนูเด็ดขาด
สองนายบ่าวเดินจูงมือกันกลับเรือนของตนเมื่อถึงเรือนแล้วลี่ซือก็รีบวิ่งออกไปเอาขนมที่ห้องครัวภายในห้องจึงเหลือนางอยู่แค่คนเดียว
น้ำใสๆหยดลงบนหลังมืออย่างไม่รู้ตัวนางคิดว่าตนเองนั้นเข้มแข็งมากพอที่จะไม่ร้องไห้กับความไม่ยุติธรรมเช่นนี้แต่กลับไม่ใช่เลยทุกครั้งที่มันเกิดขึ้นนางจะคอยบอกตนเองอยู่เสมอว่าให้อดทนสักวันท่านพ่อจะต้องเห็นความดีของนางท่านพ่อจะต้องรักนางมากขึ้นอย่างแน่นอน
แต่คงจะไม่มีวันนั้นแล้ว
ท่านพ่อเคยคิดว่านางเป็ลูกบ้างหรือไม่ทุกครั้งที่ได้สบตากันนางไม่เคยััความรักที่ท่านพ่อมีต่อนางเลยนางเคยถามท่านแม่ว่าเพราะเหตุใดท่านพ่อถึงไม่รักนาง ท่านแม่ตอบไม่ได้แต่กลับลูบหัวแล้วพูดปลอบว่าอย่างไรนางก็ยังมีท่านแม่อยู่ข้างๆแต่ตอนนี้ท่านแม่ไม่อยู่แล้ว นางไม่เหลือใครแล้ว
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นน้อยๆดังขึ้นอยู่ภายในห้องลี่ซือที่กลับมาจากไปเอาขนมมาให้คุณหนูได้แต่ยืนก้มหน้าร้องไห้อยู่หน้าห้องนางกัดหลังมือไว้เพื่อไม่ให้เสียงหลุดลอดออกไปให้คุณหนูได้ยินคุณหนูของนางน่าสงสารเหลือเกิน
หลังจากที่ร้องไห้ปลดปล่อยความอึดอัดภายในใจแล้วก็ล้างหน้าทำตัวให้เป็ปกติกลัวว่าลี่ซือมาเห็นแล้วจะเป็กังวลนางจะต้องทำตัวให้เข้มแข็งลี่ซือจะได้วางใจ
"คุณหนูเ้าขาขนมมาแล้วเ้าค่ะ"ลี่ซือส่งเสียงมาก่อนตัวก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามานางสังเกตว่าดวงตาของคุณหนูนั้นบวมแดงช้ำจนดูน่าสงสาร
"มาแล้วหรือตาเ้าไปโดนอะไรมาทำไม่ถึงแดงเช่นนั้น"นางสังเกตว่าดวงตาของสาวใช้แดงเรื่อทั้งสองข้างเลย
"ไม่มีอะไรเ้าค่ะเมื่อครู่ตอนไปเอาขนมเกสรดอกไม้ดันปลิวเข้าตาเ้าค่ะ บ่าวแสบตามากแต่ก็ไปล้างออกแล้วเ้าค่ะคุณหนูไม่ต้องเป็ห่วง"นี่ตาข้ายังแดงอยู่หรือนี่อุตส่าไปล้างหน้ามาแล้วนะ
"อืมเช่นนั้นก็ดีแล้วต่อไปก็ระวังให้มากหากเกิดเป็พืชมีพิษจะยิ่งลำบาก"ลี่ซืออยู่กับนางมาั้แ่เด็กนางไม่เคยมองว่าลี่ซือเป็บ่าวเลยกลับมองว่าเป็พี่สาวของนางลี่ซือใจดีทั้งยังคอยเป็เพื่อนเล่นกับนางอยู่เสมอ
"เ้าค่ะต่อไปบ่าวจะระวังคุณหนูรีบทานเถอะเ้าค่ะเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆเลย"หากเป็แต่ก่อนพวกนางหรือจะกล้าเดินเข้าไปเอาขนมที่ห้องครัวแต่วันที่คนสนิทของหลินฮูหยินกลับบอกให้นางไปเอาขนมมาให้คุณหนูกินได้
"เ้าเองก็มากินด้วยกันสิข้ากินคนเดียวไม่หมดหรอก"นานๆทีจะได้กินขนมอร่อยๆนางไม่อยากกินอยู่คนเดียวแล้วปล่อยให้ลี่ซือต้องยืนมอง
"เ้าค่ะ" ลี่ซือตอบตกลงทันทีไม่ใช่ว่านางไม่รู้จักนายรู้จักบ่าวแต่คุณหนูมักจะเป็เช่นนี้ประจำหากมีของดีของอร่อยก็จะให้นางได้กินด้วยทุกครั้งปฎิเสธไปคุณหนูก็ไม่ยอมกินด้วยเช่นกัน
563
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
