อาณาจักรโยเนียเป็เมืองที่ขึ้นชื่อด้านการศึกษา มันจึงทำให้มีชนชั้นสูงจากต่างเเดนส่งลูกของพวกเขามาเรียนที่นี่ไม่เว้นเเม้เเต่ลูกของกษัตริย์
าาลูเชี่ยนได้จัดหาที่พักให้ทุกคนที่เดินทางมาที่นี่ เเละพวกเขาได้อธิบายเกี่ยวกับโรงเรียนที่ทุกคนจะได้ไปเรียนในวันพรุ่งนี้มีชื่อว่าโรงเรียนมิดก้า มิดก้าเป็โรงเรียนเเห่งเดียวในอาณาจักรโยเนีย เเต่ด้วยหลักสูตรการสอนเเล้วมันจึงนับเป็โรงเรียนที่ดีที่สุดในทวีปมนุษย์เลย เเละเขาก็ได้บอกพวกเราอีกว่าว่าที่ภาษาของพวกเราทั้งสองประเทศเเทบจะเหมือนกันนั้น เป็เพราะว่าในอดีตน่าจะมีนักเวทกลุ่มหนึ่งเปิดประตูมิติได้ เเต่เเค่ชั่วคราวพวกเขาได้ไปที่ดาวโลกเเละไม่สามารถกลับมาได้ซึ่งน่าจะเป็นักเวทกลุ่มนั้นที่เผยเเพร่ภาษา ทำให้ภาษาของที่นี่กลายเป็ภาษาของประเทศไทยที่ใช้กันในปัจจุบัน
นิวกับวินพวกเขาพักอยู่ที่ห้องเดียวกัน ห้องที่พวกเขาอยู่เป็ห้องที่ดูหรูหราประดับไปด้วยของต่างๆมากมาย ตอนนี้นิวเเละวินกำลังพูดคุยกันอยู่
"โห!! เหมือนในหนังเลยนะเนี่ยห้องเเบบนี้!!!"
"พูดเบาๆก็ได้วิน"
"นายไม่คิดงั้นหรอนิว ชั้นคิดว่าาาเป็คนที่ดีมากเลยนะ เขาชวนพวกเรามาเรียนเวทย์มนต์ที่นี่เเละยังให้ที่พักที่หรูหราเเบบนี้อีก"
"มันก็เเค่คืนเดียวเเหละน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเราก็ต้องไปอยู่ที่หอพักของโรงเรียนเเล้ว"
ตอนนี้ที่ดาวโลกทุกเเห่งได้มีการรายงานข้าวไม่หยุดหย่อน เกี่ยวกับเื่ข้อตกลงของประเทศไทยกับอาณาจักรโยเนีย พวกเขาคัดค้านการส่งตัวนักเรียนไปเรียนที่โลกอีกฝั่ง หลายคนมองว่าประเทศอื่นอิจฉาที่ประตูมิติมาเปิดที่ไทยเพียงประเทศเดียว
เช้าวันต่อมานิวเเละวินได้เก็บของของพวกเขา เเละพวกเขาก็กำลังวิ่งไปที่โรงเรียนตามทางที่ลูเชี่ยนได้บอกพวกเขาไว้เมื่อวาน
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าโรงเรียนเมื่อมองจากข้างนอกมันเป็โรงเรียนที่ใหญ่มาก พื้นที่ของโรงเรียนเป็ 1 ใน 10 ของประเทศนี้ วินยืนดูด้วยความตะลึงซักพักหนึ่ง จากนั้นนิวก็จับคอเสื้อวินเเละวิ่งเข้าไปในโรงเรียนอย่างรวดเร็ว เมื่อเขามาถึงห้องเรียนพวกเขาก็เปิดประตูเพื่อเข้าไป
"วินชั้นบอกนายเเล้วใช่ไหมว่าให้ตั่งนาฬิกาปลุกด้วย!"
"ก็ชั้นไม่ได้เอานาฬิกาปลุกมานี่หว่า!"
"เเล้วทำไมนายไม่บอกชั้นเล่า!"
พวกเขาพูดไปด้วยหอบไปด้วย ตอนนี้คนในห้องเรียนมีเยอะมากจากประมาณ 70 คนได้ทุกคนหันมามองวินเเละนิวที่กำลังเถียงกัน
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเถียงกันเื่นาฬิกาปลุกอยู่ อาจารย์ที่สวมชุดคลุมสีดำหน้าชั้นเรียนก็หันมาเเละพูดกับพวกเขา"พวกเ้าสองคนคงเป็คนจากอีกโลกสินะ ไปหานั่งที่ของพวกเ้าได้เเล้ว"
"นิวนั่งไหนดีละ"
"ที่นั่งที่เหลือก็....."นิวสังเกตุดูเขาพบว่าที่นั่งเเบ่งเป็ 2 ฝั่งคือฝั่งของคนที่มาจากดาวโลกเเละพวกชนชั้นสูง
"นี่นิวรีบไปนั่งกันเถอะไปนั่งใกล้กับผู้หญิงสวยๆคนนั้นกันเถอะ"
นิวพยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับวิน"วินนายอาจจะไม่รู้เเต่ผู้หญิงคนนั้นเป็ เ้าหญิ...."วินลากเขาไปยังที่นั่ง เมื่อทั้งคู่มาถึงที่นั่งพวกเขาก็นั่งลงไป จากนั้นนิวหันไปกระซิบใส่วิน
"เห้ย เอ็งทำอะไรวะ ทำไมให้ชั้นมานั่งใกล้เธอเล่า!"
"หืมทำไมอะ ก็ได้นั่งข้างผู้หญิงสวยๆก็ดีเเล้วไม่ใช่หรอ ไม่ใช่สวยธรรมดาด้วยเเต่ว่าอย่างกับนางฟ้าเลยดูดิ"วินหันไปมอง
"อย่าไปจ้องเธอนะ ชั้นจะบอกอะไรให้นั้นนะคือเ้าหญิงของอาณาจักรนี้"
"จ-จริงดิ"
"ก็เออดิวะ!"
ผู้หญิงที่นั่งนิวเธอหันมามองเเละจากนั้นก็พูดกับนิว"สวัสดีคะดิชั้นชื่อเอเรีย พวกท่านคงเป็นักเรียนที่มาจากโลกอีกฝั่งสินะคะ"
"เอาไงดีอะนิวเธอคุยกับนายด้วย"
"ค-ครับ ผม ชื่อนิวครับส่วนคนข้างๆคือวินครับ"
เอเรียมองไปที่นิวพร้อมกับส่งยิ้มให้ "ขอให้พวกท่านมีความสุขในการเรียนที่นี่นะคะ" หลังพูดจบเธอก็หันไป
"ขอบคุณครับ"นิวตอบ
"เธอดูสุภาพมากเลยเนอะ"วินกระซิบ
"ก็เพราะเธอเป็เ้าหญิงไง นายไม่ต้องคิดเื่อื่นหรอกหันไปฟังที่ครูวาเนสซ่าพูดเถอะ"
คนที่อยู่หน้าชั้นเรียนใส่ชุดคลุ่มสีดำ เธอชื่อวาเนสซ่าเธอเป็อาจารย์สอนเกี่ยวกับเวทมนต์ วันนี้เนื่องจากการมาเรียนของคนจากอีกโลกใบหนึ่งเธอจึงเริ่มสอนตั่งเเต่พื้นฐานของเวทย์มนต์ มันจึงทำให้พวกชนชั้นสูงที่อยู่ในห้องรู้สึกไม่พอใจที่พวกเขาต้องมาเรียนของพื้นๆอย่างนี้ เเละเมื่อวาเนสซ่าสอนไปได้ซักพักก็มีคนหนึ่งลุกขึ้นยืนเเล้วะโขึ้น
"ทำไมพวกข้าต้องมาฟังไอเื่ง่ายๆที่เเม้เเต่เด็กทารกยังรู้ด้วยห๊ะ!"
"ใช่ๆ เื่เเค่นี้ยังไม่รู้เรียนไปก็ปล่าวประโยชน์"
เสียงของพวกชนชั้นสูงดังขึ้นเรื่อยๆ มันจึงทำให้พวกคนที่มาจากดาวโลกทุกคนไม่พอใจเเละก่อนที่จะเกิดการโต้วาทีเกิดขึ้นั้น อาจารย์วาเนสซ่าก็ได้พูดขึ้น"ถ้าพวกเ้าไม่อยากฟังก็ออกไป"เธอพูดขึ้นเเละมองไปที่คนที่ลุกขึ้นยืน เมื่อพวกเขาได้ยินก็เงียบไปเเละนั่งลง
"ถ้าไม่มีอะไรเเล้วข้าจะได้สอนต่อ"วาเนสซ่าเริ่มสอนเวทย์พื้นฐานต่อ
เมื่อวาเนสซ่าสอนเสร็จเธอก็ออกไปเเละระหว่างนั้นเองได้เกิดการเถียงกันขึ้นระหว่างสองฝั่ง ต้นเหตุนั้นเริ่มจากที่มีชนชั้นสูงคนหนึ่งไปดูถูกคนที่มาจากดาวโลกคนหนึ่ง
"เห้ย พวกเเกคิดว่าฉลาดมากนักรึไงวะ"
"ก็ฉลาดมากกว่าพวกเ้าที่เเค่เวทย์พื้นฐานยังไม่รู้ซักอย่างเลยละนะ"
"เเค่เคยเรียนมาก่อนทำอวดดี"
นิวเเละวินพวกเขาสองคนนั่งฟังอยู่โดยไม่ได้พูดอะไร นิวไม่สนใจเื่พวกนี้อยู่เเล้วเขาไม่ได้สนใจคำดูถูกพวกนี้เลยส่วนวินถึงเขาจะมีสีหน้าไม่พอใจเเต่ว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไร
"ช่างมันเถอะวิน"นิวตบไหล่วิน
"อืม"
"ต่อไปวิชาคณิตศาสตร์เดี๋ยวอาจารย์ก็มาเเล้ว"
เมื่ออาจารย์ที่สอนวิชาคณิตศาสตร์มาเขาก็เอาข้อสอบมาเเจกให้ทุกคนในห้องทำ เพื่อเป็การวัดความรู้ เมื่อคนที่มาจากดาวโลกทุกคนได้ข้อสอบมาเเล้วพวกเขาก็ลงมือทำ อาจารย์คนนี้เป็ชายสูงวัยผมสีขาว
"ทำไมมันง่ายจังวะเลขบวกลบธรรมดาเลยนี่หว่า"
"เออนั้นดิ"
ผ่านไปยังไม่ถึง 10 นาทีคนที่มาจากโลกทุกคนทำข้อสอบเสร็จพวกเขาเดินเอาไปส่งให้อาจารย์ ด้านข้างมีสายตาของพวกชนชั้นสูงมองเเละพูดถากถางต่างๆมากมาย
"เหอะ คงทำไม่ได้ละซิถึงเอาไปส่ง"
"ก็มันไม่ง่ายนี่ จะให้พวกนั้นทำก็คงยากเกินไป"
เมื่อได้ยินดังนั้นก็มีเสียงดังขึ้น คนที่พูดนั้นก็คือดีนนั้นเอง"กับไอเเค่บวก ลบ ของง่ายๆเเค่นี้ใช้เวลาเเปปเดียวก็เสร็จเเล้ว"เเละมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น คนนั้นคือ เจม นั้นเองเขานั่งอยู่ติดกับดีน "ใช่ บวก ลบ พวกเเกใช้เวลาขนาดนี้เเล้วเลขคูณหารจะใช้เวลาเป็วันเลยรึปล่าว ฮ้าฮ้าฮ้า"
"คนที่ส่งกระดาษคำตอบเสร็จนั่งที่ได้เเล้ว"
เมื่อพวกชนชั้นสูงพวกนั้นได้ยินก็มีสีหน้าไม่พอใจพวกเขาโกรธ เเต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้พวกเขาทำข้อสอบของพวกเขาต่อไป
พวกชนชั้นสูงพวกนั้นก็ใช้เวลาทั้งชั่วโมงในการทำข้อสอบ คนที่ส่งข้อสอบไปเเล้วทุกคนก็หลับกันเเทบจะหมดเเล้ว
"นิว หลังเลิกเรียนเเล้วพวกเราจะไปไหนต่อดี"
"เอาเป็..ไปเดินในเมืองมั้ยหละ"
"ได้ๆ"
เมื่อถึงท้ายคาบอาจารย์ที่ได้ส่งกระดาษคำตอบพร้อมกับเช็คว่าข้อไหนถูกหรือผิด เมื่อทุกคนได้กระดาษคำตอบ ชนชั้นสูงพวกนั้นก็ถามคะเเนนกับดีนเเละเจม เจมกับดีนก็ตอบว่าได้เต็ม 100
"พ-พวกเ้าอย่ามาโกหก ข้าได้ 70 ก็ถือว่าเยอะเเล้วไม่มีทางที่พวกเ้าจะได้100เเน่นอน"
"งั้นก็เอาไปดูละกัน"ดีนโชกระดาษคำตอบ
ไม่ได้มีเเค่ดีนคนเดียวเเต่ว่าทุกคนที่มาจากดาวโลกต่างโชกระดาษคำตอบของพวกเขาทุกคนได้ 100 คะเเนนเต็ม เมื่อชนชั้นสูงพวกนั้นเห็นคะเเนนพวกเขาก็พูดไม่ออก
ในระหว่างนั้นเองเอเรียก็หันมาหานิวเเละถามบางอย่างกับเขา"ท่านนิวท่านวินคะไม่ทราบว่าพวกท่านได้เท่าไหร่หรอคะ"เธอถามด้วยรอยยิ้ม
"ผมได้100คะเเนนครับ"นิวตอบกลับ
"ผมก็ได้100ครับ"
เอเรียเธอพูดด้วยท่าทางเขินอาย"คือข้อนี้มันผิดตรงไหนหรอคะ ท่านนิวพอจะบอกข้าได้รึปล่าว"
"ได้ครับๆ ข้อนี้ก็ต้องเอา...."
นิวได้บอกคำตอบที่ถูกต้องให้เอเรียไป "ขอบคุณคะท่านนิว" เเละในที่สุดก็ถึงเวลาที่โรงเรียนเลิก โรงเรียนมิดก้าจะเลิกเรียนตอนประมาณ บ่าย 2 ส่วนใหญ่เเล้วจะเรียนเวทย์มนต์เป็ส่วนใหญ่
หลังจากที่โรงเรียนเลิกนิวกับวินก็เดินออกไปเตรียมที่จะไปหอพักที่โรงเรียนเตรียมไว้ให้ ระหว่างทางพวกเขาเจอกับเเอน เธอกำลังเดินมาหานิว เธอยืนอยู่ข้างหน้านิว
"น-นิวคือ เื่เมื่อวันนั้น ข-ขอบใจมากนะ เเละ ขอโทษด้วยเกี่ยวกับเื่ที่พูดไปตอนนั้น"สีหน้าของเธอรู้สึกผิด
"ไม่ต้องขอบคุณชั้นหรอก ยังไงที่เธอลงไปก็เพราะจะมาเรียกพวกชั้น เพราะงั้นไม่ต้องคิดมากเื่นี้หรอก"นิวพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย
หน้าของเเอนเริ่มมีรอยเเดงตรงเเก้มของเธอเเละเธอก็ตอบกลับ"อืม"
จากนั้นนิวกับวินก็เดินไปยังหอพักของพวกเขา ในระหว่างเดินอยู่วินก็ถามบางอย่างกับนิว "นี่นิวทำไมเเอนถึงไปอยู่ที่ห้องอื่นหละ พวกเขาใช้อะไรวัดหรอ"
"นายคงรู้เเล้วใช่ไหมหละว่าประตูมิติที่เปิดขึ้นทั้งหมดในไทยมี 3 เเห่งเเละทุกเเห่งก็เป็โรงเรียน"
"ใช่ชั้นรู้ เเล้วมันทำไมอะ"
"ก็โรงเรียนที่มาที่โลกนี้ไม่ได้มีเเค่โรงเรียนของพวกเรานะสิ เเต่มันยังมีโรงเรียนอื่นด้วย เพราะเหตุนี้พวกเขาจึงสุ่มพวกเราให้อยู่ห้องต่างๆนายคงเห็นว่าตอนที่เรานั่งอยู่ในห้องมันถูกเเบ่งออกเป็ 2 ฝั่งชัดเจนเลยใช่มั้ยหละ นายไม่สังเกตุหรอว่ามีคนที่พวกเราไม่เคยเห็นหน้าอยู่ด้วย"
"ตอนเเรกชั้นนึกว่าเป็ไอพวกชนชั้นสูงพวกนั้นอะ"
"ไม่ๆ พวกนั้นคือพวกที่มาจาก 2 โรงเรียนที่เหลือ"
"เเต่ที่สำคัญ!นายเลือกที่นั่งได้เหี้ยมากเพื่อน เลือกตรงไหนไม่เลือกเลือกนั่งใกล้เ้าหญิงเนี่ยนะ"
"เเหะ เเหะ เเหะ ก็ชั้นไม่รู้นี่หว่า"วินหัวเราะเเห้ง
"เ้าหญิงเอเรียหนะ เธอมีคนที่หลงไหลในตัวเธอมากมาย เ้าชายของหลายอาณาจักรก็มาเรียนที่นี่เพราะว่าอยากจีบเธอ เเละวันนี้เธอยังมาคุยกับพวกเราอีกชั้นว่ามันต้องมีเื่ตามมาทีหลังเเน่"
นิวกับวินเดินไปเรื่อยๆในที่สุดเขาก็ถึงหอพักของพวกเขา หอพักสร้างมาจากไม้เป็หอพักที่ดูธรรมดามาก ต่างจากที่พักที่พวกเขาพักอยู่คืนที่เเล้วราวฟ้ากับเหว พวกเขาเดินไปเเละหาห้องของพวกเขา จากนั้นก็เข้าไปในห้อง
"นิวเป็เเบบที่นายบอกจริงด้วย หอพักที่นี่มันเก่ามากเลย เเล้วอย่างนี้พวกชนชั้นสูงพวกนั้นจะอยู่ได้หรอ"
"มันมีอีกหอพักหนึ่งอยู่หนะมันมีไว้เพื่อพวกชนชั้นสูง เเละหอพักนี้ก็มีไว้ให้พวกสามัญชน หรือคนที่ไม่ได้รวยอะไรมากมาย ในโลกนี้หนะมีการเเบ่งชนชั้นกันอย่างชัดเจนเลยหละ"
"การเเบ่ง...ชนชั้น"
"อย่าไปคิดมากเลย นายรีบเก็บของได้เเล้วพวกเราวางเเผนว่าจะไปเดินในเมืองไม่ใช่หรอ"
"อืม"