รถหรูของทศวรรษมาส่งเธอที่หน้าบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งภาริณีรีบเปิดประตูลงจากรถไม่ขอบคุณเขาสักคำ ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาเขาก็อดคิดไม่ได้ถ้าวันใดได้ดองกับเธอก็คงหนักใจไม่เบาที่ต้องมีปากเสียงกันทุกวันภาริณีเดินเข้ามาในบริษัทคิ้วขมวดอย่างอารมณ์ไม่ดีพร้อมนั่งเก้าอี้ตำแหน่งตัวเองพร้อมชักสีหน้าออกมา
“เป็อะไรไปน้องภาหน้าบอกบุญไม่รับแต่เช้าเลยโดนคุณพ่อดุมาอีกหรอ”เสียงบอสอย่างอภิวรรษถามภาริณีอย่างสนิทสนมเพราะเธอคือรุ่นน้องในคณะก่อนจะชวนมาทำงานด้วยเขารู้เื่เธอไม่น้อยเพราะรู้จักกับหญิงสาวมาหลายปี และยิ่งไปกว่านี้อภิวรรษแอบชอบพอภาริณีอยู่มาก
“เื่เดิมๆค่ะภาขอโทษนะคะที่เอาเื่ส่วนตัวมาคิดในเวลางาน”
“ไม่เห็นต้องขอโทษเลยน้องภาเราก็คนกันเองมีอะไรปรึกษาพี่ได้ตลอดเวลานะ”
“ขอบคุณค่ะพี่อาม”
ณบ้านอัครราช
สองหญิงชราพูดคุยกันไปมาอย่างมีความสุขความเป็เพื่อนของทั้งคู่ยาวมานับเกือบ50ปี แต่ก็ไม่เคยน้อยลงเลย
“ฉันคิดว่าตาธามคงชอบพอหนูตาไม่น้อยถ้าเราได้ดองกันก็คงดีพ่อเ้าธามนั้นก็เป็เพื่อนกับวิภาคงดีใจไม่น้อยที่เห็นลูกๆรักกัน”
“ฉันก็ไม่ได้คัดค้านอะไรเห็นว่าหลานสาวคนเล็กนี้ก็ชอบพอตาธามอยู่เหมือนกันหรือว่าเราจะเป็กามเทพให้กับพวกเขาดี”
“เธอก็คิดอย่างนั้นหรืออิรวดีดีใจเหลือเกินหลานชายของฉันคงดีใจที่ได้ยินแบบนี้” คุณหญิงอิรวดียิ้มก่อนจะถอนหายใจเมื่อคิดถึงหลายสาวคนโต
“ส่วนแม่ภาคนนี้ฉันห่วงหนักกว่าใครเพื่อนั้แ่เด็กไม่เคยได้ความรักจากพ่อเลยทั้งๆที่ไม่ใช้ความผิดของตัวเองเลย”
“ฉันก็พอดูออกอยู่มากหนูภาก็กะไรไม่ยอมอ่อนให้พ่อเลยถึงโดนตาอัครต่อว่าทุกวัน”
“นั่นล่ะที่ฉันกลุ้มพรแก้วถ้าเกิดวันไหนฉันตายไปเสียก่อนก็วานให้เธอเอ็นดูภาริณีเหมือนหลานคนหนึ่งเถอะหนานอกจากฉันแล้วหลานสาวคนนี้ก็ไม่มีใครเลยภายนอกเธออาจจะเป็คนปากร้ายดูเข้มแข็งแต่ลึกแล้วหลานสาวคนนี้ของฉันอ่อนแอกว่าใครๆมีอะไรมักไม่พูด” คุณหญิงอิรวดีพูดออกมาอย่างอดห่วงไม่ได้พรแก้วจับมือของเพื่อนไว้แน่น
“อย่าพูดอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้รังเกียจอะไรในตัวหนูภา เกิดตาธามแต่งกับหนูตาเราก็เป็ครอบครัวกันอยู่แล้วฉันไม่ทิ้งหนูภาหรอก”
12:13
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งภูมิฐานะเดินเข้ามาในบริษัทเพื่อนจะรับภาริตาไปทานอาหารเที่ยงพนักงานต่างมองมาที่เขาก่อนจะซุบซิบกันยกให้มีใครบ้างไม่รู้จักเขาประธารเอ็มไพร์กรุ๊ปมีมรดกนับหมื่นล้านไม่ว่าจะเงินสดหรือที่ดินย่านชานเมืองครอบครัวอัครไพกุลเป็เ้าของเกือบหมด
ก๊อกๆเสียงเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้มามาริตามองก่อนจะยิ้มให้ที่เห็นชายหนุ่มมาแล้ว
“ทำไม่บอกตาค่ะจะได้เดินลงไปรอข้างล่าง”
“พี่อยากเดินมาหาน้องตามากกว่าเชิญครับหิวรึยังเอ่ย”
“นิดหน่อยค่ะพี่ธามละคะหิวรึยัง”
“แค่พี่เห็นหน้าน้องตาแค่นี้พี่ก็อิ่มแล้ว”
“พี่ธามอ่ะชอบพูดแบบนี้เล่นตลอดเลย”หญิงสาวหน้าแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดสายตาเป็ประกายมองใบหน้าหวานก่อนจะยิ้มออกมาเพราะความเขินอายของเธอทำให้เขามีความสุขไม่น้อย
“พี่ไม่เคยคิดกับน้องตาเล่นๆเลยนะคับตอนนี้คุณย่าของพี่คงพูดสู่ขอน้องตากับคุณย่าของน้องตาแล้ว”
“พี่ธามพูดเื่อะไรค่ะเนี้ย” หญิงสาวทำหน้าไม่เข้าใจก่อนจะมองหน้าชายหนุ่มนิ่งทศวรรษยิ้มก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าหญิงสาวท่ามกลางต่อหน้าพนักงานทุกคนภาริตาทำตัวไม่ถูกที่มีคนมากมายจ้องมองมาที่เธอเป็ตาเดียว
“พี่ธามลุกขึ้นเถอะค่ะ คนมองเยอะแล้ว”
“ไม่จนกว่าที่น้องตาจะยอมตกลงแต่งงานกับพี่ ตลอดเวลาหลายปีที่ได้รู้จักน้องตาพี่ก็แน่ใจว่าชีวิตที่เหลือของพี่จะปกป้องดูแลและรักน้องตาคนเดียวน้องตาครับแต่งงานกับพี่ได้ไหมคนดี”สายตาของภาริตามองเขาอย่างรู้สึกดีที่ขอแต่งงาน
“นะคับน้องตาแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ได้ไหม”
“ได้ได้คะพี่ธามตาจะแต่งงานกับพี่”เสียงปรบมือยินดีให้แก่เขาทั้งสองดังลั่นบริษัทชายหนุ่มยิ้มก่อนจะหยิบแหวนในเสื้อออกมาเดิมทีเขาอยากจะขอเธอแต่งงานั้แ่เช้าแต่บรรยากาศกลับไม่อำนวยเสียเลยเขาบรรจงสวมแหวนแก่หญิงสาวก่อนจะจูบลงอย่างอ่อนโยนที่มือบางของภาริตา
“อะไรนะตาจะแต่งงานกับธามหรอทำไมรีบร้อนจังลูก”เสียงผู้เป็พ่อถามหลังจากที่กลับมาบ้าน
“คุณพ่อไม่ว่าอะไรใช่ไหมค่ะพี่ธามเขาดีกับตารักตาและอีกอย่าง ตาก็รักพี่ธามมากด้วย”
“พ่อจะว่าอะไรลูกได้ดีเสียอีกธามเองก็ดีกับลูกไม่น้อย ทั้งฐานะความเหมาะสมไม่มีใครเทียบเท่าธามได้แล้ว” หญิงสาวกอดบิดาด้วยความดีใจ
“ตาดีใจที่คุณพ่อไม่ขัดข้อง” ภาริณีเดินมาได้ยินสองพ่อลูกคุยกันพร้อมกอดกันแน่นถ้าเป็เธอคุณพ่อคงไม่ดีใจแบบนี้สินะ จู่ๆน้ำตาใสๆก็เอ่อล้นออกมาหญิงรีบปาดน้ำตาไม่ไหวมันไหลเธอบอกตัวเองว่าจะไม่อ่อนแออีก
หลายวันผ่านไป
ณ ห้างss
ภาริตาเดินเลือกชื้อของใช้ส่วนตัวเธอมองของตรงหน้าอย่างมีความสุขพร้อมรอยยิ้มที่เผยออกมาให้เห็น
“โอ๊ย”เสียงภาริตาร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อมีคนเดินมาชนเธอ
“ขอโทษนะครับผมขอโทษไม่ได้ตั้งใจ เจ็บตรงไหนรึเปล่า”
“ไม่ค่ะไม่เป็ไร” ภาริตาเงยหน้ามองใบหน้าชายตรงหน้าก่อนจะคิ้วขมวด
“พี่ชัยทำไมกัน พี่กลับมาั้แ่เมื่อไหร่”เสียงหวานถามออกมาอย่างสั่นเครือชายตรงหน้าเมื่อได้เห็นภาริตาก็อดที่จะดีใจไม่ได้
“น้องตาสบายดีไหมครับพี่ดีใจที่ได้เจอน้องตาอีก”ชัยบวรคือคนที่เธอเคยรักเหมือนตอนเรียนมหาลัยไม่มีใครรู้มากนักว่าทั้งคู่เคยคบกันเพราะหญิงสาวไม่อยากให้นายอัครราชรู้เื่นี้พอหลังจากชัยบวรไปเรียนต่อที่ต่างประเทศหญิงสาวก็ไม่เคยติดต่อไปหาอีกเลย
“ค่ะตาขอตัวก่อน”
“เดี๋ยวสิน้องตาทำไมต้องทำเหมือนรังเกียจพี่ขนาดนั้นทุกวันที่ผ่านมาไม่มีวันไหนเลยที่พี่ไม่เคยคิดถึงน้องตา” ชัยบวรจับมือหญิงสาวแน่นเธอพยายามสะบัดออกแต่เขาก็ไม่ปล่อย
“พี่ชัยปล่อยตาค่ะไม่เหมาะ”
‘ไม่เหมาะอะไรกันแค่นี้ยังน้อยเมื่อแทบกับ”
“หยุดนะคะตอนนี้ตากำลังจะแต่งงานกับผู้ชายที่ตารักเราสองคนไม่ต้องมาเจอกันอีกจะดีกว่าถ้าพี่ยังไม่เลิกยุ่งกับตา ตาจะบอกคุณพ่อแน่”
“แหม่ตาแค่นี้ก็โกรธเสียแล้ว”ชายหนุ่มปล่อยมือหญิงสาวก่อนจะมองเธอทั่วทั้งใบหน้า
“ตาไปก่อนนะคะขอตัว”หญิงสาวเดินหนีออกมาด้วยความไม่พอใจมีเพียงชายตาของชัยบวรที่ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์มองร่างบางที่เดินจากเขาไป
คิดว่าจะหนีไปจากพี่ได้หรอตาไม่มีวันนั้นหรอก!
85
