บทที่ 29 ฉัน้าปลาหมึก
"หลินชี่หยางนี่จะหลงระเริงเกินไปนะ!"
"ใช่แล้ว พวกคุณว่าพวกเราควรจะทำยังไงดี? แบบนี้ต่อไปพวกเราจะยังทำธุรกิจได้อีกไหม"
"ให้ใช้หนี้คืนภายในห้าวัน? ล้อเล่นอะไรกัน? ถ้าไม่คืนจะทำไม พวกเราจะดูว่าเขาจะทำยังไง เขากล้าไล่พวกเราที่เป็ผู้ถือหุ้นออกจริง ๆ เหรอ?"
ด้านนอกห้องทำงาน กลุ่มผู้ถือหุ้นกำลังพูดจาบ่นกันอยู่
เมื่อครู่นี้ การกระทำของหลินชี่หยางทำให้พวกเขาโกรธมาก
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ตอนนี้ มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้งในทางเดิน ผู้ถือหุ้นสิบกว่าคนมองไปทางนั้นพร้อมกัน
จ้าวเทียนเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า พอเห็นผู้ถือหุ้นกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากห้องทำงานของหลี่จง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหัวเราะออกมา "เป็อะไรไป ดูจากสีหน้าของทุกคน เจอเื่ยากลำบากอะไรหรือเปล่า?"
จ้าวเทียน!
เมื่อเห็นเขา ผู้ถือหุ้นเ่าั้ก็มองหน้ากัน ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิตในทันที ต่างพากันเข้ามาหา
"คุณจ้าวช่วยพวกเราด้วย"
"ใช่แล้ว คุณจ้าวช่วยพวกเราด้วย"
"เป็อะไรไป ทุกคนอย่าเพิ่งรีบร้อน ค่อย ๆ พูด!"
ในห้อง หลี่จงได้เข้าใจความหมายของหลินชี่หยางแล้ว เขาแอบมองออกไปนอกประตู หัวเราะเบา ๆ "บอส จ้าวเทียนมาแล้ว"
จ้าวเทียน?
หลินชี่หยางหรี่ตาเล็กน้อย หลี่จงยังไม่รู้เื่ที่เ้าเหลียวส่งมือสังหารมาฆ่าเขา แต่เขาก็ไม่ได้เปิดเผย "มาก็ดี ไปกันเถอะ พวกเราออกไปดูข้างนอกกัน"
"อืม!"
หลี่จงตอบรับ แล้วเปิดประตูห้อง เปิดทางให้หลินชี่หยาง
พอพวกเขาออกมา ด้านนอกก็เงียบลงทันที
พวกผู้ถือหุ้นต่างพากันพูดว่า "คุณเ้าเซี่ย คุณไปทำธุระของคุณก่อนเถอะ พวกผมยังมีธุระต้องทำอยู่บ้าง"
"ได้ งั้นทุกคนไปทำธุระกันก่อน คืนนี้ผมจะจัดงานเลี้ยงที่โรงแรม ถ้าทุกท่านว่างก็อย่าลืมมาให้เกียรติกันนะ"
"ลุงใหญ่"
หลังจากที่ผู้ถือหุ้นจากไปแล้ว หลินชี่หยางก็ยิ้มอย่างไม่แสดงอาการใด ๆ "วันนี้ลุงใหญ่มีธุระอะไรถึงได้มาที่บริษัทเล็ก ๆ ของผมแบบนี้ล่ะ?"
"ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่มาคุยธุรกิจกับพวกเธอนิดหน่อย"
หลินชี่หยางยังไม่ตาย ดูเหมือนว่า ไป๋หลางจะพลาดท่าไปซะแล้ว คงกลัวว่าเขา จ้าวเทียนจะตามล้างแค้น เลยหลบหนีไปแล้วสินะ?
แต่เขาไม่รู้ว่า ไป๋หลางตายไปแล้วในเขตแดนนั้น
แต่หลินชี่หยางยังไม่ตาย เขาก็ค่อนข้างสงสัยอยู่ ไป๋หลางเป็มือสังหารชั้นหนึ่ง แต่ทำไมถึงพลาดท่ากับไอ้ขยะนี่ได้?
เขาชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง "ชี่หยาง ทำไมเธอถึงให้ลุงใหญ่มาคุยธุรกิจกับเธอข้างนอกแบบนี้ล่ะ?"
คำพูดของเขาสุภาพขึ้นไม่น้อย แต่หลินชี่หยางกลับหัวเราะเ็าในใจ แมวร้องไห้ให้หนู*[1]
"เชิญครับ"
หลินชี่หยางยิ้มและทำท่าเชิญเขาเข้ามา
เมื่อเข้ามาในห้อง จ้าวเทียนก็หันไปมองแล้วหยิบเอกสารฉบับหนึ่งยื่นให้หลินชี่หยาง "ชี่หยาง อย่าได้ใส่ใจเื่ที่ลุงทำไม่ถูกต้องในอดีตเลย ลุงยังคงหวังให้หลานเป็คนดีนะ ลองดูสัญญาความร่วมมือฉบับนี้สิ"
หลินชี่หยางรับเอกสารมาแล้วเปิดอ่าน สัญญาฉบับนี้เกี่ยวข้องกับโครงการสิบสองเมือง
จ้าวหนิงซีอยากมีส่วนร่วมในการพัฒนาโครงการสิบสองเมืองมานานแล้ว แต่เนื่องจากบริษัทมีขนาดเล็ก จึงประมูลไม่ชนะและไม่ได้เข้าร่วม
ส่วนจ้าวเทียนรับผิดชอบโครงการนี้โดยตรง เพียงแค่หลินชี่หยาง เซ็นชื่อในสัญญา ความร่วมมือของพวกเขาก็จะเป็ที่ยุติ
อย่างไรก็ตาม คราวนี้ที่จ้าวเทียนมาคุยเื่โครงการสิบสองเมืองที่บริษัท เกรงว่าจะฉวยโอกาสนี้มาทำร้ายพวกเขาและดึงพวกเขาลงน้ำ
หลี่จงก็มองออก จึงตั้งใจเตือนหลินชี่หยางสักคำ
แต่หลินชี่หยางกลับยิ้มแล้วพูดว่า "สัญญานี้ไม่มีปัญหาเลย หลี่จง เตรียมปากกาหน่อย"
"ครับ!"
หลี่จง ถึงจะเป็เ้าของไห่จวินเยี่ยน แต่ตอนนี้กลับถูกหลินชี่หยาง สั่งใช้ แม้แต่คำบ่นก็ไม่มี รีบหยิบปากกาคาร์บอนมาให้
ฉากนี้เมื่อจ้าวเทียนเห็นก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
แต่จิ้งจอกเฒ่าผู้นี้ก็ยังคงยิ้มอยู่ "เธอไม่ลองอ่านเอกสารอีกรอบเหรอ"
"ไม่ต้องแล้ว ข้อตกลงในสัญญานี้เป็ประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่ายของเรา"
หลี่จงไม่รู้ว่าหลินชี่หยางกำลังวางแผนอะไรอยู่ แต่ในเมื่อหลินชี่หยางตัดสินใจแล้ว เขาก็ไม่ขอแสดงความเห็นอีก
ฟิ้ว ฟิ้ว!
หลินชี่หยางรีบเซ็นชื่อลงไป และเก็บสำเนาไว้ที่ตัวเองฉบับหนึ่ง
"ดี ดี!"
จ้าวเทียนมองเขาที่ลงลายมือชื่อแล้ว รู้สึกอารมณ์ดีมาก "งั้นคืนนี้ลุงใหญ่จัดงานเลี้ยงที่โรงแรมตี้เหา นายจะไปด้วยกันไหม?"
"ไม่ละ คืนนี้ผมยังมีธุระต้องทำอยู่ ไม่ไปดีกว่า"
"ได้ งั้นพวกนายไปทำงานเถอะ ฉันจะไม่รบกวนแล้ว"
จ้าวเทียนหยิบเอกสารใส่กระเป๋าเอกสาร เดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่พอก้าวออกจากประตู มุมปากของเขาก็เหยียดยิ้มเ็า สายตาเย็นเยียบลง
เซ็นสัญญาแล้ว หลินชี่หยางก็ตกอยู่ในกำมือของเขาแล้ว
คิดว่าเขาจะเก่งขนาดไหน สุดท้ายก็เป็แค่ไอ้ขยะ!
พอจ้าวเทียนเดินออกไป หลี่จงก็รู้สึกกังวลใจ "บอส..."
"ไป ส่งคนไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของจ้าวเทียน ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รายงานทันที"
หลี่จงลังเลใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไป
หลังเลิกงาน หลินชี่หยางเดินไปที่หน้าต่าง ยืนอยู่ตรงนี้ สามารถมองเห็นทุกซอกทุกมุมของถนนสายหลักด้านหน้าได้
เขาพลันยิ้มเ็า
ั้แ่วันนี้เมืองไห่เฉิงจะไม่สงบสุขอีกต่อไป! จ้าวเทียนอยากเล่นเกมใช่ไหม? งั้นหลินชี่หยางจะเล่นเป็เพื่อนเอง!
หลินชี่หยางอยู่ในบริษัทมาทั้งบ่ายแล้ว
เขาลูบท้องเพราะหิวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ คาดว่าภรรยาก็คงยังไม่ได้กินข้าวก็เพราะดื่มเหล้าไปเยอะ
คิดแบบนี้แล้ว หลินชี่หยางก็เก็บข้าวของ แล้วไปที่ตลาดอาหารทะเลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไห่เฉิง
ที่นี่มีอาหารทะเลสดใหม่ที่สุด หลินชี่หยางเพิ่งเข้ามาก็เห็นปลาหมึกั์ตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่ดูดีมาก
เขาเดินเข้าไปะโบอกเ้าของร้าน "เ้าของร้าน ผมเอาตัวนี้!"
"ได้เลยครับ!" เ้าของร้านยิ้มแย้มพร้อมจะยื่นมือไปตักปลาหมึก ปลาหมึกตัวนี้มีมูลค่าหลายร้อยหยวน โดยทั่วไปใช้สำหรับชมมากกว่า คนธรรมดาไม่ค่อยกินแบบนี้หรอก
"เ้าของร้าน ฉันเอาปลาหมึกตัวนี้ ช่วยชั่งให้ฉันหน่อย"
ใครจะไปคิดว่า ตอนนี้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลินชี่หยาง จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาพร้อมชี้ไปที่ปลาตัวที่เ้าของร้านตักขึ้นมา
"ขอโทษนะคุณ ตัวนี้ท่านผู้ชายคนนี้จองไปแล้ว"
เ้าของร้านปลายิ้มอย่างสุภาพ "ไม่งั้น คุณลองดูตัวอื่น ๆ อีกนะ ปลาในน้ำของเราทุกตัว..."
"นี่แกดูถูกฉันเหรอ?"
ใครจะไปคิดว่า ก่อนที่เ้าของร้านปลาจะพูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็เท้าสะเอวแล้วะโด่า "แกคิดว่าฉันซื้อไม่ไหวใช่มั้ย? ฉันจองปลาตัวนี้แล้ว ชั่งให้ฉัน รีบ ๆ หน่อย จะอืออาอะไรอีก?"
"ปลาหมึกตัวนี้ผมซื้อแล้ว"
หลินชี่หยางขมวดคิ้ว หันไปมองผู้หญิงข้าง ๆ
เธออายุไม่มาก ประมาณยี่สิบต้น ๆ แต่งตัวด้วยแบรนด์เนมทั้งตัว แต่บุคลิกนี่สิ... เหมือนเป็เด็ก...
"หือ? เด็กน้อย ฉันบอกแกนะ ปลาหมึกตัวนี้ฉันจองแล้ว ถ้าแกรู้ดี ก็รีบไปซะ"
"คุณผู้หญิง ทำไมคุณพูดจาหยาบคายแบบนี้ล่ะ? ผู้ชายคนนี้สั่งจองไปแล้ว พวกเราทำธุรกิจไม่ควรเป็แบบนี้นะ"
"อย่ามาพูดมากน่า รู้มั้ยว่าสามีของฉันเป็ใคร? รีบ ๆ หน่อย ถ้าไม่ขายให้ฉัน ฉันจะทำให้แกอยู่ไม่ได้!"
[1] 猫哭耗子，假仁假义 แมวร้องไห้ให้หนู หมายถึง การแสดงความเห็นใจแบบจอมปลอม
123
