[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 46 น่าสงสารเขาหนิวพี 

เนี่ยเฉินโค้งคำนับตอบว่า

“พี่หลิน ท่านชมเกินไปแล้ว ข้าก็แค่มีความรู้งูๆ ปลาๆ และเข้าใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่สามารถเทียบกับวิชาหอกพิฆาตแห่งตระกูลหลินของพี่หลินได้เลย”

คำพูดง่ายๆ เพียงสองประโยคนี้ ทำให้ความประทับใจของหลินคังที่มีต่อเนี่ยเฉินดีขึ้นมาก

ชายหนุ่มคนนี้มีความสามารถแต่ไม่หยิ่งผยอง นี่เป็นคุณสมบัติที่หาได้ยากมากในคนหนุ่มสาว

ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าหมู่บ้านยังกล่าวด้วยว่า เนี่ยเฉินเป็นผู้สืบทอดของเขา ซึ่งหมายความว่าในอนาคต หมู่บ้านแห่งนี้จะถูกสืบทอดต่อไปโดยเนี่ยเฉิน

หลินคังมีสายตาที่เฉียบคม เขาสามารถมองเห็นศักยภาพอันมหาศาลของหมู่บ้านแห่งนี้ได้ในพริบตา อาวุธเหล่านี้หากสามารถผลิตได้มากๆ การขึ้นครองบัลลังก์ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป นี่ไม่ใช่แค่รองหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น แต่เหมือนกับเป็นเจ้าชายองค์รัชทายาทเลยทีเดียว

“พี่หลิน ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ ข้าจะไปตีหอกเหล็กกล้าให้ท่านเดี๋ยวนี้ รับรองว่าจะแข็งแกร่งและยืดหยุ่นกว่าหอกที่ท่านใช้อยู่แน่นอน”

เนี่ยเฉินพูดพร้อมกับหมุนตัวเตรียมจะขอตัวไป แต่กลับถูกหัวหน้าหมู่บ้านคว้าคอเสื้อแล้วดึงกลับมา

“มีอะไรหรือ ท่านหัวหน้าใหญ่?”

เนี่ยเฉินถามด้วยความงุนงง

“เจ้าจะวิ่งไปไหน มาอยู่กับข้าแล้วฝึกดาบสิ การเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้าน จะทำแค่ดูแลหลังบ้านได้อย่างไร? ในอนาคตเจ้าต้องนำทัพสู้ศึกกับพี่น้องของเรา”

หัวหน้าหมู่บ้านพูดเสียงเข้ม

เนี่ยเฉินคิดสักครู่แล้วรู้สึกว่ามีเหตุผล ในยุคสมัยที่วุ่นวายนี้ การเรียนรู้วิชาการต่อสู้ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ใครมีความสามารถมากก็จะได้เปรียบ

“ก็ได้ ข้าจะมาฝึกดาบกับท่านทุกเช้า และช่วงบ่ายข้าจะไปดูแลโรงงาน”

เนี่ยเฉินมองดูดาบเหล็กดำที่หนักหลายสิบชั่งในมือของหัวหน้าหมู่บ้าน จากนั้นเขาก็ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบดาบเหล็กดำกลับมา

หัวหน้าหมู่บ้านเรียกต้าจ้วงและหลินคังมาพร้อมกัน แล้วกล่าวว่า

“ตอนนี้เรามีทหารม้า 100 นาย ทหารหน้าไม้ 100 นาย ทหารหอกยาว 400 นาย และทหารที่ใช้ดาบอีก 400 นาย เช่นนี้ หลินคัง เจ้ารับหน้าที่ฝึกทหารม้าและทหารหอกยาว ส่วนทหารดาบและทหารหน้าไม้ให้ต้าจ้วงเป็นผู้ฝึก นี่เป็นเพียงการฝึกเบื้องต้น เมื่อถึงเวลารบจริง จะต้องมีการปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสมอีกที"

"หลินคัง ต้าจ้วง เจ้าทั้งสองคือแม่ทัพใหญ่ของค่ายชิงเฟิงเรา แม้ว่าตอนนี้เราจะมีกำลังพลน้อย แต่ข้าเชื่อว่าในอนาคตจะมีมากขึ้น และเมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะได้บัญชากองทัพที่ใหญ่ขึ้นด้วย จงฝึกพวกเขาให้ดี ในอนาคตพวกเขาจะกลายเป็นกระดูกสันหลังของกองทัพเรา เป็นหัวหน้าและผู้นำกองรบของเรา”

“ข้าน้อยรับคำสั่งขอรับ!”

ต้าจ้วงและหลินคังร้องรับคำสั่งพร้อมกัน

คนทั้งสองมาจากกองทัพ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำสั่ง พวกเขาจึงตอบรับด้วยคำพูดของทหารตามสัญชาตญาณ

หลินคังมองดูคนที่อยู่ข้างหลังเขาแล้วตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะฝึกพวกเขาให้ดี

ทุกคนรู้ถึงความสำคัญของนายทหารระดับกลางและระดับล่าง ทหารสามารถตายและรับสมัครใหม่ได้ แต่ถ้านายทหารขาดแคลน การรับสมัครทหารใหม่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะพวกเขาจะไม่เข้าใจคำสั่งทางทหาร ไม่รู้ว่าต้องรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินอย่างไร และจะไม่มีความสามารถในการต่อสู้ใดๆ

วิชาดาบที่หัวหน้าหมู่บ้านสอนให้เนี่ยเฉินเป็นวิชาดาบในกองทัพทั่วไป มีชื่อว่า "ดาบพิชิตข้าศึก" เป็นวิชาที่เรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพสูง มุ่งโจมตีจุดสำคัญของศัตรูโดยตรง เน้นการทำให้ศัตรูสิ้นสภาพการต่อสู้ในทันที

ในช่วงสิบวันที่ผ่านมา โรงงานและกำแพงของค่ายชิงเฟิงถูกสร้างขึ้นเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว คนงานก็เริ่มเข้าทำงาน และอาวุธก็ผลิตออกมาเหมือนกับอยู่ในสายการผลิต

ทหารทุกคนในค่ายชิงเฟิงตอนนี้ติดตั้งหน้าไม้ และถืออาวุธที่ทำจากเหล็กดำซึ่งคมกริบ ทุกคนเริ่มมีลักษณะของกองทหารที่แข็งแกร่ง

เช้าวันนี้ เนี่ยเฉินเพิ่งฝึกดาบเสร็จ ตลอดทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่แล้วจู่ๆ โซ่วโฮ่วก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับข่าวด่วน

หัวหน้าหมู่บ้านเรียกเนี่ยเฉิน เวิงชิวฉาน ต้าจ้วงและหลินคังมาที่ห้องโถงเพื่อฟังรายงานจากโซ่วโฮ่ว

ตอนนี้ค่ายชิงเฟิงมีหน่วยสอดแนมขนาด 50 คน ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของโซ่วโฮ่ว

“รายงานหัวหน้าใหญ่ มีสองข่าวขอรับ”

โซ่วโฮ่วรายงานอย่างรวดเร็ว

“ข่าวแรกคือ เขาเฮยเฟิงได้แอบสมคบกับโจรหลายกลุ่ม ข้อมูลเกี่ยวกับเหมืองของพวกเราถูกเปิดเผยออกไป จางเทาเหนียนได้บอกหัวหน้าโจรกลุ่มนั้นว่า ถ้าสามารถทำลายค่ายชิงเฟิงได้ พวกเขาจะแบ่งเหมืองกัน ตอนนี้พวกเขากำลังวางแผนที่จะโจมตีค่ายชิงเฟิง แต่ยังไม่ได้กำหนดเวลา คาดว่าจะยังต้องเจรจากันอีกสักพัก”

“ข้อมูลเหมืองรั่วไหลแล้วหรือ?”

ต้าจ้วงขมวดคิ้วและถาม

เนี่ยเฉินหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า

“นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้เรามีคนงานมากกว่า 2,000 คน คนเยอะขนาดนี้ ย่อมมีข่าวรั่วไหลออกไปบ้างเป็นธรรมดา ไม่มีใครรับประกันได้ว่าทุกคนจะเก็บความลับได้ทั้งหมด เพราะทุกคนมีญาติพี่น้องทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเหมืองหรอก ข้าเชื่อว่าข่าวที่ข้าอยู่ที่ค่ายชิงเฟิงคงจะรั่วออกไปในไม่ช้า เมื่อนั้นตระกูลหลิวก็จะต้องหันมาเล่นงานค่ายชิงเฟิงของเราแน่ๆ”

หัวหน้าหมู่บ้านพูดเสียงเย็นชา

“ไม่ต้องกังวล พวกโจรพวกนั้นก็แค่กลุ่มคนเถื่อน ไม่มีใครกล้ามาลองดีหรอก ทหารที่มีอาวุธครบครันของเราจำนวนหนึ่งพันคน จะทำให้พวกมันพ่ายแพ้แบบราบคาบแน่นอน”

เนี่ยเฉินพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่แล้วขอรับ ชาวบ้านรู้ดีว่าในชิงสุ่ยมีโจรเยอะเกินไป เราควรจะจัดการพวกมันบ้าง หลังจากที่เราตีโต้พวกโจรที่บุกมา เราควรไปกำจัดโจรภูเขาเฮยเฟิงให้รู้ถึงความแข็งแกร่งของเรา แล้วจึงค่อยเกลี้ยกล่อมพวกโจรในชิงสุ่ยทั้งหมด ให้พวกมันยอมแพ้ให้กับเรา เราจะขยายขุมกำลังในขณะที่สร้างชื่อเสียงว่าเราคือผู้ที่ทำเพื่อความยุติธรรม เพื่อเป็นพื้นฐานในการรับสมัครทหารในอนาคตขอรับ”

เวิงชิวฉานขมวดคิ้วและกล่าวว่า

“แต่ถ้าเราทำเช่นนั้น เราก็ต้องเผชิญหน้ากับทางการโดยตรง ทางการจะไม่ปล่อยให้เราขยายกำลังอย่างแน่นอน”

เนี่ยเฉินหัวเราะเบาๆ และตอบอย่างไม่แยแสว่า

“เราจำเป็นต้องกลัวหรือ?”

หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มและกล่าวว่า

“ใช่แล้ว ตอนนี้เรามีกองกำลังที่แข็งแกร่งนับพันคน หลังจากสู้ศึกไม่กี่ครั้ง กำลังของเราจะเพิ่มขึ้นอีกมาก เมื่อถึงตอนนั้น คนที่ควรกลัวควรเป็นท่านเจ้าเมืองมากกว่า”

โซ่วโฮ่วถือโอกาสรายงานต่อไป

“หัวหน้าใหญ่ขอรับ ข่าวที่สองคือ ทางการได้ส่งทหาร 500 นายไปปราบโจรที่เขาหนิวพีอีกครั้งแล้วขอรับ”

เนี่ยเฉินนึกสงสารผู้คนในเขาหนิวพีจับใจ แต่ในเวลาเดียวกันนี้ ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าใหญ่ ต้าจ้วงและเวิงชิวฉานต่างก็หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินรายงานนั้น

“พวกเราไม่มีอะไรทำแล้ว ไปดูกันหน่อยดีหรือไม่?”

หัวหน้าหมู่บ้านโบกมือและนำทุกคนขึ้นม้ามุ่งหน้าไปยังเขาหนิวพี

พวกเขากลับไปยังที่ที่เคยดูการต่อสู้ครั้งก่อน และมองลงไปยังเขาหนิวพี เห็นทหาร 500 นายกำลังมุ่งหน้าไปยังยอดเขาอย่างยิ่งใหญ่อลังการ

“โซ่วโฮ่ว ตอนนี้เขาหนิวพีมีกำลังพลเท่าไร?”

เนี่ยเฉินถาม

“รายงานท่านรองหัวหน้า ตอนนี้เขาหนิวพีมีโจรประมาณ 200 กว่าคน เป็นคนที่หม่าหนิวพีเพิ่งรับเข้ามาใหม่ รวมถึงคนที่เขาถูกบังคับมาขอรับ”

“แค่พวกอันธพาลและคนไร้ค่า 200 กว่าคน พวกนี้เมื่อเผชิญหน้ากับภัยพิบัติจริงๆ คงหนีหายกันหมด จะหวังพึ่งพวกเขาในเรื่องการต่อสู้คงเป็นไปไม่ได้”

เนี่ยเฉินยิ้มเยาะ

หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะและกล่าวว่า

“อย่างน้อยหม่าหนิวพีก็พัฒนาไปอีกขั้น เขารู้จักจัดวางกำลังทหารไว้กลางภูเขาแล้ว เจ้าดูสิ พวกเขาเตรียมหินก้อนใหญ่ไว้แล้ว นี่เขาเรียนรู้จากการต่อสู้ครั้งก่อนของเราแน่นอน”

เนี่ยเฉินมองดูและเห็นว่าหม่าหนิวพีกำลังพาโจรหลายสิบคนซ่อนตัวอยู่หลังเนินเขาเตรียมพร้อมที่จะโจมตีทหารของทางการ

เมื่อทหารของทางการเดินขึ้นมาถึงกลางภูเขา พวกเขาก็ร้องตะโกนแล้วโยนหินก้อนใหญ่ลงไป