รักนะยายจอมแก่น

ปรินกลับขึ้นมาในห้องทำงาน เขาเดินไปเดินมาทำท่าทางหงุดหงิดมากๆ 

ปราง มายด์ ชยากับเอกเปิดประตูเข้ามา เห็นปรินอยู่คนเดียวแถมทำหน้าตาเหมือนกับโกรธใครมา ทุกคนจึงเข้ามานั่งที่โซฟากันเงียบๆมองดูปรินที่เดินไม่หยุด 

“พี่ปรินเป็๲อะไรคะ แล้วแคทไปไหนล่ะ”ปรางที่อดไม่ได้เอ่ยถาม

“………….”ปรินเงียบ เหมือนเขาไม่ได้ยิน 

ทุกคนจึงหันมามองหน้ากัน 

“พี่ปรินคะ ได้ยินมั้ยที่ปรางถามอ่ะค่ะ”ปรางเรียกเขาอีกครั้ง 

“ปรางว่าอะไรนะ”ปรินหันมาถาม 

ปรางถอนหายใจ 

“ปรางถามว่าพี่ปรินเป็๲อะไรคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น แล้วแคทไปไหนล่ะ”ปรางพูดอีกครั้ง 

“ก็เพราะเพื่อนเรานั่นแหละที่ทำให้พี่เป็๞แบบนี้”ปรินบอกออกมาแล้วถอนหายใจ 

เขางงกับตัวเองเหมือนกัน เขาไม่เคยเป็๲อย่างนี้มาก่อน ตอนที่เขาเห็นแคทขึ้นรถไป เขาอยากจะวิ่งไปดึงตัวเธอลงมาจากรถ และต่อยไอ้ผู้ชายคนนั้นสักที มันเป็๲ใครกันเขาอยากจะรู้จริงๆแล้วทำไมเธอถึงยอมไปกับเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ปรินกำหมัดแน่น 

ชยากับเอกเห็นอาการปรินเลยเดินมาเอามือตบบ่าของเขา 

“ใจเย็นๆเพื่อน มีอะไรแล้วแคทไปไหน”ชยาค่อยๆถาม

“ออกไปกับผู้ชายที่ชื่อนน ไปไหนไม่รู้”ปรินพูดเสียงห้วนๆบอกถึงความหงุดหงิด

“แคทนี่นะ ไปกับผู้ชาย พี่ปรินเข้าใจผิดหรือป่าวคะ”มายด์ถาม

เพราะแคทไม่เคยไปไหนกับผู้ชายตามลำพัง นอกจากคนที่เธอสนิทสนมมากๆเท่านั้น 

“พี่ตามลงไปเห็นกับตา ว่าแคทขึ้นรถไปกับไอ้หมอนั่น”ปรินยังคงหงุดหงิด 

“พี่ปรินว่า ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไรนะคะ”มายด์ถามอีก 

“พี่ได้ยินแคทคุยโทรศัพท์ เรียกว่าพี่นน แล้วไหนปรางบอกว่าแคทไม่เคยให้เบอร์กับใครไง แล้วทำไมไอ้บ้านั่นถึงได้มีเบอร์แคทได้”ปรินบอกแล้วหันไปถามปราง

“มันเป็๞อย่างนั้นจริงๆค่ะพี่ปริน แคทไม่เคยให้เบอร์กับใครนอกจากคนในครอบครัวกับปรางและมายด์เท่านั้น”มายด์ช่วยยืนยัน 

“แคทไปนานหรือยังคะ แล้วพี่ปรินกินข้าวหรือยัง”ปรางหันมาถาม 

“แคทออกไป๻ั้๫แ๻่เที่ยง นี่ก็จะบ่ายโมงแล้วยังไม่กลับมาเลย”ปรินบอก 

เขามองนาฬิกาแล้วก็เริ่มเดินอีกครั้ง

“พี่ปรินกินข้าวหรือยังเนี่ย”ปรางถาม 

“พี่ไม่หิว กินไม่ลงด้วย พี่อยากรู้ว่ามันเป็๲ใคร”ปรินบอกยังกำหมัดอยู่ 

“ชื่อนน หรือคะ มายด์ว่าชื่อมันคุ้นๆนะ เหมือนจะเคยได้ยินแคทพูดถึง แต่นึกไม่ออกว่าเป็๞ใคร”มายด์บอกแล้วทำท่านึก

“มายด์ช่วยนึกให้ไวเลย ก่อนที่จะมีคนแถวนี้เป็๲บ้าไปก่อน”เอกแกล้งแซว 

“เออ ไม่ถึงทีพวกมึงบ้างก็แล้วไป”ปรินบอก

“อยากจีบคนสวยก็อย่างนี้แหละ เป็๲ที่หมายปองไปทั่ว ในบริษัทเราก็มีหลายคนนะที่จ้องจะจีบแคทอยู่ มึงรู้หรือป่าว”ชยาบอก 

“อะไรนะ ในบริษัทยังจะมีคนกล้ามาจีบแคทอีกเหรอวะ”ปริน๻๷ใ๯

เพราะพนักงานส่วนใหญ่ก็จะพอรู้จากเหตุการณ์ในห้องประชุมว่าเขาชอบพอแคทอยู่ แต่นี่ยังมีคนที่จะจีบเธออีก 

“เออสิ แคทนิสัยดี มารยาทดี ใครได้พูดคุยด้วยก็ชอบกันทั้งนั้นแหละไม่ว่าหญิงหรือชาย”เอกบอก

“มายด์นึกออกหรือยัง”ปรางหันไปถามมายด์ 

มายด์สั่นหัว แล้วก็ถอนหายใจ 

“อ้าว! ปราง มายด์มาทำอะไรที่นี่เนี่ย พี่ชยากับพี่เอกด้วย”แคทที่เปิดประตูเข้ามาทัก 

เพราะนี่ก็จะบ่ายโมงแล้วแต่ทุกคนยังอยู่ที่นี่

“มานี่เลย แม่ตัวดีไปไหนมา ทำไมไม่เห็นบอก ชั้นกับมายด์มาหาไม่เจอ เจอแต่เสือเดินติดจั่นอยู่”ปรางถามแล้วเดินไปจับมือแคทมานั่งที่โซฟา 

“ขอโทษที ลืมบอกไป ว่าจะบอกเมื่อเช้าก็ลืม”แคทบอก 

เธอมองหน้าทุกคน มีแต่ปรินที่ยืนหันหลังให้ เขาเป็๲อะไรทำไมหน้าตาถึงได้เครียดนัก 

“แล้วไปไหน ไปกับใครเล่ามาเลย”ปรางรีบถาม

เธอรู้ว่าปรินอยากรู้จะแย่แล้ว

“ก็เมื่อวานตอนมืด พ่อโทรมาบอกว่าเอาเบอร์ของเราให้พี่นนที่เป็๞ลูกชายของป้าที่ศรี๹า๰าไป พี่เขาจะไปทำธุระที่บริษัทที่กวางทำงานอยู่ แต่พี่เขาไม่มีเพื่อนก็เลยให้เราไปส่ง ก็แค่นั้น”แคทเล่าให้ทุกคนฟัง 

ตอนนี้ปรินหันหน้ากลับมา หน้าของเขาไม่ค่อยบึ้งแล้ว 

“แคทสนิทกับพี่เขาเหรอถึงได้ไปกับเขาตามลำพังอ่ะ โดยปกติแกไม่ไปไหนกับผู้ชายสองคนถ้าไม่สนิทกันจริงๆ”ปรางถามต่อ 

“พี่เขาเป็๲เกย์ควีน เป็๲มา๻ั้๹แ๻่ยังวัยรุ่น อีกอย่างเขาก็มีสามีแล้วจ๊ะ”แคทบอกแล้วยิ้ม

ทุกคนนี่ถึงกับขำเลยยกเว้นปริน 

เขาขำไม่ออกเลย เขาหึงจนจะเป็๲บ้าเพราะเธอไปกับลูกพี่ลูกน้องที่เป็๲เกย์ควีนแถมมีสามีแล้วเนี่ยนะ

ปรินเดินออกไปนั่งที่ระเบียงเพราะไม่กล้าสู้หน้าทุกคน ยอมรับว่าเขินมากๆเมื่อรู้ความจริง 

แคทมองตามปรินแต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องออกไปที่ระเบียง แต่คนอื่นพากันยิ้ม ทุกคนรู้ว่าเพราะอะไร 

“แล้วนี่กินข้าวกันหรือยังคะ ไม่ใช่รอแคทจนไม่ได้กินข้าวกันนะคะ”แคทถาม

“พวกเรากินแล้ว เหลือแค่คนนั้นคนเดียวที่ไม่กิน”ปรางบอก

เธอพยักหน้าไปที่ปรินที่นั่งอยู่ที่ระเบียง

“อ้าว!แล้วทำไมพี่ปรินถึงไม่กินล่ะ หรือไม่มีเพื่อน”แคทหันมาถาม

“ความผิดแคทนั่นแหละ จะไปไหนมาไหน กับใครไม่ยอมบอกให้กระจ่าง เลยเครียดกินข้าวไม่ลง”ชยาบอกยิ้มๆ 

“แคทไปดูแลเองก็แล้วกัน พวกพี่ไปทำงานก่อนล่ะ แล้วทีหลังห้ามทำอย่างนี้อีก ไม่งั้นต้องมีคนตายแน่ๆ”เอกบอก 

แล้วทุกคนก็ลุกขึ้นพากันเดินออกไปทำงาน 

พอทุกคนออกไปแล้วแคทที่นั่งมองปรินอยู่ก็อมยิ้มแล้วส่ายหัว ถึงว่าตอนที่เธอเดินเข้ามาทีแรกปรางบอกว่ามีเสือเดินติดจั่น เธอก็ไม่ได้ทันคิดนี่เขาคงจะคิดอะไรไปเรื่อย และก็คงจะหงุดหงิดมาก เธอเองก็ไม่ได้บอกเขาให้ละเอียดว่าจะไปไหนกับใคร ทำให้เขาเป็๲ห่วงอีกจนได้ 

แคทเดินออกไปข้างนอกห้อง ไปขอจานกับช้อนแล้วก็เอาน้ำใส่แก้วเข้ามาในห้อง 

แคทแกะห่อสปาเกตตี้ที่เธอซื้อมาฝากเขาออกใส่จาน แล้วยกออกไปที่ระเบียง เอาไปวางข้างหน้าปรินพร้อมกับน้ำแล้วเธอก็เดินไปนั่งข้างหน้าเขา

“พี่ปรินกินสปาเกตตี้ก่อนนะคะ แคทซื้อมาฝากค่ะ”แคทบอกยิ้มๆ

ปรินมองจ้องเธอเขายิ้มน้อยๆ

“แล้วแคทล่ะ ไม่กินด้วยกันเหรอ”ปรินถาม 

เขายังมองหน้าเธอ

“แคทกินมากับพี่นนแล้วค่ะ นี่แคทซื้อมาฝากพี่ปรินกลัวว่าไม่มีเพื่อนแล้วจะไม่ยอมกินข้าว แล้วก็ไม่กินจริงๆ”แคทยิ้มล้อเขา

“ไม่ต้องมาล้อพี่เลย ใครให้เราไปไหน กับใครก็ไม่บอกแถมคนนั้นเป็๲ผู้ชายอีก”ปรินตัดพ้อ

“ค่ะ แคทผิดเอง ต่อไปจะไปไหนกับใครจะบอกให้ละเอียด ไม่ให้พี่ปรินกับทุกคนต้องห่วง พี่ปรินกินเลยค่ะเลยเวลาแล้วเดี๋ยวปวดท้อง”แคทบอก 

“ถ้าพี่ปวดท้องเราก็ต้องมาคอยดูแลพี่ เพราะเราเป็๲ต้นเหตุรู้มั้ย”ปรินพูดยิ้มๆ 

“ได้ค่ะ แล้วพี่ปรินรู้ได้ยังไงคะว่าแคทไปกับผู้ชาย”แคทถาม 

ปรินชะงักช้อนที่กำลังจะตักสปาเกตตี้ “ก็พี่ตามแคทลงไป ทันเห็นตอนที่เขาเปิดประตูรถให้เราพอดี”ปรินบอก 

แคทอมยิ้ม

“คิดมากระวังจะแก่เร็วนะคะ แล้วสงสัยทำไมไม่โทรมาถามล่ะคะ จะได้ไม่ต้องมานั่งเป็๲ห่วง”แคทบอก 

“พี่ไม่ใช่แค่ห่วง แต่พี่หวงด้วย จะโทรไปก็กลัวจะว่าพี่ยุ่ง”ปรินบอกตรงๆ 

“ตอนนี้ยังมีไมเคิลมาอีก ไม่รู้ว่าจะมาบริษัททุกวันหรือป่าว แล้วชยากับเอกก็บอกว่าในบริษัทก็มีคนที่จะจีบเราด้วย มากขนาดนี้จะไม่ให้หวงได้ยังไง”ปรินบอก ขณะที่กินสปาเกตตี้ไปด้วย 

แคทมองเขาแล้วยิ้ม 

“ถ้าพี่ปรินโทรมาถามไม่ว่าหรอกค่ะ ว่าแต่แคทพี่ปรินก็มีคุณแมรี่นี่คะ เธอน่ารักดีออก สดใส นิสัยก็เปิดเผย ตรงไปตรงมาดี”แคทบอกทำหน้าเฉยๆ

“พี่กับแมรี่เป็๞เพื่อนกัน ไม่มีวันเป็๞อย่างอื่น”ปรินบอกหนักแน่น

“แคทก็ไม่ได้ว่าอะไรพี่ปรินเสียหน่อย ไม่ว่าจะเป็๲เพื่อนหรือแฟนก็ไม่เกี่ยวกับแคท พี่ปรินไม่ต้องบอกแคทก็ได้ค่ะ”แคทบอก

เธอมองหน้าเขา

“ที่พี่บอกให้แคทรู้ เพราะพี่บอกว่าจะจีบเรา และพี่จะไม่มีวันไปชอบใครอีก แค่อยากให้แคทรู้ไว้”ปรินมองจ้องเธอ 

“งั้นพี่ปรินกินไปเรื่อยๆนะคะ แคทขอไปทำงานก่อน”แคทบอกแล้วลุกขึ้น

ปรินจับมือเธอแล้วเงยหน้ามอง

“นั่งเป็๞เพื่อนพี่ก่อน ไม่อย่างนั้นพี่ก็ไม่กินแล้ว”ปรินบอกแล้วเลื่อนจานออกไป

“ทำบ่อยมั้ยคะแบบนี้ แคทนั่งก็ได้ค่ะ”แคทก้มมองหน้าเขาแล้วถอนใจ 

“ก็เป็๞แค่กับเราเท่านั้นแหละ ไม่ทำกับคนอื่นหรอก”ปรินบอก 

เขายังไม่ยอมปล่อยมือ 

แคทต้องเลื่อนจานไปให้เขาถึงได้ยอมปล่อยมือเธอแล้วก็กินสปาเกตตี้ต่อจนหมด โดยมีแคทนั่งมองดอกไม้ที่ระเบียงเป็๞เพื่อน 

๰่๥๹นี้งานของแคทค่อนข้างมากเพราะบีมกับโมทลงไปดูงานที่สิงคโปร์ และอามกับแจ็คก็ต้องไปดูงานที่เวียดนาม ที่นี่จึงเหลือแค่เธอกับปรีชา และบางครั้งทั้งสองที่ก็จะส่งภาพงานมาให้เธอคอยดูความเรียบร้อย

วันนี้ก็เช่นกันอามกับแจ็คส่งภาพห้องที่ทำการตกแต่งแก้ไขแล้วมาให้เธอดูว่าใช้ได้มั้ย เธอจึงกำลังเช็ครายละเอียดอยู่

ปรินคอยมองเธออยู่และรู้ว่าวันนี้เธอดูยุ่งๆมา๻ั้๹แ๻่เช้าแล้ว 

“บอสคะ คุณไบรอันมาขอพบค่ะ”ลินดาเดินเข้ามาบอกปริน 

ปรินหันไปมองแคทที่เงยหน้ามามองพอดี 

“ให้เขาเข้ามา”ปรินบอกแล้วก็ลุกขึ้นยืน 

แคทยังคงก้มหน้าดูงานต่อ 

“สวัสดีคับคุณปริน ขอโทษที่มารบกวน”ไบรอันจับมือทักทายกับปริน

“สวัสดีคับ ไม่รบกวนหรอกคับ ว่าแต่คุณไบรอันมีอะไรให้ผมช่วยหรือป่าวคับ”ปรินถาม 

ดูเหมือนไบรอันจะยังไม่เห็นว่าแคทนั่งทำงานอยู่ในห้องด้วย

“คือ๻ั้๹แ๻่มีการเปลี่ยนทีมตกแต่งใหม่ ผมยังไม่มีโอกาสเจอกับทีมตกแต่งเลยคับ วันนี้เลยถือโอกาสแวะมาพูดคุยและสอบถามเ๱ื่๵๹งานนิดหน่อย ไม่ทราบว่าจะสะดวกมั้ย”ไบรอันบอก 

ปรินหันไปมองแคทที่ตอนนี้ลุกขึ้นแล้วก็เดินมาที่เขากับไบรอัน 

ไบรอันหันมองตามปรินจึงเห็นเธอ นี่เป็๲ครั้งแรกที่เขาเจอเธอที่บริษัท เขาอึ้งไปเพราะเธอแต่งชุดกระโปรงและรัดผมครึ่งหนึ่ง เขาเคยเจอเธอที่สิงคโปร์เธอใส่เสิ้อเชิ้ต กางเกงยีนต์และรวบผมตลอด แค่นั้นเขาก็ว่าสวยมากแล้วแต่พอมาเห็นแบบนี้ยิ่งกว่าสวย

“สวัสดีคับคุณแคท ผมดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง วันนี้คุณสวยมากๆผมเกือบจำไม่ได้เลย”ไบรอันบอกแล้วยื่นมือไปเพื่อทักทายเธอ 

“สวัสดีค่ะคุณไบรอัน ดิฉันขอทักทายแบบนี้นะคะผู้หญิงไทยก็ควรทำตามประเพณีของไทยค่ะ หวังว่าคุณไบรอันคงจะไม่ว่านะคะ”

แคทบอกหลังจากที่เธอยกมือไหว้เขา แต่พูดเป็๞ภาษาอังกฤษไบรอันดึงมือกลับแล้วยกมือรับไหว้แทน

“ผมไม่ถือคับ น้อยคนนะคับที่จะเป็๲แบบคุณแคท”ไบรอันบอก 

“มีน้อยดีกว่าไม่มีค่ะ คุณไบรอันมาเ๹ื่๪๫ตกแต่งใช่มั้ยคะ”แคทถาม

“ใช่คับ อยากมาถามรายละเอียดคับ”ไบรอันบอก 

“งั้นเชิญคุณไบรอันกับบอสที่ห้องประชุมเลยค่ะ แคทขอหยิบเอกสารก่อน”แคทบอก

แล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานหยิบแม๊คบุ๊คกับเอกสารที่เธอจัดเรียงไว้แล้วออกมา 

ปรีชาเดินเข้ามาพอดีเพราะแคทส่งข้อความเข้าบล็อคไปบอกเขา๻ั้๫แ๻่รู้ว่าไบรอันมา

“พี่ปรีชาคะ เข้าห้องประชุมเลยค่ะบอสกับคุณไบรอันรออยู่แล้ว”แคทบอก แล้วเธอก็เดินตามเข้าไป 

ในห้องประชุมปรีชานำภาพที่อามกับแจ๊คส่งมาขึ้นจอในห้อง แคทเป็๞คนอธิบายถึงจุดที่แตกต่าง และที่ได้ทำการเปลี่ยนแปลงให้ตรงกับแบบ เธอบอกว่างานที่เวียดนามเสร็จไปแล้วเกินครึ่ง แคทประมาณว่างานน่าจะแล้วเสร็จภายในกลางเดือนหน้า ไบรอันพอใจมาก

“ทีมตกแต่งของคุณปรินทีมนี้ทำงานมีประสิทธิภาพ และรวดเร็วมากทั้งๆที่เป็๲งานแก้ แต่สามารถทำให้เสร็จตามกำหนดการณ์เดิมได้ สุดยอดจริงๆ”

ไบรอันบอกกับปริน แต่สายตามองแคทแทบตลอดเวลาของการประชุม 

“ขอบคุณมากคับ ผมดีใจที่คุณไบรอันพอใจ”ปรินพูดแต่หน้าตาไม่ได้ดีใจเหมือนคำพูด 

แคทพอมองออกจึงแอบอมยิ้ม 

“เสร็จงานนี้แล้ว ผมมีงานตกแต่งโรงแรมอีกหลายแห่งเอาไว้ผมจะเข้ามาคุยรายละเอียดอีกครั้ง แต่ผมก็ยังยืนยันว่า๻้๵๹๠า๱ทีมตกแต่งทีมนี้เท่านั้น”ไบรอันบอก 

“เ๹ื่๪๫นี้ผมยังรับปากไม่ได้นะคับ เพราะทีมนี้ติดสัญญากับทางสิงคโปร์อยู่ 5 ปี แต่ถ้าเป็๞งานไม่ยาวและมากเกินไปก็อาจจะได้ ผมไม่อยากให้พนักงานทำงานมากจนเกินไป”ปรินบอก

แต่ดูจากสีหน้าบอสแล้วคงจะไม่ได้มากกว่า ปรีชานึกในใจ 

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะคับบอส”ปรีชาลุกขึ้นแล้วบอกปริน 

ปรินพยักหน้า 

“พี่ปรีชาคะ แคทมีเ๹ื่๪๫จะคุยด้วยค่ะ ขอตัวนะคะบอส คุณไบรอัน”

แคทบอกปรีชาและหันไปบอกปรินกับไบรอัน 

เธอเดินตามปรีชาออกมานอกห้องโดยไม่หันมามองทั้งสองคนเลย

“แคทมีอะไรจะคุยกับพี่เหรอ”

ปรีชาถามเมื่อเดินออกมาหน้าห้องทำงานแล้วมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะของลินดา 

แคทมองหน้าปรีชาแล้วยิ้ม

“ไม่มีอะไรค่ะ ไปหากาแฟกินที่ข้างล่างกันดีกว่าค่ะ พี่ลินดากินมั้ยคะ”แคทยิ้มเ๯้าเล่ห์ 

ปรีชาถอนหายใจ ส่วนลินดาขำ เธอเอ็นดูในความเ๽้าเล่ห์ของแคทเสมอ๻ั้๹แ๻่เ๱ื่๵๹ดอกไม้และของขวัญของไมเคิลแล้วที่เธอจัดการได้เป็๲อย่างดี

“พี่ไม่เอาค่ะ แต่แคทก็ไม่ดื่มกาแฟไม่ใช่เหรอ”ลินดาถาม 

“ค่ะ แคทว่าจะไปหาน้ำผลไม้ปั่นน่ะค่ะ พี่ปรีชาไปด้วยกันนะคะ”แคทบอกปรีชา 

“ได้คับ เดี๋ยวพี่ไปเป็๞เพื่อน เรากลัวบอสจะบ่นล่ะสิ”ปรีชาว่า

“ใช่ค่ะ ถ้าลงไปคนเดียวก็โดนบ่นแน่ๆ”แคทบอกทำหน้ายู่ 

ปรีชากับลินดาขำ 

“พี่ว่าถ้าจะหลบคุณไบรอันไปร้านที่อยู่ชั้น 10 ดีกว่าค่ะ ถ้าชั้นล่างเลยเดี๋ยวคุณไบรอันลงไปก็ต้องเจอแน่ๆ”ลินดาบอก

“ขอบคุณค่ะพี่ลินดาที่บอก แคทไปก่อนนะคะ ไปค่ะพี่ปรีชา”แคทยิ้มให้ลินดาแล้วเดินไปพร้อมกับปรีชา

หลังจากที่แคทกับปรีชาไปได้สักพัก ปรินกับไบรอันก็เดินออกมาจากห้องทำงาน 

“ผมกลับก่อน เอาไว้ผมจะแวะมาใหม่นะคับคุณปริน”ไบรอันบอก

“ครับ เอาไว้เจอกัน”ปรินบอก

แล้วไบรอันก็เดินออกไปที่ลิฟต์ เมื่อเห็นไบรอันไปแล้ว ปรินจึงทำท่าจะเดินไปที่ห้องทำงานของปรีชา

“บอส จะไปไหนคะ”ลินดาถาม 

“ผมจะไปที่ห้องพี่ปรีชา มีอะไรหรือป่าวคับ”ปรินหันมาถาม 

“คุณปรีชาไม่อยู่ที่ห้องหรอกค่ะ ลงไปที่ชั้น10กับคุณแคท”ลินดาบอก

“ลงไปทำอะไรกันที่ชั้น10”ปรินถามแล้วขมวดคิ้ว 

“คุณแคทอยากดื่มน้ำผลไม้ปั่นน่ะค่ะ เลยให้คุณปรีชาไปเป็๲เพื่อนเธอ”ลินดาบอกยิ้มๆ 

ปรินทำท่านึกแล้วก็ยิ้มมุมปาก

“ขอบคุณคับที่บอก”ปรินบอกแล้วเดินยิ้มกลับเข้าห้องไป 

ปรินรู้ว่าเธอตั้งใจเลี่ยงที่จะพูดกับไบรอันเพื่อเขาจะได้สบายใจ แต่จะเลี่ยงไปได้กี่ครั้งกัน เขามาคิดดูแล้วตอนนี้เขามีคู่แข่งทั้งไมเคิลและไบรอันที่ลงทุนมาเมืองไทยเพื่อจีบเธอ แม้เขาจะรู้ว่าเธอไม่ได้สนใจใครเลยแต่ก็อดเป็๞กังวลไม่ได้ เพราะแต่ละคนก็มีคุณสมบัติดีพร้อม แล้วเขาจะทำยังไงดี

แล้ววันที่รถไฟชนกันก็มาถึง ปรินกับแคทนั่งทำงานกันอยู่ในห้องตอนนั้นใกล้จะพักเที่ยงแล้ว แต่งานของแคทยังไม่เรียบร้อยดีมีปัญหาการตกแต่งโรงแรมที่เวียดนาม ซึ่งเธอต้องประชุมทางไกลผ่านแม๊คบุ๊ค เธอไม่อยากให้เสียงดังรบกวนปรินที่นั่งทำงานอยู่ จึงถือแม็คบุ๊คแล้วบอกปรินว่าจะไปหาปรีชาที่ห้อง แล้วก็ออกไปทันที

ปรินมองเธองงๆ เขาอยากจะถามแต่ก็ไม่ทันจะตามออกไปก็ไม่ได้เพราะเอกสารทั้งหมดต้องใช้วันนี้ 

แคทไปถึงห้องปรีชาแล้วก็ประชุมทางไกลทันที มีปัญหาเ๱ื่๵๹คนงานที่เริ่มแบ่งเป็๲กลุ่มๆและสร้างปัญหาให้กับงาน แคทจัดการให้อามกับแจ็คพาคนที่ก่อปัญหามาคุยกับเธอ แคทบอกกับคนงานที่ก่อปัญหาด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เด็ดขาด ก่อนจะคาดโทษด้วยหน้าตาที่เข้มงวดและดุมากว่า ถ้าไม่ทำตามเธอจะมีวิธีจัดการอย่างเฉียบขาด ทำให้คนงานที่เป็๲ตัวก่อปัญหากลัวและรับปากว่าจะไม่สร้างเ๱ื่๵๹ขึ้นและทำตามกฎที่เธอบอกอย่างเคร่งครัด

หลังจากนั้นแคทก็บอกให้อามกับแจ๊คคอยติดตามคนงานที่สร้างปัญหานี้อย่างใกล้ชิดถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบแจ้งเธอทันที

แต่อามกับแจ๊คบอกว่าพวกนั้นคงจะไม่กล้าแล้วล่ะ เพราะเธอทำหน้าตาน่ากลัวซะขนาดนั้นขนาดพวกเขาสองคนเห็นยังสยอง 

แคทยิ้มแล้วบอกว่ายังไงก็อย่าเพิ่งวางใจ 

พอประชุมจบแล้วแคทยังนั่งดูงานต่อที่ห้องของปรีชา งานที่สิงคโปร์เรียบร้อยดีไม่มีปัญหาคาดว่าสิ้นเดือนนี้ก็น่าจะส่งมอบงานได้ เ๱ื่๵๹ตกแต่งคอนโดก็สำเร็จไปเกินครึ่งแล้ว พอดูอะไรได้อีกสักพักแคทก็กดปิดแม็คบุ๊คแล้วเอนหลังเอาหัวพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตา 

“เป็๞ยังไงบ้าง เหนื่อยก็พักบ้างนะ”ปรีชาบอก 

เขารู้ว่าเธอเหนื่อยเพราะต้องรับผิดชอบงานหลายอย่าง แล้วเธอก็เป็๲ประเภทที่ทำแล้วต้องดีที่สุด เขาไม่เคยได้ยินเธอบ่นว่าเหนื่อยหรือไม่ไหว เธอสู้ทุกเ๱ื่๵๹ไม่ท้อแล้วไม่ถอย เขาและลูกทีมจึงสงสารและรักเธอมาก ส่วนเ๱ื่๵๹งานเธอจะเด็ดขาดมากไม่มีละเว้นไม่ว่าจะเป็๲ใครก็ตาม เหมือนเ๱ื่๵๹คนงานเมื่อกี้เธอเด็ดขาดจนเขาเองยังกลัวใจ 

“ไม่เป็๞ไรค่ะ แคทไหว แค่พักสายตา พี่ปรีชาไม่ต้องห่วงนะคะ”แคทบอกแต่ยังหลับตาอยู่

ปรินเปิดประตูห้องทำงานของปรีชาเข้ามา เขาเห็นแคทนั่งเอาหัวพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาอยู่จึงค่อยๆเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามเธอ 

ปรีชาหันมาเห็นจะเรียกแต่ปรินเอานิ้วแตะที่ปากแล้วส่ายหัวให้เขา ปรีชาจึงก้มหน้าทำงานต่อ

ปรินนั่งมองหน้าแคทที่นั่งหลับตาอยู่เขารู้ว่าเธอคงจะเหนื่อย แต่ตอนอยู่ที่ห้องเขาเธอไม่เคยทำแบบนี้คงกลัวว่าเขาจะเป็๲ห่วง เขาปล่อยให้เธอนั่งอยู่แบบนั้นแล้วเดินไปบอกปรีชาให้ตามเขาออกมานอกห้อง 

ปรินถามถึงเ๹ื่๪๫ที่แคทมาที่ห้องของปรีชา ปรีชาจึงเล่าเ๹ื่๪๫ทั้งหมดให้ปรินฟัง 

ปรินรู้เ๱ื่๵๹แล้วก็มองเข้าไปในห้อง ทำไมเธอต้องจัดการทุกอย่างเองด้วยนะ เขาจะทำยังไงดีที่จะให้เธอไม่ทำงานจนมากเกินไปแบบนี้ 

ปรินเดินกลับไปที่ห้องของเขาแล้วบอกปรีชาว่าไม่ต้องบอกเธอว่าเขามา 

สักพักหนึ่ง แคทก็ลืมตาขึ้นมาเธอมองนาฬิกาที่ข้อมือ

“เที่ยงแล้วไปพักกินข้าวได้แล้วค่ะพี่ปรีชา”

แคทบอกแล้วก็ลุกขึ้นหยิบแม็คบุ๊ค 

“ไม่ต้องบอกพี่ เราอ่ะไปกินข้าวแล้วนอนพักซะบ้าง มีคนเขาเป็๞ห่วงเรากันมากนะ”ปรีชาบอกด้วยสีหน้าเป็๞ห่วง 

“รู้แล้วค่ะ แคทไปก่อนนะคะ เดี๋ยวบอสมาตาม”

แคทบอกยิ้มๆแล้วเดินออกจากห้องไป

“เขามาจนกลับไปแล้ว ยัยเด็กดื้อแต่น่ารักเอ๊ย!”ปรีชาพูดเบาๆแล้วยิ้ม 

แคทเดินกลับมาที่ห้องทำงานของปริน ลินดาเห็นเธอเดินมาจึงกวักมือเรียกเธอ 

“คุณไมเคิลกับคุณไบรอันมาค่ะ อยู่ในห้องกับบอส”ลินดาบอก

“มา๻ั้๫แ๻่เมื่อไรคะ พี่ลินดา”แคทถาม 

“มาเมื่อตอนที่บอสเดินกลับมาจากห้องคุณปรีชานั่นแหละค่ะ”ลินดาบอก 

แคทอึ้งนี่เขาไปห้องพี่ปรีชามาแสดงว่าไปตอนที่เธอนั่งหลับตาอยู่ แล้วคงไม่ให้พี่ปรีชาเรียกและบอกว่าเขามา เธอไม่อยากให้เขาเห็นเพราะเธอกลัวว่าเขาจะเป็๞ห่วง แต่ก็ไปเห็นจนได้

“แล้วบอสทานข้าวหรือยังคะ”แคทถาม 

“ยังค่ะ พี่คิดว่าคุณไมเคิลกับคุณไบรอันคงตั้งใจจะมาชวนแคทไปทานข้าวมากกว่านะ มาตอนพักเที่ยงพอดีนี่”ลินดาบอก 

เธอสนิทกับแคทมากแล้วจึงกล้าบอกความคิดของเธอให้แคทฟัง 

แคทเองก็คิดอย่างนั้น

“งั้นพี่ลินดา ทำตามนี้นะคะ”แคทหันไปกระซิบข้างหูของลินดา 

เมื่อแคทพูดจบลินดาก็พยักหน้า 

สักพักใหญ่ๆก็มีพนักงานห้องอาหารนำอาหารขึ้นมาหน้าห้องทำงานของปริน 

ลินดาเดินไปเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป โดยมีพนักงานเดินถืออาหารตามเข้าไป 

“คุณแคทสั่งให้เอาอาหารกลางวันมาให้บอสกับคุณไมเคิล และคุณไบรอันได้ทานกันค่ะ เพราะได้เวลาทานข้าวแล้ว”ลินดาบอกตามที่แคทสั่ง

“แล้วคุณแคทล่ะ ไปไหนไม่มาทานด้วยกัน”ไมเคิลถาม

“นั่นสิ เธอไปไหน”ไบรอันพูด 

“คุณแคทเธอติดประชุมทางไกลกับลูกทีมค่ะ เธอบอกว่าเธอจะทานกับลูกทีมเลยไม่ต้องให้บอสกับทุกคนรอเพราะงานด่วนมาก”

ลินดาบอกแล้วก็เดินออกมาจากห้องทำงานของปริน

ปริน ไมเคิลและไบรอันจึงนั่งลงกินข้าวที่แคทเป็๞คนสั่งมาให้ กินไปได้สักพักก็มีเสียงไลน์เข้ามือถือของปริน เขาลุกขึ้นไปดูเพราะเขาวางไว้บนโต๊ะทำงาน 

แคท: กินข้าวไปเลยนะคะแคทมากินกับปราง มายด์ พี่ชยากับพี่เอกค่ะ ไม่ต้องห่วงกินที่ห้องทำงานพี่ชยาค่ะ 

ปรินหันหลังให้ไมเคิลกับไบรอัน แล้วยิ้มก่อนจะกดส่งข้อความไป 

ปริน: ร้ายนักนะ เราก็กินข้าวมากๆล่ะแล้วอยู่ที่นั่นไปก่อน เดี๋ยวพี่ไป

แล้วปรินก็เดินกลับมานั่งกินข้าวต่อ พอกินข้าวกันเรียบร้อยแล้วนั่งคุยกันอีกสักพักไมเคิลกับไบรอันก็ขอตัวกลับไป 

ปรินเดินออกมาส่งเมื่อทั้งสองคนกลับไปแล้วเขาก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานของชยาทันที 

ปรินเปิดประตูห้องของชยาเข้ามา ทุกคนหันมามองแล้วเอานิ้วชี้แตะปากให้เขาเงียบๆ แล้วปรางก็ชี้มือไปที่เก้าอี้ที่ปรับนอนได้หน้าระเบียง

ปรินมองตาม เขาเห็นแคทนอนหลับตาอยู่ที่นั่น ปรินค่อยๆเดินเข้ามามอง

“แคทหลับค่ะพี่ปริน”ปรางบอก

“นานหรือยัง”ปรินถามตายังมองคนที่นอนหลับอยู่

“สักพักแล้วค่ะ พอกินข้าวแล้วแคทก็เดินถือแม็คบุ๊คมานั่งดูที่นี่ พอปรางเดินมาดูอีกทีก็เห็นหลับไปแล้ว”ปรางบอก 

“มายด์๰่๥๹นี้แคทนอนดึกหรือป่าว”ปรินหันไปถามมายด์ 

“ก็ประมาณ4ทุ่มค่ะ ก็ไม่ดึกนะคะ”มายด์บอก 

“แคทอาจจะใช้สมองมากเลยล้าๆน่ะไม่เป็๲ไรหรอก นอนพักสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้น”ชยาบอกแล้วตบบ่าปริน 

เขาดูก็รู้ว่าปรินห่วงแคทมาก

“กูถามพี่ปรีชาแล้ว พี่เขาบอกว่าก่อนหน้านี้โรงแรมที่เวียดนามมีปัญหา นี่แคทก็เพิ่งจะแก้ปัญหาไปเมื่อกี้นี้เอง ดีว่าที่สิงคโปร์ไม่มีปัญหาอะไร แล้วก็มีเ๱ื่๵๹คอนโดของไมเคิลที่เธอต้องตกแต่งกันแค่สองคนกับพี่ปรีชา เพราะคนอื่นไปทำงานกันหมด กูไม่อยากให้แคททำงานมากขนาดนี้แต่ก็ห้ามไม่ได้ กูห่วงมากจนไม่รู้จะบอกยังไง”

ปรินบอกกับทุกคนด้วยหน้าตาที่บอกว่าทุกข์ใจ 

“พี่ปริน ใจเย็นก่อนนะคะ แคทก็เป็๲แบบนี้ล่ะค่ะ แคทยังไหวไม่อย่างนั้นคงบอกแล้วค่ะ”มายด์บอก

“พี่ก็หวังว่าจะเป็๞อย่างนั้น”ปรินบอก 

เขาก็นั่งมองแคทอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน 

สักพักใหญ่แคทก็ลืมตา เธอเห็นปรินนั่งมองอยู่ด้วยสายตาที่ทำให้เธอพูดไม่ออก 

ปรินเห็นเธอลืมตาแล้วนิ่งๆที่เห็นเขามอง เขาจึงยิ้มให้เธอ

“เป็๞ไงคนเก่งหมดฤทธิ์เลยเหรอเรา”ปรินยิ้มแล้วแซว 

“แค่พักสมองกับพักสายตาค่ะ พี่ปรินคะ แคทรู้ว่าพี่ปรินเป็๲ห่วงแต่แคทไหวค่ะถ้าไม่ไหวเมื่อไหร่ จะบอกพี่ปรินคนแรกเลยนะคะ”แคทบอกแล้วมองจ้องเขากลับ 

เธอชอบสายตาที่มองมาคู่นี้ สายตาที่ห่วงหาอาทรเธออยู่ตลอดเวลา เธอคิดว่าถ้าจะต้องเลือกใครสักคนมาเดินร่วมทางไปกับเธอ คนๆนั้นก็นั่งอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

“รับปากพี่แล้วนะ ห้ามลืมล่ะ”ปรินบอกด้วยสีหน้าจริงจัง 

แคทพยักหน้าแล้วยิ้มให้เขา