ไม่มียังไม่ได้คิด

หลังจากวันนั้น ที่ เปอร์เซีย ได้จัดการกับ หมาป่าตัวแรกไป เวลาก็ผ่านไปไปนาน หนึ่งอาทิตย์ ศพของหมาป่าตัวแรกตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ได้มาจัดการและเก็บไป 

เรื่องก็เงียบไปไม่นาน เพราะหลังจากนั้นก็มีเหตุการลักษณะเดียวกันเกินขึ้นซ้ำอีก แต่จำนวนมากขึ้น จากตอนแรก คืนละ ศพ ตอนนี้มีคืนละ สองศพ ในลักษณะเดียวกัน 

เปอร์เซีย จึงตัดสินใจกับ ไวท์ว่าจะออกลาดตระเวน ดูรอบ เมือง เพราะเมืองนี้ไม่ใหญ่มาก จึงสามารถทำได้ แต่ เปอร์เซีย ไม่เข้าใจว่าทำไมหมาป่าถึงได้ยังมีอยู่ เพราะเปอร์เซีย ได้จัดการไปแล้ว

และมีการยืนยันว่า หมาป่าตัวนั้นได้ตายไปแล้วแน่นอน จาก ข่าวที่ได้รับมา แล้วทำไมยังมีเหตุการแบบนี้เกิดขึ้นอีก หรือว่าหมาป่าพวกนี้จะมีมากกว่าแค่ตัวเดียว?

เปอร์เซียไม่เข้าใจ แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะไม่ว่าจะสงสัยแค่ไหนก็มีข้อมูลไม่พอ

"กรี๊ด"

'ต้องรีบไปช่วยแล้ว'

ฟุบ

เปอร์เซีย กระโดด ไปตาม เสียงโดยพยายามขึ้นที่สูงเข้าไว้ เพื่อมองหาต้นตอ ของเสียง

หลังจากวิ่งมาได้ไม่นาน ก็เจอกับต้นต่อของเสียง เป็นผู้หญิงวัย ทำงานคนหนึ่ง ที่กำลัง ถูกปล้นโดย ผู้ชายกลุ่มหนึ่ง

'ไม่ใช่อย่างที่คิดไว้ แหะ แต่จะปล่อยไว้ก็คงไม่ได้"

ฟุบ ผั่ว

เปอร์เซีย เตะไปที่ปลายคางของผู้ชายคนหนึ่ง จนหมดสติไป

"แก...เป็นใคร"

โจรคนนึงถามขึ้น

"ฉันไม่มีหน้าที่ตอบแกนี้.. "

เปอร์เซียตอบพลางพุ่งเข้าใส่ ชายกลุ่มนั้น

ชายกลุ่มนั้นไม่สามารถสู้กับ เปอร์เซีย ได้เลย จึงพากันหนีไป

"ขอบคุณมากนะแม่หนู"

ผู้หญิงวัยกลางคนกล่าวขอบุณ

"ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ"

เปอร์เซีย ในตอนนี้ใส่หน้ากากครึ่งใบหน้า เพราะงั้นไม่น่ามีใครจำเธอได้ 

"ไปก่อนนะค่ะ"

เปอร์เซีย พูดพลางกระโดด หนีไป

"เดี๋ยวสิ เธอเป็นใครกัน มีชื่อรึ ป่าว"

ผู้หญิงวัยกลางคน ตะโกนขึ้น แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น เปอร์เซีย ได้ไปโรงเรียนตามปกติ

'เห้อ ออก ลาดตระเวนตอนกลางคืนนี้ มันเหนื่อยกว่าที่คิดแหะรู้สึกว่านอนไม่พอเลย'

หลังจากคิดแบบนั้นก็มีเสียงของเพื่อนๆ ในห้องลอยเข้ามาในหู

"นี้ๆ ได้ยินมาว่าเมื่อคืนมี ฮีโร่สาว โผล่มาช่วยผู้หญิงที่กำลังจะถูกปล้น ด้วยละ"

"อ้อ ฉันก็ได้ยินมาเหมือน กัน เห็นว่า ชื่อ แมวสาว อะไรสักอย่างนี้หละ"

"เอ๋มีชื่อด้วยหรอ เห็นว่าไม่บอกชื่อนี้ "

" เอ๋ ? "

"ชั่งเถอะจะมีหรือไม่มี อย่างน้อยก็มีคนเริ่มเคลื่อนไหว เพื่อ จัดการกับปัญหาแล้ว ตำรวจไม่เห็นจะช่วยได้เลย"

"อืมนั้นสิ แต่เมื่อคืน ก็ยังมี ศพอยู่นี้สองศพ เหมือนเดิมเลย หรือว่า คนๆ นั้นจะไม่ได้ออกมาจัดการกับเรื่องนี้"

'ปล่าวเลยค๊า แค่หาพวกมันไม่เจอ จริงๆ เรื่องผู้หญิงถูกปล้นนั้น เป็นแค่คนที่เจอระหว่างหาหมาพวกนั้น' 

เปอร์เซียได้แต่ร้องอยู่ในใจไม่กล้าที่จะพูดออกมา

'สองงั้นหรอ แสดงว่าคราวนี้ มีกันสองตัวรึป่าวน่ะ'

เปอร์เซียได้แต่คิด ถึงความเป็นไปได้

.

.

.

.

.

กิ๊งก๊อง 

มีเสียงกริ่งดัง ขึ้นที่บ้านของผู้กล้า ผู้กล้าจึงเดินมาเปิดประตูหน้าบ้าน และพบกับ ผู้ชายคนนึงยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับรถ ขนาดใหญ่ที่มาจอดอยู่หน้าบ้านของผู้กล้า

"สวัสดีครับ คุณผู้กล้า"

ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าผู้กล้า ทักทายอย่างสุภาพ

"อืม สวัสดี มีอะไร"

ผู้กล้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ ดูเป็นมิตร แต่แฝงด้วยความเย็นชาที่ปิดไม่มิด

"ผู้นำของพวกเรา องค์กร SCP สั่งให้พวกเรา นำของมามอบให้เป็นการขอโทษสำหรับเรื่อง เมื่อ อาทิตย์ก่อนครับ ส่วนจะเป็นอะไรนั้น ขอเชิญผู้กล้าไปดูเองเลยดีกว่านะครับ"

ผู้ชายคนเดิม พูดคิดและเชิญให้ผู้กล้า ไปดูของ ที่พวกเขานำมามอบให้ พร้อมกับเดินนำไป

"อืม"

ผู้กล้าตอบรับ ด้วย เสียงเรียบนิ่ง และเดินตาม ผู้ชายคนนั้นไป ที่รถคันใหญ่ ที่จอดอยู่หน้าบ้าน

แอด.......ปัง

พรึบ

เสียงเปิดประตูเหล็กขนาดใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟที่เปิดขึ้น เผยให้เห็นถึงของที่อยู่ข้างใน

ของที่อยู่ข้างใน คือดาบที่มีขนาดใหญ่ มากเหมือนกับบานประตู เป็นดาบ คมเดียวที่มีรูปร่างแปลกๆ ที่ด้ามจับ มีสิ่งที่คล้ายกับไกปืนอยู่

"หืมนี้คือ?"

ผู้กล้าพูดขึ้นพลางเดินเข้าไปจับ ดาบเล่มนั้น

"มันคือ ดาบรุ่นทดลอง ของพวกเราที่ได้เสริมระบบหลายอย่างเอาไว้ เช่น การยิงกระสุนของรถถังออกมาได้จากทางด้านปลายกระบอก ไฟฟ้าแรงสูง หรือการเพิ่มแรงในการฟันด้วยระบบไอพ่น ตัวดาบทำจากวัสดุพิเศษที่ ทดทานมากครับ นี้เป็นสิ่งที่ผู้นำองค์กร SCP ตั่งใจส่งให้ทำเพื่อเป็น การขอโทษคุณครับ แต่มันยังเป็นแค่ตัวทดลอง จึงมีข้อเสียคือขนาดกับน้ำหนักที่มากเกินไปครับ"

ผู้ชายคนนั้นอธิบาย สรรพคุณ อย่างกับเขาเป็นคนสร้างขึ้นและกำลังอวดผลงานของตัวเขากับเจ้านายอยู่อย่างงั้น

"น้ำหนักมากเกินไป?"

ผู้กล้าถามพลางยกดาบขึ้นมาด้วยมือเดียว และ วาดดาบออกไป เบาๆครั้งนึง

ฉิง

ด้านข้างของตู้คอนเทนเนอร์ ได้ขาดออก เป็นรอยที่ เบี้ยวๆ บ้างแต่ก็ ขาดเป็นแนวจากซ้ายไปขวาที่ ค่อนข้างสวยงาม ผู้ชาย ที่พูดกับผู้กล้าก่อนหน้านี้ ถึงกับอึง กับสิ่งที่เห็น แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรผู้กล้าก็พูดขึ้นมาซะก่อน

"น้ำหนัก จัดว่ากำลัง พอเหมาะสำหรับข้าไม่มากเกินไป เอาส่วนที่เป็น ไอพ่นออก และทำให้มันคมกว่านี้อีกนิด ส่วนที่สามารถยิงกระสุนปืนใหญ่ได้ นั้น ใส่ได้กี่นัด"

ผู้กล้าดูถูกอกถูกใจกับสิ่งที่ได้รับมาไม่น้อย ชายที่คุยกับผู้กล้ามองออกจึงรู้สึกดีใจ เพราะคนที่เป็นคนสร้างมันขึ้้นมาตามคำขอ ก็คือตัวเขาเอง

"ทั้งหมด 6 นัดครับ"

ผู้ชายคนเดิมตอบด้วยน้ำเสียงที่ ภาคภูมิใจ อย่างปิดไม่มิด ถึงเขาจะรู้ว่ายังมีสิ่งที่ต้องแก้ แต่เขาได้ยินมาว่าผู้กล้าไม่ค่อยจะพอใจอะไรง่ายๆ แค่ได้รับคำชมเล็กๆ เขาก็ดีใจแล้ว

"อืม เจ้าชื่ออะไร"

ผู้กล้าถามและมองหน้าของสมิด

"ชื่อ สมิด ครับ"

สมิด ตอบอย่างสุภาพ แต่ถึงอย่างงั้นก็ยังคง ไม่สามารถปกปิดความภาคภูมิใจของ ชายคนนี้ได้อยู่ดี

"ข้าจะจำไว้"

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"มาลอง มันหน่อยดีกว่า"

ผู้กล้าพูดขึ้นอย่างมีความนัย และเอาดาบพาดไว้ที่ไหล่ ขวาอย่างสบายๆ ทั้งๆที่ดาบนี้มีน้ำหนักมาก กว่า สองร้อยกิโลกรัม

"ลองกับอะไร หละครับ"

สมิดถามขึ้นด้วยความ สงสัย และอยากรู้ ว่าผู้กล้าจะนำผลงานของตนเองไป ทดลองกับอะไร

"ก็พวก T-001 ไง ข้าว่าจะไปกวาดล้างพวกมันวันนี้อยู่แล้ว เดี๋ยวไปตามลินลี่ก่อน พวกเจ้าก็ไปส่งข้าหน่อยแล้วกัน"

ผู้กล้าพูดขึ้น แบบสบายๆ และดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

"ได้ครับ"

สมิดสังเกตุได้ถึงเรื่องนี้แต่ไม่สนใจ และรู้สึกภาคภูมิใจ มากขึ้นไปอีกเมื่อส่งที่ผู้กล้ากำลังจะ เอาดาบของเขาไปทดลองคือ T-001 ที่เป็นหนึ่งใน ภัยร้ายแรงที่ถูกกักกันไว้ในองค์กร เขาจึงดูสนอกสนใจเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง

"อ้อฝากขอบคุณ คุณหัวหน้าองค์กร SCP ด้วยนะ"

ผู้กล้าพูดขึ้นและ หันหลังเดินจากไป ส่วนสมิดนั้นยังคงยืนรออยู่หน้าบ้านของผู้กล้าอยู่ตรงนั้น และคิดถึงเรื่องเมื่อกี้ ยิ่งคิดยิ่ง ภูมิใจ แต่เดี๋ยวนะ

'ผู้กล้ารู้วิธีใช้ดาบ นั้นทั้งหมดแล้วหรือยังนะ'

อยู่ๆ สมิดก็คิดออกว่าเขายังไม่ได้บอกวิธีใช้ของดาบ รุ่นต้นแบบที่เขาสร้างขึ้นมาเลย

'เดี๋ยวค่อยอธิบายระหว่างทางไปแล้วกัน'

สมิดคิดกับตัวเอง แต่จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น

ตูม

'ชิบหาย กระสุนที่จะเอามาให้ทดสอบ ลืมไปเลยว่าไม่ได้เอาออก'

สมิดคิดและวิ่งเข้าไปในบ้านผู้กล้าทันที แต่สิ่งที่เห็นทำให้เขาแปลกใจ เพราะผู้กล้ากับกำลังจับ หัวกระสุน ปืนใหญ่ของรถถังด้วยมือปล่าวอยู่

"ทำไมถึงเอากระสุนมาใส่ไว้ และไม่บอกข้า ถ้าข้าจำไม่ผิดตาม กฎข้อนึงของการใช้ปืน คือเมื่อไม่ได้ใช้หรืออยู่ในมือของ คนที่ไม่ได้รับการฝึกมา ก็ไม่ควรส่งปืน ที่มีกระสุนอยู่ให้นะ"

ผู้กล้าถามขึ้น

"ผมต้องขออภัยด้วยครับ ตามจริงแล้วนั้นเป็นแค่กระสุนที่ตั่งใจจะเอามาให้คุณทดสอบครับ"

สมิดขอโทดอย่างร้อนรน

"ไม่เป็นไรที่หลังระวังด้วย เจ้ามีความสามารถนะ แต่อย่าได้ประมาท"

ผู้กล้า เอากระสุนซ้อมและดาบไปใส่ไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ และนั่งรถ ไปกับสมิด เพื่อไปที่องค์กรพร้อมกับ ลินลี่ที่ ร่าเริงตลอดเวลา

.

.

.

.

.

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

โบนัส

"พี่ชายๆ ลินลี่รักพี่ชายที่สุดเลยนะ"

ลินลี่พูดพลางกอด ผู้กล้าจากข้างหลัง