บัญชีเงา

หิมะยังคงตก ในเมืองสโนส์โบล์

ความเงียบสามารถ๱ั๣๵ั๱ได้ ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังกลั้นหายใจ

ทรัซเดินออกจากสมาคมนักล่า

ถุงผ้าเล็กที่ใส่หนึ่งคอมพาสแกว่งเบา ๆ ข้างกาย

น้ำหนักของมันเบาเกินไป

เบาจนไม่สมเหตุสมผลกับสิ่งที่เขาทำเมื่อคืน

 > “มีสายตาตามมา” เรกัลป์กระซิบในจิต

“ไม่พยายามซ่อน และไม่กลัวให้เ๽้ารู้ว่าตาม”

ทรัซไม่หัน ไม่เร่งฝีเท้า ไม่เปลี่ยนจังหวะก้าว

เขาเดินเข้าซอยข้างตลาดตะวันตก

หยุดหน้าร้านซ่อมอาวุธเก่า

กลิ่นเหล็กสนิมผสมกลิ่นน้ำมันค้างปี

“ออกมาเถอะ” เสียงเขานิ่งเหมือนพูดกับเงา

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นด้านหลัง

ไม่หนัก ไม่มั่นคง

เด็กชายคนหนึ่งก้าวออกมา

อายุราวสิบปี ผมสีเข้ม เสื้อหนาวใหญ่เกินตัวจนแขนเสื้อปิดมือ

คนเดียวกับที่เขาช่วยเมื่อคืน

“ข้า…ข้าตามท่านมา” เสียงเด็กสั่น

ไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะกำลังฝืนความกลัว

ทรัซหันกลับ ดวงตาคนแคระมองเด็กตรงหน้า

นิ่ง ว่างเปล่า ก่อนถามว่า “ทำไม”

เด็กชายกำมือแน่น เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย

คำพูดจะหายไป “พวกเขาบอกว่า…”

เสียงสะดุด “…ท่านเป็๲คนฆ่าพวกนั้น”

เงียบ

“และพวกเขาบอกอีกว่า” เด็กเงยหน้าเผยให้เห็นดวงตาที่แดงก่ำ
 “ถ้าไม่มีท่าน ข้าคงตายไปแล้ว”

เรกัลป์เงียบ เป็๲ครั้งแรกมันไม่แทรก

ไม่เตือน ไม่ชี้นำ

ทรัซคุกเข่าลง ระดับสายตาเท่ากันกับเด็กชาย

“แล้วเ๯้าอยากได้อะไร”

เด็กชายสูดหายใจลึก

คำตอบหลุดออกมาเร็วเกินวัย

“ข้าอยากให้ท่าน…” เสียงสั่น

“…ฆ่าพวกที่ขายข้าไป”

อากาศรอบตัวเหมือนถูกดึงออกไปชั่วขณะ

> “อย่าตอบทันที” เรกัลป์เตือนในที่สุด

“นี่ไม่ใช่คำขอ แต่มันคือ มรดก ที่กำลังถูกส่งต่อ”

ทรัซมองเด็กตรงหน้า

นาน นานพอให้หิมะเกาะขนตา

“รู้ไหม” เขาพูดช้าๆ

“ถ้าข้าทำแบบนั้น ข้าจะไม่ต่างจากพวกมัน”

เด็กชายส่ายหัวแรง น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว

“ไม่เหมือน ไม่มีทางเหมือนเด็ดขาด!” เสียงแตก

“พวกมันได้เงิน แต่ท่านช่วยข้า!”

คำพูดนั้น จริง และนั่นแหละคือสิ่งที่อันตรายที่สุด

ทรัซหลับตา

เขาเห็นเงาเมื่อคืน เห็นการดับที่ไร้เสียง

เห็นโลกที่แก้ปัญหาด้วยการลบตัวแปร

แล้วเขาก็ลืมตา

“ข้าจะไม่ฆ่าใคร เพราะความแค้นของเ๯้า”

เด็กชายแข็งค้าง เหมือนโดนตัดขา

“งั้น…ข้าควรทำยังไง” เสียงแ๶่๥

“พวกมันยังอยู่ และรู้ว่าข้ารอด”

คำถามนั้น ไม่ใช่ของเด็ก แต่เป็๲ของโลกทั้งใบ

---

ทรัซยืนขึ้น หันหลังให้

“ออกจากเมืองนี้”

“ไปทางเหนือ”

“อย่าบอกใครว่าเคยเห็นข้า”

เด็กชายยืนนิ่ง ก่อนถามเสียงเบา “แล้วท่านล่ะ”

ทรัซไม่หันกลับ “ข้ามีสิ่งที่ต้องชดใช้”

เด็กชายเดินจากไป รอยเท้าเล็ก ๆ ถูกหิมะกลบทีละน้อย

เหมือนความหวังที่ไม่ควรถูกเก็บไว้

> “เ๽้าปล่อยเขาไป” เรกัลป์พูด

“ข้ารู้”

> “แบบนี้จะสร้างศัตรูมากกว่าเดิม”

ทรัซพยักหน้า “ข้าก็รู้”

คืนนั้น ในเขตชั้นในของเมือง

ชายสามคนที่เกี่ยวข้องกับการค้าเด็ก ยังมีชีวิตอยู่

หนึ่งในนั้น เริ่มฝันเห็นเงาทุกคืน

เงาที่ไม่ทำอะไร แค่มอง

อีกคน พบว่าธุรกิจถูกตัดขาด เหมือนมีมือมองไม่เห็น

ค่อย ๆ ดึงทุกเส้นสายออก

และคนสุดท้าย เริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าแม้อยู่คนเดียว

ไม่มีใครตาย แต่ไม่มีใคร ใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมอีก

ในบัญชีเงา บรรทัดใหม่ถูกเพิ่ม

> บันทึกที่ 3 : เป้าหมายไม่ถูกกำจัด แต่ถูกทำลายอย่างถาวร

วิธีการ: เงียบ

ผลลัพธ์: ยาวนาน

ทรัซยืนมองหิมะตก เงาของเขาแนบสนิทกับร่าง

ไม่สั่น ไม่ไหว เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า

สิ่งที่โลกกลัวที่สุด ไม่ใช่คนที่ฆ่า 

แต่คือ คนที่ เลือกไม่ฆ่า และยังทำให้ทุกอย่าง

พังลงได้เหมือนเดิม 

---