ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        หลงเซี่ยวอวี่ก้าวขึ้นมาข้างหน้าโดยทันทีรับมู่จื่อหลิงที่ล้มพับไปเข้ามาในอ้อมกอดท่าทีไม่ใส่ใจเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

        คิ้วเข้มของเขาขมวดน้อยๆหลุบตาลงมองใบหน้าซีดขาวของมู่จื่อหลิงที่เป็นลมล้มพับไปในอ้อมแขน นัยน์ตาที่ดำขลับดั่งน้ำหมึกปรากฏแววอาทรและปวดใจโดยแม้แต่เจ้าของก็มิทันได้รู้สึกตัว

        หลงเซี่ยวอวี่อุ้มมู่จื่อหลิงในท่าเจ้าสาวหมุนกายในทันทีจากนั้นเดินไปหาห้องรับรองแขกได้อย่างแม่นยำ สาวเท้ายาวๆ ก้าวเข้าไปในห้อง

        เล่อเทียนและมู่เจิ้นกั๋วเมื่อเห็นว่ามู่จื่อหลิงหมดสติไปในอ้อมแขนของหลงเซี่ยวอวี่ก็ตกใจขึ้นมาโดยพลัน

        “หลิงเอ๋อร์!” มู่เจิ้นกั๋วอุทานอย่างตกใจรีบก้าวเท้าตามเข้าไป

        เล่อเทียนอดที่จะโอดครวญในใจไม่ได้

        จบสิ้นแล้ว น่าอนาถนักฉีหวางเฟยเหนื่อยจนเป็นลมไปจริงๆ

        เล่อเทียนชะงักไปเพียงวินาทีเดียวเท่านั้นแล้วรีบก้าวเท้าตามไปโดยทันที

        หลงเซี่ยวอวี่วางมู่จื่อหลิงลงบนเตียงด้วยความนุ่มนวล

        “เซี่ยวอวี่ข้าตรวจอาการหวางเฟยก่อน” ไม่ต้องให้หลงเซี่ยวอวี่เตือนเล่อเทียนก็เป็นฝ่ายรีบเดินขึ้นไป ทาบนิ้วมือลงบนข้อมือผอมเล็กของมู่จื่อหลิงเพื่อตรวจชีพจรโดยละเอียด

        ทว่าเพียงแค่ตรวจจับชีพจร เล่อเทียนก็ต้องตกใจ

        ชีพจรมู่จื่อหลิงเบาบางและหยุดชะงักเป็นช่วงๆ หากมิได้ตรวจโดยละเอียดก็คงตรวจไม่พบโดยสิ้นเชิงและบริเวณหัวไหล่ยังมีลมปราณที่ไม่ทราบชื่อเคลื่อนไหวอยู่

        ถ้าหมดสติไปเพราะอ่อนแรงชีพจรไม่มีทางเต้นอ่อนจนเหมือนว่าชีวิตจะดับสิ้นในวินาทีต่อไปอย่างไรอย่างนั้น

        ดวงตาดำมืดของหลงเซี่ยวอวี่นั้นเหมือนดั่งแสงจันทร์ที่ส่องสว่างที่สุดในท้องฟ้ายามราตรีจับจ้องเล่อเทียนเป็นเวลานาน

        “ท่านหมอเล่อ เป็นอย่างไร?” สายตาของมู่เจิ้นกั๋วก็จับจ้องเล่อเทียนอย่างเคร่งเครียดถามด้วยความร้อนใจ

        หัวคิ้วของเล่อเทียนขมวดเล็กๆเอ่ยด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ “ชีพจรของหวางเฟยอ่อนแรงดูไม่เหมือนผู้ที่เหนื่อยจนหมดสติ แต่เหมือนชีวิต...”

        “ไม่เหมือน?” ดวงตาอันตรายของหลงเซี่ยวอวี่หรี่ลงจ้องเล่อเทียนอย่างเย็นเยียบ เอ่ยปากขัดคำพูดของเขา

        ในใจเล่อเทียนสั่นสะท้านเล็กน้อยรีบเปลี่ยนคำพูด “ยังตรวจไม่ละเอียด ข้าขอตรวจดูอีกรอบ” ต่อให้ใบหน้าเล่อเทียนสุขุมเยือกเย็นแต่เมื่อได้รับสายตาเย็นเยียบของหลงเซี่ยวอวี่ในใจก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้

        เมื่อเห็นสีหน้ามู่จื่อหลิงซีดเผือดเป็นอาการเหนื่อยจนเป็นลมไปอย่างแน่นอน ที่จริงเล่อเทียนไม่ต้องจับชีพจรเพียงดูก็รู้ว่ามู่จื่อหลิงเป็นอันใดไป

        และเมื่อครู่นี้เล่อเทียนเพียงจับชีพจรอย่างง่ายๆเท่านั้น ไม่ได้ตรวจโดยละเอียด อาจจะวินิจฉัยผิดพลาดไปจริงๆ

        เล่อเทียนยืดกายขึ้นครึ่งตัวเปิดเปลือกตาที่ปิดแน่นของมู่จื่อหลิงอังจมูกนาน ตรวจสอบโดยละเอียดอีกรอบ

        รูม่านตาของมู่จื่อหลิงนั้นเล็กใหญ่เป็นปกติลมหายใจก็เข้าออกเป็นปกติ

        “แปลกนัก” เล่อเทียนเอ่ยงึมงำเขาดึงมืออีกข้างของมู่จื่อหลิงขึ้นมาจับชีพจรโดยละเอียด

        ชีพจรก็เต้นเป็นปกติ

        แต่ว่า

        เล่อเทียนเปลี่ยนมาเป็นมือข้างซ้ายที่จับก่อนหน้าชีพจรก็ยังคงติดขัดและการไหลของลมปราณที่ไม่ทราบชื่อก็ดูเหมือนต้องการดันมือข้างซ้ายของมู่จื่อหลิงให้หลุดออกจากร่าง

        เล่อเทียนเก็บสีหน้ายุ่งยากใจลุกขึ้นยืน

        “ร่างกายหวางเฟยไม่มีปัญหาใดเพียงแต่เหนื่อยจนเกินไปจนหมดสติ” เล่อเทียนแน่ใจว่าเป็นเช่นนี้ จึงเอ่ยตามจริง

        กระแสพลังไม่ทราบชื่ออันพลุ่งพล่านบริเวณไหล่ของมู่จื่อหลิงดูเหมือน

        เล่อเทียนชำเลืองสายตาไปที่มือซ้ายของมู่จื่อหลิงก็ชะงักไปขมวดคิ้วน้อยๆ พูดต่อไป “ปัญหาอยู่ที่มือข้างซ้าย มีกระแสลมปราณอุดกั้นชีพจรหัวไหล่ของหวางเฟยได้รับ...”

        ในเวลานี้เองมู่จื่อหลิงที่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหันเหลือบไปมองเล่อเทียนที่อยู่ข้างเตียง มองข้ามคนอื่นๆ ในห้องไปโดยสิ้นเชิง

        นางขัดจังหวะเล่อเทียนอย่างร้อนรนและกระตือรือร้น“เล่อเทียน ข้ามีวิธีถอนพิษกัดกร่อนเนื้อในร่างกายท่านแม่ข้าแล้ว เร็วเข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าด้วย”

        ในน้ำเสียงร้อนรนและกระตือรือร้นเจือแววอิดโรยอย่างเข้มข้น

        พูดไปมู่จื่อหลิงก็ดิ้นรนใช้แขนยันกายลุกขึ้น

        จู่ๆ บนหัวไหล่ก็มีความเจ็บแปลบเสียดกระดูกส่งมา

        “อั้ก เจ็บมาก"ความเจ็บปวดที่ไม่คาดฝันทำให้มู่จื่อหลิงร้องเสียงหลง

        “หลิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใด?” มู่เจิ้นกั๋วพลันร้อนใจขึ้นมา

        การร้องเสียงหลงนี้เพียงครู่เดียวก็ทำให้หัวใจมู่เจิ้นกั๋วบีบรัดแน่นขึ้นมาโดยพลัน เขาก้าวเท้าไปข้างเตียงอย่างร้อนรน

        วินาทีต่อมามู่เจิ้นกั๋วก็ชะงักฝีเท้าโดยฉับพลัน เพราะมีเงาร่างชิงพุ่งตัดหน้าเขาไปราวกับสายลม

        “เจ็บที่ใด?” หลงเซี่ยวอวี่โน้มกายลงไปดูมู่จื่อหลิงในสีหน้าปรากฏความเป็นห่วงและร้อนรนที่ยากรู้สึกตัว

        มู่จื่อหลิงในขณะนี้มิได้มีใจไปคิดว่าเหตุใดจู่ๆหลงเซี่ยวอวี่ก็ปรากฏกายขึ้น นางกุมหัวไหล่ด้วยมือเพียงข้างเดียวฟันที่กัดแน่นคลายลงเล็กน้อย “หัว...หัวไหล่”

        ต่อให้เจ็บมากขึ้นมู่จื่อหลิงก็ไม่มีทางร้องออกมาอีกความเจ็บปวดเมื่อครู่นี้มาไม่ทันตั้งตัวจึงทำให้นางเผลอร้องออกมา

        หลงเซี่ยวอวี่ยื่นนิ้วมือเรียวยาวที่เห็นข้อกระดูกอย่างชัดเจนไปทาบที่ชีพจรบริเวณข้อมือมู่จื่อหลิง

        “หวางเฟยหัวไหล่ซ้ายของท่านเคยได้รับบาดเจ็บอันใดมา?” เล่อเทียนถามคำถามที่ถูกขัดจังหวะไปขึ้นมาอีกครั้ง

        ไม่รอให้มู่จื่อหลิงเอ่ยปากหลงเซี่ยวอวี่ก็พูดเสียงขรึม “ฝ่ามือซื่อเสวียน”

        เล่อเทียนพลันชะงักไปเขาเพียงแค่คาดเดาเท่านั้น

        เป็นฝ่ามือซื่อเสวียนจริงๆเสียด้วย!

        ลมปราณบนหัวไหล่มู่จื่อหลิงเป็นผลมาจากฝ่ามือซื่อเสวียนจริงๆด้วย แต่ฝ่ามือซื่อเสวียนเป็นวรยุทธ์จำเพาะสำนักชางฉยงมิใช่หรือ? ฉีหวางเฟยถูกฝ่ามือซื่อเสวียนได้อย่างไร

        ฝ่ามือซื่อเสวียนมิใช่สิ่งที่จะรักษาหายได้ด้วยวิชาแพทย์ และต่อให้วิชาแพทย์สูงส่งก็มิอาจตรวจพบได้ผู้ที่ไม่มีวรยุทธ์ ไม่มีกำลังภายในมองการมีอยู่ของฝ่ามือซื่อเสวียนไม่ออกโดยสิ้นเชิง

        วรยุทธ์ของหลงเซี่ยวอวี่นั้นสูงส่งยากคาดเดากำลังภายในก็ลึกล้ำจนมิอาจหยั่งรู้ เพียงครู่เดียวก็มองออกแล้วเล่อเทียนจึงไม่ประหลาดใจ

        มู่เจิ้นกั๋วเองก็ชะงักงันไปแม้ตัวเขาจะอยู่ในราชสำนักมาหลายปี แต่ก็รู้เกี่ยวกับเรื่องของยุทธภพไม่น้อยหลิงเอ๋อร์ไปมีเรื่องกับคนของสำนักชางฉยงเมื่อใดกัน?

        มู่จื่อหลิงไม่รู้ว่าฝ่ามือซื่อเสวียนที่หลงเซี่ยวอวี่พูดคืออะไรอย่างไรเสียยามนี้นางก็รู้เพียงว่าไหล่ซ้ายของนางราวกับจะถูกฉีกออกก็มิปานความเจ็บปวดทวีคูณ

        ไหล่ข้างนี้คือข้างที่ถูกคนชุดดำโจมตีเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนนี้นางไม่อยากพูดเรื่องที่นางถูกลอบสังหารต่อหน้ามู่เจิ้นกั๋ว

        ระบบซิงเฉินตรวจสอบออกมาแล้วว่าไหล่ไม่มีปัญหาเช่นนั้นก็ไม่มีปัญหา บางทีอาจจะเจ็บพักหนึ่งก็หายแล้ว

        อาการป่วยของหลี่เอินรอไม่ไหวมู่จื่อหลิงในยามนี้เจ็บจนไร้หนทางจะลุกขึ้นเรื่องนี้ได้แต่ให้เล่อเทียนช่วยเหลือแล้ว

        มู่จื่อหลิงสูดลมหายใจเงียบๆในใจ อดทนต่อความเจ็บปวด เตรียมฮึบลมหายใจให้พูดจบภายในเฮือกเดียว “เล่อเทียนข้าคิดวิธีรักษาท่านแม่ข้าออกแล้ว ตอนนี้รีบไป...”

        เพียงแต่มู่จื่อหลิงยังไม่ทันพูดจบก็ถูกน้ำเสียงที่เย็นเยียบเกินกว่าจะหาที่เปรียบขัดจังหวะขึ้น

        “เจ้ากล้าไปก็ลองดู!” ดวงตาเย็นเยียบอันดำมืดของหลงเซี่ยวอวี่จับจ้องมู่จื่อหลิงเสียงเย็นเยียบเจือแววตักเตือนอย่างเข้มข้น

        เพียงชั่วพริบตาเดียว!

        อุณหภูมิในห้องที่อบอุ่นมาแต่เดิมก็ลดลงสู่จุดเยือกแข็ง!

        เล่อเทียนพลันรู้สึกว่าแผ่นหลังเย็นวาบลมหายใจเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเขา ปกคลุมดวงใจอันอบอุ่นของเขาไว้

        ในชั่ววินาทีนี้เล่อเทียนก็ได้รู้ในที่สุดว่า สิ่งใดคือไฟไหม้ประตูเมือง โชคร้ายยันปลาในบ่อ [1]

        ฉีหวางเฟยท่านปกป้องตัวเองยังยากแล้ว อย่าได้อวดเก่งไปเลย

        แม่ทัพใหญ่มู่ผู้กุมอำนาจทหารเรือนนับแสนแข็งแกร่งไม่ยอมจำนน ในชั่วขณะนี้ก็ยังถูกท่าทีทรงอำนาจของหลงเซี่ยวอวี่ทำให้ใจกระตุกไปเล็กน้อย

        ในใจมู่จื่อหลิงสั่นสะท้านขึ้นมาในทันทีทว่ายังคงกัดฟันแน่นดวงตากระจ่างใสสบกับดวงตาเย็นเยียบของหลงเซี่ยวอวี่โดยไร้ซึ่งความอ่อนข้อ

        เล่อเทียนเห็นฉากนี้ก็ยกนิ้วโป้งให้มู่จื่อหลิงอย่างเงียบๆ ในใจโดยไม่รู้ตัว

        ฉีหวางเฟยยอดเยี่ยมนัก!

        ยามนี้แล้วยังกล้าสบสายตากับฉีอ๋องโดยไม่สะทกสะท้านอยู่อีกหากเป็นผู้อื่นคงตกใจกลัวไปนานแล้ว

        มู่จื่อหลิงปิดปากเงียบไม่ส่งเสียงสักแอะถลึงตาใส่หลงเซี่ยวอวี่อย่างมีโทสะ ดวงหน้าเล็กที่ซีดขาวเต็มไปด้วยความดื้อดึง

        คนเลว คาดโทษนางอีกแล้วทั้งยังดุนางเช่นนี้อีก

        นางอยากช่วยชีวิตมารดานางผิดตรงใดกัน?

        และนางก็ไม่ได้พูดว่าจะไปด้วยตนเองเสียหน่อยต่อให้นางในยามนี้มีใจก็ไร้เรี่ยวแรงแล้วคนสารเลวผู้นี้รอให้นางพูดจบก่อนได้หรือไม่?

        คิดไปมู่จื่อหลิงก็พลันรู้สึกน้อยใจเป็นที่สุดดวงตาใสกระจ่างปกคลุมไปด้วยละอองน้ำโดยไม่รู้ตัว พร่ามัวน้ำตา

        หลงเซี่ยวอวี่จ้องใบหน้าดื้อรั้นที่ทำท่าจะร้องไห้ด้วยท่าทางยุ่งยากใจนัยน์ตาสีดำขลับทอแววจนปัญญา ใบหน้ายังคงเย็นชาและเคร่งขรึม “อยากมือขาดเปิ่นหวางก็ไม่ห้ามเจ้า”

        มู่จื่อหลิงตกตะลึงไปไม่คิดว่าความเจ็บปวดที่ไหล่ของนางจะร้ายแรงถึงขั้นนี้

        ฝ่ามือซื่อเสวียนคือสิ่งใดกันแน่? เหตุใดแม้แต่ระบบซิงเฉินก็ตรวจออกมาไม่ได้?

        แต่นี่หลงเซี่ยวอวี่กำลังเป็นห่วงนางหรือ?

        เพราะเป็นห่วงจึงได้ตักเตือนนางอย่างดุๆ เช่นนี้?

        “ข้าไม่ได้พูดว่าจะไปเสียหน่อยข้าเพียงจะบอกวิธีให้เล่อเทียนช่วยเหลือเท่านั้น” ท่าทีภายนอกของมู่จื่อหลิงจะไม่อ่อนข้อแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็เจือแววอ่อนเพลียอย่างเข้มข้นเนื่องจากต้องข่มความเจ็บปวดเอาไว้ จึงอ่อนลงไปมากอย่างกะทันหัน

        แม้น้ำเสียงแผ่วเบาแต่คนทั้งสามในห้องกลับได้ยินอย่างชัดเจน

        หากเป็นเล่อเทียนในยามปกติต้องหัวเราะกลิ้งในใจด้วยท่าทางหยอกล้อหลงเซี่ยวอวี่แบบส่งเดชเป็นแน่เมื่อใดกันที่ฉีอ๋องผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่มีเหตุผลเพียงเพราะสตรีผู้หนึ่ง

        ทว่าในชั่วขณะนี้บรรยากาศนั้นไม่ถูกต้อง เล่อเทียนไม่มีกะจิตกะใจโดยสิ้นเชิง ต่อให้อยากหัวเราะเขาก็ไม่กล้าหัวเราะเขายังอยากมีอายุยืนยาวนี่นา

        “หวางเฟยมีเรื่องใดเชิญพูด”สีหน้าเล่อเทียนเคร่งขรึม ท่าทางพร้อมบุกน้ำลุยไฟ ไม่หวั่นต่อทุกสิ่ง

        ดวงตาโตฉ่ำน้ำของมู่จื่อหลิงมองหลงเซี่ยวอวี่ตรงหน้าอย่างน่าสงสารกำลังจะเอ่ยปาก

        คล้ายว่าหลงเซี่ยวอวี่จะอ่านความหมายแฝงในนัยน์ตาของมู่จื่อหลิงออกไม่รอให้มู่จื่อหลิงเอ่ยปาก เขาจึงเอียงตัวนั่งลงบนขอบเตียงพยุงมู่จื่อหลิงขึ้นมาด้วยความอ่อนโยนให้มู่จื่อหลิงที่อ่อนแรงพิงเข้ามาในอ้อมอกเขา

        เล่อเทียนที่ยึดถือหลักเห็นสิ่งแปลกไม่ตื่นตระหนกสิ่งนั้นย่อมไม่นำภัยมาสู่ตน

        ในยามนี้เขาเสียสติไปแล้ว ถึงขั้นสับสนมึนงงท่ามกลางความไร้สตินั้น

        นี่คือฉีอ๋องผู้เย็นชาไร้ไมตรีฆ่าคนตาไม่กะพริบ ลงทัณฑ์คนโดยไม่สงสาร เพิกเฉยต่อทุกสิ่งทุกอย่างหรือ?

        จบแล้ว ฉีอ๋องถูกสิ่งใดเข้าสิงใช่หรือไม่มิเช่นนั้นจะมีวันที่ปฏิบัติกับสตรีอย่างอ่อนโยนเช่นนี้หรือ?

        ทุกการกระทำของหลงเซี่ยวอวี่อยู่ในสายตามู่เจิ้นกั๋วแม้จะตกตะลึงไปชั่วครู่หนึ่งทว่าดวงตาที่ปรากฏร่องรอยผ่านโลกมาอย่างโชกโชนก็ทอประกายความปลื้มใจเขาเป็นผู้ที่ผ่านมาแล้ว ย่อมมองสิ่งใดออก

        มู่จื่อหลิงลืมความเจ็บปวดไปโดยพลันเหลือบสายตาขึ้นมองหลงเซี่ยวอวี่ตามจิตใต้สำนึกหมอนี่รู้ได้อย่างไรว่านางอยากลุกขึ้น อยากเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขา?

        มู่จื่อหลิงพิงอกแข็งแกร่งของหลงเซี่ยวอวี่ได้กลิ่นเหมยเย็นๆ อันคุ้นเคยจิตใจที่เหนื่อยล้าอันแสนสาหัสในเดิมทีก็ดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาขึ้นมา

        ริมฝีปากที่เม้มแน่นคลายออกอย่างเชื่องช้าโค้งขึ้นน้อยๆทันใดนั้นเองในใจก็มีความอบอุ่นที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนไหลพรั่งพรูเข้ามาโอบล้อมหัวใจนางไว้อย่างเชื่องช้า......

        ------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] ไฟไหม้ประตูเมืองโชคร้ายยันปลาในบ่อ หมายถึงลงมือช่วยเหลือเรื่องใดเรื่องหนึ่งเหน็ดเหนื่อยไม่พอแต่ยังซวยไปด้วย ปลาในบ่อในที่นี้คือปลาที่เลี้ยงในคูน้ำรอบกำแพงเมืองเมื่อประตูเมืองไฟไหม้จึงต้องวิดน้ำในบ่อขึ้นมาดับ ทำให้ปลาโชคร้ายไปด้วย