ปลดล็อคระบบอัพพลังไร้ขอบเขต

บทที่ 43 งูเหลือมกลืนช้าง

        ตระกูลเล่ย

        ที่ต้องห้ามของ ตระกูลเล่ย

        นี่คือหุบเขาเล็ก ๆ ที่มีทิวทัศน์โดดเด่น หมอกควันปกคลุมทุกคนไว้ ทำให้รู้สึกลึกลับและไม่รู้จัก

        ในกระท่อมหลังหนึ่งในหุบเขา ชายผู้มีท่วงท่าสูงส่งกว่าปุถุชนกำลังมองโลกภายนอกด้วยสายตาเลื่อนลอย ขณะที่ผู้อาวุโสที่มีคิ้วยาวถึงไหล่กำลังจิบชาขมและศึกษาหนังสือโบราณในมือ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบสุข

        ชายหนุ่มถามขึ้นทันใด "ท่านอาจารย์ ข้าจำเป็นต้องไปจริง ๆ หรือ?"

        ผู้อาวุโสตอบ "ใช่แล้ว"

        ชายหนุ่มถามอีก "ข้าสามารถเปลี่ยนไปฝึกฝนที่นิกายอื่นได้หรือไม่?"

        "ไม่ได้!"

        ผู้อาวุโสตอบอย่างหนักแน่น "เฟิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าคิดว่าพรสวรรค์ของเจ้าโดดเด่นแล้วจะเลือกได้ตามใจชอบ ฟ้าเหนือฟ้า คนเหนือคน เมื่อเจ้าออกไปผจญภัยข้างนอก เจ้าจะรู้ว่าอะไรคือกบในกระถาง การได้เข้าร่วมนิกายขู่ชิงที่มีชื่อเสียงโด่งดังใน มณฑลเจ้อเจียง นั่นถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ของเจ้าแล้ว"

        สองคนที่สนทนากันนี้ก็คือ เล่ยเฟิง อัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเล่ย และอาจารย์ของเล่ยเฟิง ผู้อาวุโสสูงสุดที่มีตำแหน่งสูงสุดของตระกูลเล่ย

        เล่ยเฟิงตอบอย่างเรียบ ๆ "เฟิ่งเอ๋อร์รู้ว่าพรสวรรค์ของตนเองเป็นเลิศในเขต มณฑลหนานซาน แต่ในมณฑลเจ้อเจียงก็เป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างโดดเด่นเท่านั้น เพียงแต่เฟิ่งเอ๋อร์ไม่อยากจากไปจริง ๆ เพราะยังมีคนที่เฟิ่งเอ๋อร์รอคอยอยู่ใน ตระกูลเล่ยและเขตมณฑลหนานซาน"

        ผู้อาวุโสสูงสุดหัวเราะเยาะ "เจ้าก็อย่าดูถูกตัวเองเกินไป พรสวรรค์ของเจ้าแม้แต่ในนิกายขู่ชิงก็ยังเป็นเลิศ ในโลกนี้มีอัจฉริยะอายุเพียง 18 ปีที่บรรลุขั้นเหนือภพไม่กี่คน แม้แต่มณฑลเจ้อเจียงอันกว้างใหญ่ก็ไม่มีข้อยกเว้น"

        ที่แท้เล่ยเฟิงได้บรรลุขั้นเหนือภพแล้ว เขาอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น นี่เป็นความเร็วที่น่ากลัวเพียงใด อัจฉริยะอันดับหนึ่งของ มณฑลหนานซาน อย่าง มู่หรงปิง, เล่ยกวง และคนอื่น ๆ ที่ถือเป็นคู่อริตลอดชีวิต ได้ถูกทิ้งห่างไกลอย่างเงียบ ๆ โดยเขา

        ผู้อาวุโสสูงสุดหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังรอข่าวของเสี่ยวอู่ แต่เจ้าไม่ต้องรอแล้ว ครอบครัวของเสี่ยวอู่พาเธอกลับไป และคืนนามสกุลเดิมให้เธอแล้ว หากเจ้าต้องการเดินไปด้วยกันกับเธอ เจ้ายิ่งไม่อาจปฏิเสธการเดินทางไปนิกายขู่ชิง"

        เล่ยเฟิงถามอย่างเจ็บปวดว่า "ท่านอาจารย์ ตอนนี้ท่านสามารถบอกข้าได้แล้วหรือไม่ว่าแท้จริงแล้วเสี่ยวอู๋เป็นใคร"

        ผู้อาวุโสสูงสุดตอบว่า "เสี่ยวอู๋มีนามสกุลเดิมว่านานกง เป็นบุตรสาวนอกสมรสของประมุขตระกูลนานกงรุ่นปัจจุบัน"

        "อะไรนะ!"

        เล่ยเฟิงได้ยินแล้วหัวใจสั่นสะท้าน

        ตระกูลใหญ่ ตระกูลที่ได้รับการขนานนามว่าตระกูลใหญ่ล้วนเป็นตระกูลชั้นสูงเหนือใคร ในเก้าตระกูลใหญ่แห่งเย่ว์โจว ตระกูลนานกงอยู่ในอันดับหนึ่ง ถึงแม้นานกงอู๋จะเป็นเพียงบุตรสาวนอกสมรส แต่ฐานะของนางก็ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเล่ยเล็ก ๆ จะเทียบได้ ในตอนนี้ เล่ยเฟิงในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมท่านอาจารย์ถึงได้คัดค้านการคบหาระหว่างเขากับนานกงอู๋มาโดยตลอด และไม่ยอมบอกตัวตนที่แท้จริงของนานกงอู๋ ที่แท้ก็เพื่อปกป้องเขาเอง

        ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวว่า "ดังนั้นเจ้าจึงต้องไปที่สำนักขู่ชิง ทำให้ตัวเองโดดเด่นเป็นที่รู้จัก เช่นนี้จึงจะมีคุณสมบัติที่จะแต่งงานกับนานกงอู๋ได้"

        เล่ยเฟิงคารวะอย่างนอบน้อมและกล่าวว่า "ข้าเข้าใจแล้ว"

        ผู้อาวุโสสูงสุดโยนเหรียญรูปสิงโตให้เล่ยเฟิง กล่าวว่า "เฟิงเอ๋อร์ นี่คือเหรียญประจำตัวของท่านอาจารย์ในสำนักขู่ชิง เจ้าเอามันไปก็สามารถเข้าร่วมสำนักขู่ชิงได้โดยตรง"

        เล่ยเฟิงตกใจยิ่งนัก ไม่คิดว่าท่านอาจารย์ของตนเองจะเคยเป็นคนของสำนักขู่ชิงมาก่อน

        ผู้อาวุโสสูงสุดชักนำความทรงจำอย่างเห็นได้ชัด "ท่านอาจารย์ได้มอบช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์และงดงามที่สุดในชีวิตให้กับสำนักขู่ชิง เพียงเพราะไม่มีความหวังที่จะได้เลื่อนขั้น จึงได้รับอนุญาตจากทางสำนักให้กลับมาที่ตระกูล ผ่านไปเกือบ 40 ปีแล้ว ตอนนี้ท่านอาจารย์ได้นำคนเก่งกลับมาให้สำนัก คงจะทำให้สำนักให้ความสนใจ ตระกูลเล่ย ของพวกเราบ้างแล้วกระมัง"

        เล่ยเฟิงไม่ได้พูดอะไร เขารับรู้ถึงความรู้สึกหมดหวังและความทรงจำของผู้อาวุโสสูงสุดอย่างลึกซึ้ง

        ผู้อาวุโสสูงสุดถอนหายใจกล่าวว่า "แต่เดิมเล่ยกวงก็สามารถไปได้ แต่เขา เฮ้อ เขาได้รับอิทธิพลจากอาจารย์ของเขามากเกินไป เมล็ดพันธุ์ที่ดีกลับถูกทำลายไปหมด"

        เล่ยเฟิงใจสั่น สงสัยถามว่า "แล้วเล่ยถิงล่ะ? เขาเป็นปีศาจที่เอาชนะเล่ยกวงได้นะ"

        ผู้อาวุโสสูงสุดส่ายหัวกล่าวว่า "พรสวรรค์ของเล่ยถิงก็ไม่เลว แต่นิสัยที่ไม่ยอมอ่อนข้อของเขาไม่เหมาะจะไปสำนักขู่ชิง ไม่อย่างนั้นจะนำภัยพิบัติมาสู่ ตระกูลเล่ย ของพวกเราไม่รู้จบ"

        ในดวงตาของเล่ยเฟิงมีแววเสียดายผุดขึ้นมา

        ท่านผู้อาวุโสสูงสุดสุดท้ายก็โบกมือไล่ว่า "ได้แล้ว เจ้าไปเตรียมตัวเถิด เรื่องอื่น ๆ อาจารย์จะจัดการให้เรียบร้อยเอง"

        เล่ยเฟิง ยังมีข้อสงสัยอีกมากที่อยากจะถาม แต่เห็นท่านผู้อาวุโสสูงสุดไม่ได้ใส่ใจ จึงคารวะแล้วถอยออกไป

        นอกหน้าต่าง มีแสงเล็ดลอดเข้ามา

        ท่านผู้อาวุโสสูงสุดเหม่อลอยไปมองแสงที่พร่ามัว ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง ถึงกับพึมพำว่า "ขอเพียงเฟิงเอ๋อร์สามารถเป็นศิษย์แกนนำของสำนักขู่ชิงได้ มรดกตกทอดของตระกูลเล่ย ก็จะไม่ขาดสาย ถ้าเช่นนั้น ตระกูลเล่ยที่เสื่อมโทรมก็ถึงเวลาขยับกระดูกแล้ว"

        วาจานี้ ทำให้เกิดพายุฝนฟ้าคะนอง มณฑลหนานซาน กำลังจะเปลี่ยนสี

        ...

        ...

        ส่วนที่ชายขอบทางตะวันตกของ เทือกเขาเสินเจียว เล่ยถิงที่กำลังดิ้นรนต่อสู้ ไม่ได้สบายใจเหมือนเล่ยเฟิงและท่านผู้อาวุโสสูงสุด

        ตู้ม!

        หมัดทลายภูผาของเล่ยถิงพลาดเป้า ระเบิดเป็นหลุมใหญ่บนพื้น

        งูเหลือมกลืนช้างเปิดปากพ่นพิษสีดำทะมึนออกมา เห็นได้ชัดว่ากำลังจะกลืนกินเล่ยถิงเข้าไป หากไม่ใช่เล่ยถิงคิดหาทางออกได้ทันท่วงที เหยียบพื้นเบา ๆ กระโดดไปเกาะลำต้นไม้ด้านข้างราวกับแมลงปอ ไม่เช่นนั้นคงโดนพิษกลืนกินไปแล้ว

        ถึงอย่างนั้น ทันทีที่พิษออกมา ก็ทำให้บริเวณรอบด้านร้อยเมตรมีกลิ่นคาวน่าขยะแขยงลอยคลุ้ง

        กลั้นลมหายใจ!

        แถมยังต้องกลั้นลมหายใจจนรูขุมขนปิดสนิทด้วย

        หากไม่กลั้นลมหายใจเล่ยถิงไม่ต้องสู้ก็ยอมแพ้ได้เลย

        งูเหลือมกลืนช้าง เพียงแค่ได้ยินชื่อก็รู้ถึงความโลภมากของมัน กล้ากลืนกินแม้แต่ช้าง งูเหลือมกลืนช้างมีชื่อเสียงเทียบเท่ากับผีเสื้อมึนเมาและหมีนรกดำ ไม่เพียงเพราะกระเพาะอาหารและความสามารถในการย่อยอาหารที่น่ากลัวเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะทุกครั้งที่มันกลืนกินเหยื่อ พิษของมันจะยิ่งเข้มข้นขึ้นอีกระดับ

        แม้ว่างูเหลือมกลืนช้างที่เล่ยถิงเผชิญหน้าอยู่จะเพิ่งเลื่อนระดับเป็นระดับเจ็ดเท่านั้น แต่พิษของมันสามารถทำให้แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในขั้นเบิกภพสลบได้ในพริบตา

        ถึงอย่างนั้นเล่ยถิงก็ยังรู้สึกว่าการไหลเวียนของปราณภายในร่างกายของเขาชะงักลงอย่างกะทันหัน ร่างกายอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง พิษที่น่ากลัวเช่นนี้ ช่างเป็นพิษร้ายแรงราวกับมาจากต่างโลก

        ก้าวมังกรพเนจรถูกใช้จนหมดสิ้น

        ดาบร้อยขลับของเล่ยถิงกลายเป็นแสงสีเขียวจาง ๆ กรีดเป็นเส้นโค้งสวยงามฟันไปที่ตำแหน่งเจ็ดชุ่นของงูเหลือมกลืนช้าง

        เล่ยถิงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องสู้สุดชีวิต พิษที่น่ากลัวเช่นนี้ แม้จะพยายามปิดรูขุมขนทั่วร่างกาย แต่ก็ทนได้ไม่ถึง 3 นาที

        เคร้ง!

        ความแข็งแกร่งของงูเหลือมกลืนช้างไม่ได้มีเพียงแค่พิษเท่านั้น เกล็ดที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับหมาป่าหินมืดขั้นห้าสามารถป้องกันการโจมตีจากอาวุธธรรมดาได้ แม้ว่า ดาบร้อยขลับ จะคมกริบ แต่ก็ยังคงเป็นอาวุธธรรมดา

        ฟันสายรุ้งเขียว!

        ฟันสายรุ้งเขียวของเล่ยถิงกระทบลงมาอีกครั้ง โดนตำแหน่งเดิมพอดี แม้ผลลัพธ์จะจบลงด้วยเสียงโลหะกระทบกันอย่างดังกังวาน แต่งูเหลือมกลืนช้างก็ไม่ได้รู้สึกดีนัก กระบวนท่าการต่อสู้ที่รุนแรงทำให้กระดูกและเนื้อของมันเจ็บปวด แม้แต่เกล็ดก็เริ่มหลุดร่วง

        ฟู่!

        พิษอีกหนึ่งลมหายใจออกมา

        เล่ยถิงหลบเลี่ยงความเสียหายโดยตรง แต่ไม่มีเวลาสนใจภัยคุกคามจากพิษที่แผ่กระจายออกมา ฟันสายรุ้งเขียวฟันแล้วฟันเล่า ด้วยท่วงท่าของหมัดเงาระเบิด ส่งออกไปอย่างต่อเนื่อง ฟันเจ็ดที่ติดต่อกันในพริบตา

        งูเหลือมกลืนช้างร้องครวญคราง ถอยร่นไป

        มันเคยเจอศัตรูที่ยากจะจัดการมาไม่น้อย แม้กระทั่งกลืนกินผู้ฝึกยุทธ์มาหลายคน แต่ไม่มีใครเหมือนเล่ยถิงคนนี้ ระดับการฝึกฝนไม่สูง แต่ท่วงท่าคล่องแคล่วว่องไวอย่างไม่น่าเชื่อ และลมปราณภายในไหลเวียนอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย กระบวนท่าการต่อสู้ระดับกลางและสูงถูกใช้ออกมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับไม่ต้องใช้ต้นทุนใด ๆ 

        งูเหลือมกลืนช้างตกใจกลัว คิดจะหนี

        ทุบพื้นโหมกระหน่ำ!

        ครั้งนี้เปลี่ยนวิชายุทธ์ ใช้ดาบร้อยขลับปลดปล่อยกระบวนท่าทุบพื้นโหมกระหน่ำที่เน้นการทำลายล้างด้วยแรงสั่นสะเทือนล้วน ๆ ถึงแม้จะขาดความดุดันไปบ้าง แต่ก็เพิ่มความคมกริบมากขึ้น

        ในชั่วพริบตาเดียว เกล็ดของงูเหลือมกลืนช้างก็ระเบิดออก ดาบร้อยขลับ/ดาบไป๋เหลียน ฟันเข้าไปในเนื้อโดยตรง

        แต่งูเหลือมกลืนช้างไม่มีโอกาสคำรามหรือสู้ตายอย่างไม่ยอมแพ้ กลุ่มควันสีเทาน่ากลัวพุ่งเข้าไปในหัวของมันทันที งูเหลือมกลืนช้างดิ้นรนอย่างรุนแรงสองสามที ก็ตายไป

        ตึง!

        เล่ยถิงล้มลงมาด้วย

        สุดท้ายเขาก็เป็นคนที่ยังรอด ภายใต้การกัดกร่อนของพิษ ทั่วร่างก็ได้รับพิษแล้ว สภาพย่ำแย่ถึงขีดสุด น่าเสียดายที่ยาเม็ดเลือดวิญญาณไม่ได้เป็นยาสารพัดนึก ไม่มีผลขับพิษ เขาจึงต้องค้นหาวัตถุดิบที่เก็บไว้ในพื้นที่เก็บของออกมา นำไปยังพื้นที่ปรุงยา ปรุงเป็นยาขับพิษที่มีคุณค่าเทียบเท่ากับ ยาเม็ดชำระล้าง ทันทีที่ปรุงเสร็จ ไม่ทันได้ดูผลก็กดฟังก์ชัน "กิน" ทันที

        "เหม็นชะมัด!"

        เสียงฝีเท้าหนาแน่นดังมา

        ใบหน้าของเล่ยถิงเปลี่ยนสีไปทันที ที่นี่คือบริเวณชายขอบตะวันตกของ เทือกเขาเสินเจียว ไม่แปลกเลยที่จะมีผู้ฝึกยุทธ์ผ่านไปมา เพียงแต่ด้วยสภาพของเล่ยถิงในตอนนี้ ไม่เหมาะจะต่อสู้เลย

        "งูเหลือมกลืนช้าง!"

        "ดาบร้อยขลับ!"

        "ตรงนั้นมีคน!"

        พวกนั้นพุ่งฆ่ามาอย่างรวดเร็ว เห็นศพใหญ่ของงูเหลือมกลืนช้างและเล่ยถิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ต่างก็เปลี่ยนสีหน้าไป

        ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นสีหน้าของเล่ยถิงและดาบร้อยขลับที่ปักอยู่บนร่างของงูเหลือมกลืนช้าง สีหน้าของพวกเขาก็หม่นลงทันใด ดวงตาฉายแววโลภที่บรรยายไม่ถูก

        ในที่สุด ชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงเลือดนกที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า ซึ่งมีอายุราว 20 ปี ก็ตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน "เจ้าหนุ่ม ที่นี่เป็นพื้นที่ของตระกูลผังของพวกข้า เจ้ากล้าดียังไงถึงได้มาล่าสัตว์ในพื้นที่หวงห้ามของตระกูลพวกข้า รีบไสหัวไปซะ!"